The Beatles krijgen hun eigen muziek video game.

Sinds een paar jaar zijn de zogenaamde rythmgames enorm populair met de Guitar Hero en Rock Band reeksen. De spellen draaien om het na spelen van bestaande nummers doormiddel van een plastic instrument(gitaar, drums en microfoon). En als er één band is die zo'n game verdient zijn het natuurlijk The Beatles

Er is nog vrij weinig bekend behalve dat de game zich over de hele beatle tijd uitstrekt, dus van Please Please Me tot Let it Be(hoewel niet alle nummers er in zullen zitten). Het spel zal op z'n vroegst pas eind volgend jaar uitkomen waarschijnlijk op alle spelcomputers.

Ik ben groot fan van de andere reeksen en die spellen plus mijn favoriete band dat kan niet anders dan goed gaan

IK heb niets, maar dan ook niets met spelletjes, games, noem maar op.
Maar ieder middel om jonge mensen met de muziek van The Beatles vertrouwd te maken is goed, dus juich ik dit ten zeerste toe, spelletjes is iets voor jongeren dus.... yes!

Paul McCartney wil een niet eerder verschenen liedje van The Beatles uitbrengen, Carnival of Light. Het werd in 1967 opgenomen en de band speelde het één keer tijdens een optreden in Londen. McCartney gaat toestemming vragen aan Ringo Starr en de familie van George Harrison en John Lennon.

http://www.nos.nl/nos/artikelen/2008/11/art000001C948244639E576.html

Raar bericht eigenlijk; eerst praat McCartney met de pers voordat hij met Ringo en de weduwes van John en George gaat praten...
Het lijkt er een beetje op dat Macca bezig is met de campagne "ik was de Meest Experimentele Beatle" in de aanloop naar de nieuwe Fireman-cd. Ik geloof ook niet dat de Beatles met dit nummer hebben opgetreden of iets dergelijks; ik vermoed dat ze de tape ooit hebben afgespeeld en daarna is het verdwenen in Paul's prive-collectie...

Carnival of light is op 5 jan. '67 tijdens de Penny Lane sessions opgenomen. Het is een avant-garde stuk . Het duurt ongeveer 15 min. Volgens McCartney onder invloed van Cage en Stockhousen tot stand gekomen.
Weinig mensen hebben het ' mysterieuze' Beatles stuk gehoord.
Wel hoorden een paar honderd mensen het stuk in het Roundhouse theatre in ' 67 afspelen , zonder te beseffen dat het afkomstig zou zijn van The Beatles.

Het White Album is deze week.... 40 jaar uit!

ik vond volgend artikel ivm verkoop van origineel album :

(quote)

De eerste genummerde editie van de vinyl uitgave van "The White Album" is aangeboden voor 4.100 engelse pond (ongeveer $ aus 9.400)
Het album draagt het nummer 0000005. De nummers 1 tot en met 4 zijn voor The Beatles zelf.

De informatie over de verkoop op e-Bay is als volgt: "Enkele jaren geleden is dit album aangenomen door de verzamelaars-winkel "Vinyl Revival Records" in Newbury, Berkshire, Engeland door een muzikant (wie is onbekend) die John had bezocht in de flat waarin hij samenwoonde met Yoko, eind 1968. Die flat lag aan de Montagu Square 34, Marylebone, London W.1. De muzikant zag een stapel White Albums op een tafel liggen en hij vroeg John of hijer een mocht hebben. John deed daar niet moeilijk over maar zei wel dat hij zelf graag nummer 1 wilde hebben. Daarom nam de muzikant nummer 5.

Het album kwam in handen van de Beatles specialist "Good Humour" die het album vervolgens doorverkocht aan de huidige eigenaar. Deze heeft mij verzocht het album voor hem te verkopen."
"The White Album", zoals het over het algemeen wordt genoemd, is officiëel uitgebracht als "The Beatles". Het album werd uitgebracht op 22 november 1968. Het is het laatste album dat werd uitgebracht in een stereo en een mono versie. De uitgave waar het hier om gaat is een mono-persing.

(unquote)

BRON : http://www.beatlesfanclub.nl/content/view/3557/47/

Ik lees net op het internet dat de 'krant' van het Vaticaan John Lennon posthuum vergeeft voor zijn opmerking dat The Beatles populairder waren dan Jezus. Ze bekijken het zo dat John Lennon 'last van zijn hoofd' kreeg vanwege het immensen succes van The Beatles. Overigens ziet óók het Vaticaan The Beatles als een erg goede band, waarvan akte.

Ja jongens..(m/v)...
Het zal velen ontgaan zijn, maar een aantal Beatle-fans waren even in Verhoogde Staat van Paraatheid. Het is een jaarlijks gebeuren.

Het begint zo; ergens op Internet zegt iemand dat er iets nieuws komt. Nou is 'nieuws' erg relatief, natuurlijk, maar toch.
Twee jaar geleden was het de Let-it be-DVD die dan toch eindelijk uitgegeven zou worden, compleet met bakken extra's, toeters, bellen, commentaren, dolby surround en bekleding van Velours d'Utrecht.
McCartney zelf meldde een paar weken terug iets over Carnival of Light; een obscure en experimentele track. Voorlopig komt daar niks van, natuurlijk; er is een hele batterij aan belanghebbenden en (vooral) juristen die daar anders over denken. Waarom zouden zij Macca helpen in zijn streven om gezien te worden als de "Experimentele Beatle"?

En nu dan weer de heilige graal; aanhoudende geruchten dat het Witte Album op diens 40ste verschijningsverjaardag opnieuw uitgebracht zouden worden staken de kop op. Weer diezelfde toeters en bellen; remixen, remasters, mono-versie, liner-notes..
En; daaraan gekoppeld de rest van de opgepoetste albums, dan eindelijk gerestaureerd...
Nou; voorlopig niet! Er is ruzie uitgebroken tussen Apple Corps, EMI en iTunes over.. geld.

Ik denk niet dat het een lang uitstel hoeft te zijn, met name EMI zit financieel zwaar in de zorgen (rara..) en de Beatles-albums zijn en blijven een prachtige melkkoe (zie het succes van de Anthology-serie).

Ik neem me voor maar vooral af te wachten op verdere officiele berichten...

Bij Paul McCartney - Ram (1971):



Tuurlijk heb ik dat vaak, het is eigenlijk pure ontspanning, leuk ook om af en toe wat olie op het vuur te gooien. Naast dat ik alles van McCartney heb, bezit ik ook alles van Lennon/Harrison/Starr. Het hangt van mij bui af welke Beatle ik het meest draai, maar soms ook maanden niet. Er zijn periodes dat ik het meest naar Ringo luister, meestal in de zomer.

Oef... ik dacht al dat ik de enige geflipte Beatles-fan was die naast heel het Beatlesoeuvre ook nog eens zowat héél het solo-oeuvre van de 4 aparte Beatletjes in huis had en er vaak naar luisterde.
Is me dat even een geruststelling, zeg!
Mijn favo Paul-albums; Ram, Orkest Op De VLucht, Snelweg Rode Roos, Die Twee Planeten, London Stadscentrum, Terug Naar het Ei (zààr onderschat), Tug Of War(hoe vertààl je dat???), Brandende Taart, Chaos En Schepping Vanachter In De Tuin, Geheugen Bijna Vol.

Deze ziekte is ongeneeselijk, dat moet je accepteren. Dan valt er best mee te leven.

Het is ook geheel pijnloos en je kunt er best oud mee worden...

En je kunt conluderen dat Beatles fans gevoel voor humor hebben en erg veel verstand van muziek. Oh ja en een heel klein beetje gek zijn!!!

Ik hou eigenlijk alleen van McCartney. Jongens, jongens, alle cd's van George Harrison en vooral Ringo Starr................zzzzzzzzzzzzzzzzzzzz.

Dan nog liever The Stones??????????

Welke CD's van George Harrison ken jij dan eigenlijk beste Musician want ze doen over het algemeen niet onder voor die van Macca, George was alleen minder productief en terughoudender als Macca. Maar de platen van George, zeker eind jaren 80 zijn een klasse beter als die van McCartney.

Helemaal niet. Ik heb relatief maar weinig van de Stones en ik draai het ook weinig.

Nee Ad, je kent mijn stokpaardjes naast McCartney: Fleetwood mac, CSN & Neil Young, Yes, Genesis, Roxy music, Steve Miller, Patti Smith, Pink floyd, Robert Plant, Mike Oldfield, Sting (Police), Manfred Mann's earth band en vanuit de sixties The Who.

Ik vergeet er nog een paar en een aantal wil ik niet noemen, maar ik wil maar aangeven: ik ben de laatste die zich zal mengen in een Beatles & Stones discussie.

Als ik jouw lijstje zie hebben wij best zo'n beetje dezelfde smaak. Ik zie zo 8 groepen/artiesten waarvan ik nogal wat muziek in huis heb en heb gehad toen ik mijn platen nog had. En wat dat Stones Beatles gedoe, daar ben ik allang mee gestopt. Dat was voor vroeger. Leuk voor vrienden onder elkaar,toen we we 17, 18 jaar waren.

Dat mag jij vinden en hoewel ik George altijd heb gerespecteerd, kun je niet in goede gemoede zeggen dat ze beter waren dan Macca. Behoudens wat uitschieters (wat songs betreft) waren ze allemaal een stuk saaier, en de laatste 3 waren weer een van hoog nivo. Zeker toen hij zijn maatje Jeff Lynne erbij haalde. Nee je moet George niet groter maken dan hij was. Als mens leek hij me wel de gezelligste om me om te gaan, qua karakter, alhoewel Ringo een feestnummer was. Op muzikaalgebied waren Lennon en Macca de beste!!!

Het wordt off-topic maar vooruit.

Ik ken al je inspanningen op MuMe voor de Ringo en George cd's maar mij krijg je er niet warm voor.

George Harrison had All things must pass en The Concerts for Bangladesh. Daarna was de pijp een beetje leeg en is het artistiek magertjes, de jaren 80 met productie door Jeff Lynne ten spijt.

Ringo Starr heeft nooit één compleet boeiende cd gemaakt. Uiteindelijk denk ik dat de verzamelaar Photograph zijn carriére prima weergeeft.

Ik heb het meeste wel gehoord maar absoluut nooit de noodzaak van aanschaf ingezien. Daarvoor is er veel te veel betere muziek te krijgen.

Je zult wel in beroep gaan, maar ik peins er niet over Gone troppo van George Harrison alsnog aan te schaffen.

Beide heren zijn in de verste verte geen partij voor McCartney. Het idee alleen al.

Niet mee eens. Harrison heeft met All Things must pass verreweg het beste wat een Ex beatle ooit heeft voortgebracht gemaakt, tevens ook het best verkochte Beatles solo album. Na The concert ffor Bangla desh heeft hij nog pracht platen gemaakt als Living in the Material world, Thirty three and 1/3, George Harrison, Cloud nine en Brainwashed. Die bovendien ook nog behoorlijk verkochten. Ook was hij de leider, oprichter en bedenker van the Traveling wilbury's. Harrison heeft zich nooit schuldig gemaakt aan het najagen van goedkope sucessen en oppervlakkigheid zoals Macca dat veel heeft gedaan. (Say, Say, say, The girl is mine, Ebony and Ivory, Pipes of peace, spice like us etc etc etc..) hierdoor kreeg McCartney in de jaren 80 het imago van een soort cliff Richards. Harrison is veel dichter bij zichzelf gebleven en vele maler voorzichtiger met zijn imago omgegaan. Zijn muziek is veel persoonlijker als die van Macca. Kijk eens naar het benefit concert for George, en je ziet McCartney een bloedmooie uitvoering van All Things must pass geven. Dit comentaar heeft niet als doel McCartney af te zeiken want ook daar ben ik een vurig bewonderaar van. En lost but not least: zonder George was de film 'the life of brain' er nooit gekomen, en de daaruit voortvloeiende filmmaatschappij handmade films.
P.s Musician: Ik luister liever naar Gone troppo als naar Press to play of naar Wild life.

McCartney heeft volgeens mij nooit zomaar goedkoop succes nagestreefd; Door het feit dat hij ambitieuzer is/was als het zijn muziek betreft, was hij een stuk productiever, hij probeerde van alles, en ja Say Say Say of Ebony & Ivory of The Girl Is Mine met Jackson worden hem dan al eens kwalijk genomen, maar als je heel het oeuvre van McCartney bekijkt is het stukken sterker dan dat van George.
Waarmee ik zeker George niet wil tekort doen, want dat was op zijn manier zeker ook een klasbak. Hij begon zijn solo-carriëre wel spectaculairder met een plaat als AllThings Must Pass, die volgens mij als enkelaar sterker zou geweest zijn, want die 2de plaat is toch stukken minder dan de eerste elpee (van die bewuste dubbelaar dus!).
Harrison deemsterde in de seventies redelijk weg, met 33 1/3 kon hij nog een sterke plaat afleveren, daarna werd het in dat decennium iets minder.
In 1987 kam hij gelukkig met behulp van producer Jeff Lynne terug met een sterke plaat Cloud Nine en gelukkig was zijn postuum uitgebrachte Brainwashed een straffe plaat.

Ik heb ook nooit de kritiek op McCartney begrepen wat betreft Mull Of Kintyre. Je moet zo'n hymne, want minder is het niet, toch maar eens proberen te schrijven. Melig?? De meeste hymnes hebben dat een beetje in zich, die doedelzakken zullen daarbij wel geholpen hebben, maar ik blijf Mull Of Kintyre erg sterk vinden, al wil ik het ook niet alle dagen beluisteren, naar de Brabançonne of het Wilhelmus luister ik ook niet alle dagen...

Wat ik wel een feit vind is dat het solowerk van om het even welke Beatle nooit zo sterk kan zijn als de som van de delen samen. Als band waren ze echt onovertroffen en het moment van splitten kwam gewoon op het ideale moment, achteraf bekeken.

Mull of Kintyre is ijzersterk en geeft de sfeer volldige aan van het eiland Mull, de kritiek op dat nummer begrijp ik ook niet.

Ik denk juist dat de kracht van All things must pass is dat het zo'n enorm pakket is, net als met The white album. De tweede LP bevatte toch Harrison juwelen als Beware off Darkness, let it roll, All things must pass, awaiting on you, the art of dying etc etc..dus minder als plaat 1 is kan je dat niet noemen.

Het trieste van Harrison was (vond ik) dat z'n beste werk in de slagschaduw van de Beatles lag; een paar van de beste tracks van All Things Must Pass waren al uitgetest op de heren Lennon en McCartney die te druk waren met de onderlinge concurrentie. (Als All Things Must Pass op Abbey Road was gezet in plaats van Maxwell's Silver Hammer of Octopus's Garden was het een mooier album geworden!).
Voor McCartney geldt dat in mindere mate ook wel; z'n eerste solo-plaat en Ram zijn kleine meesterwerkjes. Ik denk dat veel Paul-fans teleurgesteld waren (of: zijn) door het simplisme van de man. Hij schrijft soms deuntjes in tien minuten en sommige deuntjes klinken daar ook naar...Mull of Kintyre is er zo één... Ik vind het goed aan te horen (net als Coming Up of Silly Love Songs), maar geef mij maar Maybe I'm Amazed of Band on the Run!

Helemaal met Bawimeko eens wat betreft het Harrison gedeelte. Het lullige voor George was ook dat hij vanaf zijn solo debuut (wanderwall en electronic sounds even niet meegerekend) onmiddelijk met een klassieker die niet meer te evenaren viel op de proppen kwam, waardoor alles daarna bleekjes afstak. Stel je voor dat Fleetwood mac zijn eerste plaat Rumours was geweest, of David Bowie onmiddelijk met Low aan kwam zetten.

Paul McCartney heb ik steeds als muzikant in letterlijke zin beschouwd: hij was na de Beatles-split verreweg de productiefste ex-Beatle, hij kon meerdere instrumenten bespelen, hechtte eerst en vooral belang aan de melodie en streefde naar perfectie. Hij heeft naast meesterwerken ook (met name in de jaren '80) mindere albums uitgebracht, maar dat is niet abnormaal.

Bij John Lennon stonden de boodschap en emotie centraal maar hij is eerst en vooral een begenadigd songschrijver en zanger. Solo-albums als "Plastic Ono Band" en "Imagine" zijn zeer aan te raden, albums waarin Yoko Ono te horen is vind ik heel wat minder.

George Harrison was eveneens een briljante songschrijver en zanger die het risico niet schuwde. Vooral in de eerste helft van de jaren '70 heeft ook hij prima albums uitgebracht hoewel hij duidelijk minder productief was dan Paul McCartney.

Ringo Starr tenslotte heb ik nooit echt als zanger beschouwd (drummen kon hij des te beter) maar "Ringo" en "Goodbye Vienna", zijn enige solo-albums die ik bezit, vind ik wel prima mede door de hulp die hij van de andere ex-Beatles kreeg.

Maar de vier samen waren onovertroffen en werden door de leden solo zelden behaald.

George en John zijn twee van de beste songwriters allertijden, McCartney wil ik liever één van de beste componisten van de afgelopen 50 jaar noemen. Dat wil niet zeggen dat ik wie dan ook boven de ander zet, maar zoals LucM al zegt McCartney's muziek is van een ander soort. McCartney had vrijwel altijd alles in z'n kop als hij de studio in kwam. Hij had het totaal plaatje altijd voor zich. Terwijl George (en vooral) John meer wilde kijken hoe het nummer zou werken en veel meer open stonden voor de visie van andere, en dat bedoel ik niet slecht tegenover McCartney. Maar als hij met een nummer de studio inkwam had hij de melodie, de bas, de drums, de gitaarsolo's en begeleiding al helemaal helder voor zich, waardoor bijv. George minder ruimte had om wat vrijheden te nemen met z'n solo's.

Dat is voor mij het kenmerk van een componist, het totaal plaatje al duidelijk voor je hebben.

Paul Macca is een genie maar wel een hele dominante, een dominantie die waarschijnlijk op John en George verstikkend en demotiverend werkte. Het kenmerk van een componist is misschien om het plaatje al duidelijk voor je te hebben, maar in groepsverband is dat lastig, zeker waar the Beatles waren beland rond 1969, er zaten drie steengoede componisten in één groep. McCartney is en was toen ook al een controlefreak, die gelijkwaardige als studiomuzikanten kon behandelen. Mede door dat gedrag is het tot een breuk gekomen. In de film Let it Be is goed zichtbaar hoe Paul zichzelf het middenpunt maakt terwijl de andere daar duidelijk van balen, het gebaal van andere merkte hij waarschijnlijk toen niet eens op, zo als hij toch voornamelijk met zichzelf bezig was.

Je schetst een beeld dat niet klopt. Paul McCartney heeft jaren samen met Lennon muziek geschreven. Niks verstikkende dominantie.
Grappig hoe je Paul verantwoordelijk houdt voor de 'verstikking' van Harrison en Lennon niet. Lennon & McCartney waren het schrijversduo van The Beatles. Als er al sprake was van weinig ruimte geven voor andere ideeën, waren ze daar beide verantwoordelijk voor, maar volgens mij viel dat wel mee.

Zoals ik al zei, McCartney wist vanaf het begin af aan hoe het nummer precies moest zijn en wat dat betreft was het wel vaak zo dat de andere leden gewoon speelde wat hij wilde. Het was een zeer grote uitzondering dat George op Drive My Car vrijheid kreeg in z'n gitaarsolo. Ook is in Let it Be inderdaad te zien dat hij een beeld had en dat het zo moest zijn, Maxwell's Silver Hamer, de bekende discussie tussen George en Paul(If you don't want me to play, I won't play at all) en dat hing samen met het feit dat hij een veel completere muziekant was, hij kon de baslijn spelen, de slaggitaar, de solo's, de drums etc.

Nu wil ik niet zeggen dat John en George hun wil niet door durfden te drukken, hoewel George er vaak de kans niet eens voor kreeg. Zoals Nicci zegt was ook John best dominant. Alleen tegen het einde boeide het hem vrij weinig meer, en laat dat nou juist de periode zijn waar het meest over bekend is qau studio sessies etc.

Een ding kunnen we vaststellen, Ringo was in ieder geval niet dominant