2* die stem valt moeilijk te negeren.

speciaal voor herman:

(over Bernard Fleischmann)

Ik vind het wel een aardig nummer. Tikkeltje dramatisch, maar dat mag ik wel. Stemt stoort me helemaal niet. 3,5*

Hecq bevalt me ook wel. Volgens mij had ik eens gezegd dat ik Hecq (itt tot jij) niet zo subtiel vind en wat betreft I am you vind ik die vlieger wel opgaan. Het nummer stuurt bijna van begin af aan op een grootse climax en die krijg je dan ook, waarna het opeens zo goed als stil valt. Mooi gedaan, maar het kruipt me helaas niet helemaal onder de huid. 4*

Ja, nog subtieler en het wordt inderdaad lucht

hecq is ook niet subtiel, hecq maakt juist epische filmische muziek. op een mooie manier dat zeer zeker, maar verre van subtiel.

Totaal niet subtiel inderdaad. Wel meeslepend. Niet mijn ambient, maar goed genoeg 4*

4*

3,5 *
't is dat tuktak het al heeft gezegd, maar dit is inderdaad filmische muziek; ik zou het neo-klassiek noemen - bij tijd en wijle op het randje van de kitsch, maar wel aan de goede kant - ik zag groepen ridders door een vallei rijden. Het deed me ook denken aan het het werk Jóhann Jóhannsson (Fordlândia) of aan het solowerk van Lisa Gerrard.

Kennelijk is subtiel ook een subjectief begrip

Hecq - I Am you, wauw wat mooi. Het wordt steeds grootser en grootser. En strings doen het vaak wel goed bij mij. Dit zou je zo in the Gladiator of LOTR kunnen afspelen. ****

Kashiwa Daisuke - Requiem

Nouja, goeiesmorges. Deed me een beetje aan Amon Tobin denken in het begin. Maar dan slaat de sfeer ineens om. Een hoop gebliep, geroffel en korte samples van opera. Gaat een beetje richting Venetian Snares, zo chaotisch . Vind dat stuk rond de 4 minuten wel erg gaaf, dan is die opera sample weg en wordt vervangen door 'n leuk gitaartje, en nog een zwaardere erbij, en de piano die al langer meedeed. Helaas komt dat opera element weer terug bij ong. 5 minuten, maar dat is eigenlijk een logische keuze. Het lijkt net alsof dat pianodeuntje gewoon ergens vandaan is geplukt, dat is waarschijnlijk ook zo niet? Ritmisch vind ik 't wat tegenvallen.
Ja wat moet ik hier nou weer voor geven, ik vind het wel aardig dus 3*.

Jammer dat ik de HQ optie niet kan kiezen.

Hecq: inderdaad redelijk filmisch, waarbij dus de bemerking gemaakt kan worden dat het veel beter werkt met dan zonder beeld. Heel subtiel is het inderdaad niet, al begrijp ik wel wat orbit wil zeggen. Als je vanuit een industrial standaard redeneert is dit aardig tapijterige muziek.

Toch een beetje hetzelfde gevoel als bij Proem, 't is allemaal niet mis, maar zeker wanneer er toch een klein beetje bas bijkomt en het gaat climaxen wordt het mij allemaal wat te cheesy. Blijft passend zolang je naar de beeldjes blijft kijken, maar puur als muziek vind ik het wat minder. 3.0*

Kashiwa Daisuke: volgens mij de eerste artiest die ik hier tegenkom waarvan ik meteen een album wil downloaden. Ritmisch vooral erg lekker, en een geweldige clash tussen samples uit redelijk uiteenlopende stijlen. Hapert,stuitert en reutelt erg lekker naar z'n eind. Alles behalve subtiel dit, maar omdat het lekker ongelikt is maakt dat het des te leuker. Dikke 4.0*

Bij Hecq krijg ik uiteindelijk een behoorlijke Vangelis smaak in de mond, en dat vind ik over het algemeen niet heel erg fijn.
Nummer begint echter wel heel aardig maar verzand is bombast die mij nogal kitsch aan doet.
Dit hebben we eerder gehoord en ook stukken beter.

Kashiwa Daisuke - Requiem
Begint best wel boeiend, maar aan het einde verzand het voor mij toch in onnodige clichés.
Wel een vette bass partij in dat laatste stuk.

Het is ook bij lange na niet het meest ingetogen stuk op de plaat (die vind ik namelijk te saai). Maar het zal inderdaad liggen aan je vooropleiding wat betreft electronische muziek
Dan nog vind ik die zgn. subtiele minimal techno van een paar pagina's eerder niet subtiel, maar eentonig, en nog vervelende herrie ook als het gedraaid wordt waarvoor bedoelt.

Buiten dat Roemeense nummer hebben we hier toch nog geen minimal techno gehad? Of vergis ik me nu? (ik heb de laatste tijd een paar nummer gemist)

minimal techno = repititief. de naam zegt het al. het moet allemaal op elke bladzijde weer uitgelegd worden ofzo?

Ja, dat had ik dus ook. Het geluid is zacht en 'kan' heel mooi werken. Ik zie dit direct in combinatie met beeld verschijnen alleen wil ik dat beeld er dan ook bij. Een tapijt in zwart wit, waar ik de kleuren van wil zien.

Dat nummer van die meid uit Hiroshima. Leuk nummer maar voor mij mocht de productie net iets cleaner. Dan had alles wat meer uit de verf gekomen.

mijn overgeslagen stemmen

Coil: 3.5*, maar zou nog kunnen groeien hen kennende
Rhythm Device: 1* (wel lachen, omdat het wansmaak ten top is)
Speedy J: 4.5*
Tamvred: vette industriele breakcore beats, maar de digitale piano vind ik niet mooi bespeeld, sluit niet goed aan. 2.75*
Sevenfixangel: 1*
Telefon Tel Aviv: 4*
Boys Noize: 2*
N-Vitral: 3*
Boemtjak: 2.5*
Delia Gonzales. 4.5*
Caelum: in combinatie met clip is het zelfs 5* voor mij, bedankt Dreten Bukgat, zonder clip gok ik dat ik 4* zou geven
B. Fleischmann: leuk, maar vocalen verpesten het ook voor mij, zeker in het beginstuk, daarna wen ik er wel aan. 3*
Hecq: 3*
Kashiwa Daisuke: begint vet, ook met de chaotische beats in combinatie met opera samples, maar wordt daarna stukken minder boeiend helaas. 3.25 *

Volgens mij laaide die discussie op aan de hand van dat Convextionplaatje.. maar het zou over iedere repititieve beat uit het doosje kunnen gaan. Stel dat die flippo per minuut een nieuw geluidje erbij gooit of weglaat.. is dat dan goed omdat jij dat subtiel vindt? Ik vind dat eerder spartaans met je instrumentatie omgaan. Laat die beats dan ook maar weg zou ik zeggen, die verknallen het in 99 van de 100 gevallen toch tot een plat dansplaatje

Misschien dat er in minimal techno weinig subtiels zit, maar dat nummer van Hecq is toch ook echt niet subtiel.
Vrij oppervlakkig is het zelfs.
Maar goed, alles waar wel subtiliteit in zit wijs jij af als muziek voor snobben en elitair geneuzel dus misschien verklaart dat nog wel wat

Als je doelt op de discussie bij Fennesz - Endless Summer ... ook niet bepaald een subtiel artiest/subtiele muziek.

Okay, Convextion reken ik niet echt als minimal, maar dat doet verder niets af aan het punt dat je maakt. Subtiliteit zit meer in de abstracte dingen, maar die zijn geloof ik niet zo aan jou besteed.

Kijk, zo subtiel is Fennesz dus, jij hoort het niet eens.


ps. en nee ik doel niet alleen daar op
pps. en het zelfde gaat ook redelijk voor jou op


Edit: dit was al reactie op Onderhond zijn opmerking, maar Herman was net iets sneller dan ik.

Abstracte dingen heten dan ook vaak abstract omdat hetzij mensen denken er meer in te horen, hetzij er ook echt meer in te horen valt (wat je over ieder genre/artiest kunt beweren trouwens.. ook weinig toevoegend).
Ik geniet erg van subtiele tempowisselingen of de additie van vreemde ondertonen, echter in genres die jij allemaal niet als subtiel zult zien. Er is echter in industrial of idm wel wat meer gemaakt dan Ministry of andersoortige artiesten die het vrij recht-toe recht-aan pad hebben gekozen. Ik denk gewoon dat jij daar niet zo in thuis bent verder. Maakt niet uit. Maar één oordeel vellen over wat als subtiel te boek staat lijkt me vrij zinloos.

Over ministry en industrial gesproken: Kaishiwa Daisuke zou zich daar zo in thuisvoelen.. lekker bombastisch klassiek gehaspel en bijna industrial beats en gitaar op de achtergrond. Prima track, mij iets teveel van het gehaspel, maar het zou een plaat met andere kwaliteiten prima kunnen openen bijvoorbeeld. 3,5*

Zo ken ik er ook nog een paar

ja dat was een goeie heh

maar bedacht me zo eens als je het op een ander muzikaal vlak gooit.

Je hebt mensen die liever Wagner horen.
Je hebt mensen die liever Satie horen.

Wagner is bombast
Satie is subtiel

Zo gaat het hier (en ook elders) ook op.
En daar is niets mis mee lijkt mij zo.
Ieder zijn ding.

(en ja ik blijf erbij dat Fennesz behoorlijk wat subtiele dingetjes in zijn muziek heeft zitten)

Er is genoeg hardcore gedoe waar ook veel subtiele dingetjes inzitten. Die je uiteraard niet hoort als je afknapt op lawaaierige basses en strakke (voorspelbare) ritmes, neemt niet weg dat ze er wel zijn.

Ik hou trouwens ook niet zo van bombast (in epische zin dan).

Je hoort altijd écht wat je er zelf in hoort, hoor...?
Hoe kun je nu dénken dat je er meer in hoort terwijl dat niet zo is

Als mensen in abstracte muziek meer horen en daarvan kunnen genieten, is dat toch gewoon heel prettig voor hun? Je luistert toch geen muziek om de bedoeling en geplaatste structuren van de artiest minutieus te ontrafelen, maar juist om wat je er zelf in hoort, en meer nog wat je er zelf in combinatie met je verbeelding van kunt maken. Het gaat er ook om hoe jouw gedachten de muziek kunnen aanvullen. En daarin zit de voornaamste kracht van abstracte muziek, het laat veel aan de verbeelding over, en of je daar als luisteraar iets meer kunt beginnen, verschilt per persoon.

Het dénken dat je ergens iets in hoort, terwijl het niet zo is, lijkt me werkelijk niets meer dan een totaal niet bestaande situatie.