...en juist van die link krijg ik Oath-momenten. Waarom heeft die EP dan minder kwaliteit in huis dan die full-length?

Het is toch makkelijker om een kwartier goede muziek te maken dan om dat een uur vol te houden?
Ik snap wel wat Kronos bedoelt, jammer trouwens dat men hier meer bezig is met de randzaken dan met het wekelijkse album zelf.

Gewoon ep's en albums doen. Appels en peren kun je toch ook vergelijken: allebei fruit.

Trouwens: mijn mening staat al bij het album. Ik voelde al ruim een half jaar van tevoren dit album aankomen

bennerd, om het even wat extremer te stellen zodat mijn punt hopelijk duidelijk wordt; je gaat toch bijvoorbeeld ook niet zeggen over het singletje Hound Dog van Elvis dat je het even goed vindt als de dubbel lp Made in Japan van Deep Purple. Of nog gekker, over een bepaalde foto dat ie beter is dan die ene film.

andnino, je kan inderdaad appelen en peren vergelijken. Maar je kan niet appelen mét peren vergelijken.

trebremmit, met jou ben ik het helemaal eens. Geneva van Russian Circles staat nu op en als ik hier nog eens wat schrijf de komende dagen zal het over dat album zijn.

Kronos: (laatste woord hierover, we gaan er toch nooit uitgeraken ) Dat van die single vs LP is waar, maar ik geef een ander voorbeeld, iets minder extreem: ik vind de Under the Running Board EP van The Dillinger Escape Plan (duurt om en bij de zeven minuten) veel beter dan bvb Calculating Infinity of Miss Machine, en juist door die tijdsduur: kort is krachtig(er).

Maar goed, ik ga die Russian Circles even binnenhalen

Zeker doen bennerd, want die is de moeite.


En verder, ik begrijp wel wat je bedoelt met kort is krachtig(er). Dat is eigenlijk ongeveer hetzelfde wat ik wil zeggen. Alleen voeg ik er aan toe dat kort niet per definitie krachtiger is, maar al makkelijk krachtiger overkomt. Als je dan tussen de marathonlopers een 100m spurter op het podium gaat zetten omwille van zijn krachtige uitstraling, is dat niet echt eerlijk. Om dezelfde reden is het een beetje scheef om korte ep's met lange lp's te vergelijken. Maar laat dat wat mij betreft geen reden zijn om ze hier te weren.

Voorlopige top zoveeltje van deze ronde:

1. Fall of Efrafa - Elil
2. Nasum - Shift
3. Russian Circles - Geneva
4. Hectic Patterns - Random
5. The Acacia Strain - 3750

Ben nu Russian Circles aan het draaien. Heeft naar mijn mening weinig met metal te maken, desalniettemin is het een genietbaar album. Ik heb de zang tot dusverre niet echt gemist, maar soms heb ik wel het idee een hele lange intro te beluisteren (omdat ik zang verwacht).

Heb hem zonet ook beluisterd. Sommige nummers hebben een iets meer metal-gehalte dan andere. Muzikaal-technisch is het allemaal in orde, het is sfeervol en het herhalings- en/of verveel-gehalte is laag. Toch zegt het me na deze eerste keer niet veel. Ik vind het geluid veelal ook irriterend. De bassen molesteren soms mijn speakers, de hoge gitaarbliepjes mijn oren. In zijn geheel is het metal-gehalte toch ook wel arm. Als ik als metal-veteraan eens iets, en ik quoteer zou willen horen, dan grijp ik bijvoorbeeld liever naar iets van Kong, krijg ik ook een portie van de genoemde ingredienten, maar kan ik er wel lekker een potje bij headbangen.... That's Metal!

Dus het is alleen metal als je erop kunt headbangen?
Ik kende die Russian Circles al langer en heb hem zelfs op cd, gewoon een sterke post-METAL plaat, sfeervol en intens.

Volgens mij is dit een discussie die je heel lang kan gaan rekken, maar naar mijn mening is dit echt geen metalplaat.
Om het heel zwart-wit te zeggen: een metalalbum is voor mij vooral een album dat volstaat met liedjes die opgebouwd zijn uit een aantal (simpele) riffs dat uit den treure herhaald wordt plus een of meerdere solo's, het liefst tegen het einde van het nummer; eventueel worden deze nummers afgewisseld door een rustiger, zoetsappig nummer (die Sir Spamalot en ondergetekende vaak het liefst overslaan).
Geneva, hoe goed of leuk het album ook is, voldoet niet aan bovenstaande beschrijving, ook niet als ik de grenzen van die beschrijving wat optrek.

Of je per se op een metalalbum moet kunnen headbangen...niet per definitie. Maar je moet niet de neiging hebben om lekker achterover te hangen omdat de plaat zo sfeervol is. Zoals hier.

Leuk geprobeerd, maar een HUISdeur is ook geen huis.

Eigenlijk zegt de benoeming post-metal juist dat het geen metal is, maar enkel metal georiënteerd.

Inderdaad een discussie die zo lang en breed gerekt kan worden als men wil, maar ik doe er niet aan mee.

Hoedanook een leuke keuze van lykathea, maar na deze week zal ik het al snel helemaal vergeten waarschijnlijk. Sfeer kan mooi en gezellig zijn, maar het blijft niet hangen.

Vind het eigenlijk best opmerkelijk dat ie juist voor dit album van Russian Circles gekozen heeft. Geneva ligt van hun drie albums juist het meest ver verwijderd van metal. Enter, het debuutalbum, daarentegen zit er daarentegen een stuk dichterbij. Death Rides a Horse doet qua gitaarwerk bijvoorbeeld aan de meer hectische nummers van Blood Mountain van Mastodon denken. Dat album heeft ook veel minder stemmen en was met name geschikt geweest voor dit topic.

edit: Ow, dat valt wel mee zie ik net.

Als we jouw definitie van metal gaan volgen valt meer dan de helft van alle albums af die hier aan de beurt zijn geweest, voor mij is metal meer dan dat en juist de uithoeken vind ik interessant.

Ja, dat klopt, en daarom had ik er bijgezet dat mijn definitie wel heel zwart-wit was. Uiteraard snap ik zelf ook wel dat er metal is die buiten mijn beschrijving valt.

Hier is dan ook mijn persoonlijke top van dit moment:

1 Melechesh - Sphynx (2003)
2 Forbidden - Green (1997)
3 Infernäl Mäjesty - None Shall Defy (1987)
4 Pagan's Mind - Enigmatic : Calling (2005)
5 In Chains - Demolition Business (2008)
6 Thorns - Thorns (2001)
7 Solace - Further (2000)
8 Cyclone Temple - I Hate Therefore I Am (1991)
9 Cormorant - Metazoa (2009)
10 Vektor - Black Future (2009)

Topic-top, met o.a. de terugkeer van oude rot andnino in de jurybank, en andere laatste updates verwerkt:

1 Infernäl Mäjesty - None Shall Defy (1987) 47
2 Vektor - Black Future (2009) 37
3 Melechesh - Sphynx (2003) 34
4 Solace - Further (2000) 32
5 Cormorant - Metazoa (2009) 28
6 Cephalic Carnage - Anomalies (2005) 25
6 Thorns - Thorns (2001) 25
8 Cyclone Temple - I Hate Therefore I Am (1991) 24
9 Forbidden - Green (1997) 22
10 X Japan - Blue Blood (1989) 18

Hmm ik lig echt mijlenver achter, ik ga nu beginnen met die Russion Circles. Eindelijk weer wat meer tijd.

En over de discussie. Je kan inderdaad blijven discussiëren of iets metal is of niet, maar dat is het punt niet, het ging erom of er op music meter stond dat het metal is. Dat was het criterium wat er volgens mij afgesproken was.

Inderdaad. En als dat niet het geval is maar het toch echt wel onder metal hoort te staan, een correctie doorsturen.

Ik ook wel, al weet ik niet of ik bij horned_reaper iets van mijn gading kan verwachten

Het nieuwe album laat wel lang op zich wachten...

Oh oh...ik heb mijn berichtje verwijderd per ongeluk...maar er stond in dat er een pm zijn kant op is

Mijn excuus!
Ik zal het album deze middag plaatsen

Zal ik deze keer eens niet bij de laatste zijn om er kennis van te nemen

De middag is om

Ter herinnering: in de eerste ronde liet horned_reaper Beautiful Sin - The Unexpected (2006) op ons los, een album dat door mij gesmaakt werd. Ik ben heel benieuwd en tril van de spanning .

Ik hoop dat je niet teveel trilt! want het album dat ik er deze week in zal gooien is voor sommige al een bekende.

Ik moet tot mijn grote spijt toegeven dat ik toch meer een fan ben van vele stijlen buiten de metal... vooral klassiek en de prog rock natuurlijk!
Het metal oeuvre dat ik dagelijks met veel genoegen tot mij neem beschrijft zich in een selecte groep bands waarvan ik nooit genoeg kan krijgen! Deze bands kunnen voor mij van keiharde death tot pop metal lopen, zolang het muziekaal en lyricaal maar goed onderbouwt is en het mijn gevoel op de juiste manier weet vast te houden!

Ik heb daarom erg lopen twijfelen welk album ik deze week zou plaatsen, aangezien ik mezelf met recht geen pure metalfan zou mogen noemen en ik wat minder bekend ben in de underground scene.
Zoals gewoonlijk vlogen er weer veel bands door mijn hoofd.... als eerste dacht ik direct aan Everon, of Sylvan.... maar deze bands behoren eigenlijk niet tot de metal maar de rock!
Maar wat blijft er dan over dat ik echt goed vind op metal gebied? ... simpel, Arcturus, Amorphis, Ayreon, Shadow Gallery... en zelfs bands als Bloodbath en Edge of Sanity!
Maar deze bands zijn voor jullie allemaal al gesneden koek, en hiermee zou ik niets nieuws onder de zon brengen....

Toen heb ik de knoop maar doorgehakt, dan maar een album dan enkelen van jullie al zeer goed kennen, maar desondanks niet zou mogen onderdoen voor de grote klasse die op dit album wordt uitgestraald!
Ondanks de 13 stemmen die het momenteel heeft is het een album dat vooral ten opzichte van een band als bijvoorbeeld Dream Theater behoorlijk ver is ondergewaardeerd.

Het metal album van deze week is, Circus Maximus - Isolate




Ik zal het verhaal niet te lang maken, aangezien ik jullie al 2 daagjes van de week heb ontnomen om dit meesterwerkje te beluisteren.

Circus Maximus is een Noorse progressieve metal band die bestaat uit 5 zeer getalenteerde muziekanten die hun instrumenten stuk voor stuk op een juiste manier weten te beheersen.

De band is nog redelijk jong, ze zijn begonnen in 2000 en brachten hun eerste album pas in 2005 uit.... Isolate stamt uit 2007 en brengt nog net even wat meer klasse met zich mee als zijn voorgaande broertje.

Wanneer we een vergelijking zouden moeten maken komt een band als Dream Theater behoorlijk dicht in de buurt, al zal het altijd moeilijk zijn om dit soort bands in een genre of hokje te plaatsen!
Circus Maximus heeft een zeer eigen geluid, gevarieerd, hard en zacht met een vooral opvallende stem. Een stem waar James Labrie (Dream Theater) nog wel eens een puntje aan zou kunnen zuigen!

De CD opent op de juiste manier.... "A Darkened Mind".... de geweldig opzwepend nummer dat na een paar luisterbeurten de luisteraar niet meer loslaat en je meeneemt in een achtbaanrit van rifwisselingen en toongolvingen, in het refrein laat Michael Eriksen direct even zien waarom hij zo'n geweldige zanger is....

Dit nummer zal direct worden gevolgd door het nummer Abyss, het meest commerciële nummer van de CD.... een zeer pakkend refrein dat de meeste luisteraars aan een power metalband als Helloween of Stratovarius doet denken (maar muziekaal op veel hoger niveau)

Zo zou ik nog wel even door kunnen gaan.... maar er is één nummer dat ik jullie allen op het hart wil drukken! En tevens de reden dat dit album geluisterd moet worden door ieder die gevoed wil worden door een prachtig stukje kunst!
En dat is het nummer "Mouth of Madness"

Mouth of Madness is het langste nummer van de cd (13min.) en is de absolute kroon op dit werk! .... ik probeer nu de woorden te vinden om alles op een juiste manier te omschrijven, maar ik denk dat jullie beter zelf een paar luisterbeurten aan deze CD kunnen schenken. Ik heb immers al genoeg gezegd....

In hoeveel weelde en kleuren ik ook over dit album kan spreken..... zelfs in mijn ogen heeft het album nog een hoop minpuntjes! en ik sta zeker open om die van jullie ook te horen..... maar alsnog wil ik het jullie niet onthouden!

Mijn welgemeende excuses alvast aan aslan, Fza, andnino en de overige gebruikers die dit album al kennen.
En alle anderen, "dat u allen mag tranen en beamen wat een werkelijk magnifiek stukje muziek dit is".

Ik ben het nu aan het beluisteren.



Het doet mij meer aan Shadow Gallery denken dan aan Dream Theater. En dat is alvast een pluspunt.

Ik ken het niet. Maar ik ben benieuwd. Shadow Gallery is altijd een goed referentiekader. Dus ik ga eens rondsnuffelen.

Aah tof album! Weer een goede reden die weer eens te beluisteren.