Gisteren naar Rats On Rafts geweest, in het Cultuurcafé op de campus van de Radboud universiteit. Ze begonnen een uur later dan gepland stond (ik heb de drummer gezegd dat ze de volgende keer wel een hele avond de soundcheck kunnen houden, zeggen dat dat het optreden is en dat dat avant-garde is), maar toen ze eenmaal begonnen, was het hen ook snel vergeven. Ze begonnen met 'Number 22', net als op de plaat min of meer een intro. Volgens mij gingen ze daarna over op 'Jazz' (ze hielden sowieso nauwelijks pauzes tussen de nummers). De nummers werden flink uitgesmeerd, veel viezige noise er tussen, maar ook een paranoïde gevoel voor funk. Ik kon er in elk geval uitstekend de Ian Curtis op dansen. Uiteraard werd er afgesloten met 'God is Dead', wat ook nog een meebrulmoment werd.

Net terug van Atomic in het (helaas lang niet uitverkochte) Bimhuis, maar het publiek was enthousiast voor een volle zaal en de mannen van Atomic hadden er overduidelijk zin in, met name na de pauze. De hele nieuwe plaat, plus nog wat mooie extras gespeeld. Het was werkelijk fan-tas-tisch!



En wat is Paal Nilssen-Love toch een drummer van jewelste. Hij drumt mee op een aantal van m'n favoriete platen, dus dat hij kon drummen wist ik. Maar dit was de eerste keer dat ik hem live aan het werk zag... de techniek van die jongen, en zo vlug en hard en goed, terwijl hij tussendoor nog van z'n bakkie Segafredo koffie zit te drinken alsof hij in zijn luie stoel zit.



Het Bimhuis verveelt trouwens ook nooit, met het mooie uitzicht op Amsterdam... (Jammer dat mijn telefoon op afstand niet echt scherpe foto's maakt - misschien als ik wat meer tijd had genomen voor een foto was het beter gelukt, maar wie heeft daar zin in als er zo fantastisch gespeeld wordt.)

Gisteren een legendarische avond meegemaakt in de grote zaal van deMelkweg, waar The Game optrad. De avond zat volgepropt met hiphopclichés, waardoor onder meer het voorprogramma zo slecht was dat het weer geniaal werd. Het optreden van The Game zelf was prima, hij deed alle klassiekers (jeugdsentiment), helaas heb ik het laatste gedeelte moeten missen omdat ik met de trein naar huist moest. Ik hoorde wel dat dit gedeelte erg slecht was, hij begon al toen ik richting huis ging steeds meer te praten (nee GrafGantz, laat die grap) in plaats van muziek te maken.

Gisteravond Wolves like Us, The Secret, Toxic Holocaust en Kvelertak gezien in Lille Vega.
Wolves like Us vond ik muzikaal niks en het geluid was slecht. The Secret was iets beter maar wisten me ook niet echt te boeien.
Toxic Holocaust speelde Thrash metal zoals dat in het midden van de jaren '80 werd gespeeld, inclusief alle tekstuele clichés en een zanger/gitarist met geblondeerd haar en bandana. Een erg goed optreden, waarbij het publiek voor het eerst ook een beetje actief werd.
Kvelertak was op dreef, net als de vorige keer dat ik ze zag. Hun black metal/rock 'n' roll mix werkt live veel beter dan op studio-album. Nog nooit zoveel crowdsurfende en stagedivende mensen bij een concert gezien. De bassist klom op een gegeven moment van het podium op het balkon om daar gewoon door te spelen. Een erg goed concert, een van de betere dit jaar.

Net nog gezien: De Dijk in Paradiso, voorprogramma het jonge bandje Peace. Mijn oren tuiten nog na.

Ik heb van Peace (voor ze begonnen) een EP-tje met 5 nummers gekocht en ben benieuwd. Qua rock was het wel aardig maar ze moeten nog wel erg veel leren.

Zo liep er een dame rond van enige omvang met een zwarte broek en een rood achtig lange vest die niets anders deed dan haar afzakkende panties (tenminste, ik hoop maar dat het dat was) omhoog te sjorren: geen gezicht. Zoiets gaat dusdanig de aandacht trekken dat het afleidt van de muziek,
Ze was sowieso een zeer kleine vocale rol toebedeeld, haar enige ook zodat het panel met wie ik op stap was zich terecht afvroeg wat haar toegevoegde waarde verder was.

De zanger met een zéér aanstellerig kapsel kon het makkelijk in zijn eentje. De rest van de band oogde normaal.

Ik ga niet snel naar De Dijk, om de waarheid te zeggen heb ik er zelfs nagenoeg geen albums van ( Voor de Tover en die cd met Salomon Burke heb ik dan nog) maar voor Paradiso heb ik altijd wel een zwak.

Een geweldig 19e eeuwse look qua balkonnen en plafond, echt geweldig. Meestal ga ik ergens op de eerste verdieping zitten, helemaal aan het einde zodat je leuk alles op het podium kunt zien gebeuren en je af en toe je duim op kunt steken naar Huub van de Lubbe om aan te geven dat je het leuk vind.

Ik ben ook altijd geïntrigeerd door het kleine deurtje naast de enorme glas in lood ramen, die hoort bij de oude geschiedenis van het gebouw.

Welke nummers er gespeeld worden is mij dus volstrekt niet bekend maar ik kan wel constateren dat De Dijk Paradiso behoorlijk plat speelde. De aanwezigen waren of een hele fanatieke schare of De Dijk wist met hun nummers voortdurend het publiek op de juiste manier te bespelen.

En dat is toch precies waar het allemaal om draait. Van der Lubbe, met zijn kenmerkende bewegingen en glimmende pak (later Hold on tight T-shirt) genoot er zelf ook zichtbaar van en kende zijn grootste moment met een nummer waarvan ik denk dat het Zullen we dansen heet, een nummer dat iedereen uit z'n stoel kreeg en de grootste meezing hit werd.

Ik ga mij er eens verder in verdiepen, De Dijk heeft dat na vanavond wel verdiend. Er wordt helemaal geen slechte Nederpop rock gemaakt, aangevuld met een tweetal blazers, af en toe een accordeon. In totaal waren ze acht man sterk, dat is toch een behoorlijk aantal. Misschien dat ze wat miskend zijn, een extra reden wat meer van ze te kopen en te beluisteren. Voorlopg heb ik eerst die compilatie 100 x De Dijk gekocht, dan ben ik even zoet.

Ten slotte: namen van andere bandleden vallen niet gauw, maar ik vond op zich vanavond het drumwerk van Antonie Broek het apart vermelden wel even waard.

Hoe kon een prachtig concertjaar als deze beter worden afgesloten als met Neerlands beste band Alamo Race Track in de Melkweg! Hoewel ik ze meerdere keren heb gezien was dit voor het eerst in een popzaal (veelal festivals of bezemkasten) en wat een kwaliteit werd daar neergezet. De 5-koppige band was aangedikt met een ieder die wel eens met ART in aanraking was geweest; David Corel, Djurre de Haan, Jelte van Andel en Rick Elstgeest die bovendien het voorprogramma verzorgde.

De band heeft het talent om elk nummer in een nieuw jasje te steken en ook de cover van Judas Priest's Breaking the Law ontbrak niet (bekend van DWDD-recordings). Het wordt tijd voor een live-cd van de heren! Top!

Inderdaad Sunderland, wat een geweldig optreden was dit. 1 van de beste die ik dit jaar heb gezien (en dat zijn er best veel geweest )

hier idem een plaatsje in de top 3!

Net een huiskamer concert bij gewoont van Sandy Dane , wat is puurder, dan met 20 man in een huiskamer te zijn en dan live te genieten van een prive concert. Erg mooi, en ingetogen.
Was mijn eerste huiskamerconcert dat ik ooit heb bijgewoont en vond het zeer de moeite waard.

Net terug van LantarenVenster in Rotterdam, waar Vijay Iyer solo speelde en het kwintet Dual Identity. Was nog nooit in dit theater geweest, dus wel benieuwd en ik moet zeggen, een erg leuk ding!

Iyer gaf een mooi solo concert van iets meer dan een uur. Iets teveel technisch geneuzel en wat te weinig lyriek in zijn spel, waardoor hij me net nooit echt in vervoering wist te brengen, maar erg tof om hem eens live aan de slag gezien te hebben en hij heeft toch echt wat mooie dingen laten horen.

Daarna Dual Identity dat ik nog niet kende, maar Rudresh Mahanthappa (één van de saxofonisten) vind ik wel fantastisch: had hem eerder live aan het werk gezien, met de Jack DeJohnette Group in het Bimhuis, en was toen danig van hem onder de indruk. En inderdaad, ook vanavond heeft hij weer geweldige dingen laten horen. Gauw eens wat van de beste man opzoeken.
Van hem individueel dan, want ook al was Steve Lehman (de ander saxofonist) ook heerlijk aan het blazen, de rest van Dual Identity was afschuwelijk. Totaal ongeïnspireerd verzorgden ze de back-up en iedere keer dat de gitarist weer een ontzettende cheesy solo speelde, begon het echt bij me te kriebelen. De midi sound van de bassist vond ik ook echt afgrijselijk en stond bovendien veel te hard ten opzichte van de rest. Beetje spijtig dus.

Op de terugweg dan ook nog eens in een metro volgestauwd met Coldplay fans die net terug kwamen van Ahoy..... Gelukkig maakten Vijay Iyer en Mahanthappa de avond toch meer dan waard

Heb vanavond Coldplay gezien in Ahoy. Fijne show was het weer. Op het podium werd weer van alles uit de kast gehaald. De instrumenten waren geheel in Mylo Xyloto stijl allemaal bewerkt met blacklight graffiti tekeningen. Verder lasershows, mooie schermen en een hoop confetti. En uiteraard bij Yellow gigantische ballonnen om de mensen bezig te houden. Iets wat ik niet eerder had gezien waren de armbandjes die ze uitdeelden. Iedereen kreeg er één bij de ingang en de armbandjes waren op afstand in -en uit te schakelen door het techniek team op de door de band gewenste momenten. Dan was het dus een kwestie van het zaallicht uit en 15.000 armband lichtjes aan. Iets wat een mooi effect geeft.

Verder is Chris Martin natuurlijk wel van de overdreven stadion fratsen. Dus heen en weer rennen over het podium (een catwalk podium overigens) als of het een lieve lust was. En natuurlijk even dramatisch neervallen op de kop van de catwalk om liggend verder te zingen. Af en toe overdrijft ie daar wel bij, maar ach, het verveelt geen moment. Muzikaal gezien was het prima. Coldplay weet de muziek live zeer overtuigend en zuiver te brengen. Voornaamste minpunt was eigenlijk nog wel dat het met anderhalf uur vrij kort is voor een band van deze grootte en voor deze prijzen.

Filmpje ter ondersteuning, van Yellow! M'n vader filmt, dus je ziet mij rond 1:04 ook voorbij komen

Ook vrij vooraan gestaan zo te zien, Yellow klinkt weer lekker in dit filmpje zeg Linius.

Jep, helemaal tegen de barrier net over de helft van de catwalk. Goed zicht op het podium en op de catwalk. Chris kwam nog regelmatig voorbij rennen (al rondjes draaiend)

Maar goed, ik was er dan ook al om twee uur. Na het debacle Goffertpark wilde ik het nu meemaken zoals het moet.

Daarstraks Cloon, Diablo Blvd (Alex Agnew), Steak Number Eight en Drums Are For Parades gezien in de AB in Brussel. Cloon had enkele straffe stoten, maar kon in z'n geheel niet 100% overtuigen, Diablo Blvd is een leuke Black Sabbath/Iron Maiden/Metallica-feel,en ik moet zeggen dat Agnew's band (inclusief hijzelf) best goed te pruimen zijn.

Top of the bill voor mij was Steak Number Eight. Deze jongste winnaars van Humo's Rock Rally ooit (bandleden zijn van '92, '93) - ze hebben gewonnen in 2008 (!) bovendien - hebben geweldig goed overtuigd. Wat een klasse, wat een spirit, wat een power, wat een wall of sound. Heerlijk gewoon. Straffe composities, superkrachtige zanger,... je ziet ook duidelijk waar ze hun invloeden vandaan hebben (Amen Ra, Isis, Neurosis en andere postmetal/sludge bands). Man, dit was knal erop.

DAFP was afsluiter en moest dit doen voor een iets minder volle zaal. Het mocht duidelijk zijn dat het merendeel hier voor SN8 was. DAFP had ik in maart reeds op Novarock in Kortrijk gezien en ik vond ze daar veel beter. Vandaag stond alles veel te luid, ze speelden te slordig en er was niet veel schwung. Kon ook aan het moegetergde publiek liggen natuurlijk, we hadden al drie bands te slikken gekregen, en dat op een zondagavond...

Twas leuk! En dat voor 16 euro!

Gisteren volledig weggeblazen door New Model Army, enorm strakke show. En dan speelde ze geen enkel nummer van mijn favouriete album 'Ghost of Cain' en bleven krakers als Love the World, 51 state, White coats en The Hunt achterwege.

Het enthoustiaste publiek maakte zoals gebruikelijk de torentjes van drie mensen hoog.

Twee uur lang en het publiek ging helemaal door het lint. Puur genieten.

Ja New Model Army was weer geweldig, Ongelooflijk hoe goed deze band blijft. Volgend jaar in december ben ik er weer bij als ze ongetwijfeld weer komen. Straight on for the days ahead!

Ondergetekende is gisteren naar de Handsome Poets geweest, die in Doornroosje speelden. Het voorprogramma was uitermate curieus: een kwintet koperblazers dat midden in het publiek kerstliedjes speelde. Dit leverde vooral een popquiz op met mijn metgezellin, een goede, doch goddeloos opgevoede vriendin van me. Dat ze 'Ave Maria' wist te herkennen was al wonderbaarlijk, gezien ze in haar jeugd nooit een kerk van binnen heeft gezien. Het was de kersttour en men werd geacht in passende kledij te arriveren, dus dat was even balen dat ik m’n galajurkje thuis had liggen, maar het bleek niet veel verder te gaan dan een paar fans met belachelijke kerstmutsen op. Gelukkig maar.

Afijn, die vriendin heeft ook de band uitgekozen waar we naar gingen kijken, de al eerder aangehaalde Handsome Poets. Op een gegeven moment vroeg de zanger wie er allemaal geregeld naar 3FM luisterde en onder de vele handen die opgingen in de zaal, zat ook de hare. Om even de sfeer te schetsen. Killers-cover 'Human' zong ze trouwens ook luidkeels mee, maar verder is ze best een schat hoor. De band 'rockte' (om dat vreselijke verbum er weer bij te pakken) wat meer; meer een bandgevoel dan de batterij synthesizers waarmee de plaat lijkt te zijn gemaakt. Zo klonk ‘Out of Your League’ nog wat meer als een verloren gewaande voorstudie op ‘Riders on the Storm’ en had het nieuwe nummer ‘Sing For You’ zowaar een gothische wave-sfeer. Bijna heel het debuut kwam langs, aangevuld met een aantal kerstcovers.

Er miste echter iets. De band speelde gedreven, maar de publieksparticipatie kwam niet altijd even goed over, de zanger miste net dat beetje meer charisma en het kwam nergens écht los. Zelfs grootste hitje ‘Dance (The War Is Over)’ bereikte geen grote hoogtes, ondanks de interpolatie van ‘We Are Your Friends’. De grote gebaren leken echter niet helemaal over te komen, de band te weinig charismatisch (en ook weinig handsome, op de toetsenist na) en er miste iets van een heilig vuur. Desondanks was het een prima avond, zeker een voldoende.

Gisteren speelden Macronizm en Dennis Gaens (de stadsdichter van Nijmegen, je weet toch) voor het laatst dit jaar hun voorstelling Lucy, losjes gebaseerd op het nummer 'Fuck You Lucy' van ons aller Atmosphere. Dat er een dichter op het podium stond was natuurlijk prettig; zo'n rapper heeft het alleen over gouden kettingen en dan is het fijn dat er ook nog een beetje Hoge Kultuur gebracht wordt.

Afijn, laten we even serieusch zijn. Gaens' gedichten zijn deels geworteld in de alternatieve hiphopcultuur als het aankomt op sfeer, thematiek en zelfs een beetje de woordkeuze. Zijn gesproken woord paste prima bij de rapper Macro (in Grieves-shirt), die qua flow wel wat overeenkomsten vertoonde met de vroege Slug. Sowieso leunde Macronizm wel een beetje op het geluiden van artiesten op het Rhymesayers-label, maar dat was geen enkel probleem. Ondersteund door een akoestische gitarist/percussionist en elektrische gitarist bleef het geluid vrij klein en intiem, al kun je uit een cajón nog een behoorlijke hiphopbiet slepen.

Dichter Gaens en rapper Macro vulden elkaar uitstekend aan, maar ook de visuals mochten er absoluut zijn. Omdat centrale jongedame Lucy ongrijpbaar moest blijven, veranderde ze steeds qua uiterlijk op de animaties. Samen met de verhaallijn waar net niet alles beantwoord wordt, naast de vraag wie Lucy nou eigenlijk precies is, leverde dit een vrij intrigerende voorstelling op, die helaas wel veel te kort was.

Ja, muzikaal is het prima, de Handsome poets. Een band met veel talenten en in staat om één van de grotere bands in Nederland te worden.

Maar ik onderstreep je gevoel helemaal, ik had hetzelfde toen ik ze in het voorprogramma bij Blof zag. De band maakt geen muziek die geschikt is voor participatie van het publiek. Zo simpel is het en die zanger moet het dan ook niet willen doen.

En over participatie van het publiek gesproken:

Gisteravond in Leiden geweest, laatste dag van het Glazen Huis en Leiden stond ook in het teken van optredens van diverse Nederlandse bands. Daar had ik de Handsome Poets of Blof wel graag willen zien, maar helaas.

Nu moet ik toegeven dat het geluidsniveau véél te laag was. Waarschijnlijk mocht er in de binnenstand van Leiden van gemeentewege niet teveel herrie worden gemaakt. Om die reden ben ik van het festivalterrein weer teruggelopen naar het plein met het Glazen Huis, waar ook een registratie van de concerten was. Met in ieder geval een verstaanbaar geluid.

Maar de gekozen bands waren uiteindelijk niet mijn pakkie aan. Ik wilde al ten tijde dat Guus Meeuwis het podium opkwam zo snel mogelijk naar het café en ik had dat ook moeten doen. Sorry hoor, maar ik vind Guus Meeuwis (en dat vind ik al 20 jaar) echt vréselijk, hier schieten mij echt woorden te kort om te kunnen aangeven hoe vreselijk ik het vind.

Maar het allerergste, en dat zal dan een belangrijk deel van de ergernis zijn, blijft toch mijn verbazing hoeveel mensen er toch weg blijven weglopen met zijn muziek en hoeveel er 'gehost' wordt ten tijde van zijn optreden. Ik krijg er zeer veel plaatsvervangende schaamte van.

Uiteindelijk ben ik alleen naar het café gegaan omdat ik het niet meer kon aanhoren en heb daardoor Waylon voor een belangrijk deel gemist. Hoewel gemist. Maar het is in ieder geval beter dan Meeuwis.

Wat ik dan weer wel helemaal gezien heb was Racoon maar ook daar kon ik niet echt heel erg warm van worden. Ze maken helemaal nog niet eens zulke onaardige muziek maar het komt er niet uit, het is heel erg mellow en het rockt mij gewoon te weinig. Zeker op zo'n avond had er wel iets meer vlammends in mogen zitten. Maar die zanger heeft een Engelse hoed in zijn kledingkast gevonden en vind dat interessanter dan een beetje vuurwerk.

Dat had Armin van Buuren dan wel meer. Ik moet zeggen dat mijn indruk was dat het toeschouwersaantal behoorlijk toenam ten tijde van het optreden van Van Buuren, niet in de laatste plaats waarschijnlijk omdat de drie dj's van 3FM na hem op het podium zouden komen, mede om de resultaten van de week 'fundraising' bekend te maken.

Nu heb ik helemaal niets met muziek van DJ's maar het heeft wel een enorme power, de lichtshow was verder prima maar ook hier won voor mij de verlokking van een glaasje limonade, dat gelukkig in ruime mate aanwezig was.
Waarbij je je vervolgens aan de bar kunt afvragen of je niet te oud begint te worden voor dergelijke muziek en optredens....

Jij luistert dus al naar Guus Meeuwis toen hij zong onder de douche? Toen hij nog obscuur was? Jij hipster.

Goed geen 20 maar 16 jaar dan....

Nee zeg het idee, Guus Meeuwis zingend onder de douche. Dat kan er ook nog wel bij

Gister luisterde ik een nr. op de radio2 en vond het nr. ok. Het bleek Veldhuis en Kemper te zijn.
Daar gaat mijn kredtietwaardigheid, wie weet gebeurd dat je ook een keer met Guus Meeuwis.

Je begrijpt me denk ik verkeerd: muzikaal is het ontzettend gericht op het overtuigen, het hitgevoelige en dus ook een soort heilig vuur dat live blijkbaar op moet laaien; cd-opener 'Dance (The War is Over)' begint niet voor niets met iets in de trant van 'Oooh-ooh', maar live wist dit juist niet helemaal te overtuigen. Dat vermeende heilige vuur ontbrak dus grotendeels, ook omdat de band zelf absoluut charisma miste.
Neem iemand als Lucky Fonz III, wiens muziek veel minder geschikt is voor publieksparticipatie; het publiek vrat dan weer uit zijn hand. Een van de traagste ballads op z'n destijds nieuwe album Hoe Je Honing Maakt wist hij nog om te toveren tot een massaal meezingmoment. Waarom? Omdat-ie charismatisch is, overtuigt en grappig is. De zanger van de Handsome Poets bleef daarentegen behoorlijk kleurloos, weinig grappig (z'n verhaaltjes sloegen nergens op) en niet in staat om zijn eigen enthousiasme over te brengen op het publiek.

Je maakt een grapje zeker? De muziek was tot een paar kilometer vanaf het terrein nog te horen.

Ik woon zelf op zo'n 100 meter van het podium (direct achter het appartementen-complex rechts van het podium) en kon Waylon binnen letterlijk verstaan toen ik de afwas aan het doen was... Toen ik later op de avond de deur uitging kon ik hem ook door heel de stad horen.

Die heb ik toevallig deze week 'live' gezien bij Serious Request. Ik stond eigenlijk meer te praten met wat bekenden tot ik me afvroeg wie die vervelende kerels in het huis waren die zo'n stom liedje zongen. Dat waren blijkbaar Veldhuis en Kemper...

Niet zo bitchen op Veldhuis & Kemper: ik ben daar nog een keer met mijn mama heen geweest. Omdat we kaartjes kregen van de bank, om de een of andere reden.
Het was best leuk hoor.

Het spijt me echt. Ik stond links van het podium, net achter de grote zwarte arm van de NOS ploeg en we vonden het niet te verstaan.


Wie, Armin van Buuren? Hij was de enige waar het geluid wat omhoog ging dus dat zou kunnen. Volgende keer kom ik gewoon bij jou een biertje halen en dan ga ik op het balkon zitten...

Nee, Waylon. Toen Armin van Buuren speelde was ik niet meer in de buurt, al kon ik de muziek en het aansluitende vuurwerk nog wel horen in de tuin van het ouderlijk huis.

Ik heb helaas geen balkon, maar het bier staat koud hoor.

Gisteren Benjamin Francis Leftwich gezien, een nog erg jonge singer song writer die zijn eerste concert gaf op het vasteland van Europa.

Het concert was volledig uitverkocht en alle (met name vrouwelijke) bezoekers hingen aan zijn lippen.