Net The Customs gezien.
Cd vind ik tegenvallen maar live een retestrakke band.
Ze speelde hun nieuwe cd, met de drie hits van Enter the Characters (Rex, Justine en Matador).

Live komen ze goed uit de verf met hun mix van Interpol en Editors.

Voorprogramma trouwens Fools of Liberty muzikaal helemaal terug naar begin jaren 80. Denk aan Sound, Chameleons, Death Cult en Joy Division. Alleen de zang komt er niet goed uit. Muzikaal geweldig !!

Gisteren ben ik naar Jan Akkerman geweest in Luxor Live. Had wel weer zin in een concert en de prijs en locatie waren gunstig.

Had Akkerman in 2010 in Doornroosje gezien waar hij een spetterend, lang concert gaf. Toen stond vooral het etaleren van zijn vakmanschap en veelzijdigheid (prog, blues, jazz, fusion, rock) centraal. Deze keer was het toch ietsjes anders. Akkerman richtte zich vooral op jazz (een hoofdrol voor Minor Details) met een enkel blues- en rockuitstapje. Geen nauwelijks te volgen maatwisselingen die je om de oren werden gegooid.

Hij was dus ietsjes ingetogener met af en toe flinke muzikale explosies. Het eerste uur (of vijf kwartier o.i.d.) vond ik heel erg goed. Als je live naar de man kijkt als hij solo's inzet is het soms moeilijk voor te stellen dat hij in zo'n halfgevuld zaaltje voor een habbekrats staat te spelen. Je vraagt je ook af wat John Mayall bijv. met een Mick Taylor moest (niet dat Akkerman zoiets geaccepteerd zou hebben, hij wil te duidelijk z'n eigen pad volgen en zichzelf vernieuwen). Vond de ingekorte 'Eruption' wel tof om te horen. Of de ietwat oosters klinkende synthesizerversie van 'House of the King', toch wel een creatief herarrangement. Toch hoor ik momenteel het liefst zijn solowerk. Hij heeft zich zoveel verder ontwikkeld na Focus.

Hij had er zelf ook zin in en hij was constant aan het geinen. 'Nu we er toch zijn, zal ik maar een blokje Focus doen? Afdeling georganiseerde misdaad.' Ik kon wel lachen om dit mes in de rug van Thijs van Leer. Insiders weten meteen genoeg over de aard van deze opmerking.

Na een minuut of 75 was het beste er wel af. Een wat trager, vrij standaard jazznummer van Minor Details kwam langs en 'Hocus Pocus' en 'Sylvia' hoeven voor mij niet zo meer. Dat ken ik nu wel. Akkerman speelde ook wat slordig tijdens 'Sylvia', denk dat hij er ook niet zo'n zin in had. Ik had wel de indruk dat hij van Leer bewust belachelijk maakte in 'Sylvia' door met absurde gillende flageolettonen de falsetzang van van Leer na te doen. Ik moest er wel om lachen in ieder geval. Tja, daarna dat meespelen met die dancebeat, dat hoeft van mij niet zo. Pas na een minuut of vijf nam hij zelf eens de lead.

Het laatste halfuur vond ik niet zo boeiend, maar daarvoor was 't erg goed. De vorige keer was nog een stuk beter, al was zijn bassist deze keer aanzienlijk beter.

Het geluid was wel aan de harde kant en ik vond het vrij gierig dat ik een stempel kreeg in plaats van een papieren kaartje. Zelden heb ik trouwens zo'n asociaal publiek meegemaakt. Constant rumoerig en hard praten. Waarom kom je in hemelsnaam als je niet de concentratie en het respect hebt om je mond dicht te houden zodra muziek wat serieuzer benaderd wordt? Diezelfde lui veerden natuurlijk op bij 'Hocus Pocus'...

Eruption heeft hij al vrij lang niet meer gespeeld. Het zal me benieuwen als ik weer naar Jan Akkerman ga. In het theater houdt Jan ook niet rekening met het volume als hij met band speelt. Heb hem in 2000 nog eens voor 800 man zien spelen in combinatie met het Rosenberg Trio.

Liever Mick Taylor dan Jan Akkerman,absoluut(maar goed ben ook Stones liefhebber). Beide live aan het werk gezien. Mick Taylor speelt met meer blues gevoel en meer finesse. Maar wellicht doe ik Akkerman tekort want als hij met overgave speelt wil ik hem best nog wel eens zien.

Stijn_Slayer bedankt voor je verslag.

Spinvis in de Rotterdamse Schouwburg.

Ik ging er neutraal heen maar moest constateren dat het live erg goed in elkaar zit. De Rotterdamse Schouwburg als poppodium deed het ook goed: stoelen uit de zaal en toch genoeg zitplaatsen over.
Mooi dat ze meer concerten gaan organiseren want het wegvallen van Nighttown/Watt is voor een stad als Rotterdam toch bijzonder pijnlijk. Het gat tussen Rotown en Ahoy is te groot en zij kunnen dit goed opvullen op deze manier.

Enorm genoten van vooral de nieuwe nummers (de 2 hoogtepunten waren voor mij Club Insomnia en Kom Terug).

Hoe was Lola Kite, aERo? Die stonden toch in het voorprogramma?

Die vond ik ook prima te pruimen. Hun cd heb ik 3,5* gegeven en zo denk ik ook wel over hun optreden. Leuke band.

Concert ter erre van een boekpresentatie van Matthijs van der Ven http://onderinvloed.com/, waarbij artiesten leuke liedjes coveren.

Er traden de volgende artiesten op
- Odilo Girod (Coparck) met Radiohead
- Marien Dorleijn (Moss)
- Jelle Paulusma met Neil Young
- Bertolf
- Three Blind Wolves met Bettie Serveert

Fire! live in Ekko vanavond. Super intens, echt genieten!

Mats Gustafsson blies op zijn sax alsof de aderen op zijn voorhoofd ieder moment konden springen:

Echo and the Bunnymen in Paradiso.

Eén van mijn favoriete bands toch wel dus ik had er zin in. De hele eerste twee albums zouden gespeeld worden maar dat bleek niet helemaal waar: Crocodiles kwam in zijn geheel voorbij, toen een wat vervelende pauze (worden de mannen oud?) en toen Heaven Up Here maar die speelden ze tot All My Colours. Die laatste 3 nummers deden ze gewoon niet meer. Misschien dat ze moesten opschieten omdat het uitgaanspubliek voor het feest erna al stond te trappelen naar binnen te gaan?

Vervolgens kregen we nog toegiften in de vorm van The Killing Moon, The Cutter en Nothing Last Forever plus Lips Like Sugar vormde een tweede toegift.

Ze speelden strak, het was heerlijk om mijn jeugd voorbij te horen komen en Ian was bij stem. Hoe hij verder was zou ik niet weten want het hele optreden speelde zich in het donker af (met wat groentinten en bij The Killing Moon blauw). Geheel in stijl zullen we dus maar zeggen.

Een uitstekend optreden met wat vreemde trekjes zullen we maar zeggen (de pauze en het niet in zijn geheel spelen van het tweede album, iets wat ze de dag ervoor in Brussel ook niet deden zag ik en dag daarvoor in Parijs gewoon wel).

Hopelijk komt er snel weer een Ocean Rain uitvoering.

De video is niet door mij gemaakt.

Leuk om te lezen dat het goed was, in februari ga ik Spinvis ook zien

Die pauzes waren inderdaad wel wat onzinnig. Een kwartier pauze na 35 minuten spelen? Tja, het zal wel iets met iemands nicotineverslaving te maken hebben ofzo.

Vanaf het tweede balkon viel ook maar moeilijk een beeld te krijgen van wat op het podium gebeurde. Je kon ook beter niet te veel kijken want je kreeg met enige regelmaat een flinke lichtbundel in je ogen. Het was in ieder geval allemaal erg statisch, maar dat kwam niet echt als een verrassing.

Geluid was gelukkig goed, daar had ik na de dj-muziek en het voorprogramma (dat ik trouwens niet onaardig vond) wel mijn twijfels over.

Wat me naast de vreemde pauze en het niet spelen van de laatste drie nummers van HUH, nog opviel waren de baarden van Sergeant en McCulloch. Het geluid was prima en met name de ritmesectie speelde uiterst strak, jammer was dat het gitaargeluid daar wat in ondersneeuwde.

Oe, dat vond ik nou net het minpunt. Zijn stem klonk aardig brak.

Verder een mooi strak optreden. Ik heb vanaf het tweede balkon vooral de handelingen van Sergeant in de gaten gehouden. Ritmesectie was erg goed.

Wel bijzonder teleustellend dat de laatste drie nummers van HUH werden geskipt, No Dark Things is toch wel een persoonlijke favoriet. Had dan een paar toegiften geskipt.

Nog eentje dan (ook niet van mij):

Grappig, dat vond ik dus niet. Sterker, ik maakte de grap dat ie misschien wel playbackte. Je kon het toch niet zien in het donker (dat ze er bij liepen als zwervers ook)



Sloeg nergens op: zeg dan niet dat je de eerste twee albums integraal speelt. In Brussel precies hetzelfde zag ik aan de setlist terwijl daarvoor in Parijs gewoon de hele twee album en iets minder toegiften.

Ze speelde trouwens in dezelfde setting als tijdens hun Crocodiles toer begin 1981, in legerpakken (Sergeant) en camouflagenetten aan de muur

Some of there guys went missing, however ...

Lost in the same attack

Ik was zelve gisteravond bij het Festival van het Kippenvel, oa Inetregalactic Lovers en Loney Dear en ik ben de impressies nog aan het verwerken. Loney Dear was nl een beetje een tegenvaller.

Loney dear vond ik persoonlijk wel goed, zelfs beter dan de vorige keer.
Ook het voorprogramma van Rebecca Sier was prima. Intergalactic Lovers kon mij veel minder bekoren, hun nogal standaard rock en liet me koud.

Als je nou een anjer in je knoopsgat had gedragen had ik je herkend
Ik reageer nu zonder dat ik de door mij gewraakte songs heb kunnen identificeren mbv cd/lp (qua feedback), dus moet ik het generiek houden, en dan is er het risico dat je denkt dat ik uit m'n nek klets.

* het vorige optreden in Ekko (met ook Patrick Watson) vond ik intiemer, stemmiger
* de drummer was erg goed; het geluid van de bas stond te hard afgesteld
* bepaalde faves hadden een ander arrangement gekregen: hoekiger en misten daardoor de 'flow'en de opbouw - kan met alle liefde de titels vermelden als ik de cd erbij heb gehad.
* Emil's verandering van plaats en microfoon haalde - met zijn onnodig geouweneel - de vaart uit het programma.
* geen goede selectie, geen goede opbouw; pas over de helft ontstond er een soort kern.
* 12-snarige gitaar kwam er qua geluid te weinig uit (in 3 of 4 nummers max)

Wat ik miste: intensiteit, broosheid (dat zit in zijn muziek), flow/opbouw.

Intergalactic Lovers: aangename verrassing, nix "standaard rock" - shame on you. Een veeltal elementen kon je herkennen: van een beetje triphop a la Hooverphonic, via postrock (Mogwai) naar shoegaze (Slowdive, Ride) en als dat je ding niet is, prima - maar "standaard rock"is niet van toepassing - volgende keer toch die anjer maar in je knoopsgat. Ik heb altijd een madelief bij me

Oja Rebecca Sier: gitaarspel ok, stem goed, liedjes voor verbetering vatbaar (songwriting is lastig): 6 - 6,5 (op schaal van 10)

Ik lees net een interview met Will Sergeant op Fileunder.nl. Waarschijnlijk dus toch de nukken van Mac.

Loney dear is in een andere fase beland en ik vind het juist knap dat hij zich aanpast.






Alleen Delay vond ik nog enigzins te pruimen. Misschien was ik wel bedwelmd door de geuren (ze hadden net chili con carne gegeten) of verdoofd door de drums die wat dicht bij stonden. Het was als ik het zo terug hoor ook niet altijd even zuiver. Maar smaken verschillen nu eenmaal



Rebecca kent in iedergeval haar klassiekers:

Die klassieker die was al te herkennen bij de eerste accoorden. Wij denken - denk ik zo - in bepaalde opzichten anders over muziek; dat nummer van Intergalactic Lovers dat je postte, vond ik net één van de mindere.

Ze hebben meer shoegaze-achtige nummers gespeeld en die vond ik beter. Imo is Loney Dear op dit moment voorbijgestoken door Jens Lekman - het kleine verdriet heeft Emil laten liggen en nu doet ie meer rocky - nummers als Saturday Waits, Airport Surroundigs, I Gol Lost dat soort nummers, die mis ik. Moet het laatst album nog wel kopen en beluisteren.

No offense: je geluid is wel eens beter geweest.

Net terug van Bonnie "Prince" Billy in de Tivoli, zijn eerste optreden dit jaar en hij had er zin. Het was erg goed en ruim 2 uur lang boeiend. Enig minpunt was de uptempo en te vrolijke versie van I See a Darkness na de eerste 5 (nieuwe) nummers. Zijn blik na dat nummer verried ook de gedachte: 'Zo, dat hebben we iig gehad...'

Gisteren de black key gezien in Antwerpen, vanmiddag schrijf ik er wat meet over

Ik was er ook bij! Een zeer geslaagd, energiek concert voor mij.
Hoogtepunten waren Little Black Submarines en Everlasting light.
Sowiso klonken alle nummers van de nieuwe plaat zeer goed live!

was idd een erg geslaagd optreden, goede gitarist naast hem.
Ik zelf vond deze versie ook minder, kan me wel voorstellen dat je als artiest zijnde die zoveel tourt, je enige variatie in je nummers wilt brengen, alleen dit nr hoort gewoon rustig gespeeld te worden..

Had bij aanvang wel zoiets van, wat moet dat worden 3 microfoon standaards + 1 vleugel, maar al bij de eerste noten wist ik dat het goed zat..

Ook ik was gisteren bij BPB. Erg mooi optreden dat helaas voorafging door een nogal saaie supportact, Suasanna (zonder Magical Orchestra). Wil iemand die meid eens wat peper voeren? Enfin, het wachten werd door BPB en consorten ruim goedgemaakt. De man was geweldig goed bij stem, had er duidelijk veel zin en had een mooie setlist samengesteld met nieuwe nummers en ouder spul. Bovendien had hij een stel puike muzikanten bij zich: die gitarist speelde briljant en Angel Olsen vormde met haar prachtige stem een fijne aanvulling op het geheel. En laten we wel wezen, qua looks zou BPB het niet veel verder brengen dan een bijrol in het oude testament - ook wat dat betreft was de aanwezigheid van Angel een fijne aanvulling. Het oog wil ook wat tijdens zo'n concert

Wel verdorie! Hij had nog speciaal groene nagellak opgedaan!

Was een goed optreden, zeker, maar ik had - en dan vooral bij I See a Darkness - wel 't gevoel dat 't allemaal wel nóg beter kon. Er zat meer in, of zo iets. Absoluut niet verwaand klinkend, maar meneer de Bonnie kan zoveel beter. En mooier. En grootser. Dat gevoel had ik een beetje na afloop: het was goed, en wonderwel, maar niet alles is eruitgehaald wat er in die knaap en zijn medeknapen zit. Misschien de overwegende majeur-stemming, in plaats van z'n mooie mineurmelodieën? (waar inderdaad dus weer I See A Darkness aan ten onder ging..)

Vond zelf het hoogtepunt Beast for Thee. Sterk gebracht, en had eigenlijk op meer van dit soort nummers gehoopt (waar was New Partner? Of heb ik die gemist? Of in ieder geval iets moois van z'n Palace-tijd, had stiekem toch wel op iets als You Will Miss Me When I Burn gehoopt..) Maar ik had vooral bij het ontbreken (nogmaals: ik kan er naast zitten) van New Partner een onvolledig gevoel.

Voorprogramma Susanne was overigens bedroevend slecht. Rijmniveau van een kleuter ('I'm sorry I let you down, I'm sorry I act like a clown') met de Joy Division-cover (overigens ook eentje van Thin Lizzy) als groot dieptepunt. Oersaai, en dat merkte je ook wel aan het publiek. Kon 't slecht waarderen.

Andere voorprogramma (gemist, Bertus?) was wel erg leuk. This Leo Sunrise, Utrechts bandje, had ik van te voren al opgezocht, en die kunnen echt wel wat gaafs. Bij de opname stond de Engelse uitspraak me wat tegen, maar live was dit absoluut geen probleem. Erg leuk bandje, ook een mooie sfeer. Sterk!

Kortom: niet alles er uit gehaald wat er in zat... Maar(!), een niet volledige Bonnie is alsnog gewoon een retesterke Bonnie. Dus.

Afgelopen zaterdag ben ik bij Empyrium in Bochum geweest, wat een gigantische indruk heeft achtergelaten. Pure vakmanschap. Van alle albums werden stukken gespeeld en één nieuw lied. De Christenkirche was een goed gekozen locatie qua akoestiek het beste wat ik tot nu toe ben tegengekomen. Marcus Stock was zichtbaar een beetje nerveus in het begin, het was tenslotte het eerste optreden uit hun bestaan (het optreden van vorige jaar in Leipzig op het Gottik Treffen even niet meegerekend). Ik krijg nog kippenvel als ik terugdenk aan de uitvoering van The Franconian Woods in Winter's Silence, Die Schwäne im Schilf & Mourners. Mooi was ook de staande ovatie van 10 minuten.

Het zal echter geen vervolg krijgen. Slechts hier en daar een los optreden op een geschikte locatie. Ik (en mijn vriendin uiteraard) zullen de volgende keer er weer bij zijn.

Setlist:

- The Days Before The Fall
- The Franconian Woods in Winter's Silence
- Where at Night the Wood Grouse Plays
- Heimwärts
- Mourners
- Die Schwäne im Schilf
- Dead Winter Ways
- Der Weiher
- Many Moons Ago
- Das blau-kristallne Kämmerlein
- Mourners