Ze maakten gezellige nummers zoals Hotel California.

'We haven't had that spirit here since 1969'
1969 - oprichting satanskerk

"But they just can't kill the beast"
beast = satan.

Ik hoorde het ook maar op de radio hoor, heb het niet verzonnen.

Het is maar hoe je die teksten interpreteert. Met wat fantasie kan je overal satanistische teksten uit halen.

Of door ze achterwaarts af te spelen

die pokemon rap...

geen wonder dat mijn kleine broertje dat niet mag kijken...

hotel california is het huis van satan. De voorbeelden die shappy geeft zijn er maar een paar.

"I was thinking to myself, this could be heaven or this could be hell"

Maar misschien gaat het nummer eerder over het verhaal van een kasteel in Arizona, genaamd "hotel california" en over diens ex-eigenaar Orsen Dean? Voor diegenen die het verhaal niet kennen, hier in het kort:

http://qualteam.tripod.com/theangelathotelcalifornia/id1.html

"On a dark desert highway"

"she got the Mercedes Benz"

"We haven't had that spirit here since 1969"

wat denken jullie erover?

Tja, volgens mij is het in dit topic sowieso een probleem dat je snel te maken krijgt met generalisatie. De meeste mensen die naar metal luisteren, zullen dat doen omdat ze dat goede muziek vinden. Dat er ook een deel vooral 'herrie' luistert omdat het stoer is, of om te rebelleren, tja, dat zal wel. Voor veel mensen is het een beetje een combinatie van beiden denk ik.

Ik moet zeggen dat ik me nu ook anders kleed dan als tiener, maar volgens mij is dat niet zo vreemd. Toen vond ik het ook leuk om in zwarte shirts te lopen en ik denk dat ik dat toen ook voor een deel deed om te shockeren, of in ieder geval omdat ik graag wilde laten zien dat ik naar metal luisterde (in eerste plaats was het overigens wel de muziek die ik leuk vond).

Op een gegeven moment had ik die behoefte niet meer zo, wilde ik me liever wat vrouwelijker kleden. Een 'jongedame' in megadeth-shirt is wellicht niet heel charmant. Nu kleed me nu gewoon netjes, heb veel verschillende stijlen kleding in de kast hangen.

De muziek blijf ik echter luisteren, maar daarvoor hoef ik toch niet perse met een doodshoofd op mijn tieten te lopen?!

Inderdaad, als het goed is kijkt men ook wel naar je tieten zonder dat doodshoofd erop.

(Sorry, ik blijf een mannetje hè...)

Leuke bijlage over (heavy) metal en zijn subgenres in de Volkskrant van vandaag (Kunst-bijlage, 3 pagina's).

Wel een aanrader.

Toevallig kwam ik dit stukje tegen op http://extra.volkskrant.nl/select/muziek/artikel.php?id=348. Misschien wel interessant om te lezen...

Creatief doen met de duivel
door Robert van Gijssel

De matjes en opnaai-emblemen mogen uit het straatbeeld zijn verdwenen, toch is de heavy metal-scene niet uitgerangeerd. Het genre is teruggekeerd naar waar het thuishoort: de onderstroom van het culturele leven. Een overzicht.

Heavy metal in de jaren tachtig, het leek wel een volksfeest. De haardracht op het schoolplein was één groot matje, mannen in zwartwit gestreepte leggings waren niet de dorpsgek, Kiss stond op 1 in de top40, AC/DC op 1 in de top40, kauwgumplaatjes van Van Halen, Vara’s Vuurwerk op de radio, MTV’s Headbangers Ball op tv.

En nu? De gitaar in overdrive is de mainstream popcultuur uitgescheurd. Zelden hoor je nog een powerchord op de muziekzenders, je kunt niet langer haarzwaaien op de Metal Night in de Amsterdamse Paradiso, de jongens in met logo’s behangen denim zijn verdwenen.

Het gaat slecht met de metal, zou je denken, maar zo is het niet. Volgens de muziekhandel zit in de verkoop van metal op geluidsdragers een omzetgroei van 20 procent, ondanks downloadleed. De speciaalzaak Boudisque opent in Utrecht een winkel met een complete metal-kelder: in de cd-bakken een oneindigheid aan nieuwe metalbands, uit Brazilië, Zweden, Japan. En een 25-jarig metalblad als Aardschok heeft in tijden van ontlezing nog geen abonnee verspeeld aan internet.

Volgens de hoofdredacteur van Aardschok, Mike van Rijswijk (Metal Mike), is de metal niet uitgerangeerd, maar teruggekeerd naar waar het genre thuishoort: de onderstroom van het culturele leven. ‘In de jaren tachtig werd de metal mainstream door een aantal acts die het hele genre meetrokken: Kiss, Van Halen, denk aan Final Countdown van Europe. Die heel grote metal-acts bestaan niet meer.’

Niet omdat de death, speed, of nu metal van tegenwoordig kwaliteit ontbeert, maar omdat ‘mega zijn’ gewoon niet zo bij de metal past, zegt Van Rijswijk. ‘Als een metalband te groot wordt, keert de fan zich ervan af. De aantrekkingskracht van de scene zit hem toch ook in het verlangen een buitenbeentje te zijn. Kids van 15 ontdekken nu Slipknot, een extreme nu metalband die optreedt met bizarre horrormaskers.’ Komt zo’n band een liedje doen in Top of the Pops, dan houdt het voor een jongere die dwars wil doen al snel op. Hij zal op zoek moeten naar obscure, gruntende death metal die het daglicht niet kan velen, want alleen als hij die uit zijn kamer laat knallen, weet hij zeker dat zijn ouders de jeugdpsychiater inschakelen.

Obscure death ontdek je natuurlijk niet op radio en tv, maar online. Via sites als myspace word je oneindig de diepte ingezogen, naar de zwartste black metal en de wreedste sludgecore en post metal. Op internet vindt ook het debat plaats, in Nederland op sites als metalfan.nl, lordsofmetal.nl en metal-maniacs.nl. De buitenstaander die het allemaal niet begrijpt? ‘Mooi, houden zo’, zegt een metalhead in de documentaire Metal. ‘We hebben elkaar niet nodig.’

HOKJESGEEST EN SUBGENRES
Heavy metal: lange haren, born to be wild, non-conformisme en vrijheid? Je wilt het geloven, maar wie duikt in de genres, de subgenres en de fusion genres van de harde muziek, kan niet anders dan concluderen dat de metal ten prooi is gevallen aan een voor de muziek ongekende hokjesgeest.

Death metal (of grunt metal) bijvoorbeeld, is een subgenre van de trash metal, die natuurlijk valt onder de heavy metal. Maar death metal kan weer worden onderverdeeld in melodic death metal (melodieuzer), technical death metal (technischer), brutal death metal (bruter), Florida death metal (uit Florida), blackened death metal (death met black metal invloeden), deathrash (death met trash), Scandinavian death metal (uit Zweden) en grindcore (death met hardcore). En dan zijn er van de grindcore ook wel weer een paar afsplitsingen te trekken.

‘Puur referentiekader’, zegt hoofdredacteur Mike van Rijswijk van metalblad Aardschok. ‘Bedacht door de metal-media om de lezer aan te geven waar een besproken plaat op lijkt.’ Dat referentiekader is dan wel aardig uit de hand gelopen. De paginalange lijsten met subgenres in de metal zijn steeds meer een maatstaf geworden om een band naast te leggen en te beoordelen. Of liever gezegd: een stok om een band mee te slaan.

De plaat Soul Survivor (1996) van de Zeeuwse death metal-band Gorefest werd na verschijnen door de kritiek en fans neergehoekt met het argument: geen echte death metal. André Verhuysen, Gorefest-kenner, publicist en organisator van het metal-festival Dynamo Open Air: ‘De mannen van Gorefest werden wat ouder, ze hadden een beetje genoeg van de death en maakten een plaat waarin ze af en toe klonken als de sleaze rock-band Thin Lizzy. Dat pikten de fans niet.’ Gorefest ging na Soul Survivor uit elkaar. Om in 2004 weer bij elkaar te komen, en een plaat te maken als La Muerte (2005). Verhuysen: ‘Toch weer pure death metal.’

Ook in de black metal, de stroming die zich toch aan louter satanische regels zou moeten houden, is het soms knibbelen aan de grenzen van het geoorloofde. Duikt in de nieuwe plaat van black metal-grootheid Darkthrone een synthesizer-klanktapijtje op, dan lezen we op de black metal fansites: ‘Tóetsen, dat kan geen black metal meer zijn. Voortaan toch maar rangschikken onder melodic death metal.’

BRUTER, HARDER... DRONE
Het ligt besloten in het genre van de heavy muziek: de neiging steeds sneller te spelen, steeds harder, bruter, heavier. Een metalhead wil na de speed van Judas Priest de trash van Metallica. Dan de pijnbankdreun van Slayer, enzovoort.

Een belangrijke ontwikkeling in de metal is dan ook de stijgende lijn richting oorverdovendheid. Memorabel markeerpunt op die lijn is de intrede van de deathgrunt in 1987, wanneer de band Death een scheur opentrekt en een nieuw genre tot leven wekt: de death metal. De zang is hier verworden tot een donkere doodskreet die rechtstreeks uit de onderbuik naar het strottenhoofd wordt gestiet. Deze angstwekkende reutel ligt op een (spijker)bedje van dubbele bassdrums (twee bassdrums en twee pedalen: de drummer trekt een sprintje) en extreem snelle gitaarriffs op gilsterkte die in paniek om elkaar heen wentelen. Herrie, maar onwaarschijnlijk muzikaal en virtuoos.

Verwant aan de death komt begin jaren negentig de black metal onstuitbaar opzetten vanuit Noorwegen en Zweden: zelfde meteorietinslag van razendsnelle dubbele bassdrums, zelfde orkaan van met plectrum versneden bas en gitaar, en een satanische wurgkreet waarover nog een stervend speenvarken krijst. Alsof je de poorten van de hel opentrekt tijdens het drukste folteruurtje.

Met de death en de black metal leek de ontwikkeling van de metal in de hardste regionen min of meer tot stilstand te komen. Volgens André Verhuysen van Dynamo Open Air omdat hier duidelijk een grens was bereikt. ‘Het kon eigenlijk niet harder en gemener. Omdat het ergens toch ook muziek moest blijven. Dus de laatste tien jaar is er nauwelijks ontwikkeling in de death en de black metal. Je kunt zeggen dat de stijl zich heeft uitgevonden en bewezen als waardig subgenre, maar evengoed dat een punt van verzadiging is bereikt.’

Zo raar is het dus niet, zegt Verhuysen, dat de hardste metal zich de laatste jaren haaks beweegt op de sneller-en-bruter-lijn, als een van de merkwaardigste subgenres die de heavy muziek in bijna vijfendertig jaar heeft gekend: de drone.

Bands als het Amerikaanse Sunn 0))) verspreiden live en op cd muziekgolven die zo laag zijn in frequentie, dat ze eigenlijk niet meer hoorbaar zijn maar uitsluitend voelbaar in de buik. Een ritme ontbreekt, maar de dreun (of drone) van uit elkaar rafelende bastonen wordt bijna een beat, zij het de traagst mogelijke. Luidsprekers in de huiskamer begeven het, de scheuren trekken door de muren van de concertzaal.

Is dit nog metal, vraagt de vertwijfelde metalhead die is blijven hangen bij Slayer zich dan af. Ja, zegt Sunn 0))), want luister naar Cursed Realms (Of The Winterdemons), op de laatste plaat Black One: donker, duister, pure evil.

MOOI ZINGEN MAG
De doodsgrunt heeft de metal al een decennium in de houdgreep. Maar voor een deel van de metalheads is die grunt toch altijd onverteerbaar geweest. Wat was er eigenlijk mis met het mooie zingen van vroeger, met de operette-achtige uithalen van Bruce Dickinson, de galm en trillers van Ronnie James Dio?

Voor dat zachte segment gebeuren er de laatste jaren mooie dingen in de metal. De metal-parodie The Darkness (geföhnt haar en jawel: een legging) was weliswaar niet bedoeld voor metalheads, toch maakte de mooi gezongen harde rock wat los bij een aantal heavy rockers van voorheen.

Van The Darkness wordt nu niets meer vernomen, maar de herwaardering van het mooie zingen in de metal is een feit. En Nederland loopt voorop in de stroming die het operazingen weer tot metalkunst heeft verheven: de gothic metal, door niet-liefhebbers ook wel ‘sprookjesmetal’ genoemd. De gothic of doom metal-band The Gathering wordt eind jaren negentig ongekend populair in Nederland en vooral Mexico. De band verlegt de koers de laatste jaren naar experimentele rock, maar kan toch als aanstichter worden gezien van een opleving van de ‘symphonische metal’ met zuivere vocalen.

De Nederlandse bands After Forever, Within Temptation en Epica doen het nu eigenlijk overal goed, maar toeren zich suf in Noord- en Zuid-Amerika. De Finse band Nightwish scoort wereldwijd met een soort middeleeuwse operette-variant, en Evanescence probeert satan op zijn Amerikaans tegenwicht te bieden met wat wel wordt omschreven als ‘christelijke rock’.

Maar mooi zingen blijft niet voorbehouden aan de gothen, want uit Australië en Nieuw-Zeeland komt met Wolfmother en The Datsuns een soort oer-hardrock overwaaien, die de cirkel van de metal in één klap lijkt te willen sluiten. Vroeger was het pas echt mooi, zeggen deze bands met psychedelische orgels en gitaarriffs die rechtstreeks uit het songbook van Uriah Heep zijn overgenomen. Headbangers opgelet: de seventies zijn onderweg.

DEATH: de eerste grunt van de band Death uit 1987 op de plaat Scream Bloody Gore bleek een blijvertje. Death rules metal, en dat blijft nog wel even zo. De band Deicide maakt al vijftien jaar death, maar is met nieuwe plaat The Stench of Redemption absolute top. Geschokt door Madonna aan het kruis? Luister dan vooral niet naar Deicides Death to Jesus.

SPEED: Eng snel, snoeihard, maar ook melodieus. Bachiaanse synchroon gespeelde dubbelsolo's doen het nog steeds goed. De band Trivium is zwaar beïnvloed door Iron Maiden, en niet voor niets in Maidens voorprogramma op wereldtournee. Ouderwetse speed? Nee, Trivium is eigenlijk wel hip. Wisselt oerschreeuwen af met erg Amerikaanse rockrefreintjes.

BLACK: Metal bezuiden de hemel, gemaakt ter meerdere eer en glorie van de Dark Lord. De Noorse band Gorgoroth maakt gitzwarte foltersoundtrack waar satan zelf nog van zou schrikken. Door de kenmerkende ‘corpsepaint’ nauwelijks serieus te nemen, maar toch: de laatste plaat Ad Majorem Sathanas Glorium hoort bij het beste wat de metal te bieden heeft. Onwerkelijk strakke, betoverende teringherrie met gilgrunt van engerd Gaahl.

DRONE: Heavy metal steeds sneller? Drone metal bewijst dat het geen voorwaarde is. Hoe langzamer, hoe beter. Subwoofers moeten hun stinkende best doen om deze diepe dreun een beetje helder de huiskamer in de krijgen. De 0 met de haakjes in de bandnaam SUNN 0))) (spreek uit ‘sun’, of ‘the sun’) staan voor de geluidsgolven die de band verspreidt. Rare band: optreden geschiedt in monnikspijen. Het cd-boekje bij plaat Black One verheldert weinig: dertien zwarte bladzijden.

Ah, ik zie het alweer: trash metal, en dat van een "journalist".

Verder wel een aardig introductiestukje.

Inderdaad, dat viel mij ook meteen op...

en geföhnt? sinds wanneer zit de 'n' in 't kofschip?

vandaag verveelde ik me weer een beetje, waarop ik besloot wat muziekclips te bekijken op google, hierbij stuitte ik op het volgende filmpje:

http://video.google.com/videoplay?docid=-6116456186154677734&q=meshuggah&hl=en

muziek van mijn favoriete metal-band meshuggah met als filmpje foto's van idioten met hakenkruizen, nu weet ik dat meshuggah een naam is uit het oosten en dat ze er net zo goed het symbool van de eeuwigheid mee kunnen bedoelen,, maar als je hitler er ook bij haalt is t voor mij wel duidelijk...

hierbij wilde ik even weten wat jullie ervan vinden, zelf ben ik absoluut niet racistisch/facistisch ingesteld, ik luister graag naar stevige metal, maar heb geen idee wat metal-bands in het algemeen voor bedoelingen heeft naar andere etnische groepen.

ik ben ook van mening dat dit filmpje verwijderd mag worden van google video

Persoonlijk vond ik het een afschuwelijk filmpje en het mag idd direkt verwijderd worden van google video.
Ik denk wel dat meshuggah zelf geen weet heeft van dit filmpje, gezien de amateuristische kwaliteit ervan.
(trouwens het symbool van de eeuwigheid is het omgekeerde van het hakenkruis, zodus is het in dit filmpje weldegelijk een nazistisch symbool)
Ik snap trouwens het filmpje niet zo goed: een bende idioten die voor pampus liggen, kamers die overhoop liggen, meshuggah als achtergrond en een beeld van hitler? :s snap het verband niet.
Om on-topic te blijven: metal is weldegelijk een anti-cultuur volgens mij, maar een in de positieve zin: kritisch zijn en dingen in vraag stellen. En je moet trouwens ook een steekje los zitten hebben om naar sommige dingen te kunnen luisteren daarbij denk ik aan dillinger escape plan, meshuggah, psyopus, nile, sunn O))) en andere neuroten metal. Raar dat dit toch een paar van mijn favoriete bands zijn

Tja, een amateurcollage van een stel kansloze kneuzen. Ik zou me er vooral niet druk over gaan maken.
(ik neem het iig totaal niet serieus)

achtergrondmuziek voor een bende losers: het lot van menig fantastische band

Hm, zelf ben ik geen fan van meshuggah (ik mis de melodie), maar ik heb de indruk dat veel mensen die niet begrijpen waarom anderen iets serieus mooi kunnen vinden, meteen een negatief stempel op de muziek plakken. Zo van; ik vind het klereherrie, dus is het klereherrie en dus zijn alle mensen die dat wel mooi vinden meteen een stelletje debiele extremisten (van wat voor aard dan ook). Da's niet alleen met metal, maar met een hele hoop muziek. En ook met andere dingen overigens. Mensen kijken niet verder dan hun eigen neus lang is en veroordelen mensen die niet in hun straatje passen.... triest...

Dat is niet zo raar, want dit is niet alleen in muziek maar met alle aspecten van het dagelijks leven. In hokjes denken maakt het leven nu eenmaal veel eenvoudiger. Alles van twee kanten bekijken maakt iemand afgestompt zonder doelen of passie (in een notendop). Maar deze discussie gaat twee kanten op, kijk maar eens hoe sommige metal bands in hun lyrics omgaan met religie, verdraagzaamheid etc. Dat is net zo goed een muur optrekken en mensen veroordelen.

Ik luister metal om de muziek.
En tja,ik kleed me ook zo.Om te laten zien bij welk groep ik hoor.

Ik luister zelf ook naar metal maar ik vind er niks mis mee, en het is zeker geen anti cultuur in mijn ogen

elke "muziekstroming" heeft zijn kuddedieren. Ik luister bijna alleen maar metal. Met name viking en power metal op dit moment. Ik zou mijn uitstraling dus totaal kunnen gaan kopieeren met die van mijn idolen. Dus dezelfde vlechtenbaard, lange haren, kisten en armbanden.

Maar goed waarom zou ik er zo bij gaan lopen? Ik hou van de muziek en ik vind het pachtig dat diegene die de muziek maken er zo bij lopen, maar zij zijn dan ook 24 uur per dag bezig met hun muziek en verdienen hier hun brood mee. Wanneer ik mijn cd-speler uitzet of terugkom van een concert dan is het over en dan richt ik mij op de dingen waar ik goed in ben en waar ik mijn brood in verdien en dat is niet muziek maken. Dus ik kleed mij naar wat in mijn smaak het beste past in de omgeving waar ik de meeste tijd besteed.

Sommige mensen raken een beetje de realiteit kwijt en lopen in hun dagelijks leven er hetzelfde bij als hun idolen.
Alleen voor die idolen is die muziek en kledingstijl hun leven en voor die kopiepersoon niet.

Niet mee eens, je kan ook lang haar hebben op je werk en je kunt je er ook gewoon zelf prettig in voelen daarom hoef je geen kopie te zijn.
Ik loop er zelf ook een beetje alternatief bij, maar mijn idolen lopen er zelf anders bij dan mij.

Oneens,

Ik vind de kleren die ik draag gewoon mooi.
Mijn lange haren vind ik ook mooi.
Ik ben liever niet normaal of hoe jullie dat ook noemen.
Al mijn kleren zijn zwart omdat ik dat mooi vind.Lekker anders,niet hetzelfde zoals ieder ander.

en daarmee sluit je je aan - of je het wilt of niet - bij de kudde genaamd:

zij die anders willen zijn om het anders zijn

van jou, in het zwart, met lange haren, lopen er hele volksstammen rond:)

aint that funny

niks mis mee hoor

Zolang je maar niet gaat denken dat mensen die niet in het zwart zijn gekleed niet naar metal luisteren of er zelfs van houden. Stiekum loop ik in een knalgeel Fred Perry polo'tje wél naar Slayer te luisteren....

Ik word ook nooit voor metalhead aangezien terwijl ik er wel 1 ben.

Ik vind dat het niet uitmaakt hoe je je kleedt, ik luister zelf vrij veel naar metal, en vind het ook gewoon leuke muziek om naar te luisteren, maar dat wil voor mij nog niet zeggen dat ik in zwarte kleren moet lopen met lange haren, ik vind dat ik ook zonder die kleren gewoon naar metal kan luisteren en ervan genieten, dan maar "normaal". Vind ik niet erg.

En ja, af en toe draag ik ook is een bandshirt, en ik vind dat ook gewoon leuk, ik vind namelijk wel dat je voor je muzieksmaak uit mag komen, alleen moet je het niet overdrijven.

En wat er al eerder was gezegd, er is eigenlijk geen enkele manier om je zo te kleden dat niemand anders op het idee is gekomen zich zo te kleden, en ik kleed me meestal ook gewoon in een wit T-shirt en een blauwe spijkerbroek, Voor mij is metal dan ook geen anti-cultuur ofzo, ik doe het niet om stoer te zijn ofzo, maar gewoon omdat ik het leuke muziek vind, en natuurlijk is mijn muzieksmaak niet alleen gericht op metal, zoals de meeste mensen in zwarte kleding (als ik hun iets vraag over een ander genre weten ze niks, terwijl je mij over van alles iets kan vragen).

Dus voor sommigen is metal, vind ik, wel een anti-cultuur, omdat ze het alleen doen om stoer te zijn, en ik denk dat ze het negen van de tien keer niet eens leuk vinden .

Ben ik het compleet mee eens, aan mijn kleding kun je niet zien dat ik een metalhead ben, maar ik luister het wel 'veel'.

Maar om een complete muziek genre als "anti-cultuur" af te schilderen is vrij achterlijk, alleen maar omdat een paar jongeren die het luisteren zich afzetten tegen de rest van de maatschappij.

NEWSFLASH elke puber zet zich af tegen alles, en of die nou toevallig gangster rap, metal, hardstyle of wat dan ook luistert is gewoon toeval, mensen houden er nou eenmaal van zich in groepen te plaatsen en zich met anderen te associeren dat is het aard van het beestje.

Er zijn ook zat kneusjes die naar jumpstyle en hardcore luisteren om stoer te doen. Als ik naar mijn klas kijk kan ik zo een aantal van die figuren aanwijzen. Overal heb je wannabe's en mensen die iets doen/luisteren omdat ze het stoer vinden. Niet alleen als het om metal gaat, maar jammergenoeg zie je het vaak genoeg. Zo ken ik iemand die voorheen nog een doorsnee iemand was, maar toen hij een jaar of 13 was was hij ineens zo'n kneus geworden met een schuin petje op z'n kop, rammstein shirts en je kon hem regelmatig treffen op de skatebaan met een skateboard in z'n klauwen. En dat terwijl hij amper kan skateboarden en ik ben er bijna zeker van dat hij dat de muziek niet eens geweldig vind. Als klap op de vuurpijl wou hij nog stoerder doen en ginf gitaar spelen.
Dat laatse heeft hij 2 weken volgehouden en het bewijs was geleverd dat ook hij zo'n kneusje was die zich probeert te verstoeren en zich in een hokje wil plaatsen omdat hij anders te gewoon is.
Wat een sukkel denk ik dan.