Dank voor jullie reacties! En leuk dat sommige nummers goed aanslaan

Het is lastig om de vaart erin te houden, ik heb momenteel erg veel aan mijn hoofd qua werk en wat dingen die af moeten, vanaf 1 december zou het iets sneller moeten kunnen gaan.


Deze heb ik iig net weer geüpdatet. Er was ook nog vraag naar een YouTube-lijst maar daar kom ik momenteel echt niet aan toe. Sorry

Halverwege!

50. Legowelt - Total Pussy Control
1999, Bunker / Electro

Danny Wolfers uit Den Haag aka Legowelt is een bezige baas; al dik 20 jaar brengt hij de ene na andere plaat uit. Voor mij is het allemaal niet bij te houden, dus af en toe pluk ik er eens eentje uit die dan meestal wel goed bevalt. Geen idee meer hoe ik hem ooit op het spoor ben gekomen, maar ergens rond 2003/2004 kocht ik zijn verzamelaar Classics, die volstaat met dikke electro. Zeker destijds heb ik die heel veel geluisterd en met name tracks als The Republic, Dirty Love en deze Total Pussy Control bevielen goed. Gek genoeg staat zijn grootste clubhit uit die tijd, Sturmvogel, er dan weer niet op. Maar goed, Total Pussy Control dus. Dit nummer heeft iets bezwerends: die gekke vocal, de baslijn, de melodieèn, de synths, het valt allemaal fantastisch samen in een ietwat duistere draaikolk waarop het heerlijk dansen is. Detroit is trouwens niet ver weg hier.

49. Kylie Minogue - 2 Hearts (Studio Version)
2007, EMI / Downtempo, Balearic Dance

2007 was een goed jaar voor Studio, het Zweedse producersduo bestaande uit Dan Lissvik en Rasmus Hägg. Naast hun fantastische Yearbook-verzamelaar verbouwden ze ook deze Kylie-single. Wat ik wel bijzonder knap vind is dat ze niet alleen de complete ritmetrack hebben vervangen, maar ook dat Kylie ineens veel beter uit de verf komt, terwijl het uiteindelijk gewoon dezelfde vocalen zijn. Waar het origineel een leuke (maar voor Kylie-standaard eigen wel ondermaatse) popplaat is, spat in de remix de liefde en het verlangen er vanaf op een zwoele zomeravondkadans.

Mooie plaat ja. Het is bijna altijd raak met Legowelt, geweldige maar idd onnavolgbare discografie.

Bedoel je met de clubhit trouwens Disco Rout? Sturmvogel opent die Classics-plaat volgens mij juist.

Volgens de artiestenpagina op MuMe heb ik op 53 releases van hem gestemd, hij houdt mij dus ook wel bezig

Jippie! Dankjewel. Ik luister dit soort afspeellijsten altijd op werk, dus dan is het onhandig om steeds die Youtube linkjes aan te klikken. Dus heel fijn!

Ik word altijd blij van mensen die dit werkwoord correct weten te vervoegen, maar dit terzijde

hier zit een heerlijke dwingende drive in.
Deze en single Breakaway

mooie lijst tot nu toe herman!

Het is even wachten, mooi tijd om bijv. Tunnelvisions - Channel Tropico (2019) en Lapalux - Amnioverse (2019) te luisteren lieve mensen

herman, leef je nog?

Yes. Morgen verder...

Late reactie, maar inderdaad. Vond het altijd wel frappant dat zijn destijds grote hit niet op die Classics-plaat staat...

En weer verder. Wat heet, jullie krijgen gelijk 2 voor de prijs van 1:

48. James Holden - A Break In the Clouds
2003, Border Community / Progressive House, Glitch, Techno

47. Britney Spears - Breathe On Me (James Holden Remix)
2004, Not On Label / Progressive House

Ik had al eerder iets over James Holden geschreven. Voor mij was hij één van de mensen in de dancescene die midden jaren '00 in mijn vizier kwam via het overdonderende A Break In The Clouds, dat zijn titel eer aan doet als de zonovergeschoten percussie het nummer binnenkomt. Wat een openbaring was dit destijds voor mij, op een moment dat ik allemaal aan indie gerelateerde dance- en popremixes luisterde. Vorig jaar hoorde ik hem ineens weer eens voorafgaand aan een concert in de Melkweg, voor het eerst in heel lang. Genieten was dat. In het kielzog van die ontdekking ging ik natuurlijk ook dj-sets en ander werk opzoeken. Breathe On Me, nooit officieel uitgebracht, is altijd een van mijn favoriete remixes van hem geweest. Het origineel is gewoon een flauw popnummer, maar Holden weet dat te verbouwen tot epische proporties. Het intro zet je wellicht speels op het verkeerde been, maar daarna speelt hij al snel een gewonnen wedstrijd. Hoe hij Britney's stem door de mangel haalt, magnifiek.

Ik denk dat Holden met 4 producties/remixes in de lijst wel de meest voorkomende artiest is, nu nog 1 te gaan maar die staat wel een stukje hoger.

46. In Flagranti - Business Acumen
2008, Kitsuné / House, Electro, Disco

In Flagranti is een Zwitsers producersduo dat ik een jaar of 10 heb gevolgd, tot ik ze uit het vizier ben geraakt. Een beetje vreemde muziek is het wel, een soort mix tussen new wave en disco-edits en vaak opvallend lo-fi geproduceerd. In 2008 hadden ze echter een joekel van een clubhit met Business Acumen, dat voor degenen die een hekel hebben aan koebellen echt een verschrikking moet zijn. Want dit nummer is bijna een en al koebel. Weet nog wel dat ik dit destijds overal hoorde, o.a. op een groot feest in de Maassilo bij zo ongeveer elke DJ die avond. Voor mij trouwens een van de weinige platen van Kitsuné die de tand des tijds goed doorstaan heeft (ook al is de koebelsound heel erg 00s).

45. Orbital - Adnan's
1996, Internal / Breakbeat, Abstract, IDM

Orbital's In Sides is één van de grote 90's klassiekers in de elektronische muziek, al moet ik zeggen dat de plaat als geheel me inmiddels wel wat gedateerd aan doet. Eén van de nummers waar ik nog enorm van kan genieten is Adnan's, een titel waar een tragisch oorlogsverhaal achter zit. Adnan was de zoon van een familie die Joegoslavië ontvluchtte na de oorlog daar in de jaren '90. Zijn vader moest echter achterblijven en hij verkoos bij zijn vader te blijven, maar kwam al snel door een bom om het leven. Ik vind het wel knap dat de muziek ook recht doet aan zo'n bijzonder triest verhaal. De wat hiphop-achtige beat is erg fijn en de melodie die er uiteindelijk in komt wonderschoon.

44. Aphex Twin - Actium
1992, Apollo / Techno, IDM, Ambient

Aphex Twin is voor mij één van de meest fascinerende figuren sinds ik over hem las in een oude OOR popencyclopedie in de jaren '90. Hij zou niet of nauwelijks slapen en met een oude tank door Cornwall rijden. Zijn muziek was ook krankzinnig: briljante platen die alle kanten uitschieten afgewisseld met onhoorbare industriële beats waarvan je afvraagt wie je er eigenlijk een plezier mee doet. Zijn beste jaren waren misschien wel zijn vroegere, want Selected Ambient Works 1985-1992 staat vol met geweldige muziek. Ik moet zeggen dat mijn waardering voor deze plaat in al die jaren nog steeds groeit. Hoogtepunt is voor mij Actium, dat ik niet echt met 'dance' associeerde tot ik hem eens in een DJ-set hoorde. Zo diep en warm met die heerlijke baslijn. Kan er naar blijven luisteren...

43. DJ Koze - XTC
2015, Pampa / House, Techno

DJ Koze leerde ik in de jaren '00 kennen via de jaarlijkse Total verzamelaars van Kompakt, een label dat ik erg hoog had zitten (nog steeds wel, maar ik volg ze iets minder). Koze viel altijd wel op met aparte, creatieve nummers (ik moet steeds een keer 40 Love draaien op mijn tennisvereniging). In het jaar van 'drank en drugs' was er ook 'XTC', hoewel de vrouw die hier aan het woord komt hier juist geen ervaring mee zegt te hebben. De tekst is blijkbaar afkomstig uit een brief van de vrouw aan een Indiase guru (Osho); zij vraagt hem of XTC hetzelfde effect heeft als meditatie. Hoe dan ook, ik vind haar lome stemgeluid perfect met de gelukzalige sound matchen en de subtiele opbouw van het nummer naar een heerlijke climax is al een geweldige trip op zich.

42. Tensnake - Coma Cat
2010, Permanent Vacation / House, Disco

Begin 2010 was ik compleet verslingerd aan Tensnake's Coma Cat, een heerlijke plaat van de Duitse producer, die de melodie en baslijn leende bij een houseplaat van midden jaren '80. Het duurde even voordat hij werd opgepikt, maar op het laatst hoorde ik hem echt overal. Het mooiste was nog wel het moment dat ik in bed lag tijdens Leids Ontzet en om een uur of 2 's nachts deze werd gedraaid door de DJ's op het podium op de hoek van de straat. Het is met name de melodie die zo gelukzalig is dat ik er maar geen genoeg van kon krijgen. Eerdere producties en remixes van Tensnake zijn ook erg fijn, maar dit blijft toch wel de klassieker wat mij betreft.

41. Goldfrapp - Slide In (DFA Remix)
2005, DFA / Leftfield, House, Disco

Een paar jaar lang veranderde alles wat James Murphy en Tim Goldsworthy aanraakten in goud. Solo, maar zeker ook samen als remixduo DFA. De eerste keer dat ik deze remix hoorde was ik gelijk al verkocht. Zo'n gave sound en het gaat maar door en door. De stuwende stukken waarin Alison Goldfrapp zijn al fijn, maar het eerste instrumentale stuk waarin de ritmesectie en percussie de pan uitswingen is echt helemaal geweldig. En dan moet de tweede helft met zwaardere bas en aanzwellende synths die toewerken naar een geweldige apotheose nog beginnen... Een 24karaats meesterwerk dit.

40. Black Van - Express
2011, Permanent Vacation / House, Disco

Black Van stond ook al op 97, maar deze op een b-kant weggestopte mid-tempo klapper is voor mij the real deal. In het begin klinkt het nummer nog vrij dof, maar gaandeweg komen er meer midden- en hoge tonen bij; alsof donkere wolken langzaam wegtrekken en er een blauwere lucht voor in de plaats komt. Na een minuut of 2 begint dan ook nog de zon vol te schijnen en komt er een hele fijne synth het nummer binnen. Ooit een keer dit nummer om een uur of 4 's nachts op een volle dansvloer mogen draaien en dat was wel genieten.

39. Eric Prydz - Opus (Four Tet Remix)
2015, Virgin / Deep House, Progressive House

En dan ontvouwt zich nu helemaal de remixhemel. Four Tet is voor mij eigenlijk wel een belangrijke producer geweest in meerdere opzichten. Ik heb hem een paar keer live gezien; de eerste keer nog op een festival voor experimentele muziek in Paradiso, waar hij middenin de grote zaal stond en er hooguit 30 man omheen stond waarvan een paar mensen die al voor de Noodlanding-avond kwamen (maar er niets van begrepen). En jaren later op Primavera Sound een paar keer voor een veel groter publiek, waarvan eenmaal trouwens met Rhythm & Poetry.
Het is wel leuk om een artiest redelijk van begin tot heden te hebben kunnen volgen en ook heb ik wel wat inzichten gekregen door zijn meer experimentele muziek (Everything Ecstatic mn.) die tòch in een danceset bleek te passen. Iets met de doors of perception...
Inmiddels is de ontwikkeling er voor mijn gevoel wat uit (eigenlijk sinds zijn Fabricplaat al), maar zo af en toe heeft hij een meesterlijke remix en voor mij is dit dan toch wel de topper. Hoe de verhouding precies zit heb ik niet geturfd, maar volgens mij zijn er van de 10 minuten die dit nummer duurt 6 besteed aan de break die tegelijkertijd uiteindelijk ook de climax is. En wat voor climax, eigenlijk is het meer een emotionele achtbaan. Zo emotioneel heb ik mijn danceplaten niet vaak gehoord, ik heb er nog steeds meestal wel een flink brok bij in mijn keel als ik hem hoor. Gelukkig komt uiteindelijk ook de loutering.

38. Aeroplane - Caramellas
2007, Eskimo / Nu-Disco, Deep House

Eén van mijn verslavingen van eind jaren '00, het Belgische Aeroplane, toen nog een duo van twee Belgen met Italiaanse roots. Beide heren gingen al snel hun eigen pad wat in het begin nog wel prima muziek opleverde, maar uiteindelijk zijn ze beiden toch wel weggezakt in een poel van middelmatigheid. Eeuwig zonde vind ik dat, als capabele artiesten hun talent zo verkwanselen. Maar goed, de gouden jaren dus, met misschien wel mijn favoriete mixalbum aller tijden (Disco Balearica, zat ooit bij Mixmag) en een van mijn favoriete nudiscoplaten. Ook dit kun je wel balearische disco noemen, gezien het lage tempo en de door de percussie tropische feel en de keyboardsample die ongetwijfeld het aanspoelen van de zee moet voorstellen. Ik had hem graag eens gehoord in de late uurtjes op een warm strand, maar dat is er helaas nooit van gekomen.

Ik ben wel benieuwd naar de volgende nummers.

Was even druk met werk/op vakantie, komende dagen pak ik het weer op...

37. Leftfield - Afro-Left
1995, Columbia / Breakbeat, Leftfield, Tribal

Het precieze jaar weet ik niet meer, maar ergens omtrent 2000 ontdekte ik het album Leftism van Leftfield, toen nog een duo van Paul Daley en Neil Barnes, tegenwoordig een eenmansproject van laatstgenoemde. Mijn interesse was gewekt door het tweede album, maar uiteindelijk bleek die eerste plaat nog beter en mijn soundtrack van die zomer. Leftism is een album dat alleen in de UK gemaakt had kunnen worden, gezien de invloeden uit Jamaica, Brazilië en Afrika. Het wekt ook geen verbazing dat Neil Barnes (toch het brein) voor Leftfield ook in een sambaband zat... Afro-Left is altijd één van mijn favorieten geweest (al is mijn topfavoriet sinds het geweldige concert in Paradiso van 2 jaar terug Inspection (Check One), maar dat paste hier niet helemaal). Het nummer is meer 'tribal' dan de meeste andere tracks van het album en dat bevalt me wel. Ik heb altijd gedacht dat de vocalist hier in een Afrikaanse taal zong, maar blijkbaar is het Koeterwaals... Hoe dan ook een fijne opzwepende track.

36. Duran Duran - Girls On Film (Night Version)
1981, EMI / Synth-pop

Deze is wellicht verrassend, maar ik heb hem ooit ontdekt via een DJ-set van Erol Alkan, dus dan mag 'ie van mij.
Los daarvan heb ik een zwak voor Duran Duran. Eén van mijn eerste muzikale herinneringen is een een playbackshow op school, waar een aantal oudere jongens 'The Reflex' deden. Verder hebben ze gewoon goede liedjes en is een groot deel van muzikale DNA toch wel ingeklonken in de 80s, al ben ik vooral in de 90s opgegroeid.
Maar goed, dit nummer dus. Een jaar of 15 terug was ik een enorme fan van de Turks-Cypriotische Britse DJ Erol Alkan, die ten tijde van de electroclash-rage perfect indie en electro wist te mixen op de dansvloer. Via een Breezeblock (dacht ik) mix van hem kwam ik deze versie van Girls on Film op het spoor. In deze versie zijn de eerste 3 minuten nog gewoon het popnummer, maar wat daarna gebeurt vind ik echt heerlijk. De baslijn is geweldig en vooral het drumwerk (dat voor in de mix zit) is heerlijk. Wellicht niet de dance muziek die je hier zou verwachten, maar ik kan hier nooit op stil blijven zitten.

35. Reflekt ft. Delline Bass - Need To Feel Loved
2004, Positiva / House, Progressive Trance

Dit nummer zal hier wellicht wat bekender zijn; in 2005 was dit namelijk een top 20 hit in de vaderlandse Top 40. Toch heb ik hem destijds niet meegekregen (of het bleef niet hangen), want het kwartje viel pas een jaar of 5 terug toen 'ie langskwam in het 'top 100 van...' topic hier. In die periode had ik de gewoonte een playlist te maken van 12 recent ontdekte nummers die ik mooi vond en hier elke week de 2 nummers die ik genoeg gehoord had te vervangen voor weer 2 nieuwe. Dit nummer kwam erin en overleefde de schifting week op week, maand op maand. De strijkers hier (gesampled van Thomas Newman's Ghost) werken zo goed in combinatie met de zang. En sowieso heb ik wel een zwak voor dit soort gevoelige, romantische melodieën.

34. Cobblestone Jazz - India In Me
2006, Wagon Repair / Techno, Minimal, Acid

Dit nummer is voor mij één van de persoonlijkere platen in de lijst. Het kwam uit in de periode dat ik probeerde af te studeren, iets wat me toen zeer zeer veel moeite kostte. Ik kan me nog goed herinneren dat ik na een nacht doortrekken 's ochtends mijn scriptievoorstel ging inleveren op de faculteit. Ik was er niet tevreden over, er kwam toen weinig uit mijn vingers en ik had een zeer moeizame relatie met mijn begeleider. Eenmaal ingeleverd zocht ik een computer in de kelder van het gebouw en luisterde ik Cobblestone Jazz en dit India In Me, terwijl ik een beetje wakker probeerde te blijven. De spookhuizentechno van Mathew Jonson heeft me sindsdien altijd gefascineerd; het voelt ook hier heel zweverig en vrij, maar het is dwingend genoeg om je een klein kwartier mee op reis te nemen. Na een minuut of 7 komt er machtige baslijn in het spel en kun je er alleen nog maar diep in opgaan.

Ik heb het altijd een fascinerend nummer gevonden. Sowieso was ik destijds erg into Mathew Jonson en dit is een project van hem.

33. Daniel Avery - Drone Logic
2013, Phantasy / Techno

Het gelijknamige album vond ik destijds best een pittige noot om te kraken, maar in porties is Avery's debuut goed te verhapstukken (i.t.t. zijn recente werk waarop hij klinkt als een tweedehands Aphex Twin). Misschien is dit wel de allerbeste portie. Fijne midtempo techno met zwoele vocalen van Kelly Lee Owens (ook te horen op de laatste Jon Hopkins), een flinke scheut acid en zo af en toe een fijne shoegaze-storm zoals Fuck Buttons dat ook zo goed kan. Misschien een beetje Spartaanse muziek, maar zo af en toe houd ik daar wel van.