Dan wist hij het dus niet.. want was nog zoekende

Nouja, ik vind het verschil in gevoel tussen beide platen inderdaad perfect omschreven door Premonition: de ene plaat is weerbaar en geniet bijna van de onbegrensde plonsen in de diepte (het experiment, het theater). De andere plaat is bijna een laatste stuiptrekking van een stervende die het allemaal nog eens gelaten en berustend bekijkt. Het kost mij dan ook altijd energie om Closer te moeten opzetten, terwijl Pornography me nu juist enorm oplaad!

Nou, die berusting zit met name in het tweede deel van Closer.

Toch goed van je orbit dat je Closer nog wel eens opzet!

Puh! Heb je onderzoek gedaan?

A Forest was het eerste dat ik ooit hoorde van The Cure gevolgd door de andere nummers van Seventeen Seconds. Pornography is een 5* album net als Kiss Me maar beide kunnen niet op tegen de emotie van de eerste kennismaking!

Over Ian Curtis kun je wel speculeren, die teksten kunnen ook gaan over het plichtsbesef of het dilemma dat ontstond toen hij een affaire kreeg met Anick.

Mmm..ik vind Pornography geen theater hoor!(haha! gekke woordspeling ) Volgens mij is The Cure op dit album echt The Cure! Oprecht depri, boos en vooral enorm teleurgesteld in het leven

Ik denk dat de eerste kennismaking met een specifiek album van een band altijd de meeste indrukken achterlaat

Plus dat Pornography pas twee jaar later uitkwam!

Dat ook, nouja, theater in de zin dat Smith alles uit de kast haalt om die boosheid en die walging in muziek om te zetten. En niet 'gedoseerd' of 'ingetogen' zoals Chameleon Day dat zo mooi omschrijft

Nouja, niet echt.. maar ik kom wel eens op andere fora en spreek wel meer curefans
Maar ik kan 17 seconds ook heel goed smaken hoor. Prachtige plaat.
En over Curtis kun je inderdaad speculeren, niemand weet natuurlijk precies wat er in hem omging op het moment van die plaat maken. Daarom vind ik die personifacties met hem ook altijd een beetje lachwekkend, alsof mensen hem zelf nog persoonlijk hebben gekend en precies weten wat er in dat hoofd omgaat. Krijgt een beetje Cobain-achtige trekjes soms. Prima dat je de muziek prachtig vindt, maar al dat gelul eromheen heeft iets vervelends eigenlijk.

Ik vind het ook allesbehalve een slechte plaat hoor The Eternal vind ik een prachtig nummer bijvoorbeeld

Als je dat theater ("aaaaaargh! ... I wanna dieee! ) zo mooi vindt, waarom ga je niet eens grasduinen in de deathmetal of zo? Daar vind je vast ook een hoop bands die zwartgalligheid tot levensdoel verheffen en de grenzen misschien nog wel nauwgezetter opzoeken dan Smith ttv Porno.

!

Nou, in essentie toch een serieuze vraag (OK misschien een beetje treiterig ). Als de thematiek van Pornography je aanstaat, kan ik me voorstellen dat je interesse ook naar dat soort muziek zou kunnen uitgaan. Toch bij uitstek het genre, denk ik. Waarom zou je die muziek vanwege zijn thematiek niet kunnen leren waarderen? Er zullen ongetwijfeld technisch zeer begaafde groepen bijzitten. Mijn ding is het natuurlijk niet. Ik kan niet tegen een overdosis zwartgalligheid, zoals je weet.

Volgens mij kun je Pornography niet vergelijken met deathmetal!! Metal is ook mijn ding niet! Het goede van The Cure is nu juist dat ze die zwartgalligheid op zo'n mooie manier ten gehore brengen met veel sfeer en echte emotie.

Ik vergelijk Pornography ook niet wat betreft de muziek met deathmetal, maar wel een beetje wat betreft de thematiek. Waarom zou deathmetal niet net zoals The Cure echte emotie kunnen hebben? (alhoewel ik dat laatste tav Porno betwijfel, maar laten we daar niet nog een keer over beginnen)

Pornography is een album, dat heb ik al eerder aangegeven, dat je moet leren luisteren . Je moet je er moeite voor doen. Dat is er zo goed aan. Mijn ervaring is dat ik een groeiplaat op de langere duur beter vind dan een album dat ik meteen de eerste keer na beluistering al geweldig vind. Maar goed we kunnen jou niet overtuigen prima hoor, er is naast Pornography nog zo veel goede muziek!

Het voorlaatste ben ik helemaal met je eens! Als ik een cd voor het eerst beluister en hem meteen lekker in het gehoor vind liggen, dan ben ik achterdochtig. Vaak valt die op de lange termijn tegen.

Maar zoals ik gisteren al zei, ik zal Pornography nog een keer van A tot Z tot mij nemen. En ik zal pogen objectief te zijn (voor zover dat bij muziek kan).

En nu ga ik pitten, groet!

Nu zit je dus weer aan de kompleet foute kant van het smaakspectrum.. ik heb al eerder gezegd dat je mooi over the top hebt en niet mooi. Ook zei ik daarbij dat die brullende gitaarbeukende metal dus echt lachwekkend is en 100% pose. Dit is nu juist niet het geval bij Pornography, dat is veel venijniger en zit oneindig veel subtieler in elkaar dan deathmetal (een genre waar ik 15 jaar terug wel een beetje een fling mee had, maar meer ook niet).
Volgens mij heb jij moeite om krenten en pap te scheiden meneer Chameleon Ga Pornography nog maar eens luisteren en probeer het eens gevoelsmatig te ondergaan (let nog even niet op tekst). Toch echt klassen beter dan allerlei new wave die jij eerder opnoemde.
En over theater gesproken.. Echo & The Bunnymen Prima band hoor, maar meneer McCullogh lust er ook wel pap van op het gebied van theatraliteit

Ik ben bang dat we Chameleon Day niet kunnen overtuigen! Nou ja hij heeft best een goede smaak wat die andere bandjes betreft vind ik!

Met één blinde vlek valt natuurlijk te leven.. ik ben wel godsgruwelijk blij dat ik hem niet heb

Hahaha! Ach stel iedereen vindt Pornography goed! Zou saai worden. Het blijft een controversieel album. Dat blijkt maar weer! Gelukkig maar!

Goed geantwoord orbit! Ik had geen ander antwoord verwacht. Het verschil tussen theatrale gothic en deathmetal is vooral ook dat eerstgenoemd genre de nodige mystiek en romantiek kent. De 'deathmetallaars' houden daar niet van. Maar toch valt niet te ontkennen dat er lijntjes lopen van de (death)metal naar de gothic en vice versa. Dat zie je vooral terug in de hedendaagse gothic die metal-invloeden heeft ondergaan, maar haar wortels toch ook in de gothic van de jaren 80 heeft.


Ik houd helemaal niet van pap! Je moet je krenten goed selecteren orbit!


Grappig dat je daar mee komt. Ik heb porcupine zojuist nog gedraaid. Uitstekend album, maar Mr. Mac. kan er ook wat van, dat klopt. Toch kan ik dat wel hebben. Het is de combinatie van de loodzware muziek van Porno en de in mijn oren "holle frasen" van Smith die het album onverdraaglijk maken

Tsja, het is allemaal in the ear of the beholder natuurlijk wat je daar zegt Ik denk dat Pornography juist die platte pap en die eenheidsworst die gothic anno nu vaak is verre overstijgd. Het wordt wel eens genoemd als de mijlpaal van de goth, zonder dat het zelf nu zozeer goth is Nouja, ik vind het wat te simpel om de plaat neer te zetten als een genre-albumpje en het allemaal maar vals en hol te noemen, daarmee doe je deze luisterervaring echt tekort. Maar ik kan ermee leven hoor dat jij er niet aan wil, ik weet dat het een omstreden plaat is. Ook al omdat mensen hem volgens mij niet begrijpen of met de verkeerde intenties luisteren. Als je moet geloven dat dit een persoonlijk document is van de band waarin de meest vertrouwelijke zielsroerselen van Smith worden geschetst sla je de plank inderdaad mis. Dit is een band die een bepaald gevoel (genre/muzieksoort, hoe je het wilt noemen) tot in de perfectie neerzet. Met mijlen afstand van de concurrentie. Zo heb ik hem altijd beleefd en zo klinkt het nog. Dat kan ik van hooguit één of twee andere platen ook zeggen.

Toch geloof ik dat nu juist weer wel

Ha, dan zijn we het toch eens! Want dat is nou precies wat ik bedoel. Smith en zijn vleermuizen hebben met Pornography enkel beoogd om de absolute meesters te zijn in het neerzetten van een gitzwart geluid. Het pogen te doorgronden van het album is zinloos, want er valt niets te doorgronden. Het album heeft nml. geen inhoud. Het gaat puur om een zeer donker gevoel. En daarmee raak je precies de kern van wat gothic in mijn ogen is. Closer is daarentegen, zoals je zelf zegt, een persoonlijk document met een litanie van zieleroerselen van Curtis. Closer en Pornography zijn dan ook niet met elkaar te vergelijken. Wel vind ik Closer, juist vanwege zijn sobere arrangementen die in dienst staan van de litanie, veel intenser dan Pornography, ook al is de laatste geluidsmatig veel heftiger.

Of Pornography niet persoonlijk is, betwijfel ik. Robert Smith haalt zijn inspiratie voor de songs uit zijn dromen. Dat dat niet altijd even realistisch is lijkt me ook duidelijk, persoonlijk is het wel.

Het is een inspiratiebron, maar dat maakt Pornography nog niet tot een persoonlijk document. Wat je op Closer hoort, zijn zeker geen dromen.

Nou laat ik jullie dan maar het geheim verklappen! Niet de echte Robert Smith heeft Pornography geschreven. Dat was ik!

Nou wat waren/zijn jouw zieleroerselen bij Pornography dan, perfume?

Toch verschillen we nog van mening wat nu precies heftiger is.. dat Pornography geworden is wat het is is wel degelijk voor 100% aan Smith en zijn twee kompanen te danken, en die uiting van agressie en inktzwart gevoel zijn natuurlijk in die zin wel persoonlijk. Dat het misschien niet letterlijk over zijn levensverhaal gaat (al is dat op dat moment moeilijk te achterhalen, aangezien hijzelf zich de opnametijd amper meer kan herinneren) doet niks af aan het eindresultaat. Dat staat namelijk gewoon als een kathedraal! Nog los van of het persoonlijk is voor de luisteraar
Ik deel jouw mening gewoon niet over de veronderstelde gemeendheid van muziek en tekst en dat dat per definitie beter is, ik vind dat een enigzins beperkte manier van luisteren..

Je wilt het ook gewoon niet met mij eens zijn hè!


Ja dank je de koekoek, zo ken ik er nog een paar! Natuurlijk is Pornography gemaakt door wie die gemaakt is. (of was het toch perfume? ) In die zin is elk album persoonlijk.


Ik denk dat we er bij Closer gerust van mogen uitgaan dat het "gemeende" muziek is. Hoeveel meer bewijs had Curtis daarvoor nog moeten leveren? En je begrijpt me verkeerd. Het feit dat teksten een autobiografisch karakter hebben maakt de muziek niet per definitie beter dan muziek waarbij een bepaald "gevoel" of sfeer op de voorgrond staat. Wel zorgt het bij mij ervoor dat de muziek mij emotioneel meer kan raken. Maar dat sluit niet uit dat er albums zijn die ik hoger acht dan Closer, ook al zijn ze wat thematiek betreft lang niet zo aangrijpend. Voor mij is dat 'Spirit of Eden' van Talk Talk.