Toen ik Progrock ontdekte zo'n 25 jaar geleden, heette het gewoon symfonische rock, omdat het rock was met invloeden uit de klassieke muziek...

Er was ook symfo met invloeden uit de jazz en psychedelica maar het heette gewoon allemaal symfo...

Ik schrok nogal, toen ik de laatste jaren erachter kwam, wat er allemaal onder de prog wordt geschaard (Radiohead?!? Muse?!? Gathering?!? wtf?!?) en hoeveel zijstijlen er zijn...
Er is geen houden meer aan, het lijkt nu wel of alles behalve punk, progrock genoemd wordt...

Dit lijkt mij dan toch weer enigszins overdreven.
Bob Marley vind ik dan wel weer prog.

In ieder geval bedankt voor de namen, ik heb weer wat meer te beluisteren.

Ach wat hier nog een stel:
Day Six
Plackband
Casual silence
Flambourghhead
Knight Area
Like Wendy

Ik vermoed dat ze allemaal wel een pagina hier op MM hebben.

Mij aan schreeuwende tokkies aan de costa met een breezah in hun hand..

Is Neurosis eigenlijk ook geen prog?

Ooit begonnen als hardcore band, daarna gaan experimenteren met het een en ander...


Of het prog is?!? Geen idee... Ik vind het niet goed, dat weet ik wel....

Te hard?
Moeilijk te labelen band verder inderdaad..

Bo Hansson

Post-metal lijkt me een meer voor de hand liggend label voor Neurosis. Ook dit label doet de muziek niet volledig eer aan, maar daar is wel vaker sprake van met goede bands.

Ik denk niet dat die weten wat italo is.

Marathon en Splinter zijn ook prima NL bands in het genre.

Overigens maakt mij het niet uit hoe het heet.
Als ik het goed vind prima maar er is ook binnen prog.rock een groot aantal stromingen.
En daar zit ook een hoop tussen wat ik niks vind.
Maar dat geld voor allerlei soorten muziek.
Dus of het nu prog.rock heet of prog.related of whatever.
Je vind het mooi of niet. Ik ben niet van de hokjes en labeltjes.

Ook een leuk prognummer dat ik zojuist ontdekt heb

Die gaan er vast een pasje op wagen hoor..

Denk dat die het maar saaie kutmuziek vinden.

Misschien moet je nog eens opzoeken wat italo voor muziek is. Of eens wat vaker tokkie-tv kijken.

Hebben we het over Italo disco of die melige housevariant die er achteraan is gekomen? Italo disco anno de jaren 80 lijkt me niks voor tokkies.. maar die houseplaatjes kunnen ze wel smaken denk ik hoor, zoals de rest uit het gootsteenputje van de electronische muziek waar tokkies nu eenmaal naar luisteren..

Er is een hele lichting bands (vnl. jaren tachtig) die de brug sloeg tussen pop en symfo...

Queen was er al mee begonnen maar de jaren tachtig boden ons: It Bites, Saga, Toto, Mike & the Mechanics en Rush...

Dankzij hen werde symfo puntiger en wat meer rock-gericht... In hun kielzog onstonden Queensryche, Dream Theatre, Threshold, Fates Warning etc...

Dat is mijn visie, zal afwijken van de visie van anderen, maar als ik luister naar het stevige gitaarwerk van met name Saga en It bItes, moet ik toch zeggen, dat zonder deze bruggenbouwers, progmetal en de stevigere progrock van de jaren negentig en later er misschien niet was geweest...

Ik ben het grotendeels wel met je eens: ik luister ook graag naar dit soort bands. Al zullen er horden symfo-liefhebbers zijn die het tegenovergestelde zullen beweren: prog (toen nog symfo geheten) was in de jaren tachtig echt 'uit' en als reactie kwamen veel van die bands die we later neo-prog zijn gaan noemen met redelijk korte, afgeronde popsongs. Ik kan me nog herinneren dat IQ destijds met Promises (van 'Nomzamo') in Toppop stond. Achteraf worden dat soort platen als de mindere albums van die groepen beschouwd.

De muziek van Mike & the Mechanics en Toto bevatten af en toe hints naar prog ('Home of the brave' ), maar ze hebben m.i. nooit echt een overstap naar prog gedaan.

Saga duidelijk wel, en ik denk dat hun song- en rockgerichte benadering zeker invloed heeft gehad op de latere progmetal. Al maakten ook zij midden jaren tachtig enkele platen die té poppy waren. Waarschijnlijk als gevolg van de tijdgeest van toen...

En Rush is natuurlijk een verhaal apart; bijna een genre op zichzelf. In de jaren zeventig combineerden ze prog met hardrock en in de jaren tachtig met synthpop. Met over het algemeen zeer genietbare resultaten, als je het mij vraagt.

eens, al was de Wave ook duidelijk aanwezig


Echte pop maakte Queen natuurlijk pas echt in de 80's. Rush hoort hier niet thuis lijkt me...



Ik denk niet dat de hier bovengenoemde bands hun inspiratie vonden in Mike en It Bites bv. Toch eerder bij Deep Purple, Led Zeppelin,Pink Floyd en daar zijn ze weer, Rush

,
Met name It Bites is toch helemaal niet stevig? Eerder een beetje makke progpop


Daar ben ik het dus ook niet mee eens.;-)
[/quote]

Naast de meest voor de hand liggende namen vermeld ik nog wat tips die ik in de laatste 3, 4 pagina's van dit topic niet ben tegengekomen (en ik ga niet het hele topic doorspitten):

De neo-prog uit de jaren tachtig en negentig (en verder:)

- Arena (relatief stevig, vooral The visitor, Contagion en Immortal? zijn aanraders)
- IQ (bestaan al zo'n 25 jaar, maar erg goed, vooral Subterranea, Ever en Frequency)
- Pallas (The sentinel, Cross & the crucible, The dreams of men)
- Pendragon (The jewel, Pure, Masquerade overture)

Grondleggers en navolgers uit de jaren '70:

- King Crimson (In the court of the crimson king is het eerste - en nog steeds een van de beste - albums waarop alles wat prog prog maakt bij elkaar komt)
- UK (twee absolute top-albums uit '78 en '79)
- Kansas (prog vermengd met hardrock, de eerste 5 albums kun je blind aanschaffen)
- Gentle Giant (ben ik me pas onlangs in gaan verdiepen, maar zeer de moeite waard)
- Styx (zie Kansas, maar vrij commercieel en daardoor een twijfelgeval. Maar The Grand illusion, Equinox en Pieces of eight zijn de moeite waard)
- Triumvirat (Duits en eigenlijk een soort ELP-kloon. Alleen hun platen uit midden jaren zeventig zijn de moeite waard).

Misschien redelijk voor de hand liggend voor de doorgewinterde progger, maar wellicht eye-openers voor een enkeling.

Leuk topic trouwens.

Zo te zien Gaucho kan jij het Neo-prog gebeuren wel waarderen

Geen Days of Future Passed?

Een belangrijk album, zeker, maar meer een vermenging van pop en klassiek. Vaak staan klassiek en pop op dat album meer naast elkaar dan met elkaar verweven.

BJH was ook ongeveer tegelijkertijd bezig, met dat trucje...

Nou, BJH kwam wel een paar jaar later - en dat vond ik eigenlijk een goedkopere versie van The Moody Blues ('A poor man's Moody Blues', zoals ze zelf ook met een knipoog aangeven in het gelijknamige nummer).

Nee, geen Days of future passed. Prima plaat en zeker van invloed geweest op het ontstaan van prog, maar dat album was toch vooral een verzameling popsongs, opgenomen door een band met een klassiek orkest. En dat is toch wat anders dan wat King Crimson op het debuutalbum deed.

Er zaten in de tweede helft van de jaren '60 natuurlijk wel meer dingen in de lucht (zo werkte een volstrekt onderschatte hardrockband als Vanilla Fudge bestaande pop- en rocksongs uit tot lange nummers met veel psychedelische tussenstukken - en dat vóór Pink Floyd), maar voor mijn gevoel was Court of the Crimson King de plaat waar al die elementen voor het eerst zodanig samenvielen dat het de blauwdruk is geworden voor wat we korte tijd later progressieve rock en symfonische rock zijn gaan noemen.

Ga maar na: lange, complexe nummers waarin gebruik werd gemaakt van klassieke patronen, ruimte voor experimenten, de afwisseling (hardrock-achtig, jazzrock, avant-garde, akoestisch, mellotron etc.) en niet in de laatste plaats de opbouw van de gehele plaat, die kenmerkend zou worden voor de symfo van de jaren zeventig.

Als er 1 plaat is die als wegbereider voor de symfonische rock geldt, is het deze. Knap ook dat elk nummer een richting aangeeft waarin King Crimson zich later ook zelf zou ontwikkelen.

Tja, je hebt neo en neo natuurlijk. Want dit zijn in feite ook allemaal bands die al járen meedraaien.
Van de vier genoemde bands plus nog enkele andere (Dream Theater, Riverside, Shadow Gallery, Transatlantic) koop ik de meeste nieuwe albums blind, maar veel verder gaat mijn luister- en aankoopgedrag op het gebied van recente prog eigenlijk niet. Ik weet dat er in dit genre heel veel te koop is als je de diepte in duikt, maar ik heb ook zoveel andere muzikale interesses dat ik daar nauwelijks aan toekom.

1 tip voor Gaucho: tick tock van Gazpacho

Ik doelde ook eerder op het debuut van King Crimson....

Once Again etc. van BJH, die verscheen ongeveer tegelijkertijd met In the Court....

Verschrikkelijk....

De dag dat men had besloten dat soort bands onder de symfo/prog te scharen was een donkere dag...

SImplistische, ongevoelige, langdradige muziek zonder spanning of dynamiek...

Pineapple Thief, Radiohead, Oceansize, Gazpacho...

Ik heb me er allemaal aan gewaagd, en sommige platen zijn echt wel goed, maar het staat mijlenver van progressie af... Conservatieve rock mogen ze het noemen...

Doe dan maar een moderne band als 3 of Pure Reason Revolution, die bewandelen tenminste nieuwe paden...