Hmm, ik weet het niet. Het is allemaal een kwestie van meningen omdat er geen universele waarheid bestaat om wanneer een genre een hoofdgenre is en wanneer een subgenre. Het blijft denk ik een empirisch geval van het tellen van meningen.

Zelfde instrumenten gaat ook niet echt op omdat pop in veel gevallen precies dezelfde bezetting heeft. Punk trouwens ook, of reken je dat ook tot subgenre van rock?

Overigens zijn mathmetal en mathrock helemaal niet hetzelfde truukje op een ander genre toegepast. Noem eens 10 mathmetal bands, dan kan ik zien wat hierin de trend is.

Pop en punk = rock ja.



Dat bedoelde ik niet, sorry. Je had het erover dat metalbands die niet vasthouden aan een standaardstructuur uitzonderlijk zijn. De genres die jij opnoemde zijn net zo uitzonderlijk. Overigens is het wel hetzelfde truukje, vergelijk de wikipediabeschrijvingen ervan eens.

Ah, bedoel je het zo. Ja dan heb je een punt, de genres die ik noemde zijn nogal uitzonderlijk. Ik kan wel een hoofdgenre noemen: raga. Maar ik weet niet ofdat wel onder de lichte muziek valt. Ik weet namelijk niet zo goed wat er met lichte muziek bedoeld wordt, maar ik neem aan niet klassieke muziek. Waarom telt klassiek dan eigenlijk niet mee?

Overigens geloof ik niet zo in het hele math metal gedoe. Hoeveel bands produceren het eigenlijk? Technical death metal is volgens mij wel algemeen erkend. Een mening op wikipedia doet me overigens niet zo veel, want dat is geschreven door mensen als jij en ik.

Volgens is alles dat niet Westerse klassieke muziek is, lichte muziek. Nogal elitair enzo, maar ja. Waarom deze indeling gemaakt is en het niet mee zou mogen tellen? Geen idee.
Het voorbeeld dat je noemt is toevallig wel zowat het enige dat ik ken aan niet-Westerse muziek, op Afghaanse muziek na.

Ik kan Meshuggah noemen, Dillinger Escape Plan, Textures... als ik lang genoeg nadenk vast nog wel iets. Maar ik denk ook dat het niet volledig te wijten is aan mij, maar ook eraan dat het zeldzaam is. Althans, ik hoop het.

Dillinger Escape Plan vind ik niet echt meetellen, dat is meer avant garde dan metal, wat duidelijk wordt als je de achtergronden van de bandleder bekijkt. Directe relaties met John Zorn bijvoorbeeld, dan kun je Naked City net zo goed onder de grindcore schuiven.

Meshuggah en Textures schijf ik liever onder de technical death metal, want Textures is gebaseerd op melodic death metal en Meshuggah zou ik een beetje bij de progressive metal schuiven. Ik zie niet echt een rede om een dergelijk geheel nieuw genre in het leven te roepen. De bands zelf schrijven zich ook vaak aan een ander genre toe.

Math rock kent een duidelijkere improv kant (denk bijvoorbeeld aan Cheval de Frise) wat metal weet niet kent. de vrijheid van jazz is hierin doorgedrongen.

Avant-garde zou ik geen apart genre willen noemen, maar net als hardcore bijvoorbeeld een bepaalde tak van diverse genre (avant-garde metal, maar ook avant-garde jazz enzo / hardcore punk, maar ook hardcore hip-hop enzo) maar ja, Naked City wel op z'n minst fusion, met grindcore dus.


Meshuggah en Textures zijn over het algemeen wel een stuk trager dan death metal, hebben geen blastbeats enzo en er zijn ook geen grunts, dus ik zou het geen death metal wilen noemen, maar ja, je hebt gelijk als je beweert dat improvisatie niet zo vaak voorkomt in metal.

Als je je eigen definitie voor metal maar beperkt genoeg stelt wordt het vanzelf een weinig divers genre.

Ik denk dat onze vriend Misha van Beek dan ook puur in dit topic loopt te stangen om metal onderuit te halen.

From a Second Story Window
The Dillinger Escape Plan
Genghis Tron
Ion Dissonance
The Number Twelve Looks Like You
PsyOpus
Botch
Norma Jean
...

Dat zijn er toch al 8.

Verder vind ik je kijk op Metal wel heel eigenaardig. Maar zolang je je eigen maar gelooft, is het goed.

Hoort Meshuggah daar niet bij?

Allemaal bands die volgens mij meer de mosterd bij hardcore halen dan bij metal. De rest ken ik dan weer niet goed genoeg om een oordel over te vellen, maar deze drie zou ik niet eens metal noemen (met DEP als randgeval, maar die hebben hun roots ook duidelijk in de hardcore, zoals blijkt uit oude EP's en sowieso het materiaal tot aan Calculating Infinity), laat staan mathmetal. Botch is mathematische hardcore en Norma Jean dan misschien (mathematische) metalcore (i.e. mathcore), maar mathmetal?

Bovendien is Psyopus tech death en hoe je genhis tron daar indeelt snap ik ook niet. Dat is grindcore/ tech death met een flinke dosis electronica.

Overigens wel kuddo's voor Xanopticon in je lijst!

Jaja, metalheads zijn niet altijd even rechtlijnig

Oh ja, misschien een foutje, is Math Metal niet hetzelfde als Mathcore? En Genghis Tron vind ik zeker Mathcore, net zoals From a Second Story Window en Dillinger Escape Plan (correctie: op Calculating Infinity en self-titled, de rest ken ik niet)

Maar ja, wat is Mathcore / Math Metal eigenlijk?

En Xanopticon hoort gewoon in iedere top tien

(Corrected and) quoted for truth.

DEP is mathcore pur sang natuurlijk. Sowieso, de self-titled (de EP uit '97) is pure hardcore, daar is weinig mathematisch aan. Dat mathematische element kwam pas met Under the Running Board echt sterk naar voren (toen werd DEP pas ook een echt sterke band, w.m.b.).

Overigens is math metal zeker géén mathcore. Niet dat ik de term math metal ken (de term tech is volgens mij een stuk populairder, e.g. tech death), maar dan nog. Mathcore is zeker geen exclusief metal-subgenre (zie ook de -core suffix), en klinkt in mijn oren vaak veel meer hardcore dan metal. Het gebruik van breakdowns bijvoorbeeld is iets dat puur hardcore is, evenals de vocals, die in veel bands toch screams zijn, en geen grunts. Evengoed zijn er natuurlijk vast 'mathcore'-bands die wél gebruik maken van grunts en misschien ook wel minder breakdowns, maar ik denk dat je dan sowieso eerder richting technische death en/of grind gaat.

Ik ben het er mee eens dat math metal weer een genre is dat in het leven is geroepen door bands of andere mensen die ergens een stempel op willen drukken en dit bereiken door een nieuw genre te verzinnen voor 1 of 2 bands. De mate waarin bands elkaars stijl overnemen is zowiezo vrij groot binnen de metal.

Van alle core's denk ik overigens dat alleen metalcore tot de metal gerekend kan worden. De naam zegt het eigenlijk al: At The Gates (of Carcass etc) + een beetje hardcore en nu-metal.

heeft iemand het hier nog over het oorspronkelijke topic-onderwerp?

Nope.

hahahaha.
da's tenminste duidelijk knul, daar hou ik wel van.

In zijn ´Consumer guide´ heeft Robert Christgau, de ´Dean of American rock critics´, in zijn commentaar bij het album ´Follow the leader´ van Korn, o.m. dit staan:

´Korn deny they´re metal; that´s Judas Priest, all four-four pomp and guitar solos. But they nevertheless demonstrate that the essence of metal-- an expressive mode it sometimes seems will be with us for as long as ordinary whiteboys fear girls, pity themselves, and are permitted to rage against a world they´ll never beat-- is self-obliterating volume and self-aggrandizing display.´

Commentaar?

Ik vind die overdreven kleding altijd verschrikkelijk. Je kan ook metal luisteren zonder dat andere mensen je raar staan aan te kijken.
Hetzelfde heb ik met air-max/petje mensen. Kleed je gewoon dan hoeven sommige mensen zich niet ongemakkelijk voelen als ze langs zo'n groepje lopen.
maarja das mijn mening

Lost my shape-trying to act casual!
Cant stop-i might end up in the hospital
Im changing my shape-i feel like an accident
Theyre back!-to explain their experience


:' )

Halford outfits zijn echt wel zalig













Maar metal is in eerste plaats natuurlijk een muziekstroming.

Gelukkig. Moesten ze allemaal gaan rondlopen zoals Halford... Ik zou spontaan beginnen jumpen.

Nuja, der zijn altijd figuren die er 10 keer belachelijker uit zien.
Bekijk maar de 'true black metal', of simpele bands als 'slipknot'.

Ben ik t geenszins mee eens. Vind dit er een stuk belachelijker uitzien. Met name de eerste foto. Maargoed, is natuurlijk maar een mening. Ligt eraan wat je gewend bent enzo.

Halford ziet er toch echt vele malen belachellijker uit.

Pff, het is voor de show, het optreden, de gig. In het dagelijks leven zou je ze waarschijnlijk niet herkennen. Het maakt gewoon deel van de podiumpresentatie, niet meer, niet minder. Belachelijker vind ik de jaren tachtig spandexbroeken in alle mogelijke kleuren, dat was pas grappen en grollen.