Nee, ik ben niet zo complimenteus.

Even later zei die kerel tegen z'n vriendin dat hij mijn vader en mij eerder had verwacht bij Normaal dan bij Spinvis, waarbij hij zich waarschijnlijk op ons Achterhoeks accent baseerde.

Bij UFO schat ik het op goed 150 man. Je kon makkelijk bij de bar komen. Dat is daar wel eens anders geweest.

Maar het kon weer niet op voor mij; ben zaterdagavond bij (jawel) Koos Alberts geweest in Akkrum op de Reuzedei, een of andere evenementendag met als besluit wat live-muziek. In dit geval een zanger met geluidsband.

Voor Koos Alberts heb ik om de een of andere reden een zwak en het was me wel een fietstochtje waard naar Akkrum.
Koos en vrouw Joke arriveerden om ongeveer 10 voor 9 op het terrein en toen had ik uiteraard al een paar pilsjes naar binnen gewerkt.
Na een introductie trapte Alberts stipt 9 uur af met 'Zijn het Je Ogen', de sfeer zat er meteen goed in. Daarna opmerkelijk genoeg de Hazes cover 'De Vlieger' gevolgd door zijn hits 'Gisteren Heeft Zij Mij Verlaten' en 'Ik Verscheurde Je Foto' Het geluid stond overigens te hard afgesteld, iets wat ik wel vaker meemaak die enkele keer dat ik op een Hollands festival sta.
Het volgende nummer was het uptempo 'Ik Zal Er Atijd Voor Je Wezen", een liedje dat tot zijn beste werk behoort. 'Enkele Reis' ( 'My Special Prayer' - Percy Sledge) was een verrassing in de set en de uptempo kraker 'De Laatste Sirtaki' behoort ook weer tot Alberts' beste werk. De inmiddels 65 jarige zanger was overigens opvallend goed bij stem.
Daarna kregen we, helaas voor mij, geen regulier werk te horen maar brak het medley gedeelte aan. Eerst een Amsterdamse hitmedley zoals die op het album 'Samen Terug Naar Mokum' te horen is, die medley ging nog wel en het polonaiseverkeer kwam goed op gang (en ik sta er wat bij met een biertje in de hand.) Daarna een medley met 'Brabantse Nachten Zijn Lang' en wat Hoes met "Och Was Ik Maar Bij Moeder Thuis Gebleven' en 'Dat Is't Einde'.
Na nog een medley met dusdanig obscuur werk dat ik het niet eens ken sloot de set af, het peil was toen helaas aardig gedaald, de feeststemming niet.
De eerste toegift was een, in mijn oren, verkrachting van 'Ik Verscheurde Je Foto'. Twee vooraanstaande leden van de organisatie moesten zonodig meezingen en dat klonk nergens naar, gewoon ronduit slecht. Hierna volgde een medley van (weer) 'Ik Verscheurde Je Foto'/ 'Gisteren Heeft Zij Mij Verlaten'/ 'Eenmaal Kom Jij Terug'/ 'Zijn het Je Ogen' en daarna was het gebeurt met de pret. Heeft toch ruim 50 minuten geduurd. Heb hem de hand nog even gedrukt. Dit was beter dan het RadioNL Zomertoer festival dat ik vorig jaar daags voor Hoes zijn overlijden in Workum heb gezien. Toen stonden De Deurzakkers, Sineke, De Drie J's, Jan Smit en Frans Bauer op de bühne. Daarop terugkijkend kon Alberts me vanavond beter bekoren.

Vandaag ben ik naar Moss wezen kijken, die op het Diesfestival te Nijmegen optraden. Ik begaf me richting dit optreden met een deerne die graag naar 3FM luistert, maar toch een dierbare vriendin van me is. Ik volg al dat soort indiegedoe allang niet meer sinds de Kaiser Chiefs superkut werden en hockeymeisjes begonnen op te scheppen met hun übergoede britpopsmaak, edoch, Moss krijgt wel een plekje in mijn hart.

Moss is namelijk een best toffe band en dat zit vooral in de inventiviteit die ze geregeld laten horen. Dat was vandaag allemaal net wat minder inventief: een festivalsetje neem ik aan? 'Ornament' werd ingekort tot vier a vijf minuten; het 'liedjesgedeelte' ongeveer door de helft en de daaropvolgende jam werd ook drastisch ingekort. Jammer is dat eigenlijk. Verder werden in de krappe drie kwartier de instrumentale gedeeltes van de meeste nummers ook flink ingekort om toch nog een aantal nummers te kunnen laten horen. Het moet gezegd worden, het was wel een mooie setlist met naast sterk materiaal van hun laatste (mijn persoonlijke favoriet 'Almost a Year', 'Give Your Love to the Ones You Love') en hun tweede album ('New Arms', 'Silent Hill', verdomd gave nummers zijn dat).

En daar moesten gitaren bij, ‘I Like the Chemistry’ kreeg een einde met hard op de gitaar rammen en zo, van die rockdingen. Dat maakte het geluid allemaal wat lomp en minder sierlijk dan de plaatversies. Bovendien werden de vrij elektronische nummers achterwege gelaten, behalve ‘Almost a Year’ dus, dat wel voornamelijk op gitaar werd uitgevoerd. Ik klink altijd als een pertinente azijnzeiker, behalve als het om Eefje gaat, maar ondanks enkele tekortkomingen die evengoed ook vrijwel allemaal aan mijn persoonlijke smaak kunnen liggen, was het gewoon een prima optreden. Mijn 3FM luisterende compagnon vond het in elk geval ook leuk, al kende ze natuurlijk alleen 'I Apologise (Dear Simon)'. Ik vond het vooral een beetje jammer dat de subtiliteit van Moss toch een beetje verloren ging op een plein vol bierdrinkende studenten.

Ga voorbij aan de kudde, Maarten - zij doet er niet toe!

Afgelopen maandag Kontrust gezien in de kleine zaal van 013. Geweldig weer. Nadat ik in 2010 tegen het album 'Time to Tango' aanliep was ik op slag verliefd op de band. Toen ik ze later dat jaar op Zwarte Cross zag spelen ging ik uit me dak. Veel te lang moeten wachten tot ik ze weer kon zien en het was super!!

Net terug van Status Quo in Raalte, op het Ribs & Blues festival. De avond was uitverkocht.
Volgens eerdere berichten was de band voor 75 minuten geboekt maar het is toch, krap aan, anderhalf uur geworden. De heren Parfitt en Rossi zijn aardig gekortwiekt, de lange haren zijn eraf.
Rick Parfitt leverde strak spel, Francis Rossi vond ik wat nonchalant, tikje ongeïnspireerd.
De entree was met slechts 20 euro vrij laag, waar maak je dat nog mee.
Quo trapte af met, zoals gewoonlijk, Caroline gevolgd door Rain. Daarna Rock 'N' Roll 'N You van het laatste album Quid Pro Quo. Later kwam van dat album Let's Rock nog langs.
Ander recenter werk werd gebracht met The Oriental en Creepin' Up on You van het album Heavy Traffic en Beginning of the End van In Search of the Fourth Chord.
Oud werk kregen we te horen in de vorm van Mean Girl, Big Fat Mama, Roll over Lay Down, In the Army Now, Rockin' All Over the World, Down Down, Whatever You Want en dan ben ik mischien nog wel wat vergeten. What You're Proposin' sloeg helaas om in een medley waarin ondermeer Down the Dustpipe verwerkt was. Wat nou weer nergens op sloeg was dat we na een uur tijd een drumsolo kregen; die drummer van Quo is nou niet bepaald spectaculair te noemen. Gelukkig duurde dit niet lang.
Die bassist van ze vind ik dan nog wel goed, Alan Lancaster zit er nu eenmaal niet meer in.
En dan heb je Andy Bown nog, die naast de toetsen ook gitaar en harmonica speelt.
Mooie avond gehad, ben één keer eerder bij Quo geweest, Groningen 2004.

U.K. in de Boerderij Zoetermeer. Erg vol en warm. Veel beveiliging om te voorkomen dat er filmpjes en foto's werden gemaakt. Matig geluid met heel veel bas. Dat laatste kwam het fantastische spel van John Wetton wel ten goede maar de balans was ver zoek. De rustige en sfeervolle nummers zoals Nevermore kwamen hierdoor niet echt lekker uit de verf.
Nou ja, ik ben blij ze eens gezien te hebben. Maar de sfeer en het geluid van Night after Night haalden ze in de verste verte niet.

De bas was inderdaad bij tijd en wijle wel erg prominent aanwezig inderdaad maar ik vond het geluid over het algemeen goed.

Wetton was vrij goed bij stem, al ging het een paar keer bij de hoge noten mis. Jobson gaf toch een mooie stukje solo weg (jammer dat er dan altijd weer een paar idioten doorheen gaan praten).

Toen ze overigens begonnen met een goede uitvoering van In the dead of night dacht ik dat we het beste meteen gehad hadden. Wat mij betreft gingen ze daar echter met Starless en Carrying No Cross nog overheen. Wel vond ik het tweede deel van de reguliere set wat minder dan de eerste. Toegiften waren wel weer goed.

Van de muziek heb ik erg genoten. Van de temperatuur niet, het was echt veel te warm. Vond het dus eigenlijk helemaal niet zo erg dat er geen voorprogramma was en dat het optreden na twee uur weer was afgelopen.

Van 'Alaska' hoe toepasselijk, kreeg ik een fijn kippevel moment! Inderdaad waren er mensen die gewoon zaten te praten tijdens het concert! Onbegrijpelijk, ga dan als je zo nodig moet ouwehoeren aan de bar zitten of naar buiten! Husband speelde zo nu en dan slordig en het geluid was m.i. loei hard! Maar ik heb toch genoten en had het na meer dan 30 jaar wachten absoluut niet willen missen! Mijn muziekmaat en goede vriend was mee en kende U.K. niet echt, hij was gecharmeerd van de gitarist die Holdsworth waardig was!

BeachHouse Melkweg A'dam. De dreampopliedjes blijven live recht overeind staan. Winnen aan intensiteit in een strakke line-up van alleen de beste songs van de (hoofdzakelijk) laatste 2 albums.
Victoria Legrand is geen performer, maar dat wordt opgelost door een goede lichtshow in een lattendecor. De spaarzame praatjes verzanden telkens in niets, je zou willen adviseren, zeg dan ook niets en gewoon spelen. En dat doet het duo perfect. Gitaar & synts plus gast-drummer. De livedrummer is een vooruitgang met het consert uit 2010, met alleen drumcomputer.
Opener Wild en sluiter voor de toegift Myth. de finale was natuurlijk Irene met een headbangende Victoria. Ik heb genoten.

De witte mensch en de blues, een zeer lastige combinatie. Afijn, vandaag was ondergetekende afgereisd naar Raalte om naar Ribs en Blues te gaan. Daar lopen enge menschen rond, echt. Heavy metal Walt Whitmans en zo. Ik had nog een of andere Simon nogwat gezien die ronduit kut was en die dacht dat blues heel veel kutte gitaarsolo's spelen is. Nu mogen de heavy metal Walt Whitmans dat wel vet vinden en zo, maar dat vind ik niet. Daarna een of andere griet die wel aardig de blues nadeed; want dat is wat blanken doen, bluespastiches of van die kutte gitaarsolo's.

We gingen eerst naar Miss Montreal, die veel publiek had getrokken en desondanks geen lamme arm had. Schoolbandje zingt de blues; oftewel, ze speelde een aantal bluescovers en wel vier CCR-nummers, waarbij we even uitgaan dat ze een cover deed van de Screaming Jay Hawkins-cover die CCR deed (ik dacht. Ik heb nooit precies geweten wat Robert Johnsons deal met de duivel inhield, maar dat-ie gestraft werd doordat Miss Montreal zich aan z'n 'Cross Road Blues' zou vergrijpen. Afijn, het was allemaal wat mwoah en zo en het was eigenlijk wel prettig dat ze maar twee eigen nummers deed.

Daarna gingen we naar de Backcorner Boogie Band want Achterhoek represent. Was in orde, beetje lomp geluid, maar wel toffe blazers- en mondharmonicapartijen. Heel degelijk en best wel in orde, maar soit, het was geen blues, het was gewoon rock. Classic rock. Ik heb dus een hekel aan classic rock, maar dit was Achterhoek represent. En dan mag dat een beetje.

Je begrijpt toch wel dat niemand zonder toegang tot google dit grapje kan begrijpen, Marsman?

Ik ben de tweede dag van Ribs & Blues gegaan. Had Gripka pas nog gezien en The Bintangs ook al een keer, dus echt veel had ik er niet te zoeken de eerste dag.

Heerlijk rustig op de snelweg, dus met een uur waren we daar met meer dan genoeg parkeerplekken. Zet zo'n lompe Fransoos zijn auto alsnog pal voor de mijne (bijna ertegenaan zelfs!)... Koelbox achterin en elke keer naar de auto voor eten en drinken. Lekker goedkoop wordt zo'n gratis festival dan.

We gingen voor Alvin Lee en Gerry McAvoy & Friends en heel veel van de andere bands hebben we niet gezien. Shaggy Dogs openden. Was wel leuk, maar de gitarist bleef constant in dezelfde positie en kwam maar niet met die solo waar hij steeds naar hintte. Na een minuutje of twintig had ik dat wel gehoord. Ik had al zo'n vermoeden, maar Erwin Nyhoff was echt matig. Wat een mietjesmuziek. Daniel Norgren hebben we een beetje op de achtergrond beluisterd, maar dat was ook niet heel erg boeiend.

Gerry McAvoy was de bassist van Rory Gallagher en hij had ook een drummer die met Rory gespeeld heeft bij zich. Marcel Scherpenzeel speelde gitaar en kwam qua stem best dicht bij Rory. Dan verwacht je toch een vlammend concert, maar het viel me behoorlijk tegen. Je wilt dan 'Cradle Rock', 'Messin' with the Kid' en 'Tattoo'd Lady', niet al die meer poppy rocknummers. Krijg je als één na laatste nummer eindelijk 'A Million Miles Away', wordt 'ie verre van foutloos gespeeld en vindt het publiek het nodig om het compleet te verpesten door er een ordinaire meezinger van te maken (terwijl ze het na drie keer voordoen alsnog niet mee konden zingen). Dat hoort niet bij zo'n nummer... 'Bullfrog Blues' was dan nog even vet, maar ik was niet voor één vet nummer gekomen.

Ian Siegal klonk niet echt uitnodigend vanaf het terrein. Hazmat Modine vond ik nog wel leuk, maar heb ik ook min of meer gemist doordat het best druk bij de snackbar was. Hackensaw Boys vond ik wel erg tof klinken. Bluegrass en een mix van nog wat stijlen uit die hoek. Ik wilde ze wel graag zien, maar mijn vrienden wilden per se eten en drinken uit de auto halen.

Een wat karige muziekdag werd gelukkig gered door Alvin Lee. Z'n stem is duidelijk wat minder geworden (vooral nasaler), maar hij gaf een geïnspireerde show weg. Het is toch wel een gitaarlegende. Goede afwisselingen in tempo, sterke riffs en behoorlijk goede gitaarsolo's. Het was in ieder geval geen stijve set zonder risico's. 'I Can't Keep From Cryin' Sometimes' (lijkt op 'When the Music's Over' van The Doors) groeide uit tot een psychedelische jam met als climax Lee, die z'n gitaar met mondharmonica en microfoonstandaard (!) bespeelde. Het waren momenten als deze die het concert van andere bluesrockshows onderscheiden. Als afsluiter natuurlijk 'I'm Going Home', dat best wel slordig gespeeld werd, maar het dak ging er toch wel vanaf, dus ach.

Erg gezellige dag gehad, ook al zou ik meer muziek gehoord hebben als ik alleen was gegaan. Volgend jaar weer.

Afgelopen vrijdag was ik in het casino van Nijmegen en daar pikte ik toch maar mooi een optreden van Chris Hordijk mee (voornamelijk auditief). Komt op mijn lijstje !!

Gister heb ik Mudhoney gezien in Tivoli aan de Oudegracht, waar de tijd sinds de jaren '90 stil is blijven staan...

De toegang naar de zaal is vrij obscuur te noemen en deed mij denken aan de toegang naar ouderwetse Franse biscoopjes ...
De verf bladdert er van de balkons af, wat dan wel weer karakteristiek is.

Mudhoney speelde ongeveer deze set:

Poisoned Water Poisons the Mind
Into The Drink
You Got It
Slipping Away
Fearless Doctor Killers
Hard-On for War
When Tomorrow Hits
In 'N' Out of Grace
Judgement, Rage, Retribution and Thyme
Sweet Young Thing (Ain't Sweet No More)
No One Has
Good Enough
Touch Me I'm Sick
I'm Now
The Lucky Ones
Chardonnay
The Open Mind
Widow Of Nain
Tales Of Terror

Encore:
Blinding Sun
Here Comes Sickness
The Money Will Roll Right In
Hate the Police

Behoorlijk strak en alle hits(in hoeverre spreek ik over hits, haha).
Mark Arm is nog steeds goed bij stem, was hij dat eigenlijk ooit?
Kortom geweldige show, wist je trouwens dat een glaasje Jack 2 euro kost?
Dat was helemaal relaxed..

Ik vond dat Rats on Rafts nogal knullig opende maar erg tof afsloot, zij waren uiteraard voorprogramma.

Het minder toffe aspect aan deze reis was dat ik de laatste aansluiting op Rotterdam Centraal miste, waardoor ik naar Schiedam heb moeten lopen...

White Denim in Doornroosje gezien, 3e keer dat ik ze zag. Wat een topband is dat, de muzikaliteit en het plezier spatten er af, ook al is het (nu) voor 100 man. Ze zijn wel hoofdzakelijk bezig met werken, dus de aandacht is niet erg bij de zaal, als bandlid je kop bij deze toch moeilijke muziek en je maten houden is echt nodig. Ook nog een tweetal voor mij onbekende nummers langs horen komen.

Willis Earl Beal, Live in Dok, Gent - 29 mei 2012

Het was even afwachten of meneer zou opdagen, aangezien hij de avond voordien nog gearresteerd werd in Utrecht na het schoppen van een iets te onbeschofte toeschouwer. Vandaar dat het publiek vanavond zo stil en aandachtig toekeek... Zelfs tijdens de rustige nummers viel er haast geen geroezemoes te bespeuren. Al heeft dat absoluut meer te maken met het boeiende charisma van de man dan angst voor dreigende verwondingen. Want op plaat moet je soms hard zoeken naar de ware kleuren van Willis Earl Beal, maar live biedt hij ze je op een zilveren schoteltje. Door de unieke lo-fi opnames durven melodieën, teksten en zanglijnen zich weleens verstoppen achter een dikke roes. Behoorlijk impressionant is het dan als hij z’n show aftrapt met luide stem, a capella, en het diepste hoekje van zijn ziel laat horen. Om die warmte te kunnen horen en zijn indrukwekkend scherpe schreeuwen en huilen te voelen moet je de man live gaan zien, want op zijn debuut gaat het er compleet anders aan toe. Live komt z’n plaatje compleet. Nummers als Cosmic Queries en Away My Silent Lover lijken nu pas voluit te schitteren dankzij de nu heldere melodie. Hoogtepunt was waarschijnlijk de getransformeerde live-uitvoering van Evening’s Kiss, vergelijkbaar met de opname bij Jools Holland, waar hij zijn schitterende timbre laat rollen terwijl hij het hele nummer lang vol overgave met de gitaar op de schoot aan anderhalf akkoord zit te plukken. Een muzikant met beperkingen is hij nog steeds, maar nu werd duidelijk dat hij onmiskenbaar een muzikant is. Een bepaalde knulligheid blijft een charme en het doodeerlijke karakter een belangrijke troef, maar zijn klok van een stem gekoppeld aan een mooie melodie zorgt voor de grootste muzikaliteit, zeker live in volle glorie! Dus voor wie Acousmatic Sorcery te ontoegankelijk klinkt, is er hoop in de concertzalen!

Gisteren toch nog op de valreep Tenacious D in de HMH gezien!!
Kaarten weten te krijgen van een Duitser die er vanaf moest.
Super om ze een keer gezien te hebben, Jack Black in real life gezien woooooo

Antony with the Metropole Orchestra, Concertgebouw Amsterdam 05.06.2012

Boven mij Prinses Maxima en Prins Willem-Alexander en op het podium Queen Antony.
Het was de avond van de grapjes rondom het koninklijk huis en dan met name het engelse. Zo improviseerde hij zelfs een nummer genaamd The Queen Loves Horses/Do Horses Love the Queen.
Maxima en Willem zagen dat het goed was en voorzagen Antony net als de rest van het muisstille, devote publiek van een daverend applaus waardoor Antony 3 keer terugkwam om dat na de toegift in ontvangst te nemen.

Maar was het goed? Ik heb hem immers al een keer met the Johnsons gezien en een soortgelijk optreden met het Metropole in Carré dat ik nog steeds als één van de meest bijzondere optredens ooit beschouw.
Het optreden in het concertgebouw was redelijk gelijkend met toch ook wel grote verschillen: zo was er nu een bescheiden lasershow aan toegevoegd die het geheel een sprookjesachtige uitstraling gaf en zo werden er nu minder nummers van Swanlights gespeeld en meer ouder werk. Sterker; in Carré waren het heel veel nieuwe onbekende nummers omdat Swanlights nog niet uit was.

Antony leek in het begin wat nerveus en maakte hier en daar wat foutjes. Zo verprutste hij You Are My Sister o.a. maar loste dat komisch op door terug te grijpen naar zijn ter plekke bedachte nummer The Queen Love Horses/Do Horses Love the Queen? dat hij even daarvoor opvoerde n.a.v. een toespraakje tot het publiek. Die toespraakjes waren er naar mate het optreden vorderde volop.
De geluidsafstelling vond ik het in het begin ook niet optimaal. Gelukkig was hij zeer goed bij stem en speelde het Metropole ijzersterk.
Daarbij een publiek dat zich perfect gedroeg en laaiend enthousiast was, een partner die niet veel met Antony heeft maar toegaf dat dit wel erg mooi was, gezellig gebabbeld met El Ninjo die ik wel vaker tijdens optredens ontmoet en ik kan concluderen dat Antony er wederom in geslaagd is een magnifieke avond te verzorgen. De man weet nog steeds te ontroeren.

Setlist:

Rapture
Cripple And The Starfish
For Today I Am A Boy
Epilepsy Is Dancing
Crazy in Love (Beyoncé cover)
Cut The World
Another World
Kiss My Name
I Fell in Love With A Dead Boy
Salt, Silver, Oxygen
The Queen Loves Horses [Made-up Song]
You Are My Sister
The Crying Light
Twilight

Encore:
Hope There's Someone

Nou, nou. Doe maar elitair.

Gisteren in het kader van Carice van Houten presents Emmett Tinley gezien.




Carice nodigt singer songwriters uit, dit keer de Ierse troubadour. Hij speelde veel nummers van zijn oude band The Prayer Boat, maar ook een aantal van zijn nieuwe CD.

Vlammende vlamingen in de Effenaar (slechts een handje vol mensen helaas (75)

Mary&Me : Vergelijking Florence & the Machine, echter weinig beweging in de zangeres en haar stem kwam iets te vel over.
Pikant detail, ze speelde een nummer dat de cd niet had gehaald, dit vond ik juist hun beste ?

Yuko: Psychedelische gitaarpop, goeie sfeer, excellente drumster. Alleen zat er (te) weinig variatie in de nummers, ook het schreeuwen in de nummers (niet meer doen), wel lekker om te horen.

Horses on Fire: Triggerfinger meets Black Rebel Motocycleclub. Vette rock, goed gebracht, veel charisma van de band, ondanks de lege zaal, volop bewondering voor deze gasten uit de buurt van Gent.

Gisteren na de deceptie naar Torenpop gegaan. Daar speelde onder andere Moss.
ik heb ze wel eens beter zien spelen, maar toch was het leuk. Daar bleek weer dat de nummers van de oudere CD's beter uit de verf kwamen.

Wat is er dan mis met de nieuwe nummers qua live uitvoering? Ik vond ze echt subliem bij de 3 Voor 12 showcase in Tivoli eerder dit jaar. Sowieso één van de betere live bands die ik ken, puur genot.

Sheila E in Boerderij Zoetermeer.

In december wordt ze 55 maar ze funkt nog steeds als de beste. Veel bekend werk kwam in anderhalf uur voorbij maar wat vooral opviel was haar plezier en geweldige interactie met haar fans.
Dit was een topavond van jewelste mede dankzij de band tussen Sheila en haar fans! Een avond om nooit te vergeten (en misschien nog wel leuker dan Prince in Ahoy vorig jaar).

Ben ik het helemaal mee eens!

Ben bepaald geen kenner van Sheila E.'s oeuvre, dus had ook geen idee wat te verwachten. Voor aanvang zagen we twee drumstellen en centraal vooraan timbales. Leek dus een flinke hoeveelheid ritme te gaan worden, maar dat viel eigenlijk best mee. Tuurlijk, er werd een hoop getrommeld, zowel door de drummer als door Sheila (meestal op de timbales), maar verder niet echt drum duels enzo (tweede drumstel stond er toch behoorlijk voor de kat z'n viool.)
Nadruk lag toch op de liedjes, die mij behoudens een viertal hits verder niets zeiden (volgens een collega werd er in ieder geval iets van Santana gespeeld en Erotic City van Prince). Nu word ik verder wel blij van A Love Bizarre en The Glamorous Life dus ik vond het allemaal allang best.

Sheila had voor mij zo door kunnen gaan voor een mid-dertiger en ze was bijzonder energiek en spontaan. Wist het publiek goed bij het optreden te betrekken en er een mooi feestje van te maken.

In iets minder dan anderhalf uur was het feestje helaas weer teneinde, had van mij nog even door mogen gaan. Voor een volgende keer zeker een aanrader!

ik hou meer van de liedjes, zeker live. Mogelijk waren ze niet in hun beste vorm of kwam het door het publiek dat ook nogal lauw reageerde (dat heb je altijd met dit soort festivals). Ze begonnen nogal atmosferisch met als opening Silent Hill, niet het meest toegankelijke nummer.

Sheila E speelde heel veel bekende nummers ook van haar eigen albums. Naast A Love Bizarre, The Belle of St. Mark, Holly Rock, Erotic City en The Glamorous Life kwamen o.a. Oliver's House en Sister Fate ook voorbij.

Holly Rock:




Sister Fate:




The Belle of St. Mark




En qua percussie toch nog deze solo:

Nog iemand naar The Stone Roses geweest gisterenavond? Schijnt behoorlijk heftig geweest te zijn.

In ieder geval lijkt de groep op de reunie tour uit elkaar te gaan, hoe ironisch kunnen dingen er aan toe gaan