Ja, mijn januari bestaat uit 25 geleden bladzijdes. Dat kan beter dus

Was het zo erg?

Blijkbaar

Uit: Slow Learner - Thomas Pynchon

Een bundel met korte verhalen uit de begintijd van Pynchons carrière. De verhalen zijn onderhoudend en hebben zeker al Pynchons kenmerkende eigen schrijfstijl, maar ze missen wel de diepgang en complexiteit die zijn grote romans voor mij zo goed maken. Het meest interessant was voor mij eigenlijk het voorwoord, waarin Pynchon de context en thematiek van de verhalen bespreekt en wat volgens mij een van de weinige plekken is waar je de man "zelf" aan het woord hoort. Voor de liefhebber. 3,5*

Nu begonnen in: Gilead - Marilynne Robinson

Tof, ik ga hem toch maar eens aanschaffen. Misschien dit jaar dan maar eens zijn oeuvre afronden. madmadder, eindelijk ons leesprojectje doen?

Leuk, wat heb je nog niet gelezen van hem? Ik moet zelf nog Against the Day (al eerder aan begonnen en tot pagina 800 of zo gekomen, toen door omstandigheden heel lang niet kunnen lezen, toen de draad kwijt en kon er niet meer inkomen, heel zonde) Inherent Vice en Mason & Dixon (waarvan ik eigenlijk verwacht dat die het meest pittig ga vinden). Pynchon is zo'n beetje mijn favoriete schrijver denk ik, maar het lezen van zijn werk kan soms zo uitdagend zijn dat ik het maar bij één boek per jaar houd

Ik heb juist min of meer andersom gelezen en moet alleen V en Gravity's Rainbow nog (en Slow Learner dus). Against the Day kocht ik als eerste maar Inherent Vice las ik eerst, en daarna in volgorde denk ik Against the Day, Bleeding Edge, The Crying of Lot 49, Mason & Dixon en Vineland. En hier ook ontzettend geliefd maar inderdaad soms wel hard werken, haha. Is het natuurlijk vreselijk waard. Ik vond AtD de pittigste, denk ik (al zijn sommige liefhebbers van mening dat dat allemaal wel meevalt, ach ja), al puur om de lengte (dat vereist, zoals mads ergens pas nog zei, toch een andere mindset en inzet) en ook die eindeloze cast, wat het volgen van plotlijnen soms een uitdaging maakte. M&D vond ik dan weer alleszins meevallen, hij gaat wel off the rails op een gegeven moment, maar ik vond die juist heel leesbaar. Denk dat je daar juist erg van zal genieten. IV is leuk maar lichte kost. Toen ik die las kende ik Pynchon niet echt (had AtD lang geleden on a whim gekocht op een boekenmarktje in Italië, wist niet precies wat ik toen aanschafte) en IV heeft me achteraf bezien totaal niet voorbereid op wat ik elders zou aantreffen, ik voelde daarin de totaal niet de onnavolgbare gekte die ik met Pynchon zou gaan associëren.

Nice, misschien dat ik Mason & Dixon dan toch wat hoger op mijn lijstje ga zetten. En jij hebt ook nog wat moois voor de boeg V. is al erg goed en zal je vast niet tegenvallen als je zijn andere boeken kunt waarderen. Op sommige punten haalt het het nèt niet bij zijn latere werk, maar het was dan ook zijn debuut. Met Gravity's Rainbow ga je echt down the rabbit hole, voor mij het beste boek dat ik ooit las maar inderdaad eentje die een andere mindset vereist. Toen ik het verlangen losliet om alles te willen begrijpen en gewoon genoot van het schitterende proza las het opeens een stuk makkelijker weg. Zeker een boek dat ik ooit nog ga herlezen in een close reading om alle details uit te pluizen. Heel benieuwd hoe je die gaat vinden

Jesus: A Short Life - John Dickson (2008) - BoekMeter.nl
En van dezelfde auteur:
Bullies and Saints - John Dickson (2021) - BoekMeter.nl

Ik ben op zich meer voor de ‘lichte’ literatuur op het moment, maar wie weet later in het jaar.

Ik ben wel van plan in ieder geval om Vineland te gaan lezen, nu ik heb gelezen dat PTA deze - na de geweldige verfilming van Inherent Vice - ook gaat verfilmen. ❤️

Oeh, da's wel tof, vond de verfilming van IV erg fijn en Vineland leent zich er ook wel voor, die zit in hetzelfde sfeertje.

En ja, ik moet zeggen, het einde van Karamazov in zicht, ik heb ook wel zin in wat dunnere dingetjes eerst, haha

Haha, snap ik. Laten we over een paar maandjes nog eens checken, hij staat wel bovenaan mijn 'waarschijnlijk gaat dit het beste boek dat ik ooit lees'-lijst.

Exact mijn gedacht, dus uit sinds gisteren:

https://www.boekmeter.nl/images/cover/100000/100283.jpg?cb=1662462573

Een hele pil, maar het eerste deel maakt deze toch nog de moeite. Ik gun King nu wel een hele tijd rust, denk ik, en ga me even op andere werken richten.

Hoe jullie er hier trouwens in slagen op één maand tijd 3-4 boeken uit te lezen (en dan bepaald geen licht werk), dat vind ik wel knap. Zou het nooit kunnen en kan alleen maar hopen dat ik 150 jaar word, dan raak ik misschien aan een fractie van de boeken die ik zou willen lezen.

Januari:

01. Louis Couperus - Noodlot (1890) / 3,5*
02. Ursula K. Le Guin - The Lathe of Heaven (1971) / 3,5*
03. Tarjei Vesaas - Fuglane [The Birds] (1957) / 3,5*
04. Bohumil Hrabal - Ostře Sledované Vlaky [Closely Observed Trains] (1965) / 4,0*
05. Karel Čapek - Válka s Mloky [War with the Newts] (1936) / 4,0*
06. Simon Vestdijk - Sint Sebastiaan (1939) / 3,0*
07. Gerrit Paape - Het leven en sterven van een hedendaags aristocraat (1798) / 3,0*
08. Aldous Huxley - Brave New World (1932) / 3,5*

Het was een uitstekende leesmaand, waarbij de 2 hoogtepunten uit Tsjechië kwamen. Bij de klassiekers van Le Guin en Huxley vond ik de eerste helft enorm sterk, maar werd het plot me toch wat te rammelend en willekeurig - met accenten op voor mij minder interessante aspecten - in de 2e helft voor een hogere score. Nog steeds erg toffe leeservaringen wel. Verder ga ik rustig door met m'n min of meer willekeurige tocht door de Nederlandse en Vlaamse literatuur.

Momenteel bezig in o.a. The Years (Virginia Woolf) (op ongeveer 2/3 nu) en het eerste hoofdstuk is in ieder geval het mooiste wat ik tot nu toe in 2024 heb gelezen.

Waardeloos boek. Er komen veel te veel mensen aan het woord die Dave eenmaal in hun leven kort ontmoet hebben. Eerst krijg je dan vaak een vrij lange introductie over die personen. Om vervolgens met wat nietszeggende korte quotejes op de proppen te komen.
Ik ben er in ieder geval geen snars wijzer van geworden.

https://media.s-bol.com/3ppPzY6oGr8x/nEGQk5/800x1200.jpg

Tijdens een quarantaineperiode had ik tijd over en concentratie tekort, dus daarom heb ik even wat lichter leesvoer genuttigd:

Agatha Christie - And Then There Were None ~ Het favoriete Christie-boek van mijn partner, en ik begrijp wel waarom, want ik heb hem met gemak en plezier in één ruk uitgelezen. 7/10
James Herbert - The Rats ~ Ik ken de auteur verder niet, hij is schijnbaar (volgens de blurb) een grote in het horrorgenre maar ik vond er bar weinig aan. Ik ben sowieso van style over substance, en de schrijfstijl was ronduit matig, maar ook inhoudelijk vond ik het gewoon allemaal net niet boeiend. 4/10
J.R.R. Tolkien - The Hobbit ~ Ik ben ooit in LoTR begonnen maar kon m'n hoofd er na 50 bladzijden over stambomen niet bij houden, dus ik dacht dat dit een iets gemakkelijker leeswerkje was. Dat was het ook zeker, al ging het lezen nog steeds stukken trager dan bovenstaande boeken, en daar heb ik verder geen problemen mee. De pacing viel me wel nogal tegen - dus niet de snelheid van het lezen, maar het tempo van het verhaal, dat een beetje met horten en stoten vooruitging. En die hele confrontatie met de draak stelde uiteindelijk niks voor! Nochtans heb ik me er prima mee vermaakt; of het genoeg was om ooit de hele trilogie te lezen vraag ik me serieus af. 6,5/10

Ook leuke boek inderdaad, maar inderdaad het boek wordt wat rommelig naarmate de boek vordert. Hij heeft er betere geschreven.

6. Fyodor Dostoevsky - The Brothers Karamazov

Ik lees doorgaans weinig klassiekers en als ik het dan wel doe pakt dat soms ook nog eens slecht uit (vorig jaar echt gegruweld van Kafka), maar van Karamazov - hoewel soms zeker ook onuitstaanbaar en te lang en te geaffecteerd - heb ik stukken meer genoten. Vond het wel grappig wat meningen te lezen op Goodreads waar iemand bijvoorbeeld zei dat het een goede 250 pagina's nodig had om op gang te komen, wat ik dan juist weer niet had, terwijl ik juist last had van de (voor mij) inkakmomenten verderop waar bijvoorbeeld het door velen geroemde The Grand Inquisitor mij op de zenuwen werkte. Al met al in ieder geval dik in orde.

Ben benieuwd welke titel?

The Trial!

Ik snap gruwelen van Kafka wel, want ik vind al zijn romans echt vrij boring (zijn kortere verhalen vind ik vaak beter te verteren). Net als stukken van de Gebroeders Karamazov trouwens. al heb je daar nog wel regelmatig het gevoel dat er iets gebeurt dat ertoe doet.

Aha, thanks. Heb ik ooit één keer gelezen, op het verkeerde moment. Ik vond het angstaanjagend, maar wel ontzettend intrigerend en goed. 'Het Slot' viel me dan (recentelijk), na een vliegende start, flink tegen en heb ik vrij snel weer weggelegd...

Laat ik dan maar een lans breken voor Franz Kafka. Een enorm indringende schrijver die in een aantal korte zinnen een gelaagd verhaal kan vertellen (A Little Fable). Het helpt dat ik het centrale thema van zijn werk erg intrigerend vind: de mens die is getekend aan een zelfgecreëerd systeem (The Trial: andermans oordeel, The Castle: ambitie en individualiteit). Het zou allemaal erg naargeestig zijn, ware het niet dat Kafka stiekem ook erg grappig is. Voornamelijk omdat hij erg sterk speelt met woordassociaties. Deze bespreking van David Foster Wallace stipt dat punt ook mooi aan.

Thanks voor het linkje, ik ga eens kijken, DFW vind ik wél heel goed, altijd wel grappig om te zien dat je helden soms zelf helden hebben waar je weer niets mee kunt. The Trial vond ik tenenkrommend, flauwe humor, was echt een lijdensweg. Misschien zijn korte verhalen eens proberen (specifieke aanraders welkom), maar voorlopig even niet denk ik, genoeg op mijn lijst wat ik wel graag wil lezen.

7. Dennis Cooper - Closer

Eerste uit het George Miles-vijfluik, waarvan ik eerder al de tweede en vierde (Frisk en Guide) las. T.a.v. het nog veel choquerender Frisk en het veel ingenieuzere Guide steekt Closer dan wat schraal af, al worden hier duidelijk al veel van de fundamenten van wat zo essentieel Cooper zou worden gelegd. Al met al boeiend genoeg, maar Cooper heeft m.i. later veel betere dingen geschreven (met The Sluts als absoluut hoogtepunt).

Uit: Gilead - Marilynne Robinson

Een oude pastoor in het Amerika van de jaren 50 schrijft een brief als nalatenschap aan zijn zoon, voor als hij er binnenkort niet meer is. Het gaat een beetje te lang door en er gebeurt soms net iets te weinig, maar door de pastorale setting en het melancholische, reflectieve karakter beviel dit boek me toch behoorlijk goed. Bescheiden 4*.

Nu bezig in: Wormmaan - Mariken Heitman