Ja , Luc , een goed voorbeeld dat Woman. Niet zo erg als Ebony , maar een favoriet is het nooit van mij geweest. Net iets over de top.
Toch zijn er mensen die zo'n nummer omarmen. Gelukkig maar. Ieder zijn meug.
Ik ben meer van Watching the wheels.

Heel leuk om mede-Beatlesfanaten over de vier leden zoveel lof te zien steken. Ik vind de rol van de vijfde Beatle, George Martin, minstens even interessant.
Al is zijn inbreng, zijn rol als arrangeur en "orkestmeester" op vroegere albums véél groter.
Blij, dat in alle polemiek en geruzie en getouwtrek van 1969 hij de band toch nog eens kon aansporen om een plaat op te nemen onder zijn voorwaarden, zijn condities. Dàt werd dan Abbey Road, en het resultaat was schitterend.

En ook ik ben even grote fan van alle vier de Beatles afzonderlijk, al is het uiteraard een feit dat Ringo muzikaal gezien een lichtgewicht is/was; toch heeft hij met hulp van allerlei kanten toch in de vroege seventies schitterende plaatjes uitgebracht, niet in het minst Photograph dat door George geschreven werd, George die toen blijkbaar een onuitputtelijke bron van inspiratie had.

The Beatles lijkt soms een sekte. Feitelijk was er een punt dat het zo was. Midden jaren 70 was Beatle George on Tour om zijn LP Dark Horse te promoten. In New York stonden rijen fans voor de artiesteningang om een glimp van Harrison op te vangen. Op een gegeven moment begon er iemand Hara Krishna te roepen. Een deel van de meest fanatieke menigte keerde zich tegen deze persoon en zeiden: rot op man, het is Hara Harrison, hij is onze goeroe, waarna die menigte de naam Harrison begonnen te chanten. Het was geen grap maar erg serieus. George Harrison had volgelingen die hem als heilig beschouwde.
Dus kijk maar uit op deze site!!

Heel bijzonder inderdaad.

Alles wordt door een roze bril bekeken.......

Het is jammer dat uitsluitend het beeld wordt geschetst dat vanaf Please please me tot en met Let it be Lennon en McCartney gebroederlijk naast elkaar aan de piano zaten, thee dronken en om de beurt vier noten in hun schriftje schreven.

Dat er geen onvertogen woord is gevallen en dat het uit elkaar gaan van The Beatles de schuld is van de pers.

John Lennon leverde elk jaar tot aan zijn dood een vijf sterren cd af en Yoko Ono is de beste vrouwelijke rockartieste die we ooit hebben gehad.

Na de split belden Paul McCartney en John Lennon elkaar dagelijks na het avondeten om de dag door te nemen. En bij het overlijden van John Lennon nam Paul McCartney daarna om de dag contact op met Yoko Ono om zijn diepste leedwezen te betuigen.

Het is natuurlijk niet waar, maar elk boeiend gesprek over opkomst en ondergang van The Beatles wordt hier wel bijvoorbaat de kop ingedrukt.

Toen ik afgelopen woensdag Paul McCartney zag, Helter skelter en Back in the USSR voorbij hoorde komen dacht ik: hij is toch de man die de muzikale erfenis van The Beatles prima heeft beheerd. Maar ik heb waarschijnlijk een fata morgana gezien.

In wezen is het natuurlijk erg interessant, de muzikale ontwikkelingen van alle leden van de band in de Beatles periode te onderzoeken. Hun conflicten daarover en wat er op de achtergrond allemaal meespeelde.

Maar we zullen het hier niet te weten komen: elke zin in die richting wordt eigenhandig om zeep geholpen.

inderdaad!

Ach welnee, jij zag geen fata morgana. Ook ik was er woensdag, en stond bijna vooraan. McCartney heeft The Beatles vanaf de split tot vandaag de dag levend gehouden, dat is zijn verdiensten. Ook houd hij John en George levend. Zelfs al in de jaren 70 toen Lennon en Harrison geen gelegenheid voorbij lieten gaan om The Beatles naar beneden te halen praten hij al vol trots over hetgeen die band heeft bereikt. Het is een vaststaand feit!!! En Lennon/ McCartney?? Die waren pas weer on speaking terms vanaf begin1980, hoewel uit allerlei interviews zowel uit het Lennon als het McCartney kamp blijkt dat het initiatief daartoe enkel en alleen van McCartney kwam.

Ze waren geregeld on speaking terms! Ze hebben zelfs tijdens John's Lost Weekend een soort van "spontane" opnamesessie gedaan, wat een erg matige bootleg (A Toot and a Snore in '74) opleverde.
Toch was het vanaf eind '67 niet meer de twee-eenheid die het ten tijde van Revolver op Pepper's was.

Dat is het mooie van de "plaats" van de Witte Dubbelaar; voor het eerst rammelt het in de gelederen; sessie zijn vaak solo (Why Don't We Do It In The Road), sommige Beatles ontbreken juist weer bij andere sessies (Revolution no.9), Yoko is constant aan de zijde van John, Ringo neemt een tijdje ontslag en na dit album heeft trouwe compaan George Martin helemaal genoeg van dit stelletje na de opnames. Het schijnt dat de stemming meestal prima was als er één Beatle iets aan het opnemen was en de stemming snel verslechterde als er twee of meer bijkwamen.


Ik vind McCartneys verdienste dat hij in de jaren '70 is geslaagd om een mooie carriere op te bouwen ondanks de Beatles! Op Wings Over America zijn 5 van de 28 liedjes Beatles-songs, da's een heel andere verhouding dat zijn huidige optredens!
Pas sinds midden jaren '80 richt hij zich in live-optredens en op zijn studio-albums meer op de muziek die hij maakte tot 1970.

Vind ik best meevallen Ik zie mezelf als een grote Beatles-fan, maar zeker vanaf eind '67 vallen mij de diverse ontsporingen, grote ego's en momenten van grootheidswaanzin zeker op! Het waren absoluut geen heiligen en het is een klein wonder dat ze na dit album nog gezamelijk (of: zo gezamelijk mogelijk) muziek bleven maken!

Ik vind eerlijk gezegd, dat tot en met Revolver er een soort van gelijkwaardigheid aanwezig is, tegelijkertijd met een laatste vorm van spelplezier, die later beiden zijn verdwenen.

Ik kan mij wel vinden in een stelling dat John Lennon aanvankelijk leermeester was van Paul McCartney (hij was twee jaar ouder) maar dat na Revolver de rolverdeling snel is veranderd.

McCartneys talent bleek beduidend groter. Dat gold ook voor zijn ego en ambities, overigens.

Dat is op zich geen schande, Paul McCartney is één van de grootste talenten die de rockmuziek ooit heeft voortgebracht.

Maar dit feit, plus daarbij optellend dat Lennon's handelingen/gedachten voor een belangrijk deel werden bepaald door Yoko Ono, heeft m.i. direct geleid tot de ondergang van The Beatles.

Het spijt mij voor alle Lennon aanhangers (en dat zijn er velen), zelfs McCartneys laatste cd als Memory almost full, wint met gemak van het beste werk van John Lennon, in mijn opinie.

Paul McCartney heeft ook draken geschreven, zich op buitengewoon gladde paden begeven, maar grosso modo heeft hij wel aangetoond over het meeste talent in de eredivisie van de rockmuziek te beschikken.

Dat deze situatie leidt tot eeuwige frustraties vanuit het 'Lennon-kamp' kan ik verder niet helpen. Ook niet dat hij is vermoord in 1980. De druiven zijn misschien zuur. Maar het wordt wel een keer tijd dat als er een keer iets wordt gezegd over Paul McCartney, zij niet elke keer aankomen met: "Ja maar John Lennon...." of "Hij zou niets geweest zijn zonder John Lennon!".

Dat is allemaal niet aan te tonen. Wat wel kan worden getoond, zijn de prestaties van Paul McCartney van de afgelopen 40 jaar. En daar valt weinig op af te dingen.

Beste musician, ik zou toch graag willen reageren op jouw laatste reaktie. Niet om jou aan te vallen, maar misschien om een "brug" te slaan tussen jou en andere Beatlesfans. Want ik denk dat we meer overeenkomsten hebben dan meningsverschillen. Ten eerste vind ik Paul ook een meesterlijk muzikant. Ik heb al zijn platen dus het zou een beetje gek zijn als ik dat niet vond. Ik ben het ook met je eens dat McCartney de muziek van de Beatles tot op de dag vandaag "levend" heeft gehouden (jij noemt het de erfenis goed heeft beheerd) Hij maakt ook tot op de dag van vandaag zéér acceptabele tot steengoeie cd's. Dus talent heeft hij onmiskenbaar. Dat hij ambitiezer was dan de rest, wil ook ook nog wel aannemen, anders was hij allang op zijn lauweren gaan rusten, maar dat doet hij niet, integendeel. Maar achter elke muzikant schuilt ook een persoon met al specifieke karaktereigenschappen en jeugdervaringen ( en achtergronden). En daar vind ik jou nogal makkelijk overheen stappen. Het feit dat jij spreekt over "frustraties binnen het Lennonkamp" vind ik enigszins denigrerend. Ik ga ervan uit dat jij ook het verleden van John, Paul, Ringo en George kent. Hun samenkomen, hun ontwikkeling, hun overgang van "jonge honden" naar volwassenheid, hun verwijdering en tenslotte hun eind als groep. Dat we dat einde liever tig jaar later hadden willen meemaken, daar zullen we het over eens zijn, maar het zij zo. Dat de talenten van John en Paul elkaar, door hun onderlinge concurrentiestrijd, tot grote hoogte brachten is ook een feit. Iedereen weet ook wel dat ze niet bij elkaar op schoot nummers zaten te componeren. En dat na Revolver onder alle composities Lennon/MvCartney stond, ook niet helemaal waar was. Maar de opmerking van jou om te zeggen dat de één meer talent had dan de ander is voor jouw rekening. Ik heb zo'n opmerking nog nooit gebruikt in een discussie over The Beatles onderling. Ik zie musiceren in een groep meer lijken op sporten in een teamverband. Elkaar aanvullen waar nodig is, elkaar inspireren elkaar beter maken en elkaar de eer gunnen. Het gaat om het eindresultaat. Ze hadden elkaar nodig en dat benadrukte Paul in zijn laatste "live"concert. Los van dat alle muzikale hoogstandjes hadden de "4" ook nog een privéleven met alles er op en er aan. Daar kun je nou eenmaal niet omheen. De vrienden , die ik vroeger hadden kregen immers ook hun vriendinnetje, latere vrouw, kinderen en "fladderden uit'. Dat is nou eenmaal heel normaal in een mensenleven. Ik neem aan dat dat met jouw vroegere vriendjes zo is gegaan. Om daar dan één iemand de schuld van te geven vind, flauw, kinderachtig en kortzichtig. De rol van " Yoko" wordt in deze schromelijk overschat. John was er immers zelf bij en zij "samen" maakte een keuze. Tenslotte prestaties (en specifiek ééncd) van Paul in de afgelopen 40 jaar vergelijken met het beste werk van John Lennon is ronduit belachelijk. De beste man heeft al 29 jaar niets meer kunnen maken. Ik snap jouw bewondering voor Paul goed en ik deel die zelfs, maar ik vind je wel erg doorschieten in je reakties en dat je heel snel verongelijkt bent. Neem een voorbeeld en kuister eensnaar het nummer en de tekst van jouw idool; Here Today. Daar kreeg ik nou tranen van in mijn ogen!!!!

Beste Ad,

Ik zal direkt erkennen, dat er een levensgroot verschil zit tussen het hebben kunnen ervaren van het bestaan van The Beatles en het, qua leeftijd, achteraf moeten reageren op wat er is uitgebracht door deze groep. Zoals ik, in 1970 was ik zeven.

Ik ben veel te rationeel ingesteld voor alles wat er is gebeurd in de sixties. Ik hóór wel de muziek, maar ik kan nooit ervaren wat anderen hebben meegemaakt ten tijde van het uitbrengen van die muziek.

Dat maakt dat ik het automatisch, in proporties terugbreng naar mijn rol op musicmeter: ik beoordeel de muziek en trek daaruit conclusies, uiteraard mijn eigen mening en smaak.

Dat geeft een enorm spanningsveld, bijvoorbeeld in het ervaren van een artiest als John Lennon.

Voor iedereen die "live" heeft meegemaakt wat hij heeft gezegd, wat hij heeft gedaan, kortom wat voor rol hij heeft gehad, ligt de ervaring van zijn muziek heel anders van voor een andere, volgende generatie.

Ik tel 'slechts' een handvol solo-cd's vanaf de split met de Beatles, speel ze af en vraag mij dan ook nog eens bij het meeste af: is dit het, als ik in de tussentijd alles met Yoko Ono ook nog eens wegskip?

Sommige cd's draag je al weer wat langer bij je, andere wat korter. Maar het gevóél dat je, als sommige oudgedienden hier, wél nog hebt bij John Lennon, dat kan aan de volgende generatie niet meer worden overgedragen.

Ik hoor de muziek en geef een oordeel, meer kun je van mij niet vragen.
We zitten hier op musicmeter en niet bij de plaatselijke fanclub, dat geldt uiteraard voor elke artiest.

En dat betekent in mijn opinie dat er eigenlijk meer moet worden geoordeeld over de muziek en goed of slecht, dan dat gevoelens voor de band moeten overheersen. Zeker als je nagaat dat de bands steeds ouder worden (als ze zelfs nog bestaan) en het aantal mensen dat niet bewust bepaalde periodes heeft meegemaakt steeds groter wordt.

De manier waarop George vervolgens e.e.a. heeft aangepakt (het op een ouwe jongens krentenbrood wijze automatisch creëeren van een soort tegenkamp) nadat ik een compliment heb gemaakt over Paul McCartney heeft mij inderdaad buitengewoon gestoken. Zo ga je niet met mensen om die in gemeenschappelijkheid met elkaar gedachten over hun favoriete muziek uitwisselen.

Anderen laten zich dan misschien afbluffen, maar ik laat mij meestal niet zo snel wegjagen.

En ik neem aan dat toch ook de 'oudere' liefhebbers van The Beatles hun muzikale erfgoed graag willen promoten bij de nieuwe generaties?

Ps: Ik ben overigens helemaal geen extreme McCartney fan. Maar ik kan heel goed waardering opbrengen voor het meeste werk dat hij heeft uitgebracht. Het is dan ook niet zo moeilijk, te oordelen dat hij waarschijnlijk de beste muzikant/componist is geweest in de afgelopen 50 jaar.

Wat een vreemde discussie en wat is Musician weer vreemd op dreef, als er iemand constant in twee kampen denkt bij jij het zelf wel, want tussen Beatles fans onderling bestaan die niet. Ten eerste is iedere Beatle fan of liefhebber ook fan van McCartney, dus om Macca hier met zoveel passie te verdedigen is zonde voor je tijd. Maar om gelijk weer te moeten kiezen tussen of lennon of mcCartney dat is vermoeiend. In mijn opinie haalde beide het beste in elkaar naar boven en hadden ze een gezonde competitie. Hun talent, met hier en daar een accent verschil was van beide groot. Na The Beatles viel dit weg. Lennon maakte een paar erg goede platen in de jaren 70 (Imagine, Plastic Ono Band, Walls and bridges) maar kon geen motivatie meer vinden nog meer platen te maken. McCartney bleef ook na The Beatles enorm gedreven. Aan zijn stroom van platen leek geen eind te komen. Door de hoeveelheid zat er ook wel eens een misser tussen, maar ook een aantal steengoede. (Ram, Band on the run, V&M, London town), na 1980 werd Lennon vermoord dus slaat het nergens op om dit meest trietse feit uit de muziekgeschiedenis af te doen als 'de druiven zijn misschien zuur'. Daarna was Lennon niet meer in de gelegenheid nog platen te maken. Dus valt er niet meer te vergelijken tussen twee zeer uiteenlopende solo periode's. Feit blijft dat zowel Lennon als McCartney ieder afzondelijk in de jaren 70 in staat bleken erg goede platen te maken.

Musician, eerst zeggen dat ik jou recensie over deze witte erg goed vind. Ik ga akkoord met jou mening over While My Guitar Gently Wheeps. Maar ik denk dat de heiligmaking van het nummer vooral om de muziek (waar Clapton een enorme rol in speelt) gaat dan over de tekst.

Nu, ik leid uit het bovenvermelde bericht af dat je eerder een McCartney -fan bent dan Lennon-fan. Absoluut oké, les gouts et les couleurs... .

Toch vind ik het spijtig dat je spreekt over het 'lennon-kamp'. Je doet alsof er twee kampen bestaan tussen Beatles-fans en ze elkaar bekampen en beconcurreren en elkaar niets gunnen.

Ik vind die concurentie tussen lennon en mccartney echt walgelijk. Het waren gewoon 'The Beatles' tot 1970 en dan zijn ze elk hun eigen weg gegaan. Akkoord dat er heel wat strubbelingen waren vanaf 1966 en dan Lennon en McCartney het niet altijd goed vonden met elkaar maar kom, dat heb je overal. Die twee fokten elkaar op en net die onderlinge concurentie/samenwerking gaf vonken.

The Beatles waren gewoon 3 grote talenten die vuurwerk gaven wanneer ze samengebracht werden. Geen enkele reden dus om één Beatle met een andere te vergelijken. Ze hebben hun studioalbums gewoon samen gemaakt, en samen waren ze gewoon het beste want, lees nu goed, geen enkele Beatle heeft solo kunnen overtreffen wat ze samen hebben gedaan. George, John en Paul zijn er dichtbij geweest maar altijd miste dat vonkje.

En nog iets: Yoko heeft er NOOIT, never, jamais voor de split van The Beatles gezorgd. Zij was gewoon onrechtstreeks één van de véle factoren.

Het feit dat Yoko Ono aanwezig was bij de opnamesessies van The White Album, is alleen een indicatie van het feit dat John Lennon op oorlogstoer was. Voor Yoko waren er geen andere Beatlevrouwen in de opnamestudio's geweest en het leek wel alsof Lennon expres aanstuurde op een breuk, maar gek genoeg zou de rest van de band haar aanwezigheid eigenlijk tolereren (wat iets anders dan accepteren is). Enorme spanningen, rivaliteit en competitie als nooit te voren en sessies waar slechts twee of zelfs één Beatle aanwezig waren: blijkbaar ingrediënten voor een briljant album.

Als ik mij in de John/Paul-discussie mag mengen: het is moeilijk om voor één kant te kiezen (rivaliteit, samenwerking en chemie zorgden voor kwalitatief en creatief ongekende muziek), maar wel kan denk ik betoogd worden dat voornamelijk door toedoen van Paul the Beatles tot het laatste moment nog die spirit hadden zodat ze deze magie konden vasthouden. Creatieve uitdagingen (tegelijkertijd irritaties) als Sgt. Peppers, Magical Mystery Tour en Abbey Road waren er niet geweest als Paul McCartney écht dood zou zijn gegaan. Ook het misverstand dat Paul McCartney de behoudende en softe van het schrijverskoppel was, moet eindelijk eens uit de wereld geholpen worden. Paul McCartney was degene die samen met George Martin voor de perfectionering van de nummers zorgde. McCartney was ook vooral degene die zich door Stockhausen liet inspireren (wat zorgde voor de uiteindelijke versie van Strawberry Fields). Daarnaast was hij technisch gezien naar mijn idee de meest begaafde en vernieuwende. Als je goed luistert naar zijn basloopjes, hoor je daar écht briljante dingen in (op I want You bijvoorbeeld) en ook zijn gitaarsolo's schat ik hoger in dan die van John Lennon of George Harrison. Luister maar eens naar de solo op Taxman, die door Paul wordt gespeeld....

Waar tekstueel gezien John Lennon wellicht wat 'spannender' en vooruitstrevender was en George Harrison als persoon mysterieuzer wass en sympathie opwekte door zijn calimero-figuur, heeft Paul McCartney de kar uiteindelijk getrokken (en, ja hij was dominant en bazig...). McCartney wilde vlak voor het uiteengaan weer gaan repeteren om uiteindelijk weer op te treden met the Beatles (het roof-concert is er ook voornamelijk op zijn instigatie gekomen). Dit was natuurlijk achteraf bezien een enorm naïeve gedachte, maar het gaf wel aardig weer hoeveel hart de man voor de zaak had...

Het erge is, ik ben helemaal nooit begonnen over een McCartney en Lennon kamp. Ik zou niet op het idee gekomen zijn.

Ik gaf alleen een compliment aan Paul McCartney toen ik daarna de wind van voren kreeg (zie eerdere berichten) en leidde (zie het George bericht) daaruit af, een zuurpruimerig bericht/antwoord te moeten krijgen uit het Lennon-kamp. Waar ik dan niet te beroerd ben om op te reageren.

Ik ben slechts recensent voor musicmeter. Ik kies geen kamp, nooit gedaan. Zo laat ook een Beatles-Rolling stones discussie mij volledig koud. Maar ik wil wel mijn eigen conclusies mogen trekken uit muziek die is gemaakt.

Daar zitten we hier toch voor.

Ik moet overigens deze White album nog bespreken, maar wil dat doen als ik de digitaal geremasterde versie heb beluisterd. Misschien geeft dat nog wat extra's.

Bij The Beatles - The Beatles (1968):


Niets meer aan toe te voegen .

Paul McCartney had vooral het talent om een nummer aantrekkelijk te maken voor het grote publiek wat John Lennon wel miste, al bracht hij meer diepgang. Het is beslist geen toeval dat Paul McCartney van de Beatles solo verreweg de meeste hits scoorde, hij had vooral gevoel voor melodie waar dat John Lennon het toch wat meer moest hebben van rauwe emoties. De combinatie van die 2 samen met George Harrison en zijn vernieuwingsdrang maakten de Beatles zo legendarisch.

@LucM , ik ga eventjes de advocaat van de duivel spelen. Sorry.
Je stelt dat Lennon het talent miste om een nummer voor een groot publiek aantrekkelijk te maken. Een gevaarlijke uitspraak , vind ik.
We zullen de vele Beatles hits die voornamelijk aan Lennon worden toegeschreven , even vergeten . Solo dus.
Lennon opperde eens het voornemen om een kerstnummer te schrijven voor een groot publiek. Hij loste dat voornemen in. Het is nog steeds een van de populairste kerstnummers ooit. Daar kan zelfs McCartney's kerststukje niet aan tippen. Met vlag en wimpel over naar de volgende ronde.
Kijkende naar de populariteit van een nummer als Imagine , is er een nummer van McCartney solo op te noemen die dat overstijgt ?
Het gaat mij niet om het aantal hits , maar vooral of de stelling klopt dat Lennon het eerder genoemde talent miste. Ik denk wel dat je voorzichtig zou kunnen stellen dat McCartney een grotere publiekspleaser is dan Lennon. De laatste leek meer te doen waar hij artistiek zin in had. Maar als er een meezinger moest komen en Lennon had er zin in : dan kwam die er en hoe ! McCartney is niet voor niets zo'n grote fan van John !

John kon dat inderdaad wel (Imagine, Woman, Help! bijv.), maar dat soort nummers zijn eigenlijk nog niks naast Drive My Car, Penny Lane en zelfs een Mrs. Vanderbilt.

Ik had misschien beter geformuleerd dat Paul McCartney wat meer commercieel was ingesteld wat bij Lennon niet zo het geval was. Lennon vond ik tekstueel dan weer de beste van de Beatles-leden. Eigenlijk zou ik het zo kunnen zeggen dat bij John Lennon de boodschap en de emotie centraal stonden waar dat McCartney meer muziek maakte om de muziek, een liedje moest voor hem op de eerste plaats mooi klinken. Maar dat ze beiden geniale componisten en zangers waren staat buiten kijf en ze vulden elkaar ook prima aan bij de Beatles.

Jammer , LucM , we hebben elkaar weer helemaal teruggevonden.
Wel saai hoor

Je voelt je wel snel persoonlijk aangesproken vind ik. Ik sprak gewoon in het algemeen. Er is altijd de discussie Lennon vs. McCartney geweest, dat heb jij niet uitgevonden, neen.

Ik denk niet dat voor Lennon veel minder gold dat een nummer mooi moest zijn. Hij was gewoon in een aantal gevallen zó onder de invloed dat het esthetische en ethische karakter van de nuziek wat veranderde (Two Virgins, Revolution no. 9 ). Wat wel het geval is dat dit slechts een paar nummers van hem waren. De meerderheid was braver dan af en toe gesteld wordt. Als het dan aparte muziek was, werd het al heel gauw avant-garde, wat je toch meer tot de popmuziek kan rekenen. Lennon had voor de rest evenveel meezingnummers als McCartney.

Zeker als je zijn solo-werk hoort zit er een hoop mainstream pop-muziek bij (Imagine en co., Fame met Bowie) en hij gaat zelfs soms weer terug naar zijn roots (Stand By Me, Rock 'n Roll). Niets ten nadele daarvan, maar zijn alternatieve teksten zijn behoorlijk tijdgebonden voor Lennon (ook aan zijn drugsgebruik) en zeggen niet zoveel over het esthetische karakter van zijn muziek....

Paul McCartney schreef (helaas) een vijftal memorabele Kersthits, inderdaad aan de zoetsappige kant, maar dat schijnt te horen.

Maar hij schreef ook, om bij Imagine aan te haken, Band on the run, Maybe I'm amazed en Uncle Albert.

Waarom moet McCartney voor publiekspleaser worden uitgemaakt? Alleen omdat hij deed wat hij heeft gedaan en omdat John Lennon dat vooral niet heeft gedaan?

Wie heeft er wat aan gehad, dat John Lennon zweeg als het graf tussen 1975 en 1980? Zijn fans? Zijn ego? Was dit nu 'artistiek doen waar hij zin in had'?

En dan Paul McCartney verwijten dat hij juist in die periode prima platen heeft gemaakt (met Wings) zijn imperium opbouwde tot een van de grootste acts, publiektrekkers in die tijd? Met Wings over America als driedubbele concertregistratie, ter ondersteuning?

Is de meezinger van John Lennon toevallig Give peace a chance? De tranen springen spontaan in je ogen, mocht je een oordeel over dit nummer willen geven.

Als je John Lennon credits wil geven, kom dan met de cd's Imagine, Mindgames en Walls & bridges. Die staan wat mij betreft redelijk als een huis.

Maar ja, het zijn helaas geen Ram, Red rose speedway, Band on the run en Venus and Mars, om mij tot dezelfde periode te beperken. Maar goed, dat zijn dan ook geen artistieke hoogstandjes te noemen, maar publiekspleasers, begrijp ik nu.

p.s. Het betekent niet dat ik de muziek van John Lennon niet kan waarderen, z'n solowerk vind ik ook prima maar het experimentele verhaal erachter vind ik een beetje overtrokken...

Niet akkoord. Penny Lane en Vanderbilt en nog een pak andere nummers, zijn gewoon anders. Niet beter of slechter. John en Paul hadden allebei hun commercieel popgehalte en OOK een experimenteel kantje. Ze hebben allebei progressieve nummers geschreven en hun pophits gehad.
Een cliché, maar ik houd eraan: Ik vind McCartney solo, vergeleken met Lennon solo, toch meer popgericht.

Maar Lennonlover, ik heb het niet over welke nummers beter zijn of dat deze vergelijkbaar zijn.

Ik probeerde aan te geven dat Paul's meest poppy nummers nog een stapje verder gaan dan de meest poppy nummers van John.

Met dat cliché ben ik het trouwens helemaal eens.

Inderdaad is het werk van Paul McCartney meer mainstream of popgericht dan dat van John Lennon en George Harrison, vandaar zijn groter succes solo en minder waardering door de critici.
Een nummer als Imagine is een klassieker geworden eerst en vooral vanwege de tekst en universele boodschap, Paul McCartney was dan meer meester in het schrijven van catchy popsongs.

Uhm ja, maar men kan zich afvragen in hoeverre John Lennon bewust koos voor het niet-commerciële gehalte van zijn muziek en in hoeverre hij tijdens zijn solo-periode. Zoals eerder gezegd, hij heeft in de periode 1975-1980 geen fatsoenlijk commercieel dan wel artistiek gewaardeerd nummer meer gemaakt. Tot en met Walls and Bridges maakte hij commercieel aantrekkelijke muziek met hits, terwijl daarna de spreekwoordelijke koek op alle fronten op was...

Wat een bull shit discussie. Lennon was net zo commercieel ingesteld als McCartney, en als hij dat talent inzette werd het gelijk een hit zoals McCartney er zovele had. 'Whatever gets you thru the night, Mind games, woman, Happy Xmas etc. zijn allemaal pakkende en zeer aanstekende popdeuntjes zoals McCartney ze ook kon maken. Aan de andere kant schuwt McCartney het experiment ook niet. Luister naar de tweede CD van The Fireman, Twin Freaks, zijn klassieken CD's of een regulieren plaat als McCartney 2. Lennon/McCartney staan zo ver niet van elkaar af, dat is overtrokken. Strawberry fields/Penny Laine wat is mooier?? Of In my life/For no one?? Ze hadden zelfs beide hun vrouw achter het toetsenbord in hun band zitten!!
In my life I love them all!!

Met dit verschil, dat Linda niets mocht doen zonder goedkeuring van Paul...... Op Wings cd's heeft ze volgens mij in het echt geen noot gespeeld, dat liet de nogal perfectionistisch ingestelde Paul McCartney zich niet gebeuren..