Daar heb je zeker gelijk in. The Beatles hebben langdurig kwaliteit geleverd.

Zowel wat betreft een onderscheidend gitaarspel (de Rickenbacker van Harrison beïnvloedde eerst het gitaarspel van the Byrds en later bands als the Smiths en the Shins), als wat betreft het introduceren van indiase muziek in de westerse popmuziek (de sitar op Norwegian Wood), in het algemeen het gebruik van losse niet-tradionele instrumenten in popliedjes (de tenorfluit op You've got to hide your love away, en weer Norwegian Wood), het experimenteren met tapeloops (Rain, She Said, Tomorrow never knows), conceptuele vernieuwing (Sergeant Pepper als conceptalbum, The White Album als eclectisch non-conceptalbum en de tweede helft van Abbey Road), avant-gardisme (Revolution no9), proto-metal (Helter Skelter) en last but not least het schrijven van lange epische popnummers (A day in the life, Hey Jude)....

Behalve deze vernieuwing brachten ze een britpop-rage op gang door hun muziek, kleding en kapsels waar tot op de dag van vandaag de vruchten nog van worden geplukt (soms iets te veel).

Zoals Luc al zei is er geen band geweest die zo langdurig muzikale en in het algemeen culturele invloed heeft gehad als the Beatles.

Nog meer twijfels over vernieuwing en invloed?

De Dubbele Witte toont precies aan waarom de Beatles groter waren dan C,S,N (en/of Y); kant twee (voor cd-liefhebbers: track 9 t/m 17) bevat veer C,S,N(Y)-achtig materiaal, maar ik kan me niet voorstellen dat het Amerikaanse drie-(vier-)tal ooit Honey Pie, Revolution No.9 of Cry Baby Cry op zouden nemen.

Ik snap de vergelijking van die tracks met CSNY niet eigenlijk. Geen enkele doet me aan CSNY denken, op 'Blackbird' na (maar die heeft CSN dan ook gecoverd).

Je kan de zaak ook omdraaien. The Beatles zouden nooit aan het gitaarspel van Stephen Stills kunnen tippen of aan de harmoniezang van vooral Crosby en Nash. Ik zie The Beatles geen 'Suite: Judy Blue Eyes' of 'Deja Vu' opnemen. Dat The Beatles experimenteler waren is wel zo. Ietsjes gevarieerder ook.

CSN(Y) stopte in de zomer van 1970 al, terwijl ze eigenlijk pas net begonnen waren. Daarna zijn ze samen nooit meer zo goed geweest.

Ik vind The Beatles vergelijken met CSNY hetzelfde als applels met peren vergelijken. Het zijn beiden topbands maar qua stijl en historie hebben ze imo geen raakpunten.

Ik vind dat dus wel meevallen.. zeker deze plaat toont toch duidelijk aan dat het een pieken en dalen verhaal is met de heren. Ik vind dat voor de andere platen ook wel min of meer opgaan, een paar prima nummers en dan weer een mr mustard of yellow submarine er doorheen. Dat noem ik eerder verkwisten van talent, dat de heren wel degelijk bezaten, dat ontken ik verder dus ook niet

Inderdaad, niet te vergelijken met elkaar. CSNY is een type supergroup, met zangers/gitaristen die allen een verleden hadden bij een andere band terwijl the Beatles, in elk geval the Beatles die we nu voornamelijk vergelijken met CSNY, al een geschiedenis van vijf jaar of langer met elkaar hadden. Voornamelijk om hun goed harmoniërende stemmen (het waren alle drie - vier met Young erbij - krachtige zangers) en omhet feit dat ze dezelfde muziek goed vonden, is CSNY bijelkaar gekomen. Bij the Beatles was dit harmonieuze zanggeluid iets wat later ontwikkeld is en waar de band ook minder zwaar op zou leunen. Daarnaast miste CSNY natuurlijk een dergelijk hecht en creatief sing- and songwritersduo als Lennon-McCartney. Het daaropvolgende individualiseringsproces heeft zich bij CSNY slechts korte tijd voorgedaan, de band ging immers vrij snel weer uit elkaar om later nog een aantal maal onsuccesvol terug te keren.

The Beatles kunnen op bepaalde vlakken vergeleken worden met the Kinks of the Who maar ook die vergelijkingen gaan maar ten dele op....

Fleetwood mac


FM verveelt ook nooit!

Wat wel waar is in mijn optiek, is de ongenaakbare status van Paul McCartney. Zijn werk met The Beatles en vooral ook zijn vele solo prestaties van daarna maken hem onbetwist de beste componist en muzikant aller tijden.

PS
Ik ben nog niet toegekomen voor het becijferen van dit witte album. Ik wil nog even wachten op de digitale remaster.

Beste musician, ik vind groepen vergelijken erg moeilijk, Zeker als ze ook nog ookeens uit een ander tijdperiode komen (60's en 70's). Daarmee gepaard gaande opnametechnieken, die in de loop der jaren duidelijk verbeterden, ook de verschillende genres enz. Vandaar dat ik groepen vergelijken wel eens hetzelfde noem als appels en peren vergelijken. Bij de opmerking aangaande Paul McCartney sta ik ook een beetje raar te kijken. In mijn ogen vergeet je gemakshalve John Lennon en ook in mindere mate George Harrison (zeker op compositorisch gebied). En de reden waarom je nog steeds wacht met het becijferen van White Album is mij ook een beetje een raadsel. Gaat de geluidskwaliteit bij jou boven de authenticiteit en composities. Een beetje vreemd, vind ik. Ik ben overigens zowel Beatles als Fleetwood Mac fan.

FM verveelt mij altijd.

Maar wat betreft dit album ben ik het met Orbit eens. De mannen hebben zeker talent, maar van veel nummers springt spontaan het glazuur van mn tanden.

Beste Ad, ik geef nooit recensies, zonder uitvoerige luisterbeurten vooraf. Het tempo van cijfers geven vind ik ook niet belangrijk. Ik zie wel waar ik uitkom, de helft van de Beatles cd's moet ik geloof ik nog bespreken.

Ik maak overigens ook geen vergelijk tussen groepen, maar bij een soort van quizvraag: "geef mij drie goede componisten in één groep + pop/rock + experimentele muziek" heb ik wel een favoriet antwoord.

In serieuze zin meen ik echt dat de composities van McCartney vér boven die van Lennon en met name Harrison uitsteken, het spijt me.

Solo heeft John Lennon wel een aantal goede cd's afgeleverd, maar in kwaliteit en kwantiteit komt het niet in de buurt bij wat Paul McCartney allemaal heeft afgeleverd, de afgelopen 40 jaar.

En dat geldt al helemaal voor George Harrison.

Paul McCartney heeft zich zelfs nog behoorlijk 'doorontwikkeld' na de Beatles, wat al een hele prestatie op zich is, natuurlijk.

Deze 'Beatles'-cd geeft ook heel goed zijn ontwikkeling binnen de groep door en dat kan natuurlijk alleen maar mild stemmen.

Ik val wellicht in herhaling Musician, maar nogmaals:

Wat maakt mij het uit hoeveel bandleden helpen bij het componeren van nummers. Als de nummers maar goed zijn. En of de drummer en de bassist ook een nummer hebben geschreven heeft voor mij geen enkele meerwaarde.

Ik geloof niet dat ik het tegendeel heb beweerd, alleen meedeed aan een stelling, een soort van vraagje van LucM.

Maar desgevraagd: het is in de regel meestal buitgengewoon verfrissend, als meerdere leden van de band meeschrijven. Het zegt ook iets over de kwaliteit van de groep in z'n algemeenheid.

Het is vaak een hele verademing, dat er onderlinge concurrentie is, naijver. Het komt de creativiteit meestal wel ten goede.

De tweestrijd tussen Lennon en McCartney (om mij binnen de Beatles hierbij te beperken) heeft, zeker in de latere periode, geleid tot een geweldige geldingsdrang en creatief fanatisme. En dus tot klassiek geworden cd's.

Dat ik McCartney daarin als 'winnaar' zie is een persoonlijke voorkeur, waar ik direkt zal erkennen dat het maken van dergelijke cd's alleen maar kon dankzij het feit dat de rolverdeling was zoals hij was, binnen de Beatles.

Dat uiteindelijk ook de magie kan verdwijnen bleek bij Let it be.

Wil je als solo-componist binnen een band overleven, dan moet je wel van hele goede huize komen, wil je 30 jaar of langer blijven boeien.

Zelf verkies ik bij the Beatles iets meer de Lennon-composities maar Paul McCartney is eveneens een begenadigde componist en zanger. George Harrison is als zanger en componist danig onderschat geweest (ook door de andere Beatles-leden).
Voor mij steekt Paul McCartney niet boven de Lennon en Harrison uit maar zijn solowerk is niet zo slecht als de critici steeds hebben beweerd, alle 3 hebben ze enkele miskleunen in hun solo-oeuvre.

Het is van alle tijden dat er fans zijn die of iets meer hadden met met Paul dan met John en andersom. Ik bekijk het meer als een chemie van twee jeugdvrienden, die elkaat tot grotere muzikale prestaties dreven. Samen en individueel. Dus wat dat betreft heeft ieder zijn voorkeur, musician. Dat Paul zich "doorontwikkeld" heeft staat natuurlijk buiten kijf. Lennon is die mogelijkheid ontnomen door de heer Chapman in 1980. Zijn bescheiden aantal sololp's kun je dus imo niet als maatstaf nemen over hoe Lennon zich "doorontwikkeld" zou hebben. Beiden hebben hun bijdrage in de groep geleverd en zouden elkaar niet gemist kunnen hebben. Dat verklaart Paul zelf op de dvd The McCartney Years. Over jouw recensies van The Beatles lp's, of beter gezegd, het uitblijven ervan, verbaas ik me een beetje omdat jij toch ook al een beetje bij de senioren, qua leeftijd, bent gekomen en ik ervan uit ging dat jij de lp's ook allemaal al wel kent.

Ad schrijft : " Ik bekijk het meer als een chemie van twee jeugdvrienden, die elkaat tot grotere muzikale prestaties dreven. Samen en individueel. Beiden hebben hun bijdrage in de groep geleverd en zouden elkaar niet gemist kunnen hebben."

Ad ,je bent weer een stuk in mijn achting gestegen. Jawel hoor !
Een korte , maar o zo'n doeltreffende analyse!

Is waar, maar beperken we ons tot de periode tot en met 1984 (Milk & Honey, Lennon's laatste) dan kies ik nog steeds voor McCartney.


Hij blijft een gentleman, uiteraard.


Maar waarom zou ik alle Beatles cd's al van een recensie moeten hebben voorzien? Ik heb er 5 gehad of zoiets en ik moet nog 25 jaar schrijven voor musicmeter!

Ken je All Things Must Pass Hans?

Ik vind dat die 2CD niet alleen alles van Lennon en McCartney van tafel veegt, maar ook elk Beatles album.

Maar, dat is slechts mijn mening.

Wat ook voor mij geldt! Je hoort mij niet zeggen, dat Harrison met deze cd of John Lennon met Imagine broddelwerk hebben afgeleverd. John Lennon liep op een muzikale hindernisbaan met die Yoko Ono op zijn rug.
Beide platen zijn te weinig om te spreken over een spectaculaire solo-carriere. Andere cd's van deze twee Beatles hadden teveel mindere momenten.

Het is toch Paul McCartney die in mijn ogen de meest imponerende carriére heeft neergezet. Uiteindelijk was zijn rol binnen The Beatles denk ik, alles afwegende, ook de belangrijkste. Maar ik zeg daar niets negatiefs over m.b.t. Lennon en Harrison. Wat ik eerder zei: ze hadden succes omdat de verhoudingen binnen The Beatles waren zoals ze waren.

All Things Must Pass is natuurlijk een prima album maar beweren dat dit alles van Lennon en McCartney van tafel veegt laat staan elk Beatles-album is sterk overdreven.
Het is niet omdat een artiest onderschat is dat hij nu ineens beter is dan eender wie.

Natuurlijk heeft Paul McCartney de meest imponerende (lees: commercieel meest succesvolle) carrière heeft neergezet maar laten wij eerlijk zijn: er zitten ook een aantal draken in zijn solo-oeuvre wat ook voor de andere Beatlesleden solo geldt. De kracht bij the Beatles is juist dat ze elkander goed aanvulden.

[quote]musician schreef:
Het is natuurlijk wel een feit dat de solo carriere van Lennon 29 jaar korter duurde als die van McCartney en Harrison minder drive had om een echte imposante solo carriere op te bouwen. Waarom altijd een keuze maken tussen één van de drie???? Voor mij zijn ze allemaal gelijkwaardig en hebben een eigen bijdrage gelevert binnen de groep die van The Beatles The Beatles maakte, waarin ook de rol van Ringo niet onderbelicht mag blijven. Dus om te zeggen dat McCartney binnen de groep belangrijker was als Lennon is onzin, zeker de periode 1957-1966 was Lennon de drive, en daarna nam Macca het roer over.

Volledig eens met devel-hunt, het is de samenwerking van de 4 leden die the Beatles legendarisch maakten.

Discussies zoals die nu gevoerd worden over wie nu eigenlijk de '' grootste ' van The Beatles is , tref je zelden of nooit aan bij andere groepen. Zelfs niet bij The Rolling Stones. En zeker niet op zo'n fanatieke wijze.
Dat er onder muziekliefhebbers soms zo'n onenigheid kan bestaan over de prestaties van de afzonderlijke leden , zegt op zich al iets over de kwaliteit van de groep als geheel.
Dat zo'n discussie juist bij het "White Album" gevoerd wordt , is niet zo vreemd.
Er is geen Beatles werkstuk voorhanden waaruit we de individuele prestaties van de groepsleden zo gemakkelijk lijken te kunnen onderscheiden.
Toch is het - zoals Ad hiervoor al opmerkte - de chemie , de wisselwerking tussen de leden , die de groep zo uniek maakt in de popgeschiedenis. Een leuk voorbeeld is het nummer Teddy Boy. Een simpel McCartney nummertje en verschenen op zijn eerste soloelpee. Een vrij matte en zoetgehouden uitvoering. Eigenlijk is het van origine een Beatlesliedje. Er bestaan repetitie opnamen van het nummer en wij horen een Lennon die op humoristische wijze invalt.
Ik besef dan dat zo'n niemendalletje als Teddy Boy op McCartney 1 eigenlijk veel meer kwaliteit in zich heeft.
Een 'Lennon" nummer als Strawberry Fields zou anders geklonken hebben zonder de hulp van McCartney. Zoals McCartney's We can work it out ,nooit zo sterk zou zijn geweest zonder de hulp van Lennon. Zo zijn er tal van voorbeelden , ook over de bijdragen van Harrison en Starr aan Lennon/McCartney composities.

Harrison heeft een aantal nummers geschreven die zich kunnen meten met het allerbeste van Lennon/McCartney. Een uitzonderlijke prestatie. Op het White Album minstens 1 voorbeeld: While my guitar gently weeps. Toch zal hij altijd wat in de schaduw blijven staan van het illustere tweetal. Het arsenaal aan Lennon/McCartney klassiekers is te overweldigend.
LucM bezit een lichte voorkeur voor de ' Lennoncomposities '. Het is misschien het persoonlijke van Lennon wat hem dat doet schrijven.
Lennon zingt : I'm so tired of Julia welke in de ik vorm zijn geschreven. McCartney is in veel van 'zijn' songs oppervlakkiger. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom veel critici Lennon verkiezen boven McCartney. Met name solo. De een brengt een lied en een boodschap; de ander gewoon een 'mooi liedje'.
Lennon schreeuwt zijn persoonlijke frustraties eruit op zijn Plastic Ono Band plaat. McCartney kan ook schreeuwen , maar dat staat altijd in dienst van de muziek , nooit uit persoonlijke frustratie.
Bij The Beatles vulden de eigenschappen van het beroemde duo elkaar op perfecte wijze aan. Solo , vlogen ze muzikaal soms te heftig uit de bocht : elk op zijn eigen manier. Ze misten elkaar.....

Goed stuk George! Zeker in het begin van hun solocarriere waren ze beiden erg onzeker en "stuurloos" zoals, in ieder geval McCartney zo eerlijk was, dat letterlijk zo te vertellen. Verder was Lennon, zoals George schreef, veel meer autobiografisch bezig en was McCartney veel commercieler gericht, bezig. Ze misten gewoon hun onderlinge competitie.

Beste George,

Constateer je nu een discussie over wie de 'beste' is binnen de Beatles, alleen omdat ik in eerste instantie dit schreef:

"Wat wel waar is in mijn optiek, is de ongenaakbare status van Paul McCartney. Zijn werk met The Beatles en vooral ook zijn vele solo prestaties van daarna maken hem onbetwist de beste componist en muzikant aller tijden".

Ik dacht een aardig compliment uit te delen, niet zijnde een groot en erkend Beatles-fan maar wel met een grote waardering voor het uitgebrachte werk van The Beatles en van Paul McCartney in het bijzonder.

Wat een zuurpruimige reacties en een automatisme van "Hier sluit men de rijen"! Het lijkt wel een sekte! Elke vrolijkheid en vriendelijkheid ontbreekt. Achterdocht aan alle kanten. Andere meningen of nieuwe inzichten worden niet getolereerd.

En dan aan mij op bitse toon vragen waarom er nog niet is gerecenseerd! Nee, dank je de koekoek. Elke andere gedachte of invalshoek wordt direct en in gemeenschap de grond in geboord en daarna nog eens samengevat.

Ik geef nog eens een compliment bij een Beatles cd. De moed zakt je in de schoenen.

Allerbeste muzikant !

Jouw bijdragen omvatten vaak meer dan enkele regels. Ik waardeer dat en lees ze meestentijds met veel plezier. Dus ga niet weg hier !!!
Mijn bijdrage was een algemene en niet naar aanleiding van een enkele user.

Wat is er ook op tegen om je favoriete Beatle te kiezen ? Er is zelfs onlangs een boekwerk verschenen(meende van Amerikaanse hand) waarom McCartney de beste zou zijn binnen The Beatles !
Ik heb enkel getracht om duidelijk te maken waarom The Beatles als groep m.i. zo groot zijn geworden.

@Ad , ik moet je wel bekennen dat ik de eerste albums van de " solo Beatles " ,meestal interessanter vind dan het werk van na pakweg '76.

Ik heb het idee dat de John, Paul en George in de post-beatles periode zoekende waren naar hun eigen stijl en in het begin terugvielen in "old habits" en, misschien niet opzettelijk, terugvielen in die oude stijlen. McCartney, bijvoorbeeld, bleef op verschillende lp's samenwerken met George Martin. Geoff Emmerick en Mal Evans zag je in het begin steeds terug op solo's van ex Beatles. Pas na de dood van 1980 (maar dat is mijn eigen mening) werd McCartney verlost van de. in zijn ogen, altijd meeluisterende Lennon. Vanaf dat moment is hij zijn eigen weg gegaan, met wisselend succes. Harrison is zijn eigen weg ingeslagen en op muzikaal gebied tenslotte hele goede vrienden geworden met Jeff Lynne, als producer, wat later uitmondde in de Travelling Wilburies.Ringo is eigenlijk, zoals in de hele Beatlesperiode met iedereen vrienden gebleven en heeft op lp's van alldrie zij exmaten wf en toe meegedaan. Zoals dat ook omgekeerd is gebeurd bij Ringo-platen(cd's) Paul werkt bijvoorbeeld mee aan de nieuwe Ringo-cd Y Not, die in januari uitkomt. Mijn eindconclusie is eigenlijk: Ze konden niet mét en zonder elkaar. Je ziet dat op de Anthology dvd box, de laatste Paul "live" cd/dvd enn je merkt het vooral op White Album, met al zijn diversiteit.

Ik sluit mij volledig aan bij George, zonder één van de vier zouden the Beatles nooit the Beatles geweest zijn. Dat ik het Lennon-werk iets meer prefereer is vanwege de diepgang en rauwe emoties maar Paul McCartney is zonder twijfel één van de grootste popcomponisten ooit. Zoetsappige nummers heeft hij altijd gebracht zoals I'll Follow the Sun, Michelle, Ob-La-Di, Ob-La-Da, Goodnight, The Long and Winding Road (vind ik zelfs wat tegen het stroperige) maar die kregen een charmant Beatles-omkadering waardoor hij goed mee wegkwam. Latere nummers als Ebony & Ivory daarentegen zijn te gladgestreken waardoor ze nu melig klinken.
Van de solo-albums van the Beatles vind ik hun werk tot 1975 ook een stuk beter dan hun latere, de inspiratie droog geleidelijk op.

Ha , ha , die LucM , Goodnight, zoetsappig ??? Ja..... , maar die is wel van Lennon !

Geeft niks hoor, Luc , er zijn er meer geweest die zo'n(begrijpelijke) vergissing maakten !
Zelf heb ik een zwak voor al die Beatles McCartney nummers die je opnoemt. Ja , inclusief Ob-la -di en Long and winding road.
Daarentegen is Ebony and Ivory een nummer die ik vanaf zijn releasedatum niet goed kan aanhoren. Toen ik het lied voor het eerst hoorde, begon ik zelfs te denken : zou het dan toch waar zijn dat de echte Paul dood is ???(hahaha).

Dit bewijst dat Lennon ook wel eens zoetsappige nummers kan brengen, het latere "Woman" is daar ook een voorbeeld van.