10=uitmuntend
9=zeer goed
8=goed
7=tamelijk goed
6=voldoende
5=matig
4=onvoldoende
3=tamelijk slecht
2=slecht
1=zeer slecht
0=niet uitgevoerd

Zo zie ik het

Ik ook. We verschillen alleen in de termen ruim voldoende en tamelijk goed, beide voor 7. De een klinkt wel iets positiever als de andere.

Iedereen heeft hier dus andere gedachten over. Persoonlijk vind ik 3,64 een ruime voldoende.
Dus een 7 of 7half. In mijn ogen dus een goede plaat alleen niet briljant.

Ja, dat maakt duidelijk dat ieder toch stemt op zijn eigen manier. Het blijft voor mij het meest logische om om te rekenen naar cijfers van 1 t/m 10. Dat is voor mij het duidelijkst en meest overzichtelijk. Zo kan ik voor mij zelf ook meer onderscheid maken wat voor een cijfer/aantal sterren ik uiteindelijk geef aan een album.

Per genre bepaal ik dat eingelijk anders.
Genietbaarheid en kwaliteit zijn het belangrijkst.
Daar speelt productie ook een grote rol bij

5: Fantastisch
4,5: Erg goede plaat, mist net dat ene
4: Goed
3,5: Prima te lusiteren
3: Gewoon een plaatje om lekker eens op te zetten
2,5: Gewoon, niet bijzonders
2: Mist iets
1,5: Niet zo goed
1: slecht
0,5: Bizar Slecht.

Zo iets, kon de goede benamingen niet helemaal vinden

Heb mijn stemmen weer wat strenger gemaakt, flink wat albums dus een lager punt gegeven.

ik ook

Zo beoordeel ik ook.
De moeilijkste groep vind ik de albums van 3, 3,5 en 4 sterren. Hier komt bij mij meer dan bij de andere punten het stukje gevoel/emotie om de hoek kijken. M'n sympathie voor een artiest, de waardering ten opzichte van een ander album van deze artiest en hetgeen je op dat moment veel luistert spelen hierbij onder andere een rol.

Ik zou zeggen dat 7 'goed' is en 8 geweldig. 9 is geniaal en 10 is gewoon buitenklasse, zit dicht tegen perfectie aan. Bij mij dan.

10 = Tool-kwaliteit; blijft permanent in CD-wisselaar; religieuze ervaring; verdient Nobel-prijs
9 = Het enige minpunt is de hoes.
8 = Gewoon goed. Punt, einde discussie.
7 = muziek die ik ga neurien in de lift, zonder de tekst daadwerkelijk te zingen
6 = slechte goede muziek; goede slechte muziek.
5 = CD waar ik voor wil betalen
4 = voor straf; band kan namelijk veel beter, maar doet niet zijn best
3 = spijt van de CD aankoop; verwijten aan de artiest en mezelf; inruilen met kassabon binnen 7 dagen
2 = muziek als 'product' ipv 'kunst'; het gratis downloaden niet waard; verneukkado voor collega
1 = Justin Bieber / Jantje Smit; treat as toxic waste

Tja, die een en die tien moet je maar met een korreltje zout nemen

''5 = CD waar ik voor wil betalen''



''6 = slechte goede muziek; goede slechte muziek.'''



''9 = Het enige minpunt is de hoes.''

Ludiek en helder uitgedrukt, Korreltje Zout.

Hoe geven jullie sterren aan een verzamelalbum?

1. Kijk je naar de muziek: goeie nummers, dus zoveel sterren waard.

of

2. Kijk je naar de tracklijst: een goeie keuze voor een verzamelaar, dus zoveel sterren waard.

of

3. Kijk je naar de relevantie, de zoveelste in een lange rij, dus zoveel sterren waard.

Zelf ga ik voor 2, maar ik merk aan het stemgedrag dat heel wat mensen voor 3 gaan.
Zo krijgen goeie collecties weinig punten omdat sommigen balen van de zoveelste best of.
Ik begrijp dat standpunt wel, maar vind het een beetje jammer, zeker als zo'n verzamelaar
maar een paar stemmers aantrekt, waarvan de helft proteststemmers.

Ik ben van mening dat je ten aller tijden de muziek moet beoordelen. Daarom heet dit ook MusicMeter. Ik beoordeel dus de muziek op het album. Waar ik wel rekening mee houd is als de nummers van een concept album zijn afgetrokken, hoe het geheel dan klinkt.

Als straks bijvoorbeeld een verzamelalbum van Sigur Ros wordt gemaakt en ze halen willekeurig wat nummers van het ( ) album af, dan is de kans groot dat het als geheel niet meer klinkt zoals het bedoeld was. Dan zou ik kunnen kiezen voor een lager cijfer. Een onvoldoende zal het echter nooit worden omdat ik de muziek op het album wel goed vind.

Laatst zag ik bij het verzamelalbum van Radiohead dat iemand een 0.5 had gegeven, terwijl hij de meeste Radiohead albums op een ruime voldoende had staan. Dat gaat er bij mij niet in. Ik blijf van mening dat we hier op deze site alleen de muziek moeten beoordelen. Het kan niet zo zijn dat je het complete oeuvre van een artiest/band meer dan goed vindt, maar het verzamelalbum het slechtste van het slechtste.

Ik ga voor optie 1, eventueel met een negatieve premie van een halve of hele ster op grond van criteria 2 en 3. Nu we op MuMe live- en verzamelalbums zo mooi gesplitst hebben, kunnen de diverse verzamelaars op zich best wat serieuzer beoordeeld worden.

Ik stem eigenlijk niet op verzamelaars, tenzij er iets speciaals mee is. Maar bandverzamelaars en hitverzamelaars bestem ik niet tenzij ik er iets speciaals mee heb (mijn kennismaking met en/of het enige wat ik ken van de artiest, veel beluisterd en daardoor er een band mee, er staat speciaal materiaal op, etc.).

Maar als ik stem neem ik al je punten wel in ogenschouw:


Tracklijst is voor mij wel belangrijk. Een zorgvuldig samengestelde verzamelaar krijgt een hoger cijfer dan eentje waar weinig logica in zit.

Ik kijk naar 1 en daarin neem ik 2 wel mee. 3 vind ik absoluut niet interessant. Als de 36 best of van Talk Talk alle klappers bevat krijgt deze gewoon minimaal 4 stemmen hoe on-interessant de cd ook zijn voor de fan.

Muzieksmaak is bijna 100 procent subjectief, en dus ook de waardering voor een cd. Dat houdt dus ook in dat het toekennen van punten aan een album verre van objectief is (want mede afhandelijk van gemoedstoestand en ontvankelijkheid). Objectiviteit bestaat in dezen niet. Muziek is emotie, en als een album je volmaakt bevredigt resulteert dit waarschijnlijk in een toekenning van 5 punten, als je een album volkomen waardeloos vindt, resulteert dit in een zeer lage waardering. Er zijn tamelijk veel cd's die mij ten volle bevredigen en dus 4 of meer sterren krijgen. We zijn ook vrij om een cd na verloop van tijd te "promoveren" of te "degraderen". Het blijft een momentopname. Sorry, ik hoop dat jullie mij niet te belerend vinden!

Nee hoor, dat 'belerende' valt reuze mee. Heel wat schrijvers op dit forum zouden zich eens wat meer bewust moeten zijn van bovenstaande. Ze draaien volledig door als iemand niet hetzelfde beleeft aan een bepaalde cd als zij.
Maar muzieksmaak is natuurlijk subjectief. Stel je voor dat dat niet zo zou zijn! Dat zou een rare wereld worden. Al lijkt het me nog wel eens een leuk topic voor het MusicMeter Forum:
Bestaat er objectief mooie muziek?
Ik zou alvast de Gnossiennes van Erik Satie willen aanmelden als kanshebber.

Uiteraard klopt dat wel, maar je beoordeelt ook op de kwaliteit, op een objectieve manier. Als een album bevoorbeeld alleen maar dezelfde basslijntjes erin heeft zitten of dat het gewoon echt gemaakt is om snel geld te verdienen, kan je redelijk objectief zijn.

Ik kijk naar de relevantie voor mij. Zo heb ik met veel bands kennisgemaakt naar aanleiding van een verzamelaar. Hoeveel waarde heeft een verzamelaar voor mij?

Wat ik wel jammer vind, is dat veel mensen stemmen op een verzamelaar onder het mom "ik ken de nummers die erop staan". Ik vraag me heel vaak af of ze het album überhaupt wel gehoord hebben.

Hieruit kunnen we natuurlijk direct de vraag stellen of verzamelaars wel nut hebben buiten voor hitjesgroepen om er kennis mee te maken?

Helemaal niet mee eens. Waarom zou een album dat gewoon gemaakt is om de portefeuille te vullen minder goed zijn dan een album waar drie jaar over is nagedacht?

Muziek dient om van te genieten. Dat lukt, dat lukt maar half of dat lukt helemaal niet. Met objectiviteit heeft het niets te maken. Muziek is één en al subjectiviteit.

En mensen die dat proberen te tackelen met: "Ja, maar... Mozart wordt over het algemeen gezien als goede muziek", missen het punt. Mozart heeft toevallig het geluk dat er heel veel mensen zijn die hem op een subjectieve manier goed vinden. Dat heeft opnieuw niets te maken met objectiviteit.

Er bestaan hele goede verzamelaars van een bepaalde muziekstijl (zie Young,gifted & black van Trojan records) die het nut van verzamelcd's bewijzen.

...en als er nu toch iemand is geweest die muziek maakte om zijn zakken te vullen, dan is het W.A. Mozart wel.
Dat doet inderdaad niets af aan de pracht van zijn muziek. Vrijwel alles wat de man uit zijn mouw schudde, is van een tijdloze schoonheid. Maar hij deed het wel gewoon om geld te verdienen. Dat deden de Beatles, Abba, U2 (en noem er nog eens tienduizend) trouwens ook. God beware me voor muziek waar drie jaar over is nagedacht en die niet gemaakt is om geld mee te verdienen.

Of de geweldige dubbelelpee die ik meer dan 30 jaar geleden uit de bieb leende: "The Stoy Of The Blues".
Er ging een nieuwe wereld voor me open!

Maar dat is uiteraard niet het soort verzamelaar waar we het hier over hebben. Het zal meer over de Greatest Hits-cd's gaan. Kassa voor de platenmaatschappijen, artiesten worden er vaak niet veel wijzer van. Ooit kwam er van Van Morrison zo'n rampzalige Greatest Hits uit, waar nummers uit zijn beginperiode afgewisseld werden met (destijds) modern werk als "Have I told you lately..." . Dat klinkt echt totaal niet naast elkaar. Ook van Cat Stevens bestaat zo'n rommelige verzamelaar.
Maar de rode en blauwe verzamelaar van de Beatles daarentegen vind ik heel smaakvol gedaan. Daar zou ik zo 4,5 ster voor geven.

Komt aardig overeen met mijn manier van beoordelen.