The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Sounds of the Universe? Verkeerde album. Misschien verplaatsten naar discussie bij The Cure?

Voor mij is deze van The Cure wel de muziek van het universum, maar je hebt hartstikke gelijk

De Franse Avant-Garde metal opleving is the Cure niet ontgaan. Nou waren ze ook even weg natuurlijk. Warhorse gaat dus in de metal playlist van 2024 en daarbij, de productie heeft hetzelfde gebrek aan resolutie als wat er al in staat haha.

Lekker duidelijk bericht. Nu nog even iets aan je zinsopbouw doen en iedereen zal je bericht begrijpen.

Ok, ik schrijf het even uit. Mijn bericht gaat over de track Warsong ( niet Warhorse, sorry). Het begin van de song is een typische avant-garde metal intro en Franse metal bands zijn meesters in dit genre. Als je van te voren niet weet dat het The Cure is dan is het eigenlijk wachten op de onmiskenbare grunts die bij een intro als deze horen. Dat is uiteraard niet het geval bij deze track en dat maakt de song nog even wat Avant Gardistischer.

De productie van de song, of eigenlijk het hele album, heeft een gebrek aan resolutie gelijk aan de producties van obscure metalbands. En dus niet alleen vanwege het geweldige gitaarwerk maar ook qua sound is deze track gepromoveerd naar mijn 2024 metal playlist. Ik zag dat niet aankomen en ik nodig dan ook andere metalfans uit om eens een dansje te maken op deze Warsong.

Voor de rest vind ik het album ook prima maar deze springt er voor mij bovenuit. Beetje a-typische track voor The Cure, vind je niet?

Geen idee of Smith veel naar Franse avantgardistische metal luistert, maar een prettig nummer is het zeker. Dat vond ik ook al gelden voor de andere twee tracks die ik checkte, Alone en Endsong.

Al veertig jaar koop ik geluidsdragers maar nog nooit iets van The Cure, simpelweg omdat ik die platen bij anderen wel kon horen. Mogelijk wordt dit dan de eerste.

Meen je dat? En ik maar denken dat dix een indrukwekkende platencollectie heeft met postpunk en gerelateerde muziek uit de jaren eind 70/begin 80….incl. uiteraard Cure. Weer een illusie armer.

Indrukwekkend zal die collectie wel zijn maar hij is Cure-vrij. Ik heb een 12" van The Glove en Hyaena staat ook ergens stof te happen.

Niet blown away, maar wel blij verrast. Zoals gewoonlijk weer met andere dingen bezig en de release volledig gemist. Door 15 pagina's zin en vooral onzin te bladeren (met name over het belang van productie).

Vrij recent in een filosofiepodcast kwam Simone Weil en Susan Sontag me vertellen dat criticasters kunst kapot maken met hun pretentieuze verklaren van kunst in het algemeen. Luisteren zul je! Met open oren, hoe komt het binnen? Wat hoor je, wat voel je?

Een mooi en oprecht Cure album, The Endsong werkt wel bij mij. Ik kan me weer een beetje verplaatsen in de Weldschmertz puber Frenz, voor wie A Forest een hoogmis was, die Pornography bijna niet kon verdragen zo intens. Of deze beklijft, ik weet het niet, maar ik ben dus wel blij (?) dat tie er is.

Zeer eens met wat je hier weergeeft over “wat hoor je, wat voel je?”. En mijn antwoord is dan, voor een deel, dat de muziek, in mijn beleving (nadruk daarop!), in bepaalde nummers de nek om wordt gedraaid door de productie. Op sommige nummers zo luid, te veel “in your face”, met blikkerige drums en platte, te volvette toetsen. Dat kan mijn gevoel en ervaring van die nummers toch bepalen? Mag dat niet? Ben ik dan pretentieus, zoals je suggereert?

Verdomd interessant, maar gaat u verder zou Jacques Plafond zeggen. Grappig dat Susan Sontag je dat kwam vertellen, terwijl die zo'n 20 jaar geleden overleden is.

Ik geloof in de autonomie van kunstuitingen; ik ben wars van elke nadere explicatie op dat punt, afgezien van tijdstip van vervaardiging en evt plaats. Ik wil zelf zien. luisteren en ervaren en heb weinig behoefte aan explicatie en wil iets kunnen begrijpen zoals het spontaan op me afkomt en me m'n gevoel aanspreekt of juist niet. Daarna kan evt een tweede stap volgen.

Welnu bij dit album lukt met het niet om de muziek te appreciëren omdat het geluid (=de productie) ertussen zit. Met goed materiaal een slecht resultaat leveren, zeg maar. Ooit bij een niet nader te noemen restaurant een zeer slecht bereide zalmsteak gegeten en toen de ober aan mij vroeg hoe het was geweest kon ik alleen maar zeggen dat ik hoopte dat de zalm een waardig einde had gehad, omdat wat er volgde zeer matig was.

Dit album komt voor mij voorlopig op nr 1 in 2024 op de lijst van meest teleurstellende albums.

Simone Weil is al in 1943 van ons heengegaan, maar ook zij heeft ons nog veel te zeggen. Beider werk werd behandeld in deze podcast en opnieuw deed filosofie me beseffen hoe vaak ik mijn meestal vaststaande oordeel moet herzien. Nederigheid is geen kwaliteit die ik de mijne kan noemen, maar dat zou me wel sieren

Dus nee Chameleon Day ik vind je niet pretentieus, heb ik geenszins bedoeld. Ik vind het vaak vermakelijk hoe serieus sommige users zichzelf nemen, terwijl muziek voor mij alleen maar met beleving en gevoel te maken heeft. Daarom vind ik een score toekennen aan een album ook onzinnig.

Dat de productie in de weg staat van de beleving van de muziek is zeer valide, mij stoort het minder hier, maar ik snap het wel.

Als een band als The Cure een nieuw album uitbrengt, dan zijn de verwachtingen torenhoog. Ook wel vreemd, want na 1992 vielen de albums toch best tegen. Met toch wel een flinke teleurstelling met hun laatste album 4:13 Nightmare. Maar als grootheid Robert Smith na 16 jaar eindelijk gelooft iets goed genoeg te vinden om het uit te gaan brengen, dan mag je wel iets verwachten natuurlijk. Je wil gewoon dat het goed is.

Hoewel ik niet direct helemaal overtuigd was van het nieuwe materiaal dat de wereld in werd geslingerd, had ik wel de behoefte het vaker te luisteren om de nummers te laten groeien en dat hebben ze gedaan. Er zit veel diepgang in en het persoonlijke ervan raakt me ook. Misschien is het de herkenning van het verlies en het ouder worden. Nummers als Drone:Nodrone en All I Ever Am vind ik wat minder (al groeien die ook die nog steeds), maar het overgrote deel van het album is me inmiddels behoorlijk dierbaar geworden. Ik begin nu ook te verlangen het weer te horen, want het album wordt beter bij elke luisterbeurt. Het is geen Disintegration of Pornography, maar ik ben ook geen 18 meer en kan nooit opnieuw ervaren zoals ik toen deed. Het is een andere tijd.

Uiteraard is deze plaat geen achtergrondmuziekje. Hij vraagt om je aandacht. Wacht niet tot een intro voorbij is, maar luister naar de muziek, alle nuances, laat je meevoeren, laat je oren verwennen. Dit is The Cure, weet je nog, geen 13 in een dozijn popproductie. En het is zonder meer hun beste sinds Wish.

Overigens maakt het ook nog wel uit hoe je hem draait, vanaf welke media en apparatuur. Ik lees regelmatig over 'compressed' geluid. Ik speel hem af vanaf de grey marbled vinyl versie over de stereo, en wel met een beetje volume natuurlijk en dat klinkt wat mij betreft prima. De deluxe 3 discs uitvoering volgt nog en de Blood Records picture disc wordt binnenkort bezorgd. Waarom tenslotte één uitvoering kopen als je aan drie ook voldoende hebt?

Sorry hoor, maar ik ben een fan van het eerste uur, maar dit album haalt het niet bij hun oudere werk. Dat is veel en veel beter. Jammer had er veel meer van verwacht Het lijkt soms wel een instrumentaal album. Zeker in het begin sporadische zang. Gemiste kans. Ik houd mij bij het oudere werk dat springt nog steeds de pan uit. Het beste nummer? "All i ever Am" een beetje neigt dit naar hun oudere werk

Als je de ironie in mijn bericht hebt gemist, dan is dat voor mij geen groot gemis.

Nog steeds een hoog gemiddelde met momenteel 4,06*. Bij mij groeit het album nog steeds. Lijstjesmateriaal.

Hier ook een 'groeier'. Vind het tandem Alone en Endsong van buitencategorie. Verslavend goed. Heb ook op Youtube rondgestruind en alle versies tig x geluisterd. Poeh, wat een klasse. Fanboy

Het oudere werk vatte direct vlam bij mij vanaf 17 seconds.....Hier heb ik dat totaal niet hooguit een beetje het één na laatste nummer en dat is (te) weinig voor the CURE

Open your heart Die drums op Endsong moeten bij jou toch ook iets losmaken

Dat zou je zeggen!

Dan is dat nog steeds te weinig voor the Cure.....andere albums zijn voor mij van A tot Z goed tot zeer goed tot excellent

Ik vind dit album écht te gek! Ik ben zeker geen echte fan van The Cure. Dat wil zeggen; ik vind niet alles geweldig en lang niet alle albums even goed. Disintegration vind ik wel fantastisch en enkele andere albums vind ik goed of gewoon lekker/prima. Muzikaal gezien vind ik ze vaak wel best tof, maar de stem en het gebruik daarvan van Robbert Smith vind ik niet altijd even mooi. Muziek is natuurlijk vooral smaak en gevoel, zoals velen hierboven al aangaven. Enfin, dit album maakt voor mij echt kans om album van het jaar te worden. Ik heb het album nu al zo'n vijf à zes keer beluisterd en dan doe ik toch echt niet bij veel albums in zo'n korte tijd... Dat zegt wat! Ik blijf er naar teruggrijpen, omdat het mij blijft grijpen!

Ik lees hier veel kritiek op de productie. Deze kán ik begrijpen, maar ik voel 'm helemaal niet. Er zijn genoeg albums die met een andere productie een stuk beter zouden klinken, maar dit is er voor mij absoluut geen van. Toegegeven, het voelt misschien een beetje teveel gecontroleerd of uit een synthesizer, te weinig organisch, maar ik vind het helemaal niet storend. Het is allesbehalve kil en de muziek en de sfeer raakt me wel. Ik kan niet zeggen dat ik dit veel anders vind klinken dan bijvoorbeeld Disintegration. Ik zette laatst Bloodflowers voor het eerst op en daar kwam ik dus niet doorheen. Deze vond ik veel teveel op de gitaren, bass en drums zitten en veel te weinig synthesizers en mooie (in mijn ogen) sferische en ruimtelijke melodieën bevatten. Disintegration en Songs Of A Lost World geven mij dezelfde sfeer, hetzelfde gevoel. Ik vind ze beide heerlijk sferisch, donker en ruimtelijk (als ik mijn gevoel zo goed kan omschrijven... ) . De prijsnummers zijn voor mij Alone en Endsong, maar ik waardeer heel erg dat vooral de muziek spreekt en de ruimte krijgt en de zang dat iets minder krijgt. De vaak lange intro's en outro's vind ik geweldig en nemen me écht mee in de muziek. Daar hou ik van! Ik geniet van het soms subtiele gitarenspel in combinatie met de vaker erg vette drums onder het bed van toetsen dat gelegd wordt. Het nummer Drone: Nodrone doet me daarbij wel een beetje denken aan Depeche Mode, vanwege de toetsenlijn die erin zit. Hebben meer mensen dit? Ik vind dit album écht een topper, welke in het begin meteen raak was, maar evengoed nog gegroeid is bij mij de afgelopen weken! De tijd zal het mij leren of dit op de langere termijn ook een blijver is voor mij, maar ik verwacht van wel!

Misschien moet je een wandeling in The Forest.... gaan maken en daar het album luisteren?

Met gemak een plaats gestegen. Alleen Pornography blijft hierboven, en ik denk dat dat niet meer gaat veranderen.

Wat een album, wat een keiharde tocht naar de kern van mijn hele wezen. Dit is wat ik wil horen in deze fase van mijn leven.
Van de oudere Cure platen kan ik zeker nog genieten, natuurlijk, maar dat zijn herinneringen aan toen. En die zijn mooi en treurig, soms gewoon grappig, maar het blijven herinneringen.

Deze plaat is geen herinnering, deze plaat is *nu*. En nu blijft altijd, maar altijd blijft steeds minder lang als je ouder wordt.

Alleen dus Pornography, dat is een mystieke godheid. Die blijft hierboven hangen.

Misschien moet je een wandeling in The Forest.... gaan maken en daar het album luisteren? [/quote]

Waarom?? Al hun eerdere werk steekt hier met kop en schouders boven uit. Fan van het eerste uur.
Misschien moet jij wat sterke ouder albums opzette en dan gaan vergelijken
Ik blijf echt bij mijn mening Alleen een 2 voor 2 aardige nummers de rest is voor the Cure's doen prut

Misschien voor dit album een wandeling in The Forest.... maken, omdat jij schreef dat het oudere werk direct vlam vatte vanaf 17 seconds.... snap je?

De serieuze boodschap daarbij is dat dit album van The Cure tijd nodig heeft, bij mij wordt de waardering elke draaibeurt hoger. De jaren '80 albums vond ik sneller (erg) goed of wel aardig.

Ik kan mij vinden in de bespiegelingen van zowel Neal Peart als west, hoewel eerstgenoemde een 2☆ en laatstgenoemde 4.5☆ toekent aan het album.

Na het album voor de 1e maal te hebben beluisterd kwam ik tot 3.5☆, ff later tot 3.75☆ afgerond naar 4☆. Muzikaal niet vernieuwend voor de Cure dit album. Echter wel duidelijk Cure.

Na vele luisterbeurten heb ik m toch op 4.5☆ gezet terwijl ik eerst heel beslist was: 'geen 4.5 en zeker geen 5.'

Mijn fanhart heeft uiteindelijk de doorslag gegeven, niet objectiviteit. Songs of a Lost World behoort tot niet tot buitencategorie legendarische albums Seventeen Seconds en Disintegration, echter bij mij wel tot de categorie als albums Faith, Pornography, Head on the Door, Kiss Me/Kiss Me/Kiss Me en Wish; waar in het rijtje van voornoemde 6 albums? Niet als eerste van deze 6. Niet als laatste.

I'm Cured now. U2?

Er is opvallend weinig verschil tussen mono en stereo weergave dus nee, het maakt weinig uit vanaf welke media je deze speelt. En als erop het vinyl niet staat dat deze daarvoor speciaal gemasterd is dan is het dezelfde bron productie.

Ik speel het album vanaf de 2LP versie. Die is voor vinyl 'half speed mastered at Abbey Road' en geperst bij Pallas Duitsland. Deze versie klinkt uitstekend.

Daarbij nog de kanttekening dat bijna 50 minuten muziek behoorlijk veel is voor 1 LP.

Ok, goed om te weten. Bij mij strijden Reeves, Gallup en Smith om de poleposition dwars door het midden tegen de teveel opgeschroefde bastonen met de toetsen er een beetje omheen. Death Magnetic ( ook zo'n dynamic range ramp) heeft wat dat betreft de zaakjes nog wat gespreid in het stereobeeld.
Full course yellow voor deze dus.