Eindelijk wat uurtjes minder drukte hier.. Of ja, ik weet niet hoe druk emotionele thuisblijvers-die-net-geen-kaartje-hebben-kunnen-bemachtigen kunnen zijn.

zeurpiet, je bent gewoon jaloers

Ik? Welnee

Helaas geen kaartjes Maar als pleister op de wonde zit ik nu naar het 3,5 uur durende concert van The Cure gegeven op 12 maart in het Palais Omnisports Paris Bercy te luisteren

nog twintig minuutjes en dan zijn jullie van mn afgetel af, dan springen we in de auto naar ahoy

Heel veel plezier Linnie en de rest.

Dat jullie je daar eens zwaar mogen gaan amuseren zou ik zo zeggen!

Al twijfel ik er niet aan dat dat niet zo moeilijk zal worden...

*zucht*

Ach wat, nog maar 'es naar Disintegration luisteren dan maar... The next best thing.

Echt niet, de föhn staat anders nog steeds te loeien boven.

GENIET ERVAN, NEDERLANDSE BROEDERS EN ZUSTERS

En kom volkomen "Cured" terug

Ja enjoy, en hopelijk spelen ze net zo goed als vrijdag!

Is ze al weg?

... en de thuisblijvers treuren...

Have fun MuMers!

Gelukkig hebben thuisblijvers die vrijdag wel hebben mogen genieten van een prachtige vertolking van The Cure songs wel de mogelijkheid om zich uit te leven op creatief gebied qua schrijven.
hieronder bevind zich mijn verslag van het dagje, het kan een beetje langdradig zijn maarja, lees maar wat je leuk vind, enjoy ;

Ik wist donderdag al dat ik die nacht geen oog dicht ging doen en helaas was dit ook het geval, hooguit een uur of twee geslapen. De volgende ook nog lessen volgen, verschrikkelijk gewoon, ik was al de hele dag hyperactief tegen iedereen aan het zeggen dat ik naar hét concert van The Cure geen, het jammere was alleen dat niemand ze kende. Kende, inderdaad, ik heb ze er kennis mee laten maken, ik heb zowat de hele dag nummers van The Cure, en ik-ga-naar-The-Cure riedeltjes gezongen totdat mij het zwijgen werd opgelegd door een toch wel iets slaapachtige vermoeidheid dus hierdoor hield ik me de rest van de lessen vrij rustig en met open ogen dromend van het toekomstige Cure concert vloog de tijd voorbij. Daarna, toen het laatste signaal had geklonken en de lessen voorgoed voorbij waren rende ik door de gangen luid schreeuwend ik-ga-naar-The-Cure en sprong van de trappen af, nog een geluk dat ik op de 1ste verdieping zat want anders had ik gegarandeerd enkele lichaamsdelen bezeerd.
Daarna rende ik naar m’n fietsje die ik al extra dicht bij de schooldeuren had geparkeerd wat ik normaal nooit doe omdat ik weet dat ze daar aardige straffen voor uitdelen maar mijn fiets was gelukkig ongezien gebleven. Dus ik sprong om m’n fietsje en binnen enkele ogenblikken had ik de 10 kilometer die anders zo ellenlang zijn afgelegd. Toen ik eindelijk het thuisfort had bereikt. Het was 15:30, ik kon beginnen met aftellen voor ik zou vertrekken wat volgens mijn strakke planning om 16:30 zou zijn. Het uur vloog voorbij want ik moest nog eventjes een cd van The Cure branden om mee te nemen en m’n outfit uitkiezen want ik wist dat Belgische meiden niet de lelijkste waren om het nog voorzichtig uit te drukken.
Maar toen was eindelijk het stap-in-de-auto-moment aangebroken, dus ik stapte in de auto. Het verkeer zat mee en we arriveerden rond een uur of 18:05 en we wisten de auto nog in een redelijk goed parkeerplekje te stoppen. Eventjes genieten van de Belgische lekkernijen, een bakje Belgische frieten en de zeer goed uitziende Belgische meiden. Vooral die ene met een bloemetje in haar blonde haren en voor de rest zwart verkleed deed mijn aandacht trekken. Maar alhoewel ik gaarne haar begeleid had was ze alweer opgedoemd in de grote mensenmassa. Zodra ik merkte dat de grote deuren geopend waren begaf ik me naar het Sportpaleis waar ik naar mijn genoegen rechtstreeks door kon lopen naar de ontvangsthal. Ik kon m’n ogen weer niet geloven wat voor een geweldige mensenmassa zich er bevond. De grootste fans allemaal tezamen Ik vond m’n outfit toch iets te mager als groot Cure fan zijnde dus kocht ik me een geweldig shirt van de 4tour 2008, de show waar dit alles omdraait dus, en trok het meteen aan.

Ik kocht me wat lekkernijen zodat ik tijden show niet zou hoeven op te staan en begaf me naar de zaal rond een uur of 19:15 waar ik op het stoeltje, wat niet het super-relaxte-stoeltje-waar-ik-altijd-van-droom was, ging zitten en vol verwachting afwachtte op het voorprogramma, 65 days of static. Het m’n volgende oogknippering gebeurde er een paar dingen tegelijk;
1 er kwamen een paar mensen op het podium gelopen
2 ze pakten hun instrumenten
3 ze streelden de instrumenten met hun handen
4 mijn oren stonden te springen van het geluid
De volgende ogenblikken begon ik er aan te wennen en kreeg ik al helemaal het concert gevoel. Ze waren geweldig, misschien omdat ik nog nooit van ze gehoord had, het geluid zo hard stond dat het niet anders dan geweldig kon zijn of omdat ik helemaal in de dadelijk-komt-The-Cure-en-ik-ben-zenuwachtig-sfeer was.
Daarna, verdwenen deze figuren waar ik later zeker meer van zou gaan beluisteren van het podium en vol verwachting waren mijn ogen op het podium gericht. Ik wilde niet knipperen met m’n ogen omdat ik de op-het-podium-komen van Robert Smith en co niet wilde missen maar toen ik me bedacht dat ik iets had gelezen van een pauze kon ik het niet laten om toch een paar keer te knipperen wat niet betekent dat ik het half uur pauze ook maar een keer mijn ogen afgewend heb van het podium.
Toen kwamen ze op en begon ik als een gek te schreeuwen, klappen, gillen en al het andere wat mogelijk was om lawaai te maken te doen. Dit ging trouwens door totdat de eerste minuut instrumentale Plainsong begonnen was en begon weer toen Robert Smith ons deed verhemelen met zijn goddelijke stem. Het was meteen de beste versie die ik ooit gehoord had van Plainsong en toen dit nummer toch was afgelopen begon iedereen weer als een gek te klappen en dergelijke geluiden te maken om onze waardering tot uiting te brengen en Robert Smith iets meer op het gemak te stellen. Daarna hoorden we de klanken van Prayers for Rain waarbij iedereen weer volledig uit zijn of haar dak ging vooral bij de lange uithaal bij het stuk tekst ‘prayers for rain’. Ik wist nu al zeker dat het dé avond van mijn leven ging worden. Toen na weer een minutental applaus gingen ze verder met een van mijn meest gewaardeerde nummers wat tevens voor mij een van de hoogtepunten van de avond was, A Strange Day. Een zoete melancholische melodie kwam naar voren waarbij zich later de stem van Robert Smith mengde en mij volledig uit m’n dak liet gaan. Ieder stukje van de tekst zong ik mee en met de instrumentale gedeeltes begaf ik me neuriënd en heejend met nog duizenden anderen als ondertoon. Vervolgens Alt End, weer zo’n ietwat nieuwer nummer wat mij eerder nooit heeft kunnen bekoren. Desondanks viel deze live versie mij zeer mee, lekker swingend nummer waarbij iedereen wel uit z’n dak ging. Daarna het enige nummer wat mij dusver van de nieuwere stijl van The Cure had kunnen bekoren op het studiealbum, The End of The World. Weer zo’n heerlijk swingend nummer wat met veel gevoel en passie werd gezongen en hartelijk in ontvangst werd genomen en waar ik, tot dusver, het grootste applaus en gejoel voor over had. Daarna vervolgden ze met een van de kennismaking nummers van mij met The Cure, Love Song. De eerste keer dat ik dit nummer hoorde was het een akoestische versie gezongen door Tori Amos maar zelfs dat kon niet tippen aan deze versie. Voor mij was een jongen die zijn mobiel pakte en zijn vriendin belde om dit nummer te laten horen. Prachtig dat hij dat deed dacht ik bij mezelf terwijl ik lekker verder aan ’t genieten was. To wish impossible things, weer een nummer wat elk ziel wat zich in de ruimte bevond kende. Ik merkte dat ik hees begon te worden dus hield ik me een beetje rustig tevens met het idee extra ingetogen van het nummer te kunnen genieten. Pictures of you, ik merkte dat The Cure een bepaalde sfeer aan ’t opbouwen was om tot z’n hoogtepunt te komen, desondanks ze pas een kleine 10 nummers gespeeld hadden. Lullaby werd ingezet, ik dacht, net zoals velen anderen aan hun gejoel en applaus te horen toen de eerste klanken duidelijk werden, dat dit het hoogtepunt zou worden. Maar nee hoor!, The Edge of The Deep Green Sea, ik ben er nu zeker van, mijn favoriete nummer van The Cure. ‘Put your hands in the sky’ iedereen gehoorzaamd de almachtige Robert Smith en een massale verschijning deed mijn traanbuizen vollopen en enkele waterdruppels rolden over mijn wangen toen ik dit zag. Hierbij kwam ook het grootste applaus naar voren dat ik ooit gehoord had en ooit zal hebben denk ik. We merkten dat Robert Smith zelf ook ontdaan was door deze massale vertoning bij zijn volgende Hot Hot Hot nummer waarbij hij te laat het eerste couplet inzette en het eerste keer het refrein vergat maar tevens een geweldig nummer. Ik merkte daarna dat de zaal vol zat met echte Cure fans want er werd een nieuwe nummer gespeeld, Please Project. Een nummer wat aan het begin slechts enkelen kenden en meezongen maar ten afloop iedereen uit het publiek het refrein uit het hoofd kende. Weer zo’n magistrale vertolking van de magie die los kwam bij het concert. Daarna was het de beurt aan het populaire stuff van The Cure, The Walk was daar een van. Een losbollige Robert Smith liep over het podium te swingen en ons te vermaken met de lekkere tekst van een van naar mijn gevoel, meest terechte populaire nummer. Push, weer een heerlijk nummer wat iedereen uit volle borst aan het meezingen was, ik ook met de stem die ik nog over had. Daarna vervolgden ze met hét vrijdag nummer, Friday I’m in love. Goh, wat was ik blij dat ik het concert heb bezocht dat op vrijdag was want dit had ik niet willen missen. Geweldige uitvoering van het nummer terwijl ik het eerder altijd een slecht vrolijk geïmiteerd nummer vond was ik nu verkocht. In Between Days, weer zo’n heerlijk nummer met een geweldige partij instrumentale geluiden. En daarna, het eerste nummer wat ik van The Cure kende, Just Like Heaven. Het is lang mijn favoriet geweest en tijdens het nummer wist ik weer waarom. Het was een moment waar iedereen ging staan en mee swingde en zong. De tekst die van een andere wereld komt en de instrumenten die proberen de stem te evenaren wat tevergeefs is maar een geweldig resultaat levert. Primary, weer een geweldig nummer, niets anders over te zeggen. Daarna een overgang met een nieuw nummer, A boy a never knew. Deze was iets lastiger te volgen maar is zeker een nummer waar ik later meer van ga horen. Never Enough en Wrong Number sluiten het populaire tijdperk af en met het fenomeenabele One Hundred Years gaat het verder. ‘It doesn’t matter if we all die’ dé zin!! Geen enkel persoon durfde het om deze zin niet mee te zingen. Disintegration, weer zo’n geweldig nummer waarbij ik de laatste moed bij een raapte om weer enige klanken uit mijn mond te voorschijn te toveren. Ze vervolgden met nummers van Seventeen Seconds ;
At Night, wat heerlijk in het gehoord lag,
M, wat mijn favoriete nummer van het album is
A Play for Today, hét nummer wat tevens de opening van The Cure site is waarbij iedereen mee neuriet wat ook hier het geval was.
A Forest , een verkorte versie helaas maar het blijft een geweldig nummer
Daarna speelden ze nummers waarvan ik enkel kon dromen dat ze deze nog een keer zouden spelen. Natuurlijk de klassieker, Boys Don’t Cry, maar nummers als Jumping on Someone Else’s Train en Grinding Halt, dat ik deze nummer ooit live zou horen, nooit gedacht.
10:15 Saturday Night weer zo’n heerlijk swingend nummer. En het meest unieke nummer van The Cure was denk ik wel het nummer Killing An Arab. Jazeker, het eerste nummer van The Cure wat zeker tot een van de toppers hoort.
‘I'm alive
I'm dead
I am the stranger
Killing an Arab’
Daarnaast speelden ze ook nog op het laatst het geweldige ontroerende nummer Freak Show, het nummer met de beste solo van Robert ooit, Close To Me wat hij volgens mij op een toetertje speelde die hij van een toeschouwer kreeg en als laatste het nummer, Why Can’t I be You. Een geweldige afsluiter voor deze geweldige avond.

Mooi!

Perfume??? Wat is dat nou? Waarom zit jij niet in die galmbak in Rotjeknor?

Omdat ik The Cure al 3 keer live gezien heb!.

Wat is dat voor een zwak excuus man Stel dat men jou een biefstuk met friet voorschoteld, ga je die dan ook niet eten omdat je dat al 3 keer eerder heb gegeten?

Zeer domme mop natuurlijk... Maar kon het niet laten. Ik was me daarnet gewoon nog rot aan het voelen omdat ik er in Rotterdam niet kan bijzijn. Ik heb ze vrijdag en een aantal keren daarvoor ook al gezien, maar als ik de middelen had, had ik er in Parijs, Oberhausen en Rotterdam, minstens, ook bij geweest hoor!

Misschien dat overdaad op den duur ook schaadt natuurlijk...

Het was f*cking briljant!!

3, 4 concerten van één Tour is makkelijk te doen. Had er vanavond ook graag bijgeweest, maar helaas.

Juist ja En het is voor mij gewoon zo dat als ik een dergelijke(grote) band als The Cure al drie keer live gezien heb ik het ook wel genoeg vind. Bovendien is het ook niet goedkoop! Daarbij komt dat er nog zoveel andere goede bands zijn om te gaan zien.

Ik heb ze in 1984, 1986(Pinkpop) en in 2003 gezien.

ga er morgen wel meer op in maar ik heb genoten, ongelofelijk, heerlijk, geweldig!! (al miste ik bij sommige nummers de synths wel, dan denk je dat er een bepaald riedeltje komt maar nee...) Stem van Robert was en Simon Gallup was mn held al

hoeveel encores?
Setlist?

Niet dat we nieuwsgierig zijn hoor )

haha daar heb ik me niet mee bezig gehouden, zal vast wel iemand zijn die dat bijgehouden heeft

Je eerste grote concert toch ?

Mooi man !

Net terug!! Twas heerlijk, ondanks dat de beste nummers bijna niet aan bod kwamen... Maar wat een fu%$ing live-performance!!! Ongeëvenaard! Deze band verdiend al heel lang een standbeeld overdue..

Het was inderdaad echt geweldig. Alleen de live uitvoering van One Hundred Years was te lame voor woorden.

Die vond ik nog wel te pruimen, vooral "primary" was te traag.. maar de afwisseling tussen heftig en mellow was iets te abrupt..

Ja klopt inderdaad. Maar ik vond One Hundred Years ook veel te traag en te pratend. Zijn ook moeilijke tracks om live te spelen denk ik. Maar goed, verder ga ik natuurlijk niet klagen want ik heb ondanks de kutplaatsen ruim 3 uur lang genoten

Iemand een setlist? Heb als gefrustreerde thuisblijver zin om me te ergeren aan het moois dat ik gemist heb. Kan gelukkig teren op een stokoude herinnering, Pinkpop, alwaar ik met de ondergaande zon achter het podium en de nodige plantaardige stimulansen in de bloedbaan gans Pornography voorbij hoorde zweven