The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Ik ben Knabbel, niet Babbel.

En om nog even inhoudelijk op de productie door te gaan, ik zie dat dit album geproduceerd is door Paul Corkett (en Robert Smith) en dat is wel weer interessant. Paul Corkett heeft namelijk wel een aantal goed klinkende platen op zijn CV ook al zijn dat wel meer gitaar/rock georienteerde platen (Catherine Wheel/Placebo) ook zie ik dat hij Bloodflowers van The Cure ook heeft gedaan en die klonk ook beter dan dit album. Zou het dan aan Robert Smith zelf liggen?

Ik heb gisteravond het release concert op Youtube ook bekeken (bedankt voor de link!) en daar had ik hetzelfde bij als bij het beluisteren van dit album. Ik skipte bijna alle nieuwe nummers (op een paar na) en pas bij de oude nummers bleef mijn interesse langer hangen. Het is dus niet alleen de opnamekwaliteit maar ook de nummers zelf. Niet mijn ding dus, hoe vervelend ik het ook vind om te zeggen want ik ben liefhebber van (nagenoeg) het eerste uur. De band kan weinig kwaad bij mij doen en ik draai de albums ook nog regelmatig. Ik ben blij voor de mensen die het wel geweldig vinden. Ik had graag met ze geruild qua beleving van dit album maar ik ga het later nog een keer met frisse moed proberen.

De productie is eigenlijk de enige reden dat dit geen vijf sterren album voor mij is. Het matte, dichtgesmeerde geluid gaat mij op een gegeven moment wat ergeren, het klinkt alsof het een slechte download op mijn p.c. van een goed klinkend album is maar toch blijft de muziek voor mij overeind en is het geluid ook weer niet zo storend dat ik het afzet.

Met de muziek is dan ook niets mis, prachtige, lange intro's, mooi opgebouwde songs, ik vind het een geweldig album. Alleen de opener al, prachtig...met elke luisterbeurt en hoe meer de songs landen vind ik het album mooier.

The Cure is nooit een band geweest die ik lang achterelkaar wil horen, ik volg ze al sinds mijn achttiende maar waar ik in mijn jonge jaren groot fan was en zelfs eens een plakboek heb bijgehouden is mijn muzieksmaak toch wat veranderd. Af en toe heb ik weer een opleving en draai ik weer eens wat albums, en eigenlijk alleen in de donkere helft van het jaar. Wat dat betreft kon de timing van de release niet beter zijn. Het is een band waarvoor ik in de stemming moet zijn en het is een stemming waarin ik nooit lang verkeer. Dat geldt zowel voor de muziek als de teksten, die overigens ook weer prachtig zijn.

Dit album is voor mij wel een blijver die na bijna week tot mijn favoriete albums van de band is gaan behoren, een aantal songs, waaronder het prachtige A Fragile Thing blijft ook echt in mijn hoofd zitten en ik merk dat ik het gedurende de dag vaak loop te zingen.

Laten we hopen dat ze echt nog twee albums in de pijpleiding hebben, voor mij zijn ze weer helemaal terug. Door dit album luister ik al de hele week naar The Cure en heb ik andere albums ook weer helemaal herontdekt.

Een zonnestraaltje en ik ga wel weer over op vrolijker muziek, dat dan weer wel...

Goed gesproken! Als ik moet gaan hakken, bikken, graven, wroeten en stofzuigen om een beetje 'muziek' te kunnen horen, laat dan maar. Dan is deze The Cure simpelweg niet mijn ding. Klaar!

Nabrander: Pornography klinkt zelfs beter.

En dat is dus echt je reinste onzin. Genoeg te ontdekken op deze plaat, maar het is inderdaad geen 13 in een dozijn hitjes verzameling waar jij kennelijk naar op zoek bent.

Klaar! Ik verwachtte ook geen 13 in een dozijn hits van The Cure. Ik heb mijn ontdekkingstocht hiermee afgesloten.

Alleen endsong zorgt bij mij al voor een ruime voldoende. En wat betreft het hele album: Ik vind het een zeer consistent album; een echt Cure album, zonder te blijven hangen in een vast geluid. Respect daarvoor en ik maak er een zeer ruime voldoende goed van. Of zo iets....

Ik snap de discussie over "de productie" ook niet helemaal. De muziek is vaak dichtgesmeerd met synths. Had een andere productie het geluid anders gemaakt? Daarnaast ben ik van mening dat dit de sound is van The Cure vandaag de dag en daar is niets mis mee; versterkt de boodschap en het geluid waar de band altijd al voor stond, maar dan sound 2.0. Ondanks dat ik nooit een echte Cure fan ben geweest heb ik veel respect voor de ontwikkeling van de band en dit album. En o ja.....ik ben uit '61 en heb nooit iets met cassette bandjes gehad; bah! Nog steeds vinyl met Spotify voor het gemak.

Dit antwoord verbaasd mij in hoge mate…. Ik zie voortdurend die zwarte vogel langsvliegen, maar een ander wordt de maat genomen.

Iedereen mag toch zoveel berichten plaatsen als de persoon zelf wil, of heb ik iets over het hoofd gezien bij de voorwaarden alhier?

Vanaf afgelopen donderdag 36 bijdragen van kameleon, en 14 van de zwarte vogel.

Waarbij de zwarte vogel het een heel goed album vind, en derhalve even zijn lucht kan laten. Als je dit maar een drie sterren album vindt, dan is 36 keer posten gewoon zoeken naar aandacht en verder lekker zeuren.

Maar jij mag daar anders over denken. Ik verbied niemand iets.

Dan ben je ook veel te oud om de charme van de cassette echt meegemaakt te hebben. De cassette was vooral een ding voor tieners in de eeties (Jaren '80).
Daarvoor was het vinyl, en daarna was het de zilveren schijf. Maar in de eeties was het cassette, dat vooral de alternativo's en de metalheads (heette toen nog headbangers) als ruilmiddel hanteerden.

Ik ben van 1965 en heb ook wat meningen die ik voor het gemak als feitelijke statements meld:

- Cassettes waren in de eeties niet de preferred geluidsdrager van tieners. Dat was de lp tot pakweg 1988 en de cd daarna. Uit armoede werd er wel eens een bandje opgenomen ja.
- Deze plaat is matig, ongeacht het medium waarop hij wordt afgespeeld
- En dat komt door niet beklijvende veel te lange songs die verder om zeep worden geholpen door...."de productie"
- Ik kan me desondanks goed voorstellen dat veel Cure fans er blij mee zijn.
- Ik draai hem nooit meer. Life is too short

Kijk, dat is een mening van een kerel. Hier houd ik van.

Hup Griend!

De cassette was vooral een ding voor tieners in de eeties (Jaren '80).

In de eeties waren de tieners inderdaad vaak niet heel erg bemiddeld. Mijn broer had een krantenwijk waarmee hij elke week een elpee kon bemachtigen. Dat was ver en ver luxe. Wij sloebers slurpten muziek van elkaar via bandjes. Cassettebandjes welteverstaan. Je kunt nog de vele foto's zien waarop de verzamelingen bandjes van tieners van die tijd staan.

Doe niet net of dat niet zo is.

Ik ben van eerder en wij gebruikten in late 60s/70s de cassette als uitwisselingsmedium - TDK SA90 en Maxell UDXL II (al kan die ook van iets later zijn) waren veel gebruikt, op het schoolplein: Zep1, 2 Neil Young (Everybody...), Buffalo Springfield, Fairport Convention werden op die manier ontdekt.

Iets later was er zo'n smart-ass die lp's opnam en verkocht voor 1 florijn per album op cassette (zelf cassette aanleveren) en soms kon je met 5 een verzoek indienen voor een bepaald album, dan werd dat gekocht en kon je dat op cassette laten zetten. Die gast wist een heel grote vinylcollectie op te bouwen. In die tijd ondergingen we nog geen kuur.

Slecht gespeelde/geproduceerde muziek doet mij veelal afhaken, goed geproduceerd/vaardig gespeeld doet me luisteren; ook genres die me normaal gesproken minder liggen.

Verder, om een bekende uitspraak te parafrasen: The image is in the ear of the listener.

Al halverwege de jaren zeventig waren mijn broers en ik druk bezig cassette bandjes te vullen met radio nummers, microfoontje bij de luidsprekers.

En wat de Bespeelde cassettes betreft, die waren niet expliciet veel goedkoper dan LP's.

Cd's kosten in het begin een kapitaal maar dat veranderde al na enige jaren.

Bestaat slecht geproduceerde of gemaakte muziek (kunst) als het een bewuste keuze van de maker is, als het zo bedoeld is? De productie van Lost World draagt m.i. bij aan de emotionele impact. Hier lijkt me zeker bewust op aangestuurd, dit ligt anders als een productie op een of andere wijze is verkloot door onkunde e.d.
Dit neemt niet weg dat het een rede kan zijn om het af te wijzen. Ik ben ook voor goed geluid etc, en deze productie vind ik hier toch op zijn plaats/ ik kan het hebben.

Zekers, in de jaren 90 is het een tijdje in geweest om lo-fi muziek (soms met samples) te maken. Dus muziek met een lage geluidskwaliteit alsof het opgenomen was op een bandrecorder thuis of met geluid van krakend vinyl en/of oude geluidsopnames. Ik heb het altijd vreselijk gevonden en heb het ook niet in de verzameling staan maar het is zeker even een hype geweest.

Neutral milk hotel met in the aeroplane over the sea

Heeft The Cure een lo-fi plaat gemaakt? Vet, dat ga ik checken

Ik denk dat we Metal Machine Music van Lou Reed hier ook onder kunnen scharen ( al het overige in zijn oeuvre wijkt hier dermate van af en daar zitten parels tussen).

produceren wordt zwaar overschat. Je maakt goede muziek, of je maakt geen goede muziek. De productie is een gebbetje.

Met vriendelijke groeten, Phil Spector

Volstrekt oneens. Productie (hoe laat je de instrumenten klinken, welke effecten worden er gebruikt, hoe worden instrumenten in het geluidsbeeld geplaatst etc) kan samen met de arrangementen van de nummers (hoe zijn die opgebouwd qua bijv. dynamiek) en de plaatsing van de nummers in een bepaalde volgorde op het album (gelet op de onderlinge dynamiek tussen de nummers) bepalen of een album matig, goed of groots is. Wat betreft The Cure is n.m.m. ‘Seventeen Seconds’ daarvan een prachtig voorbeeld. Geniaal doordacht en geproduceerd album! Andere voorbeelden waarbij productie n.m.m. het album echt naar grote hoogtes stuwt zijn - ik beperk me ff tot de 80’s. - ‘New Gold Dream’ en ‘The Unforgettable Fire’.

BTW: wat betreft berichten begin je op me in te lopen.

Euh, Quincy Jones?

en tevens de groeten van Martin Hannett, Brian Eno, Steve Albini, George Martin, Rick Rubin, Trevor Horn, Steve Lillywhite, John Lange, Giorgio Moroder, Quincy Jones, Danger Mouse, Butch Vig, Flood.....en zo kunnen we de lijst wel even eindeloos maken....allemaal bekend om een specifieke sound en soms hebben ze er voor gezorgd dat acts wereldberoemd werden. Door hun "productie".

er is geen enkele reden om aan te nemen dat d muziek die ze produceerden niet ook bekend was geworden zonder hun bemoeienis.

Waarom werken bijna alle muzikanten dan met producers bij het maken van hun albums volgens jou? Als die eigenlijk geen meerwaarde bieden of zelfs nodig zijn, waarom hangen al die artiesten er dan toch al dat extra geld aan, aan die producers?

En laten we ook Tony Visconti (die een heel groot stempel op Bowie's werk heeft gezet en inderdaad Brian Eno, idem nog naast U2 en zijn eigen werk, Jeff Lynne, Tim Friese-Greene, Rhett Davis, Bryan Ferry Daniel Lanois etc etc.

De totale moderne muziekwereld van de laatste pak hem beet 50 - 60 jaar zou er totaal ander suit zien zonder deze begaafde krachten.

Gelukkig weet Omit precies hoe het allemaal werkt in de muziek en gaat hij ons nitwits haarfijn uitleggen hoe het zit in plaats van het opschrijven van stellingen zonder enige onderbouwing. Je bent nooit te oud om te leren dus we horen het graag Omit!