Gisteren eerste dag van Le Guess Who. Nog niet zo heel veel bijzondere artiesten. Braids en Nurses in Ekko gezien maar beide waren nog zeer onwennig.

Daana Steve Malkmus and the Jicks in Tivoli.

Voor de liefhebbers nog de dEUS setlist:

The Final Blast
The Architect
Constant Now
Second Nature
Oh Your God
Little Arithmetics
Instant Street
If You Don't Get What You Want
Dark Sets In
Nothing Really Ends
When She Comes Down
Ghost
Keep You Close
Sister Dew
Bad Timing

Encore:
The End Of Romance
Sun Ra
Hotellounge (Be The Death Of Me)

Encore 2:
Theme From Turnpike
Easy

Jullie hadden een encore 2 en wij niet

Zal wel komen omdat het geluid bij ons niet zo best was, was dat bij jullie wel goed?

Zo'n beetje dezelfde setlist als in De Oosterpoort, een prima concert trouwens, en niet uitverkocht. Barman was bijzonder gedreven en goedlachs, en het materiaal van het laatste album kon mij live beter overtuigen van van vinyl... Het geluid was beter dan bij Triggerfinger, maar ik ben nog steeds niet kapot van het geluid in de grote zaal de laatste tijd.

WAA! Jullie hadden Nothing Really Ends!!
Maar hebben ze bij jullie Suds & Soda niet gespeeld?

Nope, en moet zeggen dat ik die ook helemaal niet gemist heb. Wat mij betreft spelen ze die gewoon standaard niet meer en doen in plaats daarvan iets minder voor de hand liggend van het eerste of tweede album.

Die spelen ze toch ook helemaal niet meer deze tour?

Woensdag in Vredenburg. Volgens mij was het bij de eerste toegift. En het was wel leuk dat ze dat speelden, eindelijk gingen al die dertigers eens los

Steve Hackett in De Boerderij.

De man is waanzinnig goed om (met zijn band uiteraard) sfeer neer te zetten , zoals met het openingsnummer Loch Lomond, een geweldig begin. Elk nummer heeft een eigen sfeer, zoals het mij onbekende The golden age of steam, dat een redelijk stuwend ritme heeft en inderdaad klinkt als een stoommachine.

De setlist bevatte de gebruikelijke mix van eigen werk (veel nummers van het nieuwste album, maar ook bijvoorbeeld Spectral Mornings en Every day) en uiteraard de gebruikelijke Genesis-nummers (Windshield, Rooftops, Firth, Los Endos, Carpet Crawlers) maar ook het door mij minder verwachte Watcher of the Skies. Persoonlijk vind ik overigens de vertolking van het eigen werk vaak beter dan de Genesis-nummers.
Vocale partijen werden gedeeld door Hackett zelf, Amanda Lehrman (o.a. een mooie Hierophant) en Gary O'Toole (de Genesis-nummers). Steve Hackett is geen geweldige zanger, maar het heeft eigenlijk wel z'n charme. O'Toole is dan beduidend beter, maar deze moet opboksen tegen de erfenis van Gabriel en Collins, wat uiteraard niet lukt.

De titel 'beste concert van 2011' is allang vergeven, maar dit is toch een goede tweede.

Enig minpunt: de band scheen last te hebben gehad van de airco dus die was uit/onvoldoende, waardoor het niet te harden was in de uitverkochte zaal.

Vanavond Marissa Nadler gezien in de statenzaal in bibliotheek Zwolle... wat een prachtige locatie voor zo'n concert. Hoge zaal met glas-in-lood ramen, echt van die oude houten (bijna kerk)banken... een prachtige locatie voor een solo-concert van Marissa Nadler, die weliswaar zei wat vermoeid te zijn van de vliegreis, maar toch goed in vorm was...

Dit alles werd echter voorafgegaan door Chayah van Diermen, een 16-jarige Zwolse die mij totaal onbekend was, maar die toch ook echt een geweldige set neerzette, het was af en toe misschien iets veel van hetzelfde, en het had niet het hynotiserende dat Marissa Nadler wel heeft... Maar voor een set sterke nummers, met een sterke stem, kun je mij altijd wakker maken...

Marissa Nadler zelf had 2 gitaren bij zich, een 12-snarige en een 'gewone'.... ze speelde maar 2 nummers op de 12-string, maar zei dat haar nieuwe album (dat al klaar is, en waar ze ook 2 nummers van speelde) geheel hierop is, en dit klonk toch allebei erg mooi..

Op het reverb-pedaal dat in het begin niet goed werkte na was alles zeer zeer sterk.... Geweldige uitvoering van Famous Blue Raincoat, maar vooral de nummers van haar beginplaat deden toch de rillingen over mijn rug gaan... Fifty Five Falls, Virginia en vooral Annabelle Lee... heerlijk.. en het bleef allemaal zo betoverend als het ook op plaat klinkt in een zaal waar je een speld kon horen vallen..

In vergelijking met de vorige keer dat ik haar zag is dit een geweldig bewijs van waarom je helemaal geen band nodig hebt, en hoe mooi een goede zaal een concert kan maken

In ieder geval met afstand het intiemste concert dat ik ooit gezien heb.. (waar ze trouwens ook op 2 staat )

Gisteren dEUS in het theater Heerlen gezien. Het nieuwe werk klonk geweldig, er kwamen een paar gehoopte klassiekers langs, de show werd ondersteund met mooie visuals en het geluid was erg goed.

Setlist:


The Final Blast
The Architect
Constant Now
Second Nature
Oh Your God
Little Arithmetics
Instant Street
If You Don't Get What You Want
Dark Sets In
Magdalena
When She Comes Down
Ghost
Keep You Close
Bad Timing

Sun Ra
Theme From Turnpike
Hotellounge (Be The Death Of Me)

Easy

Geen Sister Dew?

Dat zijn 18 nummers, tegenover 20 in Rotterdam

Gisteravond Saxon en support Anvil gezien in de Metropool, Hengelo.

Het was een volle warme bak, uitverkocht. Ik koos positie op het balkon waar het geluid goed was en het zicht ook redelijk, altijd leuk om de mensen vooraan beneden te zien genieten(wel een blik sardientjes).
Anvil speelde enthousiast, sympathieke gasten. Niet foutloos, drummer niet super, maar dat geeft niet. Lips grappig en soms verloor hij zich in de gitaarpartijen. Drumsolo had niet gehoeven. Act met de dildo over de gitaar was amusant.

Saxon, wat een band. Biff goed bij stem en vol charisma en de hele band speelt met overgave en plezier. De nieuwe nrs. van Call to Arms doen niet onder voor de oudjes zoals Mists of Avalon..
Ik geef zelfs de voorkeur aan de laatste platen zoals Lionheart. Daarvan speelden ze het strakke Witchfinder General.
Van Wheels of Steel speelden ze Motorcycle Man, Wheels of steel en later als toegift het gedragen 747 (strangers in the night). Power and the Glory kwam voorbij als een teruggevonden liefde. Crusader doet het bij het publiek ook goed. Drumsolo bij Saxon is wel boeiend genoeg, de bassdrum werd trouwens tijdens de set gerepareerd en ik denk niet dat veel mensen dat zagen/merkten.
De bassist was op dreef, wel erg macho af en toe, maar hoort erbij.
Ook leuk de mix van jong en oud, waar Biff blij mee was. Veel spijkerjasjes met batches, leuk om jasjes te lezen.

Metropool, goed geluid, goede niet te grote zaal, genoeg barren. Minpuntje garderobe na afloop moet je geduld hebben en opletten dat je de trein niet mist. Station 20 meter verder gelukkig.
Na afloop mengden Lips en de drummer van Anvil zich in het publiek en namen de tijd voor praatje en foto.

Vrijdag naar Le Guess Who geweest. Eerst Other Lives gezien in de Helling. Strakke show, maar net als op plaat wisten ze me niet helemaal te overtuigen. Heel veel muzikale ideeën, maar te weinig echte lijn in de muziek. Te veel elementen van andere bands (Radiohead, Fleet Foxes). Geen enkel moment echt in de muziek gezogen. Overigens was ik daar de enige in geloof ik. De Volkskrant sprak van een devoot publiek, zo ondervond ik het ook. Bij zowel mijn metgezellen als de rest van het publiek vierde enthousiasme hoogtij. Ik zal wel wat missen.

Bill Callahan daarna in Tivoli was een hoogtepunt. Ik ben pas recent in de muziek van de beste man gedoken, maar het bevalt me erg goed. Sober, ingetogen en vol passie bracht hij zijn nummers met zijn karakteristieke, donkere bariton. Erg van genoten.

Low daarna was een tegenvaller. Ik houd vooral van het jaren '90 werk van de band, maar dat werd helemaal niet gespeeld. Geen verrassing natuurlijk, al had ik er stiekem wel op gehoopt. Het nieuwere materiaal is minder, maar live kwam het helemaal niet over. Het werd zonder overtuiging gespeeld, zo erg dat het me moeite kostte om mn aandacht erbij te houden. Ben dan ook een kwartier voor het einde weggegaan...

Had ik ook al gehoord. Bij ons speelden die wel.

Vrijdag was ik er ook

Other lives vond ik erg fraai.



Bill Calahan was een beetje statisch maar prachtige stem



Mijn helden Low had te maken met een ongeinteresseerd publiek, altijd lastig.



Zaterdag en zondag nog verschillende 3voor12 sessies gezien waarbij Suuns er bovenuit sprong

Low vond ik ook erg tegenvallen. Ik zag ze een paar jaar geleden al eens, toen meer oud materiaal gespeeld werd - dat beviel mij persoonlijk stukken beter. Maar ik denk ook dat het gewoon niet echt de juiste act is voor een dergelijk festival, met muziek die te ingetogen is. Dit merkte je wel aan inderdaad veel mensen die voortijdig vertrokken en het publiek dat achterin de zaal steeds rumoeriger werd (hoewel dit laatste een probleem is tijdens het hele festival).

Bill Callahan was een mooi optreden, maar waarvoor die film (Godfather) achter hem geprojecteerd werd... ik vond het in elk geval erg ongepast en afleidend (fijn, zo'n man die op de achtergrond gewurgd wordt terwijl je lekker naar Callahan staat te luisteren).

Nisennenmondai in de Helling was de afsluiter van mijn avond. Ze blijven een fenomeen, die drie Japanse dametjes.

Helaas moet ik ook meegaan met de stelling dat Low enigszins tegenviel. Toch blijft het een band die, ondanks hun lange loopbaan, sterk materiaal lijkt af te kunnen blijven leveren. Dit keer leken ze hun dag niet helemaal te hebben; overstemmende bas, mindere songkeuze, onrustig publiek, etc. Gelukkig kan één minder concert mijn achting voor hun niet verlagen.

Bill Callahan was sterk, net zoals zijn laatste album, in mijn opzicht. Anderzijds vrees ik dat hij in de toekomst langzaam wat zal afglijden naar easy-listening en de venijn en spanning uit zijn muziek zal verdwijnen. Tenminste, die tekenen doen zich mij een beetje voor. Maar ja, misschien te voorbarig.

Nisennenmondai, was en blijft een verademing. Geeneens ontoegankelijk, maar toch een geweldig gierende mengeling van (kraut)rock, jazz en electronic. Battles in overdrive, zeg maar, met een ware fitness-workout voor de drumster. Petje af!

Scott Matthew in Bitterzoet Amsterdam. Zeer klein zaaltje met niet al te veel publiek helaas (waar was iedereen die er de vorige keer in Paradiso wel was? Is het de rare dag???).

Hierdoor een enorm intiem optreden van de man van wie ik enorm ben gaan houden: innemend en vooral die prachtige stem in combinatie met de spaarzame instrumenten met de cello die het hem doet bij mij.

Als het goed is was dit mijn laatste concert van het beste concertjaar ooit: heel veel gezien maar ook al mijn grote jeugdhelden kwamen voorbij (Prince, Pumpkins en Almond) plus huidige helden als Zita Swoon, dEUS en Scott Matthew en dan al die schiiterende optredens. Het is dat ik Sigur Ros en Antony dit jaar niet heb gezien want anders........

Een top 10 is ondoenlijk. Ga ik voor de pracht van Scott Matthew en John Grant? Kies ik voor het feest der herkenning van mijn grote idolen of kies ik juist voor de charmante dames dit jaar?

Zola Jesus in een uitverkochte Rotondezaal (fantastisch zaaltje trouwens) in de Botanique in Brussel. Zalig concert van één van mijn favoriete artiesten van de laatste jaren, dit keer samen met een drummer en drie toetsenisten. Het nieuwe album Conatus kwam op één nummer na integraal aan bod, aangevuld met een vijftal nummers van de Stridulum en Valusia EP's. Hoogtepunten waren Sea Talk, In Your Nature, een uitbundig Ixode en de bisnummers Run Me Out en Poor Animal. Ook de live drums waren erg de moeite. En wat een stem heeft dat kleine meisje dat zich Zola Jesus laat noemen toch! Ik stond in het midden van de eerste rij, op minder dan twee meter afstand van Zola Jesus en ging er helemaal in op.

Na Tori Amos' meesterlijke optreden in Bozar was dit het beste concert dat ik dit jaar al zag.

Nou, had ik zaterdag de tweede plaats vergeven aan Steve Hackett, gaat Marillion ineens een geweldig concert geven.

Marillion in Paradiso.

Een kwartier te laat begon mijn eerste Marillion-concert in tien jaar, in een uitverkocht en waanzinnig enthousiast Paradiso met Splintering heart, gevolgd door het massaal meegezongen Cover my eyes en een van hun betere nummers, King. Een geweldige start, maar helaas nam de band daarna wat gas terug.
Het aan de familie van André Kuipers opgedragen Asylum Satellite #1, Somewhere Else en Cannibal Surf Babe behoren niet bepaald tot mijn favorieten, Sugar Mice gelukkig wel. Dit korte nummer vormde helaas het enige nummer uit de hele Fish-periode, die er daarmee wel erg bekaaid vanaf kwam.
Via onder andere Afraid of Sunlight, Fantastic Place, The Great Escape kwamen we na zo'n twee uur aan bij het laatste nummer van de reguliere set, een spetterend Neverland. Ruim twee uur Marillion en toen moest het beste nog komen: toegift The Invisible Man. Op cd mijn favoriete nummer en gisteren bleek het live nog beter door het toneelspel van Steve Hogarth. Ja, en toen wilde de band het podium verlaten. Nah, dacht het niet. Met name Mark Kelly bleek bevattelijk voor de roep van het publiek, zodat de band er ook nog even Three Minute Boy achteraan gooide.

2,5 uur Marillion, een band in grootse vorm, een band die er duidelijk zelf plezier in had en zelf ook genoot. En, ook wel handig, een band die volkomen op elkaar is ingespeeld. Er ging best het een en ander mis op het podium (met name Rothery en Trewavas hadden de nodige problemen met de microfoons en instrumenten), maar alles werd soepel opgevangen door, met name, Hogarth.

Waren er dan helemaal geen kritische kanttekeningen? Jawel, twee zelfs.

- De setlist had wel iets evenwichtiger gemogen, één nummer uit de hele jaren '80 is wel wat weinig.
- Als ik naar De Boerderij ga, dan krijg ik een voorprogramma dat aansluit bij het hoofdprogramma. In, zeg, tachtig procent van de gevallen houd ik er dan ook een prima herinnering aan over. Bij Paradiso staat de teller vooralsnog op twintig procent (één op de vijf, en dan ging het om een band die met de hoofdact tourde). Ook gisteren was het weer niet veel. Lisa Cuthbert is vast een prima zangeres en ongetwijfeld leuk als je van het type Tori Amos houdt, maar ik had liever iets anders gehoord.

Setlist:

Splintering Heart
Cover My Eyes
King
Asylum Satellite #1
Somewhere Else
Cannibal Surf Babe
Sugar Mice
You're Gone
Man of a Thousand Faces
Afraid of Sunlight
Fantastic Place
The Great Escape
Between You and Me
Neverland
Encore:
The Invisible Man
Three Minute Boy

fijn metal feestje gisteren in 013 met Machine Head!

Foto's - Machine Head, Devildriver & Bring me The Horizon @ 013 Tilburg 28-11 | Rockblog

Het was inderdaad rustig. Hij speelde zonder voorprogramma en dan nog twee nummers niet die wel op de setlist stond, dus helaas erg kort.

De donkere nummers kunnen mij meer bekoren dan de "vrolijke" ukele songs.

Het is in ieder geval fijn om te lezen dat het erg goed was en je genoten hebt.

Even wat opmerkingen:

De setlist is een opgerekte versie van diegene die de afgelopen weken op het programma stond bij de dubbeltour welke de band deed met Saga in Duitsland (waarbij beide bands 90 minuten speelde).

Dat de band nog 1 nummer uit de F periode speelde is al heel wat, meestal is dat er geen (bij normale concerten). Lijkt mij ook vrij logisch aangezien het een andere zanger is die inmiddels een veel groter repertoire heeft dan de eerste zanger waarbij de band ook nog eens een hele andere kant is opgegaan.

Wie op dat idee gekomen is weet ik ook niet, voor de andere concerten is Sun Domingo het voorprogramma en dat sluit dan wel weer prima aan bij de hoofdact. Sterker nog op de laatste cd van SD staat zelfs een duet met Hogarth.

Nou ja, ik had er ook geen tien verwacht hoor Ik meende me alleen van mijn box van het Marillion weekend 2009 te herinneren dat ze daar toch wat meer F-tijdperk speelden, maar dat blijkt ook nogal mee/tegen te vallen, zie ik net (en zal door jou ook vast niet tot de normale concerten worden gerekend).
Misschien viel het ook wel een beetje extra op omdat ook Season's End geheel afwezig was.

Gelukkig hebben ze verder ook nog wel een paar aardige deuntjes gemaakt...

Die weekenden zijn toch meer fanbijeenkomsten natuurlijk en tijdens die concerten komen idd nog wel eens wat vaker nummers uit de F periode voorbij. Dit ook omdat de band tijdens deze concerten de "echte" fans welke al zo vaak gaan iets anders wil voorschotelen. Dat Seasons End afwezig is toch wel jammer te noemen. Nou ja, aangezien de band nog wel eens wilt wijzigen in de setlist wellicht vanavond bv. het titelnummer

Misschien helpt het als je hard schreeuwt?

Vond Low helemaal niet zo tegenvallen - niet slechter dan de meeste optredens van ze in normale zalen in ieder geval. Bovendien een prachtige, vrij ingetogen uitvoering van Monkey en ik heb Canada live nog niet beter tot z'n recht horen komen. Verder misschien niet de mooiste setlist, maar ik mis het oude materiaal eigenlijk altijd bij Low.

Verder was het een erg fijn festival, ook een erg mooi optreden van Marissa Nadler (heb er zelden zo goed gezien), weinig matigs en eindelijk Panda Bear live gezien. Ontdekkingen/verrassingen: Nisennenmondai, Stranded Horse (mensen die voor Callahan kozen hebben wat gemist!), Oy Division en Dan Haywood's New Hawks. Vooral die laatste was echt ontzettend mooi.

En wat is de kelder van de Kargadoor een geweldig zaaltje!

Nneka, Live in AB Brussel - 28 november 2011

In 2010 stond ze nog in de veel kleinere Club van de Brusselse Ancienne Belgique. Nu, een goed jaar later, wist ze de veel grotere Zaal te doen vollopen. Ze had natuurlijk ook een nieuwe plaat, Soul Is Heavy, om mee te brengen waarmee blijkt dat de aanhang van Nneka duidelijk groeiende is! Achteraan het podium waar normaal de naam van de optredende artiest of iets dergelijks staat opgesteld zagen we enkel een witgeschilderd zwart doek hangen. Een link met de hoes van Soul Is Heavy is snel gelegd. En hoewel we nergens een naam konden lezen, was het duidelijk: Nneka!

Alvorens de Nigeriaans-Duitse het podium betrad was er nog een Ghanees-Duitse om het voorprogramma te verzorgen. Y’Akoto was haar naam en ze bleek de buurvrouw te zijn van Nneka in diens flat in Hamburg. Uiteraard ‘destiny’ en ‘faith’ en al die toestanden, het dametje kon als ze zich wat wist te beheersen een aardig stukje zingen en ook de songs gingen hier en daar al de goeie kant op. Haar lichaamstaal was wel nogal chaotisch. Ze had steeds de neiging met haar armen gekruist te gaan staan, om dan vervolgens heen en weer te gaan zwiepen, en dan weer timide te kruisen. De soul van Y’Akoto was iets traditioneler, stereotieper ook, maar met de juiste begeleiding zit er wel ergens een carrière in. Concurrentie hoeft Nneka nog niet meteen te vrezen. Het publiek lustte er wel pap van en de overweldigende respons verraste ook de zangeres, die na haar setje met dankbaar waterige ogen het podium verliet. Mooi om te zien.

En dan valt de bom van Nneka! Zoals ook de laatste plaat binnenkomt, begint de show stevig met Lucifer (No Doubt). En net op de uitbundige refreinen nam ze gas terug en fluisterde zacht “I’m loving you more than I love myself”. Het gaf een andere invalshoek aan het nummer; een belangrijke reden waarom een live-concert een meerwaarde kan zijn! Ze deed dat met een pijnlijke frons over haar gezicht. Iets wat ze veel zal gaan doen: fronsen, van pijn, van boosheid, van ongeloof. De ogen bleven veelal gesloten, maar emoties stonden het volle anderhalf uur van haar gezicht te lezen! Prachtig! En toch: haar glimlachjes probeerde ze te allen tijde te onderdrukken... Ze gaat zo op in haar materiaal dat het oorverdovende gejuich na elk nummer haar telkens weer overviel. Het deed haar duidelijk deugd, maar maakte haar tevens wat onwenning: het onderdrukte glimlachje.

Nneka de muzikante kwam naar voren in een jamsessie Buffalo genaamd. Eerst strijdde ze al zingende tegen de bassist om vervolgens kloppend op wat ik vermoed versterkers te zijn op te boksen tegen het geweld van de drummer. Ze bleef bovendien zingen. Bijzonder entertainend en tegelijk muzikaal hoogstaand, het zou me niet verwonderen op een volgend album een titel Buffalo te lezen. De krachttoer die het concert aan het worden was leek even verstoord te worden met My Home. Een van de meest explosieve nummers van Soul Is Heavy kwam er nogal tam uit. Het nummer kent vele muzikale lagen en zanglijnen die Nneka onmogelijk in hetzelfde tempo kan uitvoeren. Een aantal van die elementen werden dan ook uit de keyboard afgespeeld, maar veel effect had dat niet. Met z’n vijven op het poidum kunnen ze misschien niet de albumversie ten gehore brengen, maar er zijn andere oplossingen. Zo staat er op YouTube een filmpje waar Nneka dit nummer solo met de akoestische gitaar brengt in de Parijse straten en het werkt gewoon! Waarom hier dan niet op die manier? Er onstond wat gekibbel op podium, waarna Nneka naar de microfoon liep “So I guess it was me then. Awkward.”, gevolgd door een onderdrukt glimlachje en vlug vergeten met het inzetten van Do You Love Me Now. Hier nam ze wel zelf de gitaar. Even hoopte ik op een akoestische versie, die ook op YouTube te vinden is, en ook ronduit fantastisch is. Maar in de plaats kregen we de explosiviteit die ons in My Home ontzegd was! Op plaat profileert ze zich nooit specifiek als zangeres of vocaliste, maar de uithalen die Nneka hier uit haar mouwen wist te schudden zijn niets minder dan indrukwekkend. Ontzettend zuiver, erg avontuurlijk en steeds boordevol gevoel gezongen, de soul van dit meisje komt live pas echt tot leven!

Ook sommige nummers tonen live pas echt hun kracht. V.I.P. valt op het album niet specifiek op, maar live is het duidelijk een paradepaardje! Een nummer dat naar eigen zeggen geen show mist en een waar manifesto dat gegarandeerd zijn publiek meekrijgt. Alhoewel, het meezingen van “Vagabonds in power” verliep in Amsterdam de nacht voordien blijkbaar behoorlijk shitty (ja, ja). Van haar trotse gezicht kon je dan ook gemakkelijk aflezen dat we in Brussel minstens tien keer beter waren, haar glimlachje probeerde ze echter nog steeds best mogelijk te onderdrukken. Gooi achter deze overweldigende power nog de aanstekelijke protestsong Soul Is Heavy en je hebt het gevoel dat we serieuze dingen gaan veranderen in deze wereld. Dit is de kracht van muziek, de kracht van Nneka!

Naast de nummers van het laatste album was er uiteraard ook plaats voor wat ondertussen Nneka-klassiekers zijn geworden. Zo passeerden Walking, Suffri en Africans allemaal overtuigd de revue. Dit zijn allemaal nummers die over 20-30 jaar en langer nog steeds met gemak overeind zullen staan! Het indrukwekkendst was de uitvoering van Heartbeat! Als na het gebeuk van Suffri plots een intieme pianosolo volgt lijkt het momentum weer helemaal zoek, maar dan komt Nneka met haar sappige soul vanuit de coulissen het podium op geslopen en baant zich al kruipend en strompelend en tegelijkertijd puur zuivere noten uitkermend een weg naar het bekende baslijntje en de onvermijdelijke melodie “Ca-ha-han you fee-hee-heel my hea-hea-heart is bea-hea-ting”. Een hit is relatief, maar Nneka heeft er duidelijk een. De zaal ontploft, Heartbeat is het vuurwerk van deze bijzonder geslaagde show! Met de bis van Africans, “Wake up world, Wake up and stop sleeping, Wake up Africa, Wake up and stop blaming”, kregen we nog wat food for thought op de treinrit huiswaarts.

Nneka heb je niet ten volle ervaren zonder een liveconcert! Al was het maar voor die aandoenlijk onderdrukte glimlachjes, zo schoon...