Opeth - The Last Will and Testament (2024)

Alicia's very first primal scream therapy session.

Voor de goede orde, dit album is natuurlijk meer dan die paar grunts. Ze horen eigenlijk wel een beetje bij het verhaal. Het is trouwens nergens overdreven aanwezig. Op deze Opeth kun je zelfs stellen dat grunts een toegevoegde waarde hebben. Als deze plaat alleen maar uit dergelijke zangpartijen puur en alleen om te shockeren zou bestaan, dan zul je mij er niet aantreffen. Laat staan een beoordeling geven.

Vijf keer aandachtig luisteren naar Blackwater Park en dan zeg je; het album is meer dan de grunts, ze horen eigenlijk gewoon bij de muziek.

Het is nog stil hier op kantoor, dus deze nieuwe Opeth vult de lege ruimte maar eventjes op. En man oh man wat een heerlijk stukje muziek is dit zeg. Het concept vindt ik niet bijzonder boeiend, maar de uitwerking is wel weer als vanouds Opeth. Hoe meer ik hem beluister hoe beter die bevalt. Alleen de fade outs bij sommige nummers als slot vindt ik wat minder.

Pff, ik had dit echt niet meer van ze verwacht. Porcupine Tree heeft weer een album uitgebracht, Portnoy is weer terug bij Dream Theater (en hun laatste 2 platen waren weer sterk) en Opeth is weer aan de grunts. Lijkt wel alsof we terug in de tijd gaan zo. De oude garde die de nieuwe generatie nog eens laat merken hoe het gedaan werd. Heerlijk dit.

Opeth klinkt als herboren. Op zich kon ik goed leven met de vorige releases, maar wie The Last Will and Testament gauw even langs In Cauda Venenum legt, hoort direct dat er in de nieuwe een hele frisse energie besloten ligt.
Hoewel er weer wat gegromd wordt, ligt de focus nog steeds op ouderwetsch klinkende prog. En dat maakt van The Last Will And Testament eerder een nieuw hoofdstuk dan een reprise van oude hoofdstukken uit de Opethkronieken.
Het album is op en top Opeth. Er zitten leuke vondsten in en het ademt een aansprekende, tijdloze sfeer. En het is daarnaast met zijn vijftig minuten ook nog eens ouderwets behapbaar.

Op. De. Repeatknop!
De gorgelende grunt is godzijdank weer terug...

Ik ben denk ik een van de weinigen die er niks aan vindt, zitten wel mooie stukjes in maar over het geheel is het maar saai gepiel.

Dit is ook deels wat ik hoor: sterke stukken muziek worden afgewisseld door saaiere langdradige stukken: het type prog rock wat ik minder kan waarderen. Als je na dit album, zoals ik deed, Ghost Reveries draait: dat is toch andere koek. Toch vind ik dit album wel een vooruitgang vergeleken met hun vorige vier platen.

geweldig album

De cleane zang trek ik hier helaas echt niet. Naast het feit dat progrock/metal niet bepaald mijn favoriete genre is.

Geniaal is niet altijd briljant. De nieuwe Opeth staat vol vernuft maar klinkt me "momenteel" nog iets te "stuffed". Neem die twee mellow passages in §2 ("Dreadful daughter..." en "Snow made white..."): knappe melodieën maar jammer genoeg te vluchtig en daardoor wat ondergesneeuwd.
"Momenteel" dus, bij Opeth kan het kwartje bij elke luisterbeurt plots vallen natuurlijk.

Het album vraagt zeker de nodige "indaaltijd".

Meer mensen die zich soms storen aan die Zweedse 's' terwijl het een 'z' moet zijn? RiSing.



Verder puik album hoor. Ik noem nummer 5 in mijn hoofd het 'Eftelingnummer'.

Goede plaat. De grunts zijn blijkbaar weer terug, maar de oude stijl voor mijn gevoel nog niet helemaal. Maakt ook niet uit; toen was toen, nu is nu. De drums vallen me bij de laatste paar Opeths positief op. Strak en tegelijk 'losjes', jazzy en vooral technisch heel vaardig. Veel spanning is er te bespeuren, sfeer en af en toe meeslepende opbouw, op albumniveau in de vorm van de dramatische afsluiter. Het blijven geweldige muzikanten en Akerfeldt blijft een geweldige vocalist in alle opzichten. Vanaf Heritage vond ik Opeth wat saaier worden, maar In Cauda Venenum vond ik alweer wat beter en deze is weer een stap in de goede richting. Echt van genoten, moet me nog eens verdiepen in het verhaaltje (lijkt me boeiend voor een juridisch vertaler als ik!).

Het mag daarom wel eens gezegd worden dat men op dit album met Waltteri Väyrynen een prima vervanging voor Martin Axenrot heeft gevonden. Efkes opgezocht en deze Fin heeft ook al bij Paradise Lost (van 2015 tot 2022) en Bloodbath getrommeld.

O, het is gewoon een ander joh.

Afgelopen week dan ook het album binnen. Eindelijk het geheel kunnen horen.
Geweldig concept album en gewoon weer een meesterwerk!, zeker nadat ik die video van Michael zelf op het Opeth YouTube kanaal zag dat ie per nummer uitleg geeft. Heel tof!
Ook de lange versie dan nu eindelijk van §1 gehoord en die outro vind ik zeker een interessante toevoeging.


Enig ding wat ik nog gaver had gevonden is als ze dit album weer in het volledig in het Zweeds hadden gedaan (inclusief de growls) en geen Engelse 2e variatie.
Dat vind ik juist zo verfrissend aan In Cauda Venenum, maar die was niet met growls.

Misschien iets voor een volgend album.

@Alicia
Ik kan je toch echt wel aanraden de Opeth discography te ontdekken. Ondanks dat er vrij harde platen tussen zitten zit dáár ook weer mooie afwisseling in melodie.

Alles na Heritage ken ik. Goed tot zeer goed. Deze The Last Will and Testament is de speler zelfs nog niet uit geweest. Alles voor Heritage heb ik slechts gedeeltelijk beluisterd. Ik probeer bij het betreffende album daar nog een keer op terug te komen.

Hierop inhakend, kan ik de albums Deliverance en Damnation van harte aanbevelen. Allebei betoverend, alleen de een behoorlijk hard en de andere juist ingetogen.

Wat een heerlijk album, ik ben volledig omver geblazen. Grote kanshebber om de nummer 1 op mijn jaarlijstje te worden.

Opeth is nooit een band geweest waar ik een enorme klik mee had, maar dit keer is het toch echt raakt. Alles valt voor mij op zn plekje hier. Avontuurlijke, verhalende ritmes, riffs en thema's, en een goede afwisseling in de zang helpt ook goed. Het gaat echt alle kanten op zonder focus te verliezen. Heerlijke prog met een dreiging in het verschiet.

Ja, deze doet het goed bij mij. In eerste instantie dacht ik dat het misschien iets te “proggy” was, maar ondanks dat progrock in grote mate aanwezig is, vind ik het album vooral een spannende luistertrip, vooral op ritmisch gebied is het genieten geblazen. Het is ontzettend knap gemusiceerd- dat is bij Opeth natuurlijk geen verrassing - en samen met de mysterieuze doch warme sfeer, en de “seventies” melodieën kan ik alleen maar zeggen dat dit voor mij het beste album van Opeth sinds lange tijd is.

Zeer afwisselend conceptalbum, waarop verrassend genoeg weer grunts te horen zijn. De muziek zelf is niet eens zo heel stevig en ik vond het wat lastig om echt goed in het songmateriaal te komen, deels te wijten aan de continu verspringende sfeer en dynamiek, maar de plaat steekt zeker knap in elkaar en er valt zonder meer veel te genieten.

Mooi album en zeker een verbetering ten opzichte van hun laatste 2 albums, maar niet beter dan Pale Communion, ongeveer vergelijkbaar. Still Life, Ghost Reveries, Watershed, Blackwater Park en Deliverance zijn nog een behoorlijk pak beter, maar wel leuk dat ze weer terug gegrepen hebben naar de grunts, dat past uiteindelijk toch beter bij deze muziek dan zonder vind ik, al vind ik de gruntloze albums Damnation en Pale Communion ook bijzonder goed. Deze komt ook wat klinisch en wat dwangmatig/kunstmatig over, maar dat kan na meerdere luiterbeurten natuurlijk nog veranderen. Mijn uiteindelijke favoriete albums zijn altijd die nooit direct vallen, maar na meerdere luisterbeurten.

Vorig jaar werd ik overweldigd door een rasecht progressief kunstwerk, stevige kost weliswaar maar o zo muzikaal, geweldige instrumentatie, inventief, productioneel klasse en vocaal gevarieerd en uitmuntend. Dat was Earthside met Let the Truth Speak.
Dit jaar komt die eer toe aan Opeth. Voor mij het album van het jaar. Dezelfde classificaties als hierboven genoemd. Het vraagt geduld en dus luistertijd, maar dan groeit het album tot grote hoogte. Elke luisterbeurt hoor je nieuwe dingen en de muziek wordt een logisch geheel. De beloning meer dan waard.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Toch niet... dit album kan wat mij betreft niet tippen aan In Cauda Venenum of Pale Communion. Desondanks een uitermate sterke plaat.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Bij iedere luisterbeurt geeft het album meer details, meer geheimen prijs. En weer met geen enkel ander Opeth-album te vergelijken.

Niet voor niks de 2e plek op m'n jaarlijstje

Straks de docu even kijken die op de Bluray versie van het album staat; zin in !

The Last Will And Testament: Van een 'oud verhaal' naar een 'monumentaal meesterwerk'.

Ook de nieuwe Opeth is er weer eentje uit het handboek 'De wonderen zijn de wereld nog niet uit'. En het is zelfs een hele wonderlijke Opeth geworden.

Na de enigszins verontrustende berichten dat op het nieuwe album naast een zingende Mikael Åkerfeldt ook een grommende Mikael Åkerfeldt te horen zou zijn, deed dit onvoorstelbare feit het ergste vermoeden. O jee… daar gaan we weer. En dan toch proberen? Ja, en dan toch maar proberen. Met als resultaat dat dit album nog steeds niet uit de speler weg is te slaan.

Het meest opvallende is dat op The Last Will And Testament alle aanwezige zangtechnieken, inclusief de gesproken teksten, elkaar aanvullen en versterken zonder elkaar in de weg te zitten of te overheersen. Want hoe Opeth enkele van zijn vroegere deathmetal-elementen in prachtig verhalende, melodieuze, progressieve, musical-achtige rock met fraaie folkloristische elementen heeft verwerkt, is verbazingwekkend mooi gedaan. Opeth zet hier namelijk een dijk van een conceptalbum neer. Dit album eist wel de volle honderd procent van je aandacht op. Iets anders doen waarbij je je hersens nodig hebt, is tijdens het beluisteren van deze Opeth dan ook vrijwel onmogelijk. Volgens Mikael Åkerfeldt bevat dit album zelfs zoveel verschillende elementen dat hij het amper zelf kan bevatten.

Nou, dan weet je het wel.

*The Last Will And Testament* is met recht de nummer 1 van mijn lijstje en krijgt de titel mee: 'het meest verbazingwekkende album van het jaar 2024'.