Ik zou niet zover willen gaan om psychedelische muziek een onderdeel van prog te noemen. Progressieve rock is juist voor een deel uit de psychedelische rock voortgekomen.

Maar misschien dat we deze discussie hier voort kunnen zetten?

zie http://www.musicmeter.nl/forum/11/49

Klassieke muziek is op een geheel andere leest geschoeid als Progrock of Symforock die vanuit de begrenzingen van de rockmuziek zijn ontstaan. Misschien dat het genres zijn die zich proberen vrij te ontwikkelen binnen die grenzen, maar om dat met 70-koppige orkesten of gehele opera's te gaan vergelijken die vaak als functie hadden een verhaal te vertellen met muziek als beroerend begeleidingsmiddel vind ik rijkelijk ver gaan, vind je ook niet?
En zoveel wijkt de meeste progrock nu ook weer niet af van het hokje mainstream rock of alternatief. Ik ken wel genres die daar stukken meer vanaf wijken..

Dat ligt eraan wat je onder symfo of progrock verstaat. Als je een (sub)genre als RIO of Zeuhl ook onder deze noemer plaatst, kan het behoorlijk afwijken...

De vraag is daarbij dan hoe ver jouw kennis van progrock reikt. Ik bedoel, je kent Pink Floyd, misschien Genesis en Jethro Tull ook wel, of Yes, maar ken je ook een band als Magma (die overigens vaak vergeleken worden met Carl Orff, een klassieke artiest) of Univers Zero. Dat is wat mij betreft echte prog, nml je eigen ding doen..

Overigens ben ik van mening dat Genesis, Jethro Tull, Pink Floyd en Yes net zoveel progressieve rock genoemd kan worden als Magma en Univers Zero.

Niet zo ver, wat je opnoemt ken ik inderdaad, maar ik vind de meeste van die bands verschrikkelijk. Het is een genre waar ik zo nu en dan tegenaan loop omdat iets me dan interesseert of wordt aangeraden, maar in de meeste gevallen komt de vermoeiing snel opzetten en ga ik weer eens verder kijken

Maar je eigen ding doen is natuurlijk nog steeds een wereld van verschil met klassieke muziek, dus wat dat betreft is die vergelijking nog steeds op niets gebaseerd

Ik ben het dan ook niet eens met die bewering. Ik reageerde meer op jou bewering dat het niet zoveel van mainstream rock afwijkt.

Dit herken ik wel een beetje... Omdat ik echter een zwak heb voor de 'echte' progressieve rockstroming uit de jaren zeventig, noem ik mezelf wel een liefhebber van het genre.

Desondanks vind ik het meest populaire subgenre, te weten neoprog, over het algemeen vreselijk clichématig en afgezaagd. Ook andere vertakkingen binnen dit genre behoren beslist niet tot mijn favoriete muziek, maar net als bij andere genres blijft er gelukkig nog voldoende muziek over, die weliswaar wat minder bekend is, maar daarom zeker niet minder.

Ik kan me de eerste keer dat ik met iets wat op prog lijkt in aanraking kwam. Ik zat toen in de metalmuziek en iemand kwam aanzetten met Dream Theater, dat was het helemaal! Ik dus maar wat ceedees gaan aanschaffen/ lenen. Maar na 20x luisteren begonnen die tegendraadse ritmes, melodieën en vooral de eindeloze herhalingen daarvan me alleen maar meer te irriteren dan minder. Toen ik me met meer alternatieve muziek ging bezighouden, kwam ik dit soort tegendraadse ritmes en arythmische gitaarakkoorden weer tegen bij bands zoals Slint of Mr. Bungle en loop daar dus met een boog omheen. Ik hou best wel van experimentele muziek, maar graag als het iets luisterbaars oplevert. Dan vind ik het des te knapper eerlijk gezegd.

Ik ben het helemaal met je eens. Ondanks dat ik graag naar goede muzikanten luister, ben ik tot de conclusie gekomen dat virtuositeit en vakmanschap vaak de muziek in de weg staat.

Dream Theater is inderdaad één van die bands waar als gevolg van hun surplus aan techniek de luisterbaarheid teniet wordt gedaan. Dan luister ik veel liever naar een band als Rush, die voor mij wel in staat zijn om virtuositeit aan muzikaliteit te koppelen.

Al met al ben ik dan ook van mening dat techniek en instrumentenbeheersing in dienst van de muziek en beslist geen doel op zich moet zijn.

Overigens hoor ik weinig experimenteels in de muziek van Dream Theater, maar dat terzijde.

Het is opgebouwd uit traditionele metalriffs en structuren inderdaad. Maar ze spelen de nummers vaak met een soort tegendraadse patronen en bogen bij veel nummers op een herhaling hiervan. Hierdoor lijkt het alsof een nummer soms alleen maar in opbouw is, maar nooit op gang komt. Dat zal ze dan wel progressief maken in veel oren. Ik vond het meer een strijd tegen de slaap om ernaar te luisteren Het zal me eerlijk gezegd ook worst wezen dat het goede muzikanten zijn.. daar koop ik persoonlijk niets voor (of beter gezegd van ).

Hier kan je een interessante documentaire beluisteren over enkele nieuwe bands...

http://www.bbc.co.uk/radio1/media/g2/onemusic/docs/progrock404.ram

Geen tijd om hier naar te luisteren. Welke nieuwe ProgRocks worden aanbevolen?

Het gaat niet zozeer om nieuwe bands die worden aanbevolen, maar om een aantal bekende tot zeer bekende bands van de laatste tijd dat volgens de makers van deze documentaire onder de noemer Progrock valt en waarom. Zeer interessant derhalve...

Wie kent de band Happy the man, en hoe zou je hun muziek kunnen omschrijven?

ik vind de muziek een kruising tussen progressieve rock en fusion/jazzrock met een vleugje Canterbury.

Bovenstaande kan ik wel inkomen, alhoewel ik Dreamtheater erg goed vind, luister ik er meer naar zoals ik naar Klassieke muziek luister, meer van hoe knap het is enzo muzikaal. Tekstueel en qua "meezing/air gitar" gehalte is het bagger (daar heb ik even over moeten nadenken). Rush ken ik niet goed, maar wat ik dan weer heb met bands als Genesis en Toto, de muziek spreekt me meer aan vanwege de herkenbaarheid. Neem een nummer als "one for the vine", het opent, en dan zingt Collins, "Fifty-thousand man where sent to do the will of one...." zo'n ijzersterke opening man daar krijg ik kriebels van, of van de gitaar solo in Caught in the Balance (Toto) functioneel, cool, doch onmogelijk. De balans tussen pop en progrock, dat vind ik het mooiste.

AOR dus

Luister dan eens naar Kansas of Echolyn en misschien ook Spock's Beard. Vind je dat te Amerikaans, probeer dan eens Kino of Frost.

Hmm ik vind Echolyn daar toch niet echt tussen horen eigenlijk. Daar is toch niet al te veel pop aan?

Ik vind dat ook die band een sterke neiging richting het maken van popmuziek heeft. Misschien niet zo overduidelijk als bij de andere genoemde bands, maar toch beslist aanwezig.

Bedankt Omayyad voor de zeer interessante BBC link !

Echolyn heeft best veel popinvloeden in hun muziek. Het is niet voor niks dat op een gegeven moment er iemand bij Sony was die wel brood in hun zag en ze tekende voor een sublabel. Maar ja, de band had nou net geroepen op hun album Suffocating The Bloom dat ze zich nooit zouden 'verkopen aan diegene die het meeste wil bieden' en deed dus geen water bij de wijn op het album As The World. Resultaat: een duizeligmakend, concessieloos album dat maar voortdenderd. Het heeft me jaren geduurd voordat ik het album in 1 zit kon uitluisteren. Maar wel ontzettend mooi

Met name op dit album van Echolyn hoor je invloeden van Steely Dan en zelfs Pat Metheny terug, naast natuurlijk de gebruikelijke Gentle Giant tik.

As The World is samen met The End is Beautifull voor mij ook de beste. Op End is B. is meer de neiging tot (zeer ingewikkelde) popmuziek te horen waar Omayyad het over heeft.

As The World is samen met The End is Beautifull voor mij ook de beste. Op End is B. is meer de neiging tot (zeer ingewikkelde) popmuziek te horen waar Omayyad het over heeft.

As The World is samen met The End is Beautifull voor mij ook de beste. Op End is B. is meer de neiging tot (zeer ingewikkelde) popmuziek te horen waar Omayyad het over heeft.

Triest bericht: Pip Pyle, drummer van o.a. Gong, Hatfield And The North en National Health is plotseling overleden.

Het is met recht een CanterBURY jaar met het heengaan van Elton Dean (en hoewel niet Brits en niet echt Canterbury door zijn connectie Gong toch relevant) Pierre Moerlen.

Wat is Canterbury? Behalve dan een stad in de UK.

Subgenre van de progressieve rock die z'n oorsprong vond in Canterbury (en eigenlijk ook nooit ergens anders is gekomen, hoewel een aantal bands uit andere landen, bijv Supersister, Picchio dal Pozzo ook wel eens tot het genre gerekend worden).

Bekendste namen uit het genre zijn Soft Machine en Caravan.