The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Dit had een schitterend album kunnen worden. De cd-versie vandaag binnengekregen. In principe, wanneer je door het kapotgeproduceerde sardinenblikken geluid luistert, is het hun beste album. Maar het is tenenkrommend en vermoeiend om om het amateuristisch knip en plakwerk heen te gaan. Het klinkt als een AI-gedrocht. Hoe anders klinken de liveversies via YouTube.

Je beschrijving van hoe dit nummer is opgebouwd is erg goed, alleen doorspekt met eufemismen. Want in het gunstigste geval is er tijdens luisteren van dit nummer een "skip knop" binnen handbereik en in alle andere gevallen zal de gehele luistersessie direct eindigen bij dit gedrocht.

Ik kan het toch niet over mijn hart krijgen, vooruit een voldoende en meer wordt het niet.

Nog zo'n twijfelk... aar. Ik voel met je mee!

Misschien nog een paar keer luisteren en niet na 1 draaibeurt afserveren?

'Endsong' doet mij heel erg denken aan enkele fraaie instrumentale nummers die de Simple Minds maakten rond de tijd van New Gold Dream en Sparkle In The Rain.

Deze plaat spreek mij zeer aan. Voorlopig zet ik hem op 3,5 maar zal wel 4,0 worden.

In verband met die song 'Drone:Nodrone' ben ik even in enkele beschrijvingen erover van collega-recensenten (die van mij vind je op Luminous Dash) gaan neuzen. Nergens vind ik iets terug dat zelfs maar in de verte jouw slecht gevoel bij deze song ondersteunt. Misschien denk jij dus wat die song betreft dan weer eerder in grove dysfemismen. Absoluut geen probleem daarmee hoor, , iedereen heeft hoe dan ook recht op zijn eigen smaak. Om de woorden dan van Robert Smith's zelf te parafraseren in datzelfde 'Drone:Nodrone': maybe the answers that I have are not the answers that you want.

Ah, jammer joh, echt jammer.
Ik kom nog uit de tijd dat ik de nieuwste muziek voornamelijk via cassettebandjes tot me nam. Dat klonk ook niet altijd even best, want het waren vaak goedkope cassettebandjes, gespeeld op een goedkope cassettespeler. Jaren '80.

Voordeel is dat ik enorm getraind ben in het luisteren met mijn brein, in plaats van met mijn oren. Ik hoor het wel met mijn oren, maar in de vertaalslag die mijn brein maakt om het gewaar te worden, filter ik er automatisch de rommel uit, en blijft de muziek over. En daarom vind ik dit geweldig klinken.
Ik luister naar de muziek, niet naar het geluid.

Dan komen we denk ik uit dezelfde tijd Omit, ik ben uit ‘73. Misschien moet ik ook maar zo’n cursus filteren doen . Net voor de 2e keer beluisterd en ik kan maar 1 conclusie trekken, de plaat is kapotgeproduceerd. Zet ik Pornography erop, wat ik intrinsiek een minder album vind, kun je er prima naar luisteren, alle instrumenten en de zang komen er immers tot hun recht. Ik ga dit album niet waarderen. Normaal zou ik hem op 4/4,5 zetten, maar door de productie zeker niet meer dan 2.

Nu komen we uit dezelfde tijd, in de jaren '80 kwam ik uit een andere tijd dan jij.

Maar het was een geintje eigenlijk. Het maakt me werkelijk niet uit wie dit wel goed vindt en waarom en wie dit niet goed vindt en waarom.
Ik ben zelf overbluft. Ben zo vreselijk blij dat er nog een hele lange staart aan de dinosaurus The Cure blijkt te zitten. Ik zal vast de minpunten gewoon niet willen zien, of niet kunnen zien.

Maar wat doet dat er toe? Genieten voor wie er van kan genieten, en wat minder voor de anderen. Zo gaat dat toch altijd bij elk album?

Ik ben van '68.
Nu komen we uit dezelfde tijd, in de jaren '80 kwam ik uit een andere tijd dan jij.

Maar het was een geintje eigenlijk. Het maakt me werkelijk niet uit wie dit wel goed vindt en waarom en wie dit niet goed vindt en waarom.
Ik ben zelf overbluft. Ben zo vreselijk blij dat er nog een hele lange staart aan de dinosaurus The Cure blijkt te zitten. Ik zal vast de minpunten gewoon niet willen zien, of niet kunnen zien.

Maar wat doet dat er toe? Genieten voor wie er van kan genieten, en wat minder voor de anderen. Zo gaat dat toch altijd bij elk album?

Sowieso doet het begin van 'And Nothing is Forever' me ergens denken aan het nummer 'Altijd voor het Eerst' van de Trockener Kecks.

OMIT en Jupiter, ik kom ook uit 1973, groeide op met de Head On The Door singles, maar de eerste plaat die ik bewust meemaakte was Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me. Werd al gelijk toen door het geweldige The Kiss weggeblazen. Ik hoor die invloed van dat nummer ook erg op deze nieuwe plaat terug. Misschien ben ik daarom wel zo enthousiast.

Ik ben voornamelijk enthousiast omdat dit de sound is van The Cure die mij heel goed ligt. Nog iets woedender, zoals in Pornography, zou mooi zijn, maar kun je dat nog wensen van zestig-plussers?
Nee, deze doom/gloom sound, dat is me heel lief. Veel beter dan de poppy poging van 4:13, of de ouwerockersmuziek van The Cure.

Voor mij, na Bloodflowers, weer eens een echt geweldige Cure. En ik weet dat die laatste ook niet iedereen goed bevallen is, maar mij wel. En daar gaat het mij natuurlijk om.

Ik ben eigenlijk wel ongelooflijk benieuwd naar de recensie van jorro over dit toch wel iconische album.

Endsong is zo vreselijk haunting. Het meest haunting liedje van The Cure sinds The Figurehead.

U bedoelt die van AI..

Heb je bonusreactiepunten gekocht? Dit is, sinds afgeloen weekend, al je ongeveer 50ste bericht. Terwijl je dit zogenaamd helemaal niet zo goed vindt. Post je dan echt alleen maar om te zeuren en te zieken, of denk je echt dat die tientallen postjes een meerwaarde hebben?

Vergeleken bij die van jouw wel ja. Op naar de 100!

OK. Dan weten we dat. Ik heb geen debiele smileys nodig om mijn mening kenbaar te maken, maar misschien is dat mijn makke. Je weet het niet. Je gaat het gewoon niet weten.

Verder prima met je queeste, ik wilde het gewoon even genoteerd hebben. Dat het duidelijk is dat het genoteerd staat. Dat je maar blijft posten en posten terwijl je dit eigenlijk maar een heel matig album vindt. En dat je dus niet kunt verklaren waarom je blijft posten.

Nou ja. Zo werkt de wereld. Niet iedereen is een grootheid.

"De verwachting is de kraamkamer van de teleurstelling". Deze tegeltjeswijsheid heb ik regelmatig in gedachten als ik de berichten hier lees.
Nu had ik geen verwachtingen. The Cure en haar albums komen hier wel eens langs, een fijne band op zijn tijd, maar geen favoriet voor mij. Wellicht maakt dat ik behoorlijk onbevangen het album beluister. Ik hou wel van deze donkere sound met lange intro's en orchestrale synths. Teleurstelling is hier de productie. Die is echt niet van deze tijd. Wellicht had ik dat dan wel verwacht.

Wat is er precies mis met de productie? Ik hoor het niet direct?

Productie is de term die gebruikt wordt als men geen argumenten heeft. "Goed album, maar de productie nekt het".

Dit album groeit en groeit, het is weer een plaatsje gestegen in mijn persoonlijke Cure-top. Nu staat het nummer 3, na Pornography en Faith.
Alleen die vermaledijde productie....

Vroeger, toen muziek nog gewoon iets was waar je naar luisterde, toen had niemand het over productie. Men had het over snoeiharde gitaren, strak drumwerk, goede zang, zeikerige keyboards en vooral ook over kapsels. Maar productie, daar interesseerde niemand zich voor.

Dat is bijna 40 jaar geleden. Ik ben blij dat Robert Smith net als ik ouder is geworden, en een andere beleving van muziek eigen gemaakt heeft.

Waar The Cure altijd al het beste is geweest in het maken van muziek die bij ouderdom hoort, hebben ze nu ook eindelijk de ouderdom bereikt die bij het maken van hun beste muziek hoort.

Endsong: een juweel.

Precies. Men mag de productie best onder de maat vinden, maar geef dan duidelijk aan wat er aan scheelt. Productie op zich is een loze term.

Vandaag is echt een dag om de hele dag ‘Endsong’ op repeat te zetten.

Knabbel en Babbel in een notendop

Productie: de manier waarop de muziek op de plaat/cd is gezet. In dit geval is die overvol - imo vergelijkbaar met Pornography - en mist dynamiek. Ik vind het niet prettig om te horen. Rainmachine en Alicia hebben dat ook al aangegeven. Je mist veel dynamiek, openheid, gelaagdheid - het wordt één brei en daardoor hoor je de muziek niet meer; inde trant van het gezegde door de bomen het bos niet meer kunnen zien.

En dat Endsong vind ik een cliché van een song - a dime a dozen

Mijn eerste Cure plaat kocht ik in 1980 en anno 2024 koop ik zowaar weer een nieuw album van The Cure. Die produktie is nu precies zoals Smith het wilt.
Lekker Loud zullen we maar zeggen. Op vroegere albums stond op de achterkant van de plaat/cd van The Cure; play it Loud.
Ze gaan op dit album weer een beetje terug naar hun tijd van Disintegration en Bloodflowers.
De twee albums hiervoor waren niet echt goed ,en Smith schreeuwde meer dan ie zong.
Ben blij dat ze nog zo'n goed album uit hun hoge hoed hebben gehaald. Weer heerlijk melancholisch en deprie. Wat eigenlijk hun handelsmerk is.
Het album moet nog wat groeien bij mij. Maar ik hoor na twee keer beluisteren al , dat dit album een favorietje van mij wordt. Echt een typische Cure plaat! Heerlijk.

Wat een rare opmerking en alles is ook niet zwart of wit. Vroeger was niet alles beter, er waren vroeger ook slecht klinkende platen, maar vroeger werd er wel meer gelet op de opnamekwaliteit van het opnemen tot het masteren en tot het moment dat het product in de winkel lag. Daar zorgden de platenmaatschappijen voor en daar zat een kostenplaatje aan. Je kreeg als consument waar voor je geld. Dat is een verschil met heden waar het vaak meer om de vorm dan om de kwaliteit gaat. Zeker nu veel bands dit allemaal in eigen beheer gaan doen en mensen blijer worden van een gekleurd vinyl exemplaar dan voor een goed klinkend exemplaar.

Er zijn uitzonderingen (zoals Steven Wilson/Porcupine Tree om een paar te noemen) en het geldt ook niet voor alle nieuwe uitgaves maar het is iets wat mij ook al jaren opvalt. En dan nu dus dit album, nou dat klinkt ook slecht, het is (productioneel) dichtgesmeerd en mist dynamiek. Sommige mensen horen het niet, vinden het niet erg of vinden het zelfs mooi. Dat is een kwestie van smaak, maar het valt wel op. Zeker bij dit album, ga dit draaien en draai daarna bijvoorbeeld Head On The Door of Disintegration en je hoort het verschil. Hoor je geen verschil dan wordt het tijd voor een Schooneberg gehoortest.

Nou was 4:13 Dream qua opname ook geen hoogvlieger maar die klonk weer juist te droog, ook weer een kwestie van productie en masteren. Heb je een andere producer dan heb je ook weer een ander geluid. Daar zit het verschil in. Een van mijn favoriete producers uit de jaren 80 was Hugh Jones, bijna alles wat hij in handen kreeg kon je blind kopen en klonk als een klok zoals bijvoorbeeld Heaven Up Here en Siberia van de Bunnymen. Produceren is een vak apart en een goede producer kost ook serieuze pegels.