Als je Genesis helemaal top vindt (en dat vindt ik ook) , dan moet je echt gaan luisteren naar The Flower Kings. Mijn bek viel open toen ik dat 5 jaar geleden leerde kennen. Ik begon met Flower power en Stardust we are. Dit zijn twee van de betere albums van hen. Alhoewel ze niet echt zwakke albums hebben. Ik vind The rainmaker de minste. Dit is wat Duke is voor Genesis.

Succes,

Ben

Hmm ik vind Duke juist de beste Genesis album...

Ik weet nog steeds niet wat ik van symfo vind. Ik zal dit hieronder proberen te doorgronden en op (digitaal) papier te zetten, in de hoop misschien op wat psychologische hulp te kunnen rekenen .

Het komt er eigenlijk op neer dat ik graag naar muziek luister, soms bewust zonder iets anders te doen, soms terwijl ik iets anders doe en soms puur als achtergrond. Ik denk dat progrock alleen tot zijn recht komt bij bewust luisteren, maar... dat houd ik nooit een uur vol! Ik weet niet of het te zware kost voor mij is, maar ik kan er geloof ik net niet helemaal bij...
Nu ben ik wel een beetje een exponent van de zap-generatie, ik wissel graag tussen verschillende artiesten in plaats van dat ik hele albums luister, dat zou er mee te maken kunnen hebben. Maar op een of andere manier heb ik wel erg veel met Alan Parsons Project, en dan juist de meer symfonische nummers (Turn of a Friendly Card, Silence and I, Ammonia Avenue), maar verder heb ik steeds net die klik niet die maakt dat ik iets geweldig vind. Ik weet geloof ik nog steeds niet echt hoe ik met symfo om moet gaan, ik probeer nu voor de tweede keer 'Thick as a Brick' te luisteren, ik vind sommige stukken erg mooi, maar soms verlies ik gewoon mijn aandacht.

Wie durft???

Ja, ik heb dat ook vroeger kon ik veel meer van muziek genieten als nu.

Zal wel met de leeftijd te maken hebben misschien (37 j)

Vind "duke"' de minste die ik van Genesis gehoord heb (had hem voor 'n prikkie gekocht, bij de V&D) ken ze ook niet allemaal.

Platium collection vind ik geweldig, zal wel komen door dat het 'n best of is.

Thick as a Brick is natuurlijk geen makkie, ja zelfs in progtermen. Het duurt zeker een paar luisterbeurten vooraleer je de ingewikkelde songstructuur kunt vatten (terugkerende thema's enzo) en op dat moment zul je ook de echte waarde van het album kennen en zul je ervan kunnen genieten.

Symfo moet je langzaam leren kennen. Bij een nummer als Thick as a Brick zul je al snel stukken herkennen, terwijl andere delen een beetje langs je heen zullen gaan. Maar hoe vaker je het beluistert, hoe meer de delen tussen de 'bekende' stukken zich gaan laten kennen. Zie die bekende stukken maar als bruggetjes tussen onbekende gebieden, die steeds bekender worden naarmate je ze vaker verkent.

Symfonische Rock is een erg lastig genre om te ontdekken, maar ze biedt tegelijkertijd een enorme muzikale schoonheid. En hoe meer je vertrouwd raakt met het genre, hoe eenvoudiger het wordt om structuren te herkennen. Dan zul je meteen zien dat bands die door sommigen als complex worden gezien (Radiohead bv.) voor jou een eitje zijn.

Niet opgeven he!

Succes ermee.

Alan Parsons project wordt in het algemeen ook als 'symfo-light' gezien, net zoals bijvoorbeeld Supertramp, Styx, Asia, etc.. Absoluut niks mis mee, wat mij betreft, maar je kunt er bezwaarlijk omheen dat het inderdaad vaak wat 'makkelijkere' muziek is dan bepaalde andere muziek uit het genre. Van de andere kant: heb je die muziek eenmaal 'doorgrond', dan draai je die net zo makkelijk op de achtergrond.

Thick as a brick is in feite een album lang één nummer: drie kwartier variaties op hetzelfde thema, ja dan wordt het wel ingewikkeld om het nog afwisselend te houden. Je zou van Jethro tull Aqualung eens kunnen proberen, die wordt per saldo ongeveer net zo hoog gewaardeerd, terwijl hij wat meer song-georiënteerd is.

Hoewel, achtergrond... ik merk bij mijn favoriete bandje (Rush), dat hun jaren '70 klassiekers (A farewell to kings, Hemispheres) bij mij op grote hoogte staan, maar dat ik, om gewoon even een muziekje op te zetten, of als de eega ook meeluistert, toch eerder een Moving pictures, Signals, Grace under pressure of Power windows uit de kast haal. Mijn waardering is per saldo gelijk, maar ik ben toch eerder geneigd zo'n 'liedjesplaat' op te zetten.

Als je progressieve muziek goed vind raad ik je aan de site van Cannata te checken:
http://www.arcangel-cannata.com/main.html

Op het nieuwe album worden progrock, classic rock etc. met elkaar vermengd.

Beste Lukas,

In dit genre heb je ook veelal te maken met de oudere jongere. Diegene die de jaren zeventig bewust hebben meegemaakt. Wij zijn, als ik even voor die generatie mag spreken, opgegroeid met symfonische rock. Theo Stokkink (een DJ toen), draaide gewoon een uur lang Genesis of Yes. Die periode werd wreed verstoord door de punk.
De symfo nu is voor ons alleen een feest van de herkenning, maar de basis ligt bij groepen als Genesis, Yes, ELP, Camel en inderdaad Jethro Tull (en natuurlijk nog vele anderen).
Ik weet je leeftijd niet maar aangezien je van de Zap-generatie bent, heb je het inderdaad moeilijk. Je moet er wilskracht voor hebben a) om de muziek vinden en b) om die muziek te ontdekken.
Door dit stukje te schrijven toon je al heel veel wilskracht. Volgens mij ben je al half op weg.
Maar kun je leren om van dit genre te houden??????
Kun je uberhaupt leren om van iets te houden?
Lijkt me geen gedachte om een huwelijk in te gaan.

Bij mij was het de eerste keer dat ik 'Selling England by the Pound' van Genesis hoorde, liefde op het eerste gezicht.

Dus blijf er open voor staan en ga gewoon door met je leven, dan komt die liefde wel!!

Ik schreef dit omdat ik net de klik niet heb met veel symfogroepen, terwijl ik wel het idee heb dat ik de muziek meer zou kunnen waarderen. Mijn leeftijd is trouwens volgens mij voor iedereen te doorgronden door op mijn naam te klikken ...
En ik geloof zeker dat je kunt leren van iets te houden, anders dronk bijna niemand bier of koffie en luisterde ik de rest van mijn leven naar Bassie, Adriaan, Bert, Ernie en Kinderen voor Kinderen. Dan was ik zelfs aan Britney Spears nooit toegekomen .

Als je kunt leren om van iets te houden, kun je ook van Marianne Weber leren houden !! Dan hou je het tenminste simpel !!!

Veel Succes

Nou ja, er zijn genoeg mensen die daarvan hebben proberen te houden

Ik ben het niet helemaal met je eens, want ik ben 15 jaar en heb de jaren 70 dus helemaal niet actief megemaakt en wel opgegroeid met symfo/prog rock omdat mijn ouders er veel naar luisteren.

Ik moet wel tegen Lukas zeggen dat "Thick as a brick" erg heavy is als je nog niet lang symfo/prog luistert, het is van het nummer vooral de tekst die me aanspreekt, alhoewel de muziek ook een hoogtsandje is.

Ik moet ook zeggen dat je beter eerst met "Aqualung" kan beginnen. Ook Pink Floyd's ''Dark side of the moon" en "Wish You were Here" zijn goede beginners in de prog. rock (Alhowel WYWH misschien een zwaardere zit is dan DSOTM). Dark Side of the moon was ook mijn echte eerste stap in de prog. Rock. Van Pink Floyd kun je de volgende albums ook nog maar even laten staan omdat ze misschien erg lang zijn (of lijken). "The Wall" (dit is een erg lange zit, en lijkt niet meer veel op prog.) "Meddle" is ook een lange zit, vooral met het nummer 'Echoes' had ik moeite in het begin.

Hi guys,

ik heb pas www.progforum.nl ontdekt, volgens mij zitten hier nederlander achter ...tis een .nl

http://www.progforum.nl

Grappig, ik vond juist Wish You were here helemaal niet zo moeilijk om in te komen, Dark side of the moon heb ik alleen nog nooit helemaal uitkunnen luisteren.

^Bij mij was het precies andersom (en uiteindelijk vind ik WYWH toch met afstand de betere)

Ik zou vroege Genesis (Tresspass) aan raden. Daar hoor je veel van muzikale en tekstuele thematiek die later door veel bands is geevolueerd. Ik vind Pink Floyd niet echt een progrock band. Oervaders zijn mi eerder Genesis, Yes(veel klassieke muziek invloeden), King Crimson en wellicht ook nog wel Van Der Graaf Generator. Wat ook aardig is om platen van The Nice op te zoeken (de voorlopers van Emerson Lake and Palmer) Dat is echt het vroegste begin van de symfonische rock. Wat wel aardig is dat veel van de instrumentalisten in die bands een conservatorium achtergrond hebben

Even kleine opmerking: Genesis is wat mij betreft geen Symphonic rockband, daar ze niet zo makkelijk in 1 hoekje zijn te duwen, ook op eerdere platen (Selling England) staan gewoon korte pop songs (I know what I like), en een album als de lamb is qua concept redelijk te vergelijken met b.v. "Tommy" van the who, en dat was ook geen "Symphonic rock" band. Progressive rock vind ik dan mooier. Denk ik ook de reden waarom "symphonic rock" liefhebbers later bij Genesis zijn afgehaakt, het was nog steeds progressief, maar minder symphonisch. Dat maak Duke niet tot een van de minste album van Genesis, maar ligt er dan maar net aan waar je voorkeur naar uitgaat, muzikaal/instrumentaal gezien is het absoluut een zeer geslaagd album (beste naar mijn mening .

Ik gebruik altijd het volgende onderscheid bij het hanteren van de term 'progressieve rock':

1. Progressieve rock als zelfstandig naamwoord
2. Progressieve rock als bijvoegelijk naamwoord

1.
Hier gebruik ik de term om de muziek te omschrijven zonder daarbij termen als vernieuwing, grensverleggend en/of innovatief te gebruiken. Ik gebruik in dit geval dan ook liever de afgekorte term progrock of prog dan de volledige notatie.

2.
Hier gebruik ik de term om de mate van vernieuwing. De muziek die de band in kwestie hier maakt is hier dan ook zeker grensverleggend en/of innovatief. Progressieve rock; rockmuziek die progressief is.
In feite is dit dus de oerbetekenis van het woord voor de muziek die in de jaren zestig en zeventig gemaakt werd door bands als ELP, Genesis, Gentle Giant, King Crimson, Pink Floyd, Van Der Graaf (Generator) en Yes. Deze bands maakten stuk voor stuk progressieve rock, maar de muziek liep nogal uiteen. Je kan immers Genesis niet met Pink Floyd of Gentle Giant met King Crimson vergelijken.

Dit onderscheid werkt naar mijn bescheiden mening perfect om beide betekenissen van de term progressieve rock uit elkaar te houden.
Het mag dan ook tevens duidelijk zijn dat ik een zeer ruim begrip heb van de tweede definitie van progressieve (en dus innovatieve) rock.

Progressieve rock is mijns inziens dus niet automatisch ook symfonische rock. Wat dat betreft is het voorbeeld van Genesis hierboven zeer treffend, met de aantekening dat ook korte nummers best symfonisch kunnen zijn en dat ik Selling England By The Pound zowel progressieve als symfonische rock zou willen noemen.

Symphonische rock is toch meer Genenis en Yes en onder Progressief kan je veel meer bands noemen die totaal anders klinken. Tool, Opeth en Dream Theater worden alle Progressief genoemd maar lijken qau stijl totaal niet op elkaar.

Nieuwe ProgRock-band ontdekt: OSI. Erg goed. Dit jaar is hun 2e album uitgekomen: Free. Vind ik zeer de moeite waard. Beste album van dit jaar, althans tot dusver.

Ook Genesis en Yes vallen mijns inziens beslist onder de noemer progressieve rock.


Zeker, maar dan gebruik je de term als bijvoeglijk naamwoord om de progressie en voortgang van de hier genoemde bands aan te geven.

Vind je Genesis en Yes dan wel op elkaar lijken?

Bij Pink Floyd - Meddle (1971):


Jammer genoeg zijn "oeverloos doordreinende rocknummers als mini-concertjes" niet enkel en alleen voorbehouden aan het genre progrock...
Ik kan jouw afkeer trouwens best begrijpen, maar ik maak daarbij de tweedeling tussen logisch opgebouwde lange nummers en lange nummers zonder enige muzikale logica, waarbij je het gevoel hebt naar meerdere aan elkaar geplakte losse nummertjes zit te luisteren. Echoes hoort voor mij duidelijk in de eerste categorie...

Daar heb je gelijk in.. ook het dubieuze genre "post-rock" heeft er een handje van. Maar uiteindelijk komt het neer op een tweedeling tussen effectief en mooi in elkaar geschoven muziek en gepruttel in de ruimte. PF is in ieder geval één van de weinige bands die muziekstukken van een bepaalde lengte nog boeiend weet te houden (vaak ook niet trouwens).
Een ander genre is natuurlijk klassieke muziek of aanverwante nieuwe stromingen daarvan, maar dat vind ik weer een heel ander chapiter eigenlijk..

Is dat een totaal ander chapiter ?? Denk het niet, want de oorsprong van de progrock is toch de klassieke muziek, met een groep als 'The Nice'. Verschillende stemmingen verpakken in een nummer dat blijft boeien, vind ik toch één van de mmoie aspecten van de prog-rock. Dat hier groepen cq muziekanten tussen zitten die haast klaarkomen op hun instrument, kom je in elk genre tegen.

Meddle is een heel mooi werkstuk waarbij het lange 'Echoes' spannender is de korte nummers zoals 'San Tropez'.

Ik denk dat je hier de termen symfonische rock en progressieve rock door elkaar haalt.

Maar kan je symfonische rock niet onder progressieve rock catalogeren[/vies woord]? Dat is toch een brede term dacht ik zo.

Niet elke progressieve rock is automatisch ook symfonische rock, maar ik denk dat we met deze discussie een beetje afdwalen...

Progessieve muziek is mijn inziens onstaan uit de wens zich niet te laten belemmeren aan de dan geldende normen binnen de populaire muziek. Symfonische muziek is daar een onderdeel van. Maar zo heb je vele stromingen in dit genre.

Vaak wordt dit album nog onder psychedelische muziek gerangschikt, ook zo'n stroming binnen de prog.

Maar het heeft geen zin om alle muziek maar in hokjes te plaatsen, je komt toch altijd uit op je persoonlijke smaak.

Omdat symfonische muziek volgens jou een onderdeel van progressieve muziek is, beweer je in feite dat symfonische muziek per definitie ook progressieve muziek is. We weten maar al te goed dat dat niet klopt, want symfo staat immers al jaren bekend als een conservatief genre.

Overigens ben ik wel met jouw bovenste bewering eens dat "progressieve muziek onstaan is uit de wens zich niet te laten belemmeren aan de dan geldende normen binnen de populaire muziek". Maar volgens mij maakt symfonische muziek echter geen deel uit van progressieve muziek.