bij De Site > Algemeen > Compilatiealbums uit de Top-lijsten!:

Die titel heeft misschien meer weg van een politiek pamflet, maar soit. De boodschap is kort maar duidelijk: albums die niet origineel zijn (dus best of's, verzamelalbums) horen niet thuis in top-lijsten, me dunkt. Live-albums en/of Unplugged-albums reken ik niet bij de compilatiealbums. Dire Straits' Alchemy kan dus wel, U2's Best of 1980-1990 niet. Nirvana's MTV Unplugged en From the Muddy Banks of the Wishkah kunnen wel, maar Nirvana's Incesticide kan dan weer niet. Deze opdeling wordt tevens gehanteerd door andere sites (zie rateyourmusic, allmusic!).
Wat met soundtracks? Een voorbeeld: De Original Motion Picture Soundtracks ala http://www.musicmeter.nl/?albu... kunnen wel, andere samenraapsels van hitjes ala http://www.musicmeter.nl/?albu... kunnen niet.
Dat de rooie en de blauwe van de Beatles veel punten krijgen, daar nog aan toe (en terecht als je het mij vraagt) maar ze hebben niet die authenticiteit als studio-albums Revolver en The White Album, om er maar twee op te noemen.
Compilaties zullen bij mij dan ook nooit de volle 5* krijgen, hoe graag ik Decade van Neil Young ook op mijn platendraaier leg...

Zijn er nog gelijkgestemden hier?

Ja, eigenlijk wel!

Compilaties zijn niet eerlijk. 't Is alsof je gaat knippen in boeken van Vestdijk:

Da's een leuke bladzijde. Die knippen we eruit!

Het totaalbeeld van het boek gaat dan volkomen zoek.

Hoewel ik het niet helemaal eens ben met de Zachariaanse vergelijking (wel als je 'bladzijde' verandert in 'verhaal'), ben ik het wel eens dat verzamelaars niet in de toplijsten thuishoren. Wel kan ik me voorstellen dat er een aparte verzamelaarstoplijst komt, aangezien sommige bands nu eenmaal wel mooie singletjes maar nooit een compleet geslaagd album maken. Hun verzamelaar blijkt dan hun mooiste album te zijn.

Overigens ben ik wel blij met ieder woord dat over Vestdijk wordt gesproken en zolang bookmeter niet bestaat mag die naam best vaker worden genoemd

dat mag wel hier

we hebben gelukkig vanaf het begin bij elke toevoeging genoteerd of iets een verzamelalbum is of niet, met het idee dat we die er ooit waarschijnlijk wel een keer uit willen hebben... ik zal dit topic dus met aandacht lezen

Verhaal is inderdaad beter gekozen dan bladzijden, meneer d2

't Is al een tijdje geleden dat ik een Vestdijk-roman achter de leeskiezen stopte (de laatste was De nadagen van Pilatus)

Het idee dat er echter voldoende Vestdijk voorhanden is; stelt een mens echter gerust. Ik zou bijvoorbeeld erg graag de Vestdijk-essays betreffende Liszt en andere muziek enorm graag lezen (stoutmoedig gesteld zou ik zelfs een paar essaybundels van Vestdijk willen plaatsen in m'n tot nu toe bescheiden boekenkastje ).

Ik bedoel: een mens wil toch meer te weten over Liszt wanneer je De koperen tuin gelezen hebt (ben trouwens nog steeds op zoek naar een meisje dat Trix heet ).

terug naar topic:

Inderdaad, er zijn groepen die meer een single-cachet dragen. Ik denk aan The Supremes, Abba.

Feit is dat je bij andere artiesten er erg bekaaid vanaf komt met een verzamelaar. Hoezo? Wel, als we te maken met een enigszins coherente langspeler (ik zeg maar wat: Nebraska van Bruce Springsteen, Black on Both Sides van Mos Def of Different Class van Pulp) vormen de nummers als het ware het buizenstelsel van de cd. Het "idee" achter de langspeler vloeit door de afzonderlijke buisjes (=nummers).

Wanneer je die nummers gaat lossnijden uit de cd; krijg je als het ware seperate delen van een groter geheel. Liedjeswisselstukken als het ware; je kan er een compilatie in elkaar met draaien; maar die klinkt nooit echt samenhangend. Logisch: wat het geheel is een diffuus amalgaam geworden. De collectie liedjes "hikt" zich al het ware een weg naar het einde. Verzamelaars van Neil Young, The Beatles of Tom Waits zijn daarvan levende voorbeelden - vind ik

Toen ik als kersverse MuMe'r eens na tien nummers Anal Cunt genoeg wist en besloot - gezien de naam van het collectief én het gebodene - één ster te geven, werd ik er door iemand van de crew op gewezen dat je pas mag stemmen na beluistering van het gehele album. Mijn conclusie was en is dat albums door MuMe als een geheel worden gezien, en dat ervan wordt uitgegaan dat bands/acts hierop een verhaal te vertellen hebben dat eindigt in de laatste groef (aaah vinyl). Hiermee lijkt me de keus eigenlijk al gemaakt. Verzamelalbums (een enkele uitzondering daargelaten) kunnen niet in de top 100 / 1000 / etc, feitelijk kan er niet eens op gestemd worden. Want noem mij de artiest die zijn eigen compilaties verzorgt. The happy few wellicht, maar verder zijn het veelal ons onbekende medewerkers van platenmaatschappijen, en zijn de motieven vaak verre van muzikaal. Bovendien ben je met discussies over het ontbreken van Bohemian Rhapsody op een Queen-verzamelaar noch over muziek, noch over een band aan het praten, maar bespreek je wellicht een duistere rechtenkwestie of een platte commerciële move van maatschappij A of Label B. Wat heeft Elvis Presley hier mee te maken bijvoorbeeld?

En nu snel even checken op hoeveel verzamelaars ik inmiddels al heb gestemd

Hoe langer ik erover denk, hoe vreemder ik het inderdaad vind worden - die absolute dominantie van het genre "rock". Is het omdat ik mezelf tevreden stel met de gemakkelijke herkenning van bepaalde gevoelens die geventileerd worden in rockmuziek?

Is het omdat ik mezelf zonder enige vorm van muzikaal verzet geconformeerd heb aan de muzieksmaak van een vorige generatie? Uit een onbestemd gevoel van angst verloren te lopen in een muzikale woestijn; dan maar tevreden te zijn met een soort lijk?

Het zijn zo maar wat vragen die ik mezelf stel, naar aanleiding van een Liszt-concours dat ik gisteren zag. Daar daagde het me pas hoe oneindig méér zo'n componist in het binnenste van een mens boort; om hem daar onontgonnen stukjes van zichzelf te laten ontdekken. Ik bedoel: zo'n partituur - Liszt schrijft ze op; maar een definitieve vorm is er niet. Dit in tegenstelling tot rockmuziek, waarbij de vorm meteen definitief is; het schenkt geen ruimte voor een nieuwe interpretatie. Hooguit kan er een gewijzigde interpretatie volgen.

Waarom stel ik mezelf niet meer open voor elektronische muziek? 't Is een goeie vraag, misschien heeft het te maken met angst voor het onbekende; het grote donkere bos. Het zou natuurlijk ook kunnen te maken met een zekere luiheid van mijn kant om een electronisch denkraam aan te maken

Ik vermoed dat het succes van rockmuziek bij mezelf te maken heeft met een soort van luisterluiheid

Daar zit best wel wat in denk ik. Rockmuziek klinkt voor veel mensen toch lekker vertrouwd en na 3 keer luisteren kun je het meestal al meezingen. Dat gaat bij zo'n breakcore plaat toch een stukje moeilijker.

Wat houdt jullie tegen?

Genoeg argumenten reeds:

geweldig argument

ik wachtte dus even de afloop van deze discussie af, maar het lijkt er inderdaad op dat de meesten het er wel mee eens zijn. Zal het meenemen in de MusicMeter-renovatie. Maar eerst is MovieMeter aan de beurt.

Wat enkel de drive om de track effectief te beluisteren groter maakt natuurlijk. Het is vaak zo dat makkelijk meeneuriebare songs (of melodiën) het snelst afgezaagd geraken.

Verzamelalbums en compilaties mogen inderdaad uit de toplijsten uit, live en mix albums ben ik het minder mee eens. Daar spreken we toch over (vaak) structureel andere muziekstukken.

Nog even heel wat anders:

de top 50 per genre met minimaal 20 stemmen werkt bij sommige genres totaal niet. Neem scores...

Hier staan enkele tussen die er ook helemaal niet bij horen (dus niet echte scores). Als iemand advies heeft voor wat de genre's moeten zijn. Het gaat om de volgende:

-Pulp Fiction
-Magnolia (ook knap een verzamelalbum zonder een enkele vermelding van artiest maar dat terzijde )
-Reservoir Dogs
-Lost Higway (denk zelf aan rock/metal)
-Kill Bill 1 & 2

Bovenstaande albums horen idd meer onder een apart genre "compilatiealbums" dan onder het genre "scores", volledig mee eens.

Maar heb je tips voor 2 andere genre's bij deze (voor iemand die er weinig kijk op heeft)

Zoals ik zei gewoon een apart genre "Compilatiealbums" (wat Reservoir Dogs, Lost Highway en consoorten eigenlijk zijn) dan is er al veel opgelost. Geen The Beatles-1962-1967/1967-1970 en Jacques Brel-De 24 grootste succesen meer in het genre pop dus maar in datzelfde genre als Reservoir Dogs.

Overigens vind ik die opdeling in genres niet echt het meest geslaagde onderdeel van MusicMeter (geen slecht woord over de rest weliswaar ). Kijk maar naar het genre Avant-Garde dat Tom Waits verenigt met Kraftwerk en Mike Oldfield...vreemd toch.
Verder ontbreekt het "progressieve" genre volgens mij ook wel: albums als Close to the Edge, Fragile (Yes), Selling England By the Pound, Foxtrot, The Lamb lays Down on Broadway (Genesis), het vroege oeuvre van Emerson Lake & Palmer, In the Court of the Crimson King (King Crimson), Thick as a Brick (Jethro Tull) horen hier absoluut bij. Deze typische jaren '70 prog-rock valt zelfs nog aan te vullen met '80-ties prog zoals albums van Marillion en '90-00 prog met albums van Tool, Dream Theater,... (zelf aan te vullen)

Dat valt toch gewoon onder rock? Het enige wat ik soms mis is industrial/ebm (denk aan dingen als Krupps, Hocico) en klassiek. Maar daar doen we sowieso niet aan (alleen in het forum).

Industrial/ebm valt ofwel onder rock of electronic, toch ? Of zet ze er alletwee bij. Heb er ooit wel een paar toegevoegd, onder andere Lith and H.I.V.+ albums.

Ja, zo deed ik het ook bij Hocico. Maar sommige van hun albums hebben eigenlijk niets te maken met wat je verder onder electronic of rock aantreft.

Nogmaals advies bij deze:

-Pulp Fiction
-Magnolia
-Reservoir Dogs
-Lost Higway
-Kill Bill 1 & 2

Explosions In The Sky's magische tweede heeft nog maar een paar stemmen nodig om heel hoog binnen te komen in de rock top 25. Met een beetje geluk komt ie zelfs op 1 te staan.

Helemaal mee eens


Vind ik een twijfelgeval. Dat zijn soms ook net "best of" verzamelaars

bij Coldplay - Parachutes (2000):

Hijs alweer nummer 4 in de top 100

Op hoeveel stond hij eerst dan?

6 dacht ik, of was het 5?

eerst 6, daarna 5 en nu 4

Dit album hoort toch zeker boven Nirvana ?
Een van de weinige albums die ik 5* geef.

Er horen wel meer albums boven Nirvana als je het mij vraagt

Ja, als je het mij vraagt ook ja
Waaronder deze.

hij gaat nu ook sneller omhoog dan nirvana, lijkt me niet onwaarschijnlijk dat die ook nog ingehaald wordt. 't zijn allebei topalbums (Deze en Nevermind) maar ik vind deze toch ook wel beter.