je kan ook op het plaatje klikken, kom ik nu achter. Maar er was nog wat van mijn studie Japans blijven hangen.

Volgens mij heeft ie dat overgeschreven van de Rosetta-steen

Een studie Japans...
Ondergetekende bevindt zich in een staat van diep ontzag.

De "fantastische" boeken van Murakami doen me niet veel, maar Norwegian wood is echt prachtig. Laatst twee recent opnieuw uitgegeven "jeugdromans" van hem gelezen, Hear the wind sing en Pinball, zelfde stijl en sfeer, eveneens prachtig. (In Engelse vertaling gelezen.) Dus als je Norwegian wood mooi vindt is dit nog een tip, Gretz.

The saga continues

https://www.boekmeter.nl/images/cover/0/16.jpg

A Little Life - Hanya Yanagihara (2015) - BoekMeter.nl

Tot nu toe nog positief over het boek, maar de reacties op boekmeter zijn nogal uiteenlopend, haha. Niet echt een boek om nog even een halfuurtje te lezen voor het slapen, ben regelmatig de kluts kwijt.

Ik ben momenteel stukken uit dit prachtige boek aan het herlezen:

http://beeld.boekboek.nl/WP_Omslagen/BBBB/ddi9789023494584.png

Het werk van Primo Levi aan het ontdekken (jawel, jawel), dankzij e Getuigenissen, waarin zijn werken Is Dit een Mens, Het Respijt en De Verdronkenen en de Geredden gebundeld zijn. Tot nog toe erg onder de indruk van de nuchtere schrijfstijl van Levi, die toch ontzettend schrijnende zaken (en herinneringen, dat kan niet anders!) op papier heeft gezet.

https://s.s-bol.com/imgbase0/imagebase3/large/FC/2/9/4/7/666837492.jpg

De vreemdeling greep mij nooit zo erg. Best een sterk verhaal, maar (zeer zeker doelbewust) zo afstandelijk. De Pest is daarentegen indrukwekkend. Een van de betere boeken die mijn ogen hebben gezien .

http://www.marktplaza.nl/L74478621/1/de-pest-albert-camus-74478621.jpg

Van de week nog maar eens Houellebecqs De Wereld Als Markt en Strijd gelezen. Blijft fantastisch.

Op de planning staat Rayuela van Cortázar, zijn werk schijnt geweldig te zijn en hij was blijkbaar een grote inspirator voor mijn 2e favoriete schrijver, Bolaño.

Als ik dat boek eenmaal in m'n bezit heb moet ik wel eerst tijd maken om recreatief te lezen. Voor mijn promotieonderzoek moet ik namelijk ook bergen lezen. Daarvoor lees ik nu een boek van de geniale culturele socioloog Nikolas Rose, The Politics of Life Itself. Over de huidige staat van biopolitiek, de ingewikkelde culturele verbanden tussen politiek en wetenschap, en het effect dat dat heeft op onze subjectiviteit.

Dan kun je nu mooi verder met De Val! Het schijnt dat daar ooit nog een band naar is vernoemd.

De val ga ik zeker nog lezen.

Ha, wat toevallig, mijn laatst gelezen boek is:

https://s.s-bol.com/imgbase0/imagebase3/large/FC/8/0/4/2/9200000007452408.jpg

Ook de oude Dostojevski overtuigt, hoewel hij nog niet weet te overrompelen.
https://www.boekmeter.nl/images/cover/4000/4900.jpg
Dvojnik - Fjodor Dostojevski (1846) - BoekMeter.nl

Bezig in:
https://www.boekmeter.nl/images/cover/0/895.jpg

Blijft onsterfelijk, niet alleen die beroemde openingszin maar ook de verdere afhandeling. Kafka is één van de weinige schrijvers wier werk enerzijds geheel en al buiten de tijd lijkt te bestaan en anderzijds door elke generatie opnieuw ontdekt kan worden

Als je "weinige" had weggelaten, had ik het volmondig kunnen beamen. Dan zou het een kenmerk zijn geweest van goede belletrie. Zoals het er staat, is het een relatief beperkende visie die veel auteurs tekort doet. Shakespeare wordt nog steeds gespeeld en gelezen; en het zelfde geldt voor menig klassieke tragedie (Antigone, Medea) of realistisch drama (Het poppenhuis, De meeuw) - van Ibsens Poppenhuis herinner ik me een enscenering waarin twee songs van het tweede album van Coldplay werden gebruikt, uiterst effectief. Ok, de enscenering is dan aangepast aan de hedendaagse tijd, maar ook boeken worden soms "hertaald" of krijgen een andere vormgeving.

Weinig is een zeer betrekkelijk gegeven - alleen al uit de NL/B literatuur kijk kan ik zonder diep na te denken zeker vijf auteurs noemen. En bedenk dat receptiegeschiedenis ook kan fluctueren; zo was bijvoorbeeld Virginia Woolf in de jaren 50-60 van de vorige eeuw een amper gelezen auteur; dat veranderde in de jaren 70. Boeken als Mrs Dalloway, To the Lighthouse zullen ook over 50 jaar nog steeds/weer worden gelezen.

O, daar heb je helemaal gelijk in, Mjuman, elke schrijver kan opnieuw ontdekt worden, en ook een auteur uit een stroming die ooit modieus was en daarna doodverklaard is komt weer tot leven zodra een lezer zo'n boek ter hand neemt en erdoor beïnvloed wordt (zoals ik zelf ooit Sartre lang na de bloeitijd van het existentialisme ontdekte). Maar het ging mij om de bepaling uit de eerste helft van mijn tweede zin: het bijzondere van Kafka vind ik dat zijn werk, net als Beckett, niet of nauwelijks in een bepaalde historische periode kan worden gesitueerd, terwijl Het poppenhuis zich bijvoorbeeld tegen het negentiende-eeuwse starre beeld van de vrouw afzet en Mrs Dalloway zich duidelijk in het Engelse interbellum afspeelt. Daar doelde ik meer op: de ideeën en de achtergrond van Kafka (en Beckett) die zich niet op een duidelijk afgebakende setting laten vastpinnen.

BoyOnHeavenHill Dan hanteer je de ontstaansgeschiedenis - bijv bij Ibsen - als (beperkende) component. Ook Der Prozess (Kafka) raakt de universalia, maar zul je op bepaalde punten ook moeten actualiseren bij verfilming of enscenering. Een literair werk is nou eenmaal geschreven op een bepaald (discreet) moment, maar is nog steeds (continu) beschikbaar om een duiding te worden gegeven - en daar ligt een aardige parallel met muziek: ooit gemaakt en nog steeds beschikbaar voor 'consumptie'.

The biographical fallacy is een veelvuldig opduikend misverstand bij interpretatie. Het poppenhuis kan je nu ook zien in het licht van de hedendaagse discussie over de onevenredige aanwezigheid van vrouwen in de top van bedrijfsleven of non-profitwereld. Merchant of Venice (hebzucht) kan je ook zien in het kader van de actuele discussie over 'het grote graaien'.

James Joyce - Dubliners (en uiteraard ook Ulysses) kan je tevens lezen als een gids voor Dublin (trouwens net als Donleavy - Ginger Man) of Strindberg - Röda Rummet (De rode kamer) voor Stockholm.

De lezer vormt zich een eigen beeld van wat hij leest - the image is in the mind of the beholder (lees: reader). Het laatste punt heeft ook sterk te maken met de mate van concretisering die een schrijver bedrijft: een hedendaagse schrijfster zoals Saskia Noort schrijft dermate concreet - zo voert ze heel vaak allerlei muziek op (U2 bijv) - dat je geen genie hoeft te zijn om te beseffen dat het boek al 'muf ' is, als je het uit hebt

Mjuman, ik hanteer de ontstaansgeschiedenis inderdaad als component, namelijk omdat ik het interessant vind om achtergrondinformatie te hebben bij een boek of een schrijver, om hem of haar te kunnen plaatsen, omdat ik het gewoon leuk vind om een breder beeld van een plaats of een periode te hebben, maar ik vind dat niet beperkend, eerder verrijkend, en ik hoop ook dat het mij niet beperkt bij mijn interpretatie, en zéker niet bij mijn "ervaren" of genieten van een boek. Vaders en zonen speelt zich af in de negentiende eeuw, maar lees ik alsof het gaat om mijn ouders en mij (of mij en mijn kinderen).

BoyOnHeavenHill 'geïndoctrineerd' (bij ALW) door de ideeën van the new critics - Wellek & Warren, Theory of Literature is het eerste boek dat op de lijst staat - hecht ik aan de waarde van het boek als autonoom creatief artefact: ook zonder achtergrondinfo/context moet een goed boek te lezen zijn.

Het zou niet best zijn als menig boek niet kan zonder "A Reader's Guide to ...". Dan nog kan achtergrondinfo - bijv de geschiedenis van het interbellum - wat toevoegen bij het lezen van bijv Berlin Alexanderplatz.

Er was onlangs een heftige discussie in de pers over Charlotte Mutsaers die kinderporno van haar overleden broer zou hebben verkocht - zo was het tenminste in een van haar romans beschreven; en iedereen viel over haar heen.

https://www.telegraaf.nl/nieuws/952536/schrijfster-ontkent-verkoop-kinderporno

Het relatief tragische lot van Virginia Woolf, het belang/de rol van de Bloomsbury Group (zeker in polemiek met de vorticists zoals Percy Wyndham Lewis - dat waren de Engelse futuristen, met toch wel dubieuze ideeën) en verhaaltechnische vaardigheden (stream of consciousness technieken) maken haar en haar werk interessant. Om diezelfde (verhaaltechnische) redenen vind ik Henry James (Portrait of a Lady), eind 19e eeuw zeer lezenswaardig; Henry was een broer van psycholoog William, bij wie hij regelmatig te rade ging voor invulling van karakters e.d.

Je kunt een boek idd op meerdere manieren lezen, en goede boeken daarom ook meermalen. Ben een groot liefhebber van het werk van David Mitchell en zijn Cloud Atlas wil ik binnenkort eens herlezen; dat is uitermate gelaagd en heeft ahw de vorm van een raamvertelling.

Grappig, Mjuman, ook ik heb een ALW-verleden... andere tijd wellicht, andere plaats, andere docenten, andere accenten... ik moet bekennen dat die studie niet veel sporen bij mij heeft achtergelaten, en zéker geen "indoctrinatie" door de New Critics. Zo puur als jij beschouw ik een boek niet : zelfs onder mijn meest gewaardeerde boeken zijn er diverse die ik meer ben gaan waarderen naarmate ik er meer over las, zoals Ulysses, of absurdistische toneelschrijvers dankzij de geschriften van Martin Esslin, of biografieën van schrijvers die ook aandacht aan het werk besteden. Is Finnegans wake in jouw optiek een acceptabel boek wanneer het zonder achtergrondinformatie niet of nauwelijks te lezen is? (Is natuurlijk een extreem geval.)
        Virginia Woolf staat bij mij compleet op de plank, Henry James ben ik nooit enthousiast over geworden, te cerebraal voor mij, ik zie dat het knap is wat hij doet, maar de paar titels die ik van hem heb gelezen hebben mij niet kunnen raken.

Ik weet niet hoe en of ik dit moet plaatsen in bovenstaande discussie, maar ik ben afgelopen weekend begonnen in:
https://lotteengelen.files.wordpress.com/2015/05/stad.jpg
Vooral een eigenaardig schrijfstijl. Veel komma's in plaats van punten en een hoge paginadichtheid, maar leest desondanks toch vrij vlot.

Kan d'r gewoon achteraan, chevy93. Jouw boek staat trouwens ook al een tijdje op mijn eigen verlanglijstje (dat op de een of andere manier maar niet korter lijkt te worden ).

Ja, dat is het nadeel van boeken. Het kost nogal wat tijd i.v.m. albums en lezen laat zich ook nog eens lastig combineren met andere activiteiten.

Komma's zijn ook veruit superieur aan punten.