The Cure - Songs of a Lost World (2024)

"Feitelijke statements": goed gevonden. Met jou ga ik niet in discussie en dat was vast je bedoeling.

OMIT, ik ben het grotendeels met je eens, maar Martin Hannett beschouw ik echt als het 5e Joy Division lid, zijn invloed op het geluid was zeer groot, zo ook Eno en Lanois bij U2, Peter Gabriel en Robbie Robertson. Robert Smith heeft zoveel mogelijk blijkbaar alles willen doen zoals het in zijn hoofd zat, en daar heeft hij te weinig ervaring in. Ik stoor mij net als jij niet aan de sound en dit speelt echt vooral op MusicMeter. Ik zou die discussie hier gewoon naast je neerleggen en je verdiepen in de veelal positieve reacties verder op internet. Ik ben net als jij erg blij met deze The Cure plaat, en geniet er zo van dat ze eindelijk met nieuw werk komen. Het is een feit dat bands vaak maar zo'n 10 jaar goed werk afleveren, daarna wordt het minder, kijk maar naar Simple Minds, U2 en Depeche Mode, met het grote verschil dat Robert Smith nog steeds goed bij stem is, gelukkig valt daar verder niemand over.

het blijkt nergens uit dat ik wil verbieden dat iemand iets post. Ik geef er wel mijn mening over. Accepteer dat gewoon, zonder dat slachtoffergedrag.

Kunnen we terug naar het album? Ik ben inmiddels een paar dagen verder en verhoog toch met een halfje.
Ik vind het een bijzonder knap album met een prachtige opener en een pakkende slotsong.
Vanmiddag een uur in de bossen gewandeld, beetje druilerig, voor mij werkte het, de slepende intro’s en de altijd herkenbare zang. Fijn album.

Bij de nieuwste van The Cure is het continue voedertijd.

Dit album vind ik niet best. Lijkt wel of iedereen op een hype zit.

De nummers zoals "Drone: nodrone" zijn bijna niet om aan te horen – wat een afschuwelijk nummer. "A Fragile Thing" klinkt alsof het een afgekeurde B-side van 20 jaar geleden is, en "All I Ever Am" doet denken aan een B-side uit de tijd van Wish, maar dan wel de afgekeurde versie. "And Nothing Is Forever" is echt een draak van een nummer, een slak die eindeloos voortkruipt zonder ergens heen te gaan. En "I Can Never Say Goodbye"... alleen dat woord wicked al maakt het bijna ondraaglijk.

Oke, "Alone", "Warsong" en "Endsong" hebben nog wel iets van de oorspronkelijke The Cure, maar zelfs dat is maar een schim, een restje van wat het ooit was. Het klinkt als een band die bijna bejaard is. De echte The Cure is al 40 jaar niet meer te vinden. Dit album is voor mij gewoon helemaal niks.

Robert Smith lijkt meer een slimme zakenman geworden dan de revolutionaire en authentieke muzikant die hij ooit was. Zo jammer, want vroeger had hij echt iets unieks te bieden.

Vanmiddag drie wassen gedaan, sokken en ondergoed van drie pubers op moeten hangen, normaal gesproken iets waar ik knap chagrijnig van word maar met de nieuwe Cure er bij vond ik het jammer dat ik op een gegeven moment klaar was. Grappig hoe tegengesteld de meningen over dit album kunnen zijn, ik vind hem alleen maar beter worden.

Grappig hoe mensen diametrale hulpjes gebruiken bij 'domestic chores'. Ik zou er in vredesnaam niet aan moeten denken de ragfijne lingerie van mijn lief en mijn eigen boxerbriefs uit te vouwen, met wasknijpers op het rek bevestigen - wasdrogers zijn én niet duurzaam, én onnodig als je was op zolder kan drogen - onder het beluisteren van dit album. Denk dat de 'evil spirit' in mij zou varen en ik alles zou verknippen.

Ook bij culinaire chores gaarne wat luchtigers. Doom wave kan maar zo tot schiften der sauzen leiden

Het album is kwalitatief hoogstaand, verveelt geen moment en raakt me meermaals. Het moet wel gek lopen wil dit niet mijn album van het jaar worden.

Nee joh, juist fijn, en in dat kleine washok op zolder tussen al die sokken en onderbroeken klinkt het extra goed als je het volume opendraait. Ik kan het iedereen aanraden, zeker de mensen hier die het album niets vinden!

Los van meningen over de plaat zelf; Robert Smith een (slimme) zakenman?? Dat is wel het laatste wat je van hem zou moeten vinden.
Deze man heeft regelmatig ruzies met zijn platenlabel omdat hij niet alleen vindt dat concertkaartjes goedkoper moeten, ook omdat hij het voor elkaar krijgt. Deze man is een van de weinigen die tegen het kankergezwel genaamd Ticketmaster/Livenation ingaat (die evenementen en podia wereldwijd aan het verkloten zijn). Iets wat alle grote bands/artiesten heel goed weten, alleen zelfs figuren als Springsteen nog niet tegenin gaan.
Maar The Cure speelt evengoed 3 uur met telkens een andere setlist. Ze doen ook totaal niet aan marketing. Wel 16 jaar over een album, net zolang tot het klinkt zoals híj er tevreden mee is, nu inclusief de hele productie erbij. Komt uiteindelijk met een vreemd resultaat wat zowel helemaal niet modern is en ook niet echt als classic Cure klinkt.
Oja en de "leadsingle" is Alone!! Je moet halverwege de stroop komen om zijn stem pas te horen.
Er is nog meer, maar... Ja.

Zakenman?!
Robert Smith vaart compleet zijn eigen koers met die band, al is het nog zo uit "de mode".
Ik durf erop te wedden, dat om wat voor reden dan ook deze band compleet in vergetelheid was geraakt en gedoemd was om alleen nog maar in kleine zaaltjes te spelen, dat RS met al die geweldige bandleden evengoed 3 uur alles uit de volle borst speelden voor minimale prijzen.
Het is eerder de anti-zakenman.
Natuurlijk, dat kan hij zich veroorloven, maar toch. Hij hoeft het niet te doen. Ik geloof echt dat dat hij zo is.

Vind van de plaat wat je vindt.
Maar dat dit album tot stand komt om commerciële redenen.... Nou bij The Cure en juist Robert Smith kan je zeldzaam zeker zeggen, dat dat helemaal nergens op slaat.

Ik zou ze meteen nog een keer in de was doen…..daar ben ik voor behandeld.

Oh dus daar was die kuur met blauwe pilletjes voor

Kom aan mensen, sommigen hier zijn wel heel onverbiddellijk voor dit werk, waar anderen weer overdreven lyrisch zijn. Dit is zeker een prima album van de Cure. Niet hun beste, er gaan er zeker 4 voor, maar hé, voor een band die er al bijna 50 jaar is… petje af. Gewoon een lekker moppie treurige herfstmuziek, niet te best geproduceerd, maar zeer luisterbaar. Kwam Depeche Mode nog maar eens tot dit niveau. De beste songs zijn duidelijk Alone en Endsong, de rest is goed te doen maar meer ook niet. Al met al ben ik er toch blij mee, want ten opzichte van de drek die er veelal over ons wordt uitgestort is dit een oase van herkenbaarheid. Dus.

Leg eens uit, wat bevalt je niet aan de productie?

Even inhakend op de vergelijking hier getrokken : The Cure (1976) is maar vier jaar ouder dan Depeche Mode (1980), beiden heb ik gevolgd vanaf het begin.
Depeche Mode is consequent albums uit blijven brengen en blijven toeren, ook na het wegvallen van belangrijke groepsleden (Clarke en Fletcher).
Beiden hebben behoorlijk noir werk gemaakt (DM vooral in de jaren negentig met Ultra en Songs Of Faith And Devotion). Maar toch vind ik het Depeche Mode album Memento Mori van vorig jaar vele malen beter geproduceerd, afwisselender en boeiender. Dus in mijn beleving van een veel hoger niveau.

Beide groepen zijn mij dierbaar, maar The Cure heeft zestien jaar 'pauze' genomen om hiermee te komen, in dat opzicht heb ik meer bewondering onder welke omstandigheden DM hun laatste worp tot stand heeft gebracht.

Na een paar luisterbeurten ben ik er wel uit: het beste The Cure album ooit. Maar ja, ik was dan ook nooit echt fan van de band. Ik stond nooit in een hoekje bij het groepje "vleermuizen" dat met hun met zeep opgehoogde haren in het zwart stond te wachten tot het The Cure nummer op de dansavond voorbij kwam. De band had in de jaren 80 wel geweldige singles. LPs die ik daardoor kocht vielen allemaal tegen. Na 1989 overweeg ik voor het eerst weer een plaat te komen, want deze klinkt fantastisch, juist de lange stukken gaan er heel goed in. Het is gedragen, donker, alsof Robert Smith zijn innerlijke Pink Floyd alle ruimte geeft. De afwisseling met de kortere nummers werkt goed. Daar zit zelfs een van mijn favorieten bij, 'A Fragile Thing'. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die de lengte van de nummers creatieve armoede noemen. Ik hoor sfeer die wordt opgebouwd tot prachtige proporties met 'Endsong' (een profetische titel?) als episch masterpiece. Zoals 'Life Song' van The Black Angels een paar jaar terug. Beide zijn alternatief Top 2000 materiaal.

Nee, een 'Why Can't I Be You', laat staan een 'A Forest', zit er niet tussen, maar als geheel klinkt dit heel goed. Conclusie, dit kan wel eens mijn favoriet blijken te zijn. Eerst kijken of de plaat beklijft de komende tijd.

Heb altijd een getroubleerde verhouding met The Cure gehad. Op 'latere' leeftijd het fantastische album Disintegration pas op waarde leren schatten. Terugluisterend ook de albums daarvoor leren waarderen. Zonder vooroordeel dit nieuwe album een keer paar geluisterd. Over m'n oortjes want ben op vakantie Ik hoor veel terug wat ik ook hoor op het oudere werk. Alone en vooral Endsong zijn echte knallers. Endsong is episch. 10 minuten volle bak. Heerlijk die drums zo op de voorgrond tijdens het hele nummer. Beetje mijmerend over de tekst en bam...it's all gone, the end of every song. Heerlijk.

Roxy6, zo belangrijk was Fletcher niet bij Depeche Mode. Het gemis van Alan Wilder was stukken groter. Het niveau wat ze met hem neerzetten is nooit meer gehaald. Vind je de laatste Depeche Mode plaat echt zo goed? Dan raad ik je aan om je in New Order te verdiepen. Hetzelfde geluid, maar dan origineler.

Andrew Fletcher deed de financiën en mocht de on/off knop van de keyboard bedienen.

Halfje erbij.

Deze plaat groeit nog hier bij elke afspeelbeurt.

Nooit een die-hard fan geweest van The Cure, maar kan mij hun debuut destijds nog wel herinneren.

Maar dit klinkt allemaal supervet. Geweldige productie ook.

Tja - menig band heeft 'een boekhouder' a.k.a. krentenweger nodig. Met persoonlijkheden zoals Gahan en Gore en hun gedragingen was er wel een 'middenbermbeveiliging' nodig. Driemaal raden wie die rol vervulde bij het door jouw genoemde New Order - als middenweg tussen 'rockbeest' Hooky en 'studionerd' Barney?

Verder het verbaasde me dat Memento Mori überhaupt nog verscheen; benieuwd in hoeverre de schetsen/aanzetten er al waren? Dat album vind ik een stuk beter te verteren dan de laatste 2 van New Order, popperdepop . En nogal pretentieus om echt een matige plaat Music Complete te noemen. Van trendsetter naar trendvolger (DAF Punk).

Oh Mjuman, de laatste plaat van New Order was zeker niet goed, op de Stray Dog single met Iggy Pop na, maar Depeche Mode teert met hun laatste plaat wel erg op het oudere New Orde geluid. Vind jij Memento Mori echt een goede plaat?

Ik heb vandaag de 2LP binnen van dit album, die Half Speed Mastered is in de Abbey Road Studios. Die heeft helemaal een geweldig geluid, met veel mooie details die te horen zijn. Echt een aanrader.

Even uit het blote hoofd: sinds Sounds of the Universe een van de betere en iig beter dan verwacht.

Ah, Sounds of the Universe vond ik al niet zo veel meer aan.

Het nummer Endsong heeft bij mij veel indruk gemaakt toen ik voor het de liveuitvoering zag op Youtube.
De tranen rollen aan het eind bij Robert Smith over zijn wangen, en is helemaal ontdaan.

Nou nou, dat is wel een beetje badinerend gesteld, daar hadden ze ook de juffrouw van de retirade voor in kunnen huren. Maar ik zet mijn antwoord even door op het Memento Mori topic.

Om even bij dit topic te blijven : dit Cure album en Memento Mori delen hun mooie antraciete uitstraling in song en beeld.

Dus je was in a forest!

Goed album, natuurlijk wordt het nooit meer een 17 Seconds, Pornography of Disintegration
De beste man is in de zestig, normaal een leeftijd waarop de derde reünie aangevangen wordt, maar hij (en zijn kompanen) maken hier gewoon een tamelijk goed album, vooral de zang is inmiddels legendarisch want uit duizenden herkenbaar en nog steeds zuiver
Gewoon genieten!
Zelf vond ik ze trouwens vooral live geweldig, lekker lang en luid

Grote fan sinds 1984 en dit is een zeer goed concept-album. Dat betekent ook dat het geheel meer is dan de afzonderlijke tracks en dat het pas binnenkomt als de mindset en de locatie hiervoor geschikt is. Ik zou het album niet beluisteren op bus of tram, maar wel tijdens een wandeling op m'n eentje in de natuur bijvoorbeeld. Het komt ook alleen tot z'n volle recht met headphones. Het is daarmee ook geen plaat waarmee ik wil opstaan maar eerder wil mee gaan slapen. Het is een prachtig album, maar ik zal het maar af en toe volledig beluisteren, d.w.z. in de juiste omstandigheden. Ik wil het niet rangschikken tussen ouder materiaal van de band en het op zich waarderen.