menu

Led Zeppelin - Led Zeppelin IV (1971)

mijn stem
4,25 (1424)
1424 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Black Dog (4:55)
  2. Rock and Roll (3:40)
  3. The Battle of Evermore (5:51)

    met Sandy Denny

  4. Stairway to Heaven (8:02)
  5. Misty Mountain Hop (4:38)
  6. Four Sticks (4:45)
  7. Going to California (3:32)
  8. When the Levee Breaks (7:08)
  9. Black Dog [Basic Track with Guitar Overdubs] * (4:34)
  10. Rock and Roll [Alternate Mix] * (3:39)
  11. The Battle of Evermore [Mandolin / Guitar Mix from Headley Grange] * (4:13)
  12. Stairway to Heaven [Sunset Sound Mix] * (8:03)
  13. Misty Mountain Hop [Alternate Mix] * (4:45)
  14. Four Sticks [Alternate Mix] * (4:33)
  15. Going to California [Mandolin / Guitar Mix] * (3:34)
  16. When the Levee Breaks [Alternate UK Mix in Progress] * (7:10)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 42:31 (1:23:02)
zoeken in:
avatar van De buurman
3,5
Natuurlijk hadden ze hun eigen sound. Maar het blijft gewoon ordinair hoe ze complete nummers bij elkaar gapten en zelf alle credits ervoor namen. Ik ken geen andere band die dat zo schaamteloos deed.

avatar van bikkel2
5,0
Ik vermoed dat we de rol van manager Peter Grant ook niet moeten onderschatten.
Die man ging echt over lijken. Had lak aan concert promoters en ging erg ver als het aankwam op zaken doen.
De groep keek erg tegen hem op en zal zeker zijn invloed hebben uitgeoefend als het gaat om ijskoud de credits op te eisen van bestaande songs.
Peter Grant is heel belangrijk geweest voor Led Zeppelin.
Hij ging onvoorwaardelijk voor de band. En schuwde geen manipulatie, bedreigingen of geweld. Indrukwekkend personage.

avatar van De buurman
3,5
Een beest, idd.

avatar van iggy
4,0
Helemaal waar. Grant was geen man om mee te spotten. Geweldadig, imposant, arrogant en keihard. Hij is ook een semi professionele worstelaar geweest of zoiets.

avatar van De buurman
3,5
Maar goed, Grant of geen Grant: bij mijn weten heeft bijvoorbeeld Page nog steeds niet gewoon toegegeven dat die praktijken niet helemaal chique waren. Gappen zonder credits te geven, bedoel ik dan. Zal wel bang zijn voor nabestaanden, heeft vast geen zin om royalties over de laatste 35 jaar af te staan.

buizen
- stel - je begint een bandje, eind jaren '60. En dan breng je in 1971 een album uit met songs als When The Levee Breaks, Rock'n Roll, Black Dog, Going To California en Stairway To Heaven.
Ongelooflijk!
Natuurlijk word je dan meteen legendarisch.
Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer, dergelijke albums.

avatar van MDRAIJER
4,5
buizen schreef:
- stel - je begint een bandje, eind jaren '60. En dan breng je in 1971 een album uit met songs als When The Levee Breaks, Rock'n Roll, Black Dog, Going To California en Stairway To Heaven.
Ongelooflijk!
Natuurlijk word je dan meteen legendarisch.
Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer, dergelijke albums.


Stairway to Heaven werd pas een aantal jaar later als legendarisch gezien, geloof ik.

avatar van bikkel2
5,0
Vermoedelijk wel Zep's meest complete plaat. Hier lijkt alles samen te komen.
De acoustische folky feel die op III zijn oosprong vond, is ook hier een sterke troef.
Stairway is natuurljjk terecht legendarisch.
Al is de magie door de loop der jaren wel wat minder geworden imo. Typisch gevalletje van te veel, te vaak gehoord.

avatar van JelmerHolwerda
3,5
Ik vind het echt wel een heerlijke plaat, maar vind nummertjes 1, 2, 4 en 8 echt wel ongeloveloos veel beter dan de rest van de plaat. Zal misschien aan mij liggen en heeft misschien meer luisterbeurten nodig. Die zullen er wel komen maar tot nu toe kan ik niet meer dan 3,5 ster geven.

avatar van erwinz
5,0
Recensie reissues op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Led Zeppelin - IV / Houses Of The Holy, Deluxe Editions - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er werd al jarenlang over gesproken en vooral ook gespeculeerd, maar afgelopen zomer waren ze er opeens. Ik heb het natuurlijk over de bijzonder fraai uitgevoerde reissues van de eerste drie platen van Led Zeppelin.

Het zijn reissues waar ik, en met mij vrijwel iedere andere liefhebber van rockmuziek die de geschiedenis van de popmuziek heeft veranderd, van heb gesmuld. Van het allereerste moment en tot de dag van vandaag.

De eerste drie platen van Led Zeppelin waren echter nog niet mijn favoriete platen uit het prachtige oeuvre van de Britse band, waardoor ik met nog hogere verwachtingen uit keek naar de tweede worp. Deze tweede worp lag vorige week in de winkel en roept bij mij louter superlatieven op.

Led Zeppelin IV is immers de plaat die vorm heeft gegeven aan de hardrock uit de jaren 70, maar veel meer was dan een hardrockplaat, terwijl Houses Of The Holy pas goed liet horen hoe goed en hoe veelzijdig Led Zeppelin was.

Een ieder die de twee beste platen van Led Zeppelin (maar dat is mijn mening) van de eerste tot de laatste noot kent, zit waarschijnlijk niet te wachten op mijn beschrijving van de platen. Voor deze lezers kan ik melden dat de nieuwe versies van Led Zeppelin IV en Houses Of The Holy werkelijk fantastisch klinken. Met name drummer John Bonham lijkt zo af en toe bijna bij je in de woonkamer te zitten, maar ook de rest klinkt glashelder. Geldt zowel voor de cd-versies als de versies op vinyl (waar natuurlijk de voorkeur naar uit moet gaan).

Verder kun je voor beide platen kiezen uit meerdere extra’s. Een enkeling zal genoeg hebben aan de fraai klinkende geremasterde versie, de meerderheid gaat waarschijnlijk voor de versie met een bonus-disc vol outtakes (niet onmisbaar, maar wel interessant), terwijl de ware fan diep in de buidel zal tasten voor een box met cd’s, LP’s en een lijvig boekwerk. De laatstgenoemde versie is werkelijk prachtig, maar ook met de gunstig geprijsde geremasterde versie kun je jezelf spekkoper noemen, al is het maar vanwege het fantastische geluid. Dan de platen zelf:

Led Zeppelin IV staat bekend als de plaat die aan de basis staat van de geboorte van de hardrock. Dat begrijp je wanneer opener Black Dog of vooral de tweede track Rock and Roll uit de speakers knalt, maar Led Zeppelin IV heeft absoluut meerdere gezichten.

Dat hoor je in het folky The Battle Of Evermore, met fantastische vocalen van Sandy Denny en zeker ook in het inmiddels klassieke Stairway To Heaven of het psychedelisch aandoende Going To California.

In de overige tracks geeft Led Zeppelin flink gas en imponeert het met loodzware baslijnen, moddervette drums, de huiveringwekkend mooie zang van Robert Plant en natuurlijk het unieke en veelzijdige gitaarspel van Jimmy Page, die net als zijn bondgenoten keer op keer voor kippenvel weet te zorgen.

De plaat vormt misschien de basis voor de 70s hardrock, maar het is dankzij de invloeden uit de folk, blues en psychedelica ook veel meer dan dat. Led Zeppelin IV verscheen bijna 43 jaar geleden, maar klinkt nog altijd relevant en urgent. Het was even geleden dat ik de plaat gehoord had, maar ik was direct bij eerste beluistering weer diep onder de indruk van deze klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek. Een unieke plaat die zijn gelijke niet kent.

Nog meer onder de indruk ben ik van de nieuwe versie van Houses Of The Holy, met afstand mijn favoriete Led Zeppelin plaat.

Houses Of The Holy was in 1973 de opvolger van het zeer succesvolle Led Zeppelin IV. Led Zeppelin was opeens een hele grote band, wat het budget voor Houses Of The Holy flink opschroefde.

De platenmaatschappij van de band had ongetwijfeld gehoopt op Led Zeppelin V, maar kreeg een behoorlijk ingetogen plaat, waarop Led Zeppelin de blues en de rock voor een deel verruilde voor folky songs, deels aangekleed met strijkers, en voor songs met een portie funk en reggae. Dat moet even schrikken zijn geweest destijds.

De geweldige opener The Songs Remains The Same laat nog een mix van meer ingetogen en wat uitbundigere muziek horen, maar in het schitterende Rain Song dat volgt horen we Led Zep bijna ingetogen folk maken, bijna 8 fascinerende minuten lang. Deze folk wordt in Over The Hills And Far Away weer vermengd met rock, waarna de band in The Crunge opeens verrast met funky ritmes en muziek die pas jaren later een breed publiek zou bereiken.

Dancing Days is juist weer een stevige rocksong met flink wat bluesy accenten, maar de volgende verrassing ligt al weer op de loer. D’yer Mak’er laat een flirt met reggae horen, jaren voordat de Stones het genre zouden ontdekken. No Quarter is vervolgens weer een zwaar pyschedelische track, waarna afsluiter The Ocean toch weer terugkeert naar het geluid van de eerste vier platen van Led Zeppelin.

Qua veelzijdigheid is Houses Of The Holy een buitengewoon opvallende plaat, maar ook de vorm waarin de vier muzikanten van de band steken valt op. Ik denk niet dat ik Robert Plant nog vaak zo mooi en vooral bijzonder heb horen zingen als op Houses Of The Holy en ook het gitaarwerk van Jimmy Page is van een niveau dat maar heel weinig gitaristen gegeven is. De subtiele baslijnen en synths van John Paul Jones en het beukende maar ook veelzijdige drumwerk van John Bonham maken het unieke geluid van Led Zeppelin compleet.

Het levert een plaat op van een zeldzaam hoog niveau. Destijds misschien niet helemaal op de juiste waarde geschat, maar inmiddels een erkend klassieker. Iedereen zal zijn of haar eigen favorieten hebben in het oeuvre van Led Zeppelin, maar voor mij is er één plaat die mijlenver uitsteekt boven de rest: Houses Of The Holy. Het origineel dat ik in huis had was prachtig, maar de nieuwe versie is nog vel mooier. Kippenvel van de eerste tot de laatste noot. Erwin Zijleman

avatar van Tony
4,5
Je bent er op tijd bij erwinz. Die remasters zijn gisteren verschenen en jij hebt ze al uitvoerig beluisterd en gerecenseerd. Vast weinig geslapen vannacht. Ik heb ze (IV en HotH) blind in bestelling staan bij een grote webwinkel, die met verzendadres Hong Kong. Zal nog wel een paar dagen duren dus. Kan niet wachten en hoop op een vergelijkbaar effect als de remasters van I, II en III.

avatar van west
5,0
Nou vergelijkbaar effect? Ik heb de vinyl remaster van IV momenteel op de Sennheiser en in vergelijking met I & II valt het me soms...... wat tegen.
Je hoort toch op bijvoorbeeld Black Dog & Rock And Roll wat meer een geluidsbrei als op die eerdere remasters. Ook de bassen zijn minder prominent aanwezig in de mix, te veel hoge tonen zijn te horen. Alleen op The Battle Of Evermore & het akoestische deel van Stairway to Heaven klinkt dit juist wel erg goed. Op Stairway To Heaven klinken mij ook de drums weer net te klinisch, die wat achterin de mix lijken te zitten. Slecht klinkt het zeker niet, voor alle duidelijkheid, maar gezien de kwaliteit van de remastering van album I & II had ik er meer van verwacht. Misty Mountain Hop, Going To California & When The Levee Breaks klinken daarentegen juist weer wel erg goed, in het verlengde daarvan. Vooral de harmonica & de gitaar van Jimmy Page op dat laatste nummer.

avatar van erwinz
5,0
Ik had ze al wat eerder Tony

avatar van lennon
4,0
Dit album doet me elke keer weer op 2 gedachten hinken.. aan de ene kant bevat deze plaat When the Levee Breaks en Stairway, maar aan de andere kant ook tracks als The Battle of Evermore. En die laatst genoemde irriteert me elke keer mateloos als ik die hoor. Ik hou van Plant zijn stem, maar de instrumentale versie bevalt me vele malen beter.

Ben ook niet erg weg van Rock and Roll, Four Sticks en Misty Mountain Hop... en eigenlijk lijkt dit mijn minst favoriete Zep album tot nu toe (gezien van 1-4) maar damn, hier staat gewoon wel de 2 eerst genoemde geniale tracks op... en dat maakt het toch echt meer dan een bovengemiddelde plaat.

Kant A wordt voor mij gered door Black Dog en Stairway, en kan B door Levee.

Moeilijk, ik neig naar 3 sterren, maar daar is dit album eigenlijk te goed voor... het slechte weegt niet op tegen wat wel erg lekker is, dus nog steeds een nette 3,5. Maar zal dit album niet zo snel opzetten als zijn 3 voorgangers.

Helaas vind ik ook de extra LP met outtakes niet echt een bijzondere aanvulling. Het wijkt allemaal wel iets af, maar niet zo veel dat ik het ineens een stuk interessanter vind oid. Het moge duidelijk zijn, ik ben iets teleurgesteld met deze release.

west schreef:
Nou vergelijkbaar effect? Ik heb de vinyl remaster van IV momenteel op de Sennheiser en in vergelijking met I & II valt het me soms...... wat tegen.


Het viel me ook op dat het kwalitatief wat minder was dan de 3 eerdere. En dan ben ik geen audiofiel of iemand die daar echt op let. De eerdere releases vielen gewoon echt op door de supererieure kwaliteit. Deze wat minder.

kippenhok
lennon schreef:
Dit album doet me elke keer weer op 2 gedachten hinken.. aan de ene kant bevat deze plaat When the Levee Breaks en Stairway, maar aan de andere kant ook tracks als The Battle of Evermore. En die laatst genoemde irriteert me elke keer mateloos als ik die hoor. Ik hou van Plant zijn stem, maar de instrumentale versie bevalt me vele malen beter.

Ben ook niet erg weg van Rock and Roll, Four Sticks en Misty Mountain Hop... en eigenlijk lijkt dit mijn minst favoriete Zep album tot nu toe (gezien van 1-4) maar damn, hier staat gewoon wel de 2 eerst genoemde geniale tracks op... en dat maakt het toch echt meer dan een bovengemiddelde plaat.

Kant A wordt voor mij gered door Black Dog en Stairway, en kan B door Levee.

Moeilijk, ik neig naar 3 sterren, maar daar is dit album eigenlijk te goed voor... het slechte weegt niet op tegen wat wel erg lekker is, dus nog steeds een nette 3,5. Maar zal dit album niet zo snel opzetten als zijn 3 voorgangers.

(quote)


Het viel me ook op dat het kwalitatief wat minder was dan de 3 eerdere. En dan ben ik geen audiofiel of iemand die daar echt op let. De eerdere releases vielen gewoon echt op door de supererieure kwaliteit. Deze wat minder.


Het probleem zit 'm in de opnamekwaliteit. Die is gewoon wat minder dan op de eerste 3, en zelfs met een remaster heb je dan maar beperkte mogelijkheden.

avatar van caravelle
Nu de val van de muur 25 jaar geleden weer actueel in het nieuws is heb ik Led Zeppelin iv weer eens uit de kast getrokken. Begin 1987 werd mijn interesse in deze groep natuurlijk getriggerd door het nummer Stairway to heaven dat op een tape van de radio stond. In de toenmalige editie van OOR's popencyclopedie stond dan ook nog eens " want pompeus theatraal kitscherig of niet binnen haar genre maakt de groep zeer bijzonder muziek " of iets van deze strekking. Dat klinkt dan heel veelbelovend in mijn ontdekking naar klassieke pop/rock lp's. Een reisje met school naar Berlijn in 1987 bracht mij uiteindelijk zover een LZje te kopen. Na een aantal dagen sightseeing langs de muur met bijbehorende bezoekjes in West berlijn kwam ik ook nog een dagje in Oost Berlijn terecht via Checkpoint Charlie. Hier moest je 25 Westduitse Marken omruilen in 25 Oostduitse Marken. Echter in Oost berlijn was vrijwel niets te koop wat van mijn gading was. Alleen bier natuurlijk. Ik kan mij ook nog herinneren dat er in een soort van warenhuis een plaat te koop was van onze eigen " Vulcano" maar dit terzijde. Aan het eind van de week had ik nog precies 25 keiharde Westduitse Marken over. Dan maar een souvenier kopen. Een grote platenzaak dichtbij de Gedächtnis-Kirche was natuurlijk de juiste plek. De bak met Led Zeppelin lp's was snel gevonden maar op welke staat nu Stairway to heaven ? Na alle lp's uitvoerig bestudeerd te hebben vond ik de hoestekst van het nummer op een binnenhoes van een vreemdsoortige en mysterieuze klaphoes. Dan moet dit hem wel wezen dacht ik. Ik had geen hoge verwachtingen van de rest van de lp maar na thuiskomst de plaat meteen op de pick up gelegd. De eerste tonen van Black dog deden de rest. Tegenwoordig draai ik het eigenlijk niet meer. Ik ben het dan ook vrijwel met Kippenhok eens maar toendertijd heb ik deze letterlijk en figuurlijk grijsgedraaid.
Aan de Battle of evermore heb ik mij nooit gestoord. 2,5 en zeker 6 vind ik wat minder. Bij elkaar een bijzondere herinnering. Nu 25 jaar later bestaat de muur nog steeds alleen is die wat meer naar het oosten opgeschoven maar ook dit terzijde trouwens.

avatar van west
5,0
kippenhok schreef:
(quote)


Het probleem zit 'm in de opnamekwaliteit. Die is gewoon wat minder dan op de eerste 3, en zelfs met een remaster heb je dan maar beperkte mogelijkheden.


Ah, dat is het dus. Best wel jammer eigenlijk.

avatar van Tony
4,5
Heb de remaster inmiddels enkele keren beluisterd en ben ook minder overdonderd door de geluidskwaliteit dan bij de eerdere remasters van Jimmy Page. Tijdens Stairway heb ik zelfs even het idee dat het geluid uit de bocht piept en kraakt, maar daar luister ik na die paar keer alweer doorheen. Al met al ben ik blij te constateren dat 't geen grote sprong vooruit is maar dat 't allemaal toch weer loepzuiver klinkt hoor.

avatar van WoNa
4,5
In mijn serie "hoe staat het met de platen van Led Zep platen in de jaren 10", hier deel vijf.

Als de herbeluistering van IV iets voor me aantoont, dan is dat deze plaat nog beter is dan ik mij herinnerde. Ja, ook deze had ik al een aantal jaren niet meer gespeeld. Die eer was altijd voor 'House of the holy' weggelegd. Dat verandert beslist. IV is gewoon beestachtig goed. Het hoogtepunt vind ik persoonlijk de op muziek gezette intentie van Led Zeppelin: 'Rock and roll'. Dit nummer heeft alles wat een rock nummer nodig heeft. 'Stairway' blijft geweldig natuurlijk. Wat mij verbaasde, is hoe goed ik inmiddels de folknummers ben gaan vinden, hoe grappig en goed, 'Misty mountain hop' is. Kortom, hier is een band in absolute topvorm. Als het eindigt met de prachtige bluesbewerking 'When the levee breaks', is IV af. Helemaal.

Je kunt het hele verhaal lezen op de site van WoNo Magazine.

Wo.

avatar van musician
5,0
Als je het album een tijdje niet meer hebt gehoord, word je door herbeluisteren hard met de neus op de feiten gedrukt. Wat je hebt gemist.

Dit is een album dat gewoon eigenlijk moet worden afgedraaid, met de regelmaat van een maand. Geweldige opening, met Black dog en Rock 'n Roll.

Door z'n ouderdom wordt een plaat als deze misschien niet direct meer opgepikt. Dat neemt niet weg, dat het album thuis hoort bij de allerbeste albums ooit gemaakt.

Het enige nummer dat van mij niet op dit album had gehoeven is Going to California.

avatar van bikkel2
5,0
Going To California is duidelijk gebaseert op Led Zeppelin III.
En dat vind ik niet bezwaarlijk. De band toont juist aan dat het een album niet alleen hoeft te rocken om te boeien.
Juist de combi van hardrock, bluesrock , acoustiche folk maakt dit album zo bijzonder.

Cured
bikkel2 schreef:
Juist de combi van hardrock, bluesrock , acoustiche folk maakt dit album zo bijzonder.
Precies.

avatar van musician
5,0
Jawel, maar daarom hoef ik het nog geen goed nummer te vinden

avatar van iggy
4,0
musician schreef:

Het enige nummer dat van mij niet op dit album had gehoeven is Going to California.


Zo zie je maar weer eens hoe smaken kunnen verschillen. Going to California vind ik namenlijk een van de betere nummers.

Cured
Ik vind bijv. Four Sticks minder en Going To California wel een goed en even een rustpunt op het album.

Misy Mountain Hop heeft een aanstekelijke 'drive'.

avatar van qwolama63
4,5
When the Levee Breaks is volgens mij het meest onderschatte nummer van LZ. Iedereen kent wel Stairway, WLL en R&R maar van deze weten precies alleen die-hard Zep-fans het bestaan van af. Dit nummer vat nochtans zo ongeveer heel hun oevre samen. (Hard)rock met een serieuze portie blues en af een snuifje folk.
De geweldige drumsessie werd trouwens opgenomen in een verlaten gevangenis. Drumstel in de middengang en de microfoons 3 hoog opgehangen. Vandaar de typische holle drumsound.

avatar van Edwynn
Gut zeg, alsof Led Zeppelin zo'n underground act was.
Dat neemt niet weg dat Levee een geweldige track is. Geen hit en dus minder kapotgedraaid

Zei daar iemand nog iets over Misty Mountain Hop?

avatar van Kronos
4,5
Staat hier op MuMe op de derde plaats van favoriete nummers:

Stairway to Heaven (495 stemmen)
Black Dog (250 stemmen)
When the Levee Breaks (238 stemmen)

Op verzamelaars is het meestal ook wel te vinden. Onderschat komt dan niet meteen in mij op.

avatar van Arrie
Alleen de die-hard fans? Nou, ik ben geen fan, laat staan die-hard maar ik zie dat toch als één van de bekendere nummers in het oeuvre. Ook één van de hoogtepunten trouwens.

Die drums zijn ook heel vaak gesampled trouwens, o.a. in de hiphop.

avatar van adri1982
4,5
Vandaag dit album maar weer eens opgezet. Het blijft gewoon echt een meesterwerk, met 'The Battle of evermore', 'Stairway to heaven', 'Going to California' en 'When the levee breaks' als de mooiste vier nummers. Jammer dat ik ze niet alle-vier als favoriete track kan markeren.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:57 uur

geplaatst: vandaag om 03:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.