Led Zeppelin - Led Zeppelin IV (1971)

Altijd leuk om na al deze individuele meningen over wat de beste nummers te zijn eens op de Statistieken-pagina te kijken naar wat de MuMe-gebruikers als collectief hierover gezegd hebben. Niet verwonderlijk dat Stairway op 1 staat, met meer dan twee maal zoveel punten als nummer 2 (Black dog), en ook begrijpelijk dat de twee "gewoonste" en minst spectaculaire nummers (Misty Mountain hop en Four sticks) stijf onderaan staan. (Misty Mountain hop vind ik zelf het enige mindere nummer van de plaat, vanwege dat suffe ritme.)
 

Suffe ritme ??? Misschien voor jou gevoel, maar Bonham is erg stuwend, en J.P Jones speelt een heerlijke baslijn.Alles zit op de goede plek.
Fantastisch ook de stukken waar het tempo wordt gehalveerd. Ik heb er meer mee dan Black Dog en Rock and Roll persoonlijk.
Zit wezenlijk meer afwisseling in Misty Mountain Hop. Perfecte zanglijn ook.

Uiteraard geldt dat alleen voor mij, een zeer persoonlijke aangelegenheid. Maar ik vind het echt niet lopen, ook niet omdat de melodie zo flauw is: "Walking in the park just the other day baby…" terwijl de gitaar en de elektrische piano steeds een identiek loopje spelen, het doet het voor mij gewoon niet. De soepele opening van Four sticks komt daarna echt als een verademing.

Dan houden we het maar op een kwestie van smaak. Four Sticks vind ik trouwens ook er goed.
Volgens de overlevering had Bonham wat moeite om de juiste partij te vinden, maar het is erg sterk geworden.

Absoluut waar, met die prachtige toevoeging van die akoestische gitaar in het refrein en die effectieve synthesizersolo, waarna Plant z'n stem weer als een extra instrument gaat gebruiken – qua arrangementen gebeurt er altijd veel meer op zo'n nummer dan je zou denken (of horen).

Ook het vierde album van Led Zeppelin staat weer als een huis. De eerste twee nummers "Black Dog" en "Rock and Roll" rocken de pannen van het dak. Vooral de eerste heeft een ijzersterke riff en een mooie zanglijn van Robert Plant. "Rock and Roll" is niet heel complex, maar gewoon een heerlijk nummer. Briljant in al zijn eenvoud. "Stairway to Heaven" blijft een mooi liedje, hoe vaak ik hem ook hoor. Toch bevat "Led Zeppelin IV" een paar mindere broeders. Zo vind ik "The Battle of Evermore" iets te Keltisch klinken en kunnen ook"Misty Mountain Hop" en "Four Sticks" me minder bekoren. De afsluitende tracks "Going to California" en "When The Levee Breaks" zijn wel weer prima in orde. De mindere broeders leiden ertoe dat ik "Led Zeppelin IV" iets minder beoordeel dan bijvoorbeeld hun eerste twee platen. Maar dit doet niets af aan het feit dat ook "Led Zeppelin IV" weer een klasseplaat is.

Eindelijk dan deze week eens kennis gemaakt met Led Zeppelin, en eigenlijk veel te laat, ik ben me er bewust van. Als een groep vrienden onder mekaar bevelen we elkaar om de beurt een plaat aan, en Led Zeppelin IV was deze week dus aanbevolen. Ik snap wel waarom, want ondanks de status van deze plaat is het ook gewoon de moeite waard om eens gehoord te hebben. Classic rock met lekkere power en drive. Het begint lekker bluesy met 'Black Dog' en 'Rock 'n Roll' voordat het overgaat in mijn twee favoriete nummers van de plaat, te weten het Keltisch-aandoende 'The Battle of Evermore' en natuurlijk de klassieker bij uitstek: 'Stairway to Heaven', die ondanks zijn overbekendheid toch zijn reputatie goed waar kan maken. Ik vind de band het sterkst als ze wat gas terugnemen. 'Misty Mountain Hop' is gewoon lekker, maar 'Four Sticks' vind ik minder geslaagd. De twee afsluiters geven een apart nasmaakje mee, maar zijn best aardige tracks. Waar deze plaat goed in slaagt is het incorporeren van aardig wat verschillende stijlen. Geen nummer wordt herhaald en dat luistert prettig.

Hun allerbeste plaat, vandaag binnen gekregen op Cd, juweeltje.

Welke platen van hun ken je nog meer dan?

Ik heb Coda, en I, II, III en IV van Led Zeppelin

Dan ken je wel aardig wat muziek van hen, op houses of The holy en physical graffiti, en qua live platen how The west was won en BBC sessions na ben je wel zowat compleet.

Als je die 4 platen ook hebt beluisterd weet je wat echt hun allerbeste plaat is.

Sla vooral Presence niet over. Zwaar ondergewaardeerd.

Net als No Quarter en Walkin into Clarksdale. Geen 100% Zep maar meer dan prima platen.

Deze klassieker vind ik geen fameuze hoogvlieger. Voor de helft fantastisch (Stairway To Heaven, Black Dog, Rock & Roll, When The Levee Breaks!!), de rest is helaas maar magertjes.

Natuurlijk een halve * omhoog vanwege Stairway To Heaven, wat is dat een ge-wel-dig nummer.

Een beetje herontdekt zojuist. Going to California is zo opeens een regelrechte parel terwijl deze voorheen wat langs mij heen ging. Elk nummer staat gewoon als een huis.

Beter dan Deep Purple, vind ik.

Led Zeppelin is één van de invloedrijkste bands geweest in de ontwikkeling van hardrock. Met een combinatie van muziekstijlen zoals blues, folk, hard rock en heavy metal wisten ze een compleet nieuw geluid te ontwikkelen. Na het debuut in 1969 met het gelijknamige album brachten ze kort achter elkaar verschillende albums uit waarvan vele bekende hits afkomstig zijn. Het succesvolle naamloze album verscheen in 1971 en bevat klassiekers zoals Stairway to Heaven en Black Dog.

Geïnspireerd op het start en stopritme van het nummer Oh Well van Fleetwood Mac opent het album met Black Dog. De openingstrack kent een sterke gitaarriff en een complex geheel door het ritme waarin het nummer is opgebouwd. John Paul Jones schreef de riff voor de track en Jimmy Page’s gitaarsolo bestaat compleet uit overdubs. Dit creëert een geweldig nummer waarin Robert Plant zijn vocale kwaliteiten gelijk al aantoont. Zijn kenmerkende schreeuwende stijl pas perfect in het ritme waarbij de muziek telkens stopt als hij gaat zingen. De plaat gaat verder in een wijziging van stijl door het nummer Rock and Roll. Zoals de naam het al aangeeft wordt hier het swingende jaren 60 gevoel teruggehaald van de Rock and Roll. Een snel ritme dat wordt gevormd op de drums en piano. Jimmy Page knalt heerlijk door het ritme heen met zijn gitaar en Robert zet zijn vocalen op scherp. The Battle of Evermore toont de afwisseling in muziekstijlen aan die Led Zeppelin weet neer te zetten. Met een Keltisch geluid door de mandoline en akoestische gitaar wordt een nummer neergezet dat wat minder de uitspattingskracht van Zeppelin bevat. Samen met folkzangeres Sandy Denny zingen ze een epos neer die een relatie heeft met The Lord of the Rings. Het nummer valt misschien wat uit de toon met de rest van het album maar levert wel een mooi verhaal op.

“The pain of war cannot exceed the woe of aftermath,
The drums will shake the castle wall, the ring wraiths ride in black, Ride on.
Sing as you raise your bow, shoot straighter than before.
No comfort has the fire at night that lights the face so cold.”

Aan het einde van de eerste kant horen we een meesterwerk dat door de jaren heen alleen maar krachtiger is geworden. Het gaat om Stairway to Heaven dat zich onderscheidt door de muzikale complexheid van het nummer. Beginnend op een akoestische gitaar en de mellotron wordt een rustgevende sfeer opgebouwd dat aan kracht toeneemt bij de zang van Plant. De rustgevende muziek krijgt na twee minuten een versnelling waarbij Robert de teksten op een zachte wijze ten gehore brengt. De teksten zijn na al de jaren nog steeds sterk en zijn net als vele nummers in die tijd in een kort tijdsbestek geschreven. Na vijf en halve minuut wordt opnieuw een versnelling aangekondigd door een herhalend drumritme en de overgang van akoestisch naar elektrisch door Jimmy Page op gitaar. Live werd dit altijd schitterend vertolkt door de dubbele gitaar om snel te kunnen overschakelen van 6 naar 12 snaren. De kracht van Plant’s stem neemt ook toe wat er voor zorgt dat het nummer een andere sound krijgt en steeds krachtiger wordt. De gitaarsolo van Jimmy en de vele drumversnellingen spelen goed op elkaar in. Terugkomend in de rust van het begin sluit Plant het nummer passend af. Het nummer is een muzikaal hoogtepunt in de muziekgeschiedenis door de opbouw en de invloed op vele artiesten. Ondanks dat Stairway to Heaven zo vaak ten gehore is gebracht blijft het elke keer weer een kippenvel moment om te horen.

“There’s a lady who’s sure all that glitters is gold
And she’s buying a Stairway to Heaven
When she gets there she knows, if the stores are all closed
With a word she can get what she came for
Ooh, ooh, and she’s buying a Stairway to Heaven”

Het vervolg wordt doorgezet met Misty Mountain Hop dat opent met John Paul Jones op de elektrische piano en het drumritme van John Bonham. Het is effectief opgebouwd met een gitaarriff dat zich rond her herhalende pianogeluid heen bouwt. Muzikaal gezien is het een samensmelting van verschillende muziekstijlen. De titel van Four Sticks spreekt voor zich want drummer John Bonham had ook daadwerkelijk vier drumstokken nodig om het ritme juist te kunnen neerzetten. De versie op het album is maar één keer live ten gehore gebracht wat de complexiteit van het nummer goed weergeeft. John Paul Jones geeft er nog een eigen vervorming aan door het gebruik van een synthesizer en Jimmy brengt de gitaarriff goed naar voren. De indeling zit mooi in elkaar wat ook merkbaar is in het refrein wat net weer een ander ritme heeft. In Going to California komen de mandoline en akoestische gitaar goed samen wat het tot een folk nummer doet aanvoelen. Opnieuw is de samenhang erg mooi en de stem van Robert effectief. Hij kan als geen ander de nadruk leggen op bepaalde zinnen met hoge uithalen. De afsluiter van de plaat is When the Levee Breaks, een cover van het bluesnummer van Kansas Joe McCoy en Memphis Minnie uit 1929. De versie van Led Zeppelin is vooral bekend door de sterk uitgevoerde drumsolo van Bonham dat later vaak gebruikt is in de hiphop. De mondharmonica gaat goed samen met het ritme en versterkt de beat die door het nummer heengaat. De vele echo’s zijn goed terug te horen en geven de track net dat beetje extra pit mee. De gitaarriff van Jimmy herhaalt zich samen met het drumritme keer op keer en de mondharmonica speelt daar schitterend omheen. De vertolking van Zeppelin is erg mooi en vooral de herhalende opbouw stuwt het nummer van hoogtepunt naar hoogtepunt.

“Cryin’ won’t help you, prayin’ won’t do you no good,
Now, cryin’ won’t help you, prayin’ won’t do you no good,
When the levee breaks, mama, you got to move.”

De geweldige samenhang van diverse muziekstijlen maakt het vierde album van Led Zeppelin tot een complexe en sterke plaat. De invloed van elk nummer is voelbaar in het gebruik van verschillende muziektechnieken en experimenten in ritme en zang. Rustige nummer als Going to California en The Battle of Evermore worden afgewisseld met hevige gitaarsolo’s in Black Dog en When the Levee Breaks. Het nummer waarop alles echter samenkomt is Stairway to Heaven, de verschillende tempowisselingen die de sfeer veranderen door het hele nummer heen. Een klassieker waar de kwaliteiten van ieder individu hoorbaar zijn en muziekstijlen worden samengevoegd. Het album zou de opmars van de band alleen nog maar verder versterken wat zeer terecht is afgaande op de invloed di zee hebben gehad in de muziek.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Mooi verhaal. De kracht van IV zit 'm in de diversiteit. Iets wat al op III voelbaar was.
Meer acoustisch gevormde songs met een folky inslag, maar dan verder uitgebouwd met wat meer complexiteit.
Maar natuurlijk rockt Zep er ook weer fiks op los.
Een doorstart naar de komende 2 platen, waar in wezen ook weer veel afwisseling te horen is.
De periode 1970/1975 is derhalve artistiek hun meest interessante.
Zonder het debuut en Zep II overigens tekort te willen doen.

Blijft ook prachtig: YouTube - Heart - Stairway to Heaven Led Zeppelin - Kennedy Center Honors

Schit-te-rend. Alles is mooi, maar ik geniet nog het meest van de reactie van de mannen zelf.

Led Zeppelin nogmaals schuldig aan plagiaat ?

Business Week

Is it Led Zeppelin or Spirit ?
Speel het spel...

Wat is dat nummer Stairway to Heaven toch veel gedraaid op de radio. Eigenlijk compleet stukgedraaid. Want ieder jaar was het weer zover met de top 2000 (voorheen top 1000): god, wat spannend, wat zal er nu weer op 1 staan? Bohemian Rhapsody? Child in time? Stairway to heaven? The suspense is killing me...
Maar goed, Led Zeppelin 4 is over de hele linie een heel goed album, met prachtige nummers. Led Zeppelin in hun beste dagen.

Welke 'drumsolo'??
Je bedoelt het groovy drumpattern met de groovy drumfills, dat fantastische lome stuwende ritme. Dat is inderdaad vaak gesampled. Maar een drumsolo horen we niet op When The Levee Breaks.
Dit album krijgt van mij overigens 5 sterren. Mooiste song vind ik When The Levee Breaks. Daarna Going To California. Zo maken ze ze niet meer.
Geen enkele song is slecht, 5 sterren is het minste.

Voor mij precies hetzelfde, fantastische nummers.

Trouwens zwaar jatwerk van Dolly Parton. Stairway To Heaven lijkt wel heel erg veel op Dolly Parton's We Used To http://youtu.be/--43MneNsmM.

Gelukkig is dit later op een geweldige manier goed gemaakt, Dolly Parton die een zeer mooie uitvoering van Stairway To Heaven geeft (song bouwt op, mooie vertolking):
Dolly Parton - Stairway to Heaven Live - YouTube

ook zo'n album die ik 25 jaar terug als één van de eerste 10 op CD had , maar nooit meer afspeel. ben daar wel klaar mee eigelijk, er is zoveel andere en interessantere muziek. Een classic onder het stof, maar ik zal het vast nog wel eens afspelen zo af en toe.

Goed gemaakt? Dat Dolly gejat heeft van LZ? Door Stairway leuk te zingen?
En LZ die juist bekend staat om leentje-buur?

Meer vragen heb ik even niet.

Schreef het totaal verkeerd op, heb het veranderd.
Robert Plant heeft Parton een compliment gegeven voor haar vertolking.

Tuurlijk is Zep een band die links en rechts aardig wat jatte.
Door de jaren heen is er wel wat naar boven gekomen wat dat aangaat.
Maar daarintegen ken ik weinig bands die het zo origineel en met een eigen smoelwerk deden als Zep.
Robert Plant is de laatste jaren ook aan de haal gegaan met veelal songs van anderen.
Maar het is goed verteerbaar omdat hij er een totaal eigen draai aan geeft.
Het zijn vaak ook nummers met een bepaalde cultstatus.
En dat kan ik goed hebben.