Lambert kan show maken en onwijs goed zingen.
In profiel past hij wel bij Queen, maar hij raakt mij niet.
Ik heb meer het idee dat hij een trucje doet en is in veel opzichten mij net ff te veel over de top.
Freddie was ook extravagant, maar die was oprechter en ook zijn stem raakte mij meer.

Maar ja, volle zalen nog steeds, maar iets zegt in mij dat het al lang geleden klaar had moeten zijn.
Het spelpeil is daarintegen nog hoog.
Dat dan weer wel. Maar zonder de beste frontman aller tijden blijft het behelpen.

Het blijft natuurlijk magisch om May te zien soleren met dat herkenbare geluid... zelfde geldt voor Taylor met zijn specifieke drum technieken en stem.. dat is de reden dat ik in 95 nog ging kijken. En ik denk dat dat ook de reden is dat velen dat nu nog doen.

Andere reden is pure nostalgie. En die hard fans worden natuurlijk nog gevoed doordat de helft van de bezetting nog meespeelt. Die behoefte blijft.

Ik denk dat niemand dit meer als Queen ziet.. zelfs de die hards niet.. meer als een tribute voor wat ooit was.. met het zelfde geluid... qua muziek..

Lambert doet t aardig maar mij pakt ie ook niet. Ik blijf erbij dat George Michael het had kunnen n doen. Charisma, enorme strot, werkelijke toewijding aan muziek en de enige die Freddie een beetje kon doen vergeten.. want dat deed destijds...

Ik vind dat Queen+Lambert zeker haar bestaansrecht heeft. Maar puur uit nostalgische motieven. En ik snap heel goed dat ze volle zalen trekken. Maar, ook al heb ik nooit de kans gehad de band met Freddie live te mogen zien, ik hoef er niet heen. Het is me teveel buitenkant nu, te veel een oppervlakkige weergave van de pure bezieling van toen. Een imitatie. En goeie imitatie, dat wel, maar niet meer dan dat. Ik mis essentie...

Ik vraag me overigens serieus af of George Michael het beter gekund zou hebben. Zijn performance op de Tribute was natuurlijk fenomenaal, maar dat nummer paste ook erg goed bij zijn stem. Ik denk niet dat hij het stevigere werk aan had gekund. Freddie was qua stem denk ik vele malen breder dan zowel George Michael als Adam Lambert. Niets ten nadele van deze beide grote zangers, maar Freddie kon veel meer kanten op. En juist dat onderscheidde hem van zijn vele collega's.

George Micheal had niet de rockstem die veel nummers gewoon vragen.
Freddie was veelzijdiger.
Eigenlijk vind ik dat hij niet meer vervangen had moeten worden, maar May en Taylor denken daar nu eenmaal anders over.
Het is een discussie die al heel lang voort duurt.
De combi met Paul Rodgers live, kon ik voor een keertje wel waarderen - ook omdat er uit Rodgers verleden werd geput.
Op de studioplaat was er geen klik te ontdekken overigens.

Lambert is een artiest die ( nogmaals) in het plaatje past, maar ik kijk en luister naar 'm, maar ik voel niets. Voor mij dus zeker geen liveconcert van deze combi.

'veelzijdig', dat woord zocht ik.

Freddie is idd onverbangbaar, diie combi van stem, show, power, interactie etc is bij geen enkele frontman zo veelzijdig aanwezig geweest en dan ook in combi met de band achter hem.
George Micheal deed het op de tribute idd geweldig, maar hoefde er idd ook maar een kwartier te spelen met songs die prima passen bij hem. Tie your mother down, we will rock you, hammer to fall ( om een paar vaste setlistklanten noemen) zag ik hem niet trekken. Zeker niet in een 2 uur durende rockshow waarbij je ook nog wat energie op het podium moet uitstralen in eenw at hoger tempo en wat trapjes op en af.
Eenmalig zoals op de tribute met vooral een waanzinnig goed ingestudeerd Somebody to love is wat anders dan een fulltime Queenshow. Maar niks dan respect voor zijn fenomale bijdrage destijds, kippenvel!
Destijds had ik ik de combi met Axl wel zien zitten. Althans als hij goed bij zijn stem is, haalt hij ook veel dynamiek. En het podiumbeest wat hijdestijds was, maakte hem ook een prima stadionfrontman. Overigens had ik dat idee ook over Gary Cherone( Extreme).
Maar eigenlijk past niemand in Freddie zijn voetsporen. Adam heeft idd de stem en hij brengt het met verve. Ook mij raakt hij niet echt, maar tegelijk blijf ik het mooi vinden dat met name May onze oren blijft verblijden met zijn sound. Roger blijft een prima drummer en mooi te horen dat zijn klassieker I'm in love with my car weer gespeeld wordt. De setlist is toch wel smullen.
Stiekum zou ik Lambert toch wel eens White Queen willen horen zingen.

George Micheal was toendertijd de enige die het zangtechnisch waar maakte.
Een wel heel treffend voorbeeld van hoe goed Freddie wel niet was en George natuurlijk ook.
Het was ook het hoogtepunt van de tribute.
Zelfs toen Freddie al erg ziek was zong hij nog krachtig en hoog.
Lambert zijn stem is wat ieler, maar pakt wel weer moeiteloos alle octaven, terwijl de betreurde originele zanger dat live lang niet altijd lukte.
Hij speelde er wat mee en ontweek nogal eens wat hoge zangnoten.
Zijn latere levensstijl zal daar ongetwijfeld ook mee te maken hebben gehad.
Vooral in de 80's dook hij vol overgave het nachtleven in.

Maar altijd was hij een geweldige frontman.
Ik zou ze niet beter kunnen op noemen.
Wat een uitstraling.

Dave Grohl.

Zeer energiek en absoluut een prima frontman.
Maar heeft een gitaar om de nek en daarom te weinig vrijheid.
Soms lult hij mij iets te veel en zangtechnisch is hij beperkt.
Trouwens ook een geweldige drummer.

Die haalt de tonen die bij Queen nodig zijn nooit. Zeer beperkte zanger.

Het is wel duidelijk, niemand kan Freddie vervangen.

musician bedoeld waarschijnlijk de rol van frontman in het algemeen en niet zozeer Grohl als zanger van Queen.
Iedereen hoort dat Grohl als zanger vrij beperkt is.
Past prima bij de rock van zijn band, maar absoluut niet bij Queen.
Hij en drummer Taylor Hawkins zijn trouwens Queenfans.

Ik weet het nog niet. Als Grohl zich er met volle overgave op zou storten, zou het nog wel eens een hele aardige match kunnen opleveren.

(....) is een Amerikaanse muzikant die bekendheid verwierf als drummer van de band Nirvana en als voorman van de Foo Fighters. Hij staat bekend als een veelzijdig muzikant en heeft naast zijn drumcarrière bewezen ook als vocalist en gitarist op te kunnen treden (...)

Sinds 1990, een carrière van 27 jaar. Zo heel erg beperkt is hij bepaald nu ook weer niet en wat er al tekort is, wordt door tomeloze inzet als frontman wel gecorrigeerd. Hij kan, naast normale zangprestaties, goed grunten, wat ik Mercury nooit heb horen doen. Maar dat is iets anders dan dat Grohl geen Queen zou kunnen zingen.

Dan zou Queen toonsoorten moeten veranderen en zich voornamelijk moeten storten op hun rockgetinte nummers.
De band heeft zoals bekend een behoorlijk afwisselend oevre en ik vrees dat Dave dan eerder een sta in de weg is als nuttig.
Met Lambert kan Queen feitelijk alle kanten op.
Die zingt alles weg. Grohl is toch echt te beperkt om het veelzijdige Queenrepertoire weg te zingen.

Maar leuke experimentele gedachtengang Hans.

Bij Queen + Paul Rodgers - The Cosmos Rocks:

Toch hadden de mannen van Queen na de dood van Freddie moeten stoppen met muziek maken , in elk geval niet meer doorgaan onder de naam queen , Freddie was Queen , Queen was Freddie , Freddie was niet alleen een hele goede zanger , maar zijn hele houding op de tribune was niet te evenaren.
Zou hetzelfde zijn als Mick Jagger zou overlijden en The Rolling Stones dan verder zouden gaan met de zanger van Coldplay ( ik noem maar even wat ) maar dat kan toch niet., vooral de vele Stones fans van het eerste uur , accepteren dat gewoon niet.
Ik snap ook wel dat de overige leden van queen ( Taylor en May ) het moeilijk vinden om te stoppen met muziek maken , ze doen het natuurlijk ook niet om het geld , maar gewoon omdat muziek maken hun grootste passie is , maar ga dan gewoon verder met een andere zanger een andere bandnaam , de echte queenfans luisteren het dan toch wel hoor , ze komen er toch wel achter...

Niet geheel eens dat Freddie alleen Queen zou zijn.
Hij was uiteraard de blikvanger en de frontman en schrijver van talloze prachtige songs.
Maar Queen was een democratische band met de drie anderen als sterke persoonlijkheden en herkenbaar als muzikant en evengoed ook componisten.
De som der delen als het ware.

Queen als artistieke band is verleden tijd, al heel lang.
En dit album met Rodgers hadden ze eigenlijk niet moeten maken, en zeker niet onder de Queennoemer.
Het steekt wel heel schril af tegen het vorige werk.
Zelfs de minste Queenalbums zijn beter dan dit.
De match met Rodgers werkte redelijk op de buhne, maar dit studiowerk? Ik hoor het niet.

Queen hoeft voor mij ook geen studioplaat meer te maken, al zijn er steeds geruchten geweest dat er iets met Adam Lambert op stapel staat.
Mooi en eervol had geweest dat de heren Taylor en May na Freddie's dood Queen in ieder geval had laten rusten.
De single Only The Good Die Young had een passend afscheid geweest.
Echter de merknaam werkt nog altijd en het moet gezegd, de concerten zijn nog steeds goed.
Maar ja....toch net niet.

Klopt helemaal.

En ingaand op de constatering dat de leden van Queen allemaal songschrijvers waren: de bijdragen van Taylor waren al nooit om over naar huis te schrijven. En May leverde drie of vier nummers af, waar hij al zijn stijlkenmerken in mocht proppen. Perfect.

Nu moeten deze twee heren een heel album dragen. Ondanks de hulp van een betere zanger dan ze zelf zijn, vallen ze zwaar door de mand. Je hoort vooral dat May zich niet heeft kunnen inhouden. De balans binnen het collectief Queen was één van de succesfactoren. Ieder bandlid leverde zijn beste paar stukken af en behandelde het als een soloproject (in ieder geval tot aan Magic zo'n beetje).

Op Made In Heaven was die balans al volledig verdwenen: overal dikke gitaren, voortdurend. Maar goed, daar staan nog wat aardige nummers op. Op The Cosmos Rocks zijn de nummers ook nog eens prut. Echt, wat zonde dat May en Taylor zo schaamteloos de merknaam Queen zijn gaan uitbuiten.

Wanneer ze na Mercury's dood nog af en toe gezamenlijk wat gedaan hadden met een andere zanger had ik het misschien fantastisch gevonden. Op hele exclusieve gelegenheden. Maar nee. Hun drang om het gevoel te hebben er nog toe te doen was kennelijk te groot.

Met het meeste met je eens beste buurman.
Maar Taylor vind ik geen slechte componist.
In den beginne week hij altijd wat af van de typische Queensound.
I'm In Love With My Car en Tenement Funster zijn memorabel.
In de 80's ontpopte hij zich zelfs als hitschrijver, waarvan ik Radio Ga Ga hoog heb zitten.
Natuurlijk schreef hij ook crap, maar dat vond ik van Mercury later ook wel eens.

Op deze Cosmos Rock ontbreekt echt alles wat Queen ooit uniek maakte.
Clicherock t/m en ook Rodgers bakt er niet veel van.
Ik kan mij echt niet voorstellen dat mensen dit waarderen.
De teksten ook, wat een armoe.

Ja, dat zijn geweldige nummers inderdaad. Ik vind zijn nummers niet altijd misstaan overigens. Ze geven de oude platen vaak net dat rafelige randje waardoor het niet te perfect wordt allemaal. Maar meer dan twee Taylor stukken per album kan ik niet verdragen.

Je zegt twee hele tegenstrijdige dingen.

Dus als ze "af en toe gezamenlijk wat doen met een ander zanger", wat hier dus ook gebeurt, had je het misschien "fantastisch gevonden".

Maar dan doen ze dat dus en dan opeens was "hun drang om het gevoel er nog toe te doen was kennelijk te groot"?

En dan "op hele exclusieve gelegenheden". Een cruise?

Je kunt artiesten hun muzikale verleden niet ontzeggen of gewoon afpakken. De verbale agressie waarmee May en Taylor worden benaderd hebben ze niet verdiend, hun teksten echt niet veel anders dan gebruikelijk bij Queen. Het zijn wat dat betreft dezelfde artiesten gebleven.

0,5* voor The Cosmos Rocks heeft duidelijk andere oorzaken dan een muzikale beoordeling.

Live staan May en Taylor nog altijd hun mannetje,dat is gewoon een feit.
Maar met Lambert er nu bij zijn ze hun eigen tribute band geworden.
Van mij mogen ze, daar niet van, maar Queen was vooral een samengebalde vuist met Mercury en Deacon er bij. Dat was voor mij de echte Queen, waar een ieder zijn uniekheid toonde en dan vooral in de 70's.
Nu zijn er weer hele tours gaande en is het teren op de oude roem.
Rodgers kreeg al snel in de gaten dat het wel genoeg was zo.
Wat ik al aangaf, de klik is er ook niet op deze plaat.
Het is ondermaats, zeker als je weet wat de heren in het verleden presteerden.

Vreemd dat Musician altijd zo zijn best doet om me niet te willen begrijpen. Ik bedoelde niet een cruise. Overigens, je kunt niet uitsluiten dat May en Taylor op zo'n aanbod zouden ingaan.

Led Zeppelin is een voorbeeld hoe het ook had gekund.

Met betrekking tot de score: 1 ster voor de muziek en een halve punt aftrek omdat zelfs de hoes spuuglelijk is.

Je schrijft tegenstrijdige dingen en als ik dat dan constateer, zeg je dat ik je niet wil begrijpen.
Later ga je ook niet in op een verzoek om opheldering.

Bij Led Zeppelin zijn de bandleden uit elkaar gegaan en bestond er niet de behoefte om als Led Zeppelin door te gaan.
Ook dat mag.

Als Brian May solo in 1992 het door hem geschreven Too much love will kill you zingt en drie jaar later blijkt Mercury het nummer ook al eens ingezongen te hebben (geeft ook al aan hoe dicht alles bij elkaar lag) en komt het terug op een Queen album (Made in Heaven), begrijp ik het niet goed dat May (+ andere bandleden) als lid van Queen het later niet nog een keer als Queen op het podium zou mogen brengen.

Hetzelfde geldt voor Who wants to live forever.

Wat zegt een naam nu helemaal precies en wie zijn wij om te eisen dat een bandnaam niet meer door oprichters van een band mag worden gebruikt? De discussie op zich roept al voldoende gêne op om te vragen waar we hier in Godsnaam mee bezig zijn.

Is dit ook geen tegenstelling??





Het is naar mijn idee onderstaande... verwachtingen, en het niet kunnen waarmaken daarvan, omdat de enorm belangrijke frontman ontbreekt.



De solo albums van May schat ik persoonlijk hoger in dan dit album, vanwege het feit dat je weet dat je de sound van Queen kan verwachten (qua gitaar geluid) maar niet de rest... en de songs op bijvoorbeeld Back to the light zijn over het algemeen gewoon prima.

Als ze dit album als duo hadden uitgebracht, met May en Taylor op vocalen zou het wellicht al een iets betere plaat zijn.

Paul Rodgers voegt echt niks toe aan deze plaat en aan de naam Queen. Ook live niet. Sterker nog, hij breekt het (ondanks zijn kwaliteiten) gewoon af. Dat heeft niks met hem te maken, maar met de verwachtingen die je bij de band Queen hebt.

Nee hoor, dat lijkt mij geen tegenstelling.

Er staat namelijk wat ik zelf zou doen (of nalaten) maar dat ik verder May en Taylor vooral laat doen wat zij zelf willen.

Jouw verwachtingspatroon of van wie dan ook is alvast niet dezelfde als die van iemand anders en bandleden hoeven al helemaal geen rekening te houden met de (blijkbaar) nogal tere kinderzielen van oude volgelingen.

Kun je je nu niet voorstellen, dat als je al 40 jaar oprichter en muzikaal lid bent van een band, het bizar is dat je daar automatisch mee moet stoppen als er iemand vertrekt of dood gaat? Daar zit toch helemaal geen logica in?

Daarnaast, wat maakt het uit of ze nu Queen blijven heten en ze spelen Tie your mother down of ze spelen het onder hun solonaam, het resultaat is hetzelfde.

De overgebleven Queen leden hebben veel meer essentieel werk geschreven binnen Queen dan constant wordt gesuggereerd door hen die alleen Mercury willen bewierroken. Ja, hij was frontman en veelal de zanger van de songs.

Maar die mythische proporties die het altijd aanneemt als een bandlid komt te overlijden worden zijn te sterk overdreven en tot enige nuance komt nooit iemand.

Er zijn nog ergere voorbeelden van. Want Mercury schreef nog songs en speelde toetsen.
Maar bijvoorbeeld Jim Morrison van The Doors schreef alleen teksten en zong. De nummers werden gespeeld en geschreven door de andere Doorsleden, m.n. Ray Manzarek en Robbie Krieger.

Toch worden de Doors, vanwege blijkbaar de dood van Jim Morrison, alleen met hem vereenzelvigd.
Als liefhebbers de band volledig zouden ontrafelen, zou zijn marginale inbreng, bezopen, gebrek aan discipline om een album te maken, pas blijken. Er zijn overigens hele documentaires over. Zonder de overige muzikanten, zou Jim Morrison nooit wat zijn geworden.

Maar daar moet je wel eerlijk naar willen kijken. Zonder de inbreng van de rest van de band, weet ik ook nog niet hoe het zou zijn gegaan met Freddie Mercury.
Wat ik wel weet, is dat het eisen dat het gebruik van de naam van Queen niet meer zou mogen door de andere oude oprichters gewoon potsierlijk is.

Wat ik al aangaf, Het is de som der delen.
Een stukje magie wat samen komt.
The Doors zonder Jim ploeterden ook nog even door, zonder succes.
Natuurlijk was Jim een pain in the ass, maar wel volkomen uniek.

Taylor en May zouden zonder frontman onder de naam Queen, ook niet slagen.
Om de doodeenvoudige redenen dat beiden het vocaal niet aankunnen - althans de songs die Freddie zong - en niet het talent hebben om als frontman te fungeren.
Het maakt mij verder ook niet uit en als Taylor en May plezier hebben, prima.
Ik loop er niet voor warm.
Ik ben opgegroeid met Queen en Freddie Mercury was een bijzondere frontman.
Misschien in de rockbizz wel de beste.
Je kunt dan niet van iedereen verlangen dat de huidige vorm wordt gewaardeerd.

En ik blijf zeggen dat Cosmos een pijnlijke vergissing is.
Zelfs als Freddie en Deekie er nog bij hadden gezeten.
Een stel clichematige songs, die voor Queennormen gewoon niet goed genoeg zijn.
Daar kan Paul Rodgers ook niets aan veranderen.
Ik zag de show met hem in 2006 en dat was leuk, maar niet voor heel lange termijn.

Dat klopt, maar zonder Jim zouden we nooit van die andere 3 gehoord hebben. Ook hier geldt, die gasten hebben het zonder Jim geprobeerd, maar hebben echt geen sterk werk neergezet daarna. Wat overbleef was varen op nostalgie en onder de naam die ooit iets groots was, nog publiek trekken. Want dat is het natuurlijk gewoon. Ook bij Queen.
De ziel is er toch uit? Iemand zei 't hier al eerder; Led Zeppelin deed het met respect. Bonham weg, Zep dood... Deacon was de enige die dat ook inzag.

Een frontman is nu eenmaal het visitekaartje.
Dat heeft verder niets van doen met artistieke talenten binnen de groep.
Freddie Mercury voelde zich gelijkwaardig aan de andere drie en moest ook vaak genoeg buigen.
Zijn disco/funk liefhebberij zette hij na Hot Space voort op een soloplaat.
Queen is nu haar eigen tribute band geworden.
Teren op het verleden en nieuwe bedenksels zijn er na Cosmos ook niet meer gekomen.
Dat kan en mag. De heren kunnen het nog, maar toch....nee, niet bevredigend voor mij.
Alles kan, maar een Stones zonder Jagger bijv., dat is toch niet voor te stellen.

Er zijn hele reeksen aan bands die gewoon succesvol doorgaan, zonder één of meerdere originele oprichters.
En er zijn er ook velen die nog prima albums hebben gemaakt daarna.

Bijvoorbeeld Deep Purple, Toto, Genesis en natuurlijk niet te vergeten Fleetwood Mac.

Dus laten we dat niet zo heel erg eng maken. Je kunt van de Cosmos Rocks vinden wat je vindt. Maar het had ook zo maar een heel goed album kunnen zijn, dat kun je vooraf namelijk niet voorspellen. En daarom kun je ook niet (originele) bandleden verbieden om de naam te gebruiken.

Ik verbied niets en de ene band komt met een wisseling van de wacht beter weg dan de andere.
Toto was sowieso een in en uitloop gebeuren, daar keek niemand ook meer van op.
Het hangt ook van de situatie af en wat is het doel.
In Queen's geval was het zo dat ondanks dat het onderling niet altijd van een leien dakje ging, de originele bezetting trouw bleef aan elkaar.
Loyaliteit heet dat, en het verschil met bijv. Genesis en Purple is dat een zangerswisseling betrekkelijk snel in hun loopbaan plaatsvond.

Ik vind dat wel degelijk tellen.
Freddie Mercury was in ieder geval op zijn plaats bij Queen en was onlosmakelijk verbonden aan die band.

Maar goed, Queen tourt er lustig op los, The Cosmos Rocks zal ik in dit leven niet meer draaien en ieder zijn meug.