Gisteren A Place to Bury Strangers gezien in de Muziekgieterij in Maastricht. Weinig nieuw werk gehoord, vooral spul van de eerste twee albums, de nieuwe EP en het album dat binnenkort uitkomt kwamen weinig aan bod. Het concert eindigde met een geweldige bak herrie, toen werd afgesloten met I Lived My Live to Stand in the Shadow of your Heart en Ocean. In tegenstelling tot Nijmegen kwam er daarna nog wel een toegift.

Nou, gisteren was inmiddels alweer biijna een uur geleden. Ben net thuis van Bevrijdingspop in Haarlem waar ik Eefje de Visser, Echo & The Bunnymen en Kid Creole and the Coconuts gezien heb.

Het zal alweer een jaar of vijftien geleden zijn geweest dat ik voor het laatst een bevrijdingsfestival bezocht en het zou zo maar weer eens vele jaren kunnen duren. Muzikaal is het soms best prima maar met een groot deel van het publiek heb ik helemaal niets.

Eefje de Visser kende ik eigenlijk alleen van naam (van dit forum) dus daar was ik wel benieuwd naar. Muzikaal viel het me zeker niet tegen al, vocaal wel een beetje. Ze heeft een goede stem en een aparte manier van zingen, maar van dat trucje (enjambementen, herhalingen, versnellingen) was na een paar nummers de nieuwigheid wel af. Tekstueel leek het me zeker in orde, maar daar zou ik de nummers toch beter voor moeten beluisteren dan vandaag mogelijk was.
Verder vond ik het moeilijk te genieten van haar muziek terwijl vrijwel iedereen om me heen met andere dingen dan de muziek bezig was.

Dat laatste gold ook bij Echo & The Bunnymen. De band speelde in een gewijzigde samenstelling (maar vraag me niet wie er op het podium stonden) door het wegvallen van Will Sergeant en redelijke set. Af en toe wat rommelig, soms kwam Ian zelfs wat ongeïnspireerd over maar naar het einde toe werd het beter. Een groot deel van het publiek reageerde echter ook hier bijzonder lauw. Ik ben maar steeds verder naar voren gegaan, daar werd de participatie wat beter.

En zo stond ik ineens bijna vooraan bij Kid Creole & the Coconuts. Een band die ik alleen kende van hun hit Annie. Maar ja, Herman roept natuurlijk niet zomaar dat hij juist deze band wel had willen zien, dus ik was wel benieuwd naar wat we zouden krijgen. En met mij zo ongeveer iedereen geloof ik.
Nou, om mee te beginnen negen mannen en vier vrouwen op het podium, volle bak dus. Daarvan trokken de Coconuts in hun schaarse kledij de meeste aandacht maar het zou een beetje sneu zijn om het hele optreden op te hangen aan de achtergrondzangeressen.
Wat we voorgeschoteld kregen was een echte feestset. Het opende al met de Bananaboat Song, een cover van Lollypop, verder veel funk en een lange Caribische versie van Annie, I'm not your daddy. Een zeer geslaagd concert van een band die ik zeker nog wel eens in een volledige set wil zien.

Muzikaal geslaagd dus maar als festival vind ik het een verschrikking.

In ieder geval een mooie recensie Wouter

Gisteren Blaudzun op het bevrijdingsfestival in Utrecht. Helaas stond het geluid erg hard en begon het langzaam te regenen.

Gisteren dus met Slowgaze naar Wageningen geweest. Een dag met veel tegenslagen (file, regen, kou, niet vast kunnen houden aan 't schema, verveling en later drukte), maar uiteindelijk toch wel een leuke dag gehad.

Door zinloze matrixborden hebben we 15 min over 300 meter gedaan op de A12, waardoor we King Pin gemist hebben. We gingen dus door naar Salsabor, waar ik me naast Gripka het meest op verheugd had. Ze speelden alleen niet (op de afgesproken tijd?). Toen zijn we even bij Rollo Markee gaan kijken. Aardige blues met een (opgepoetst) fifties geluid en aardige covers (Muddy Waters, Junior Wells).

Daarna hebben we even naar 030303 DJ's gekeken. Het was niet echt mijn ding. Het kon er mee door, maar om er nou bij in de regen te gaan staan. Het was nogal onhandig geregeld dat tussen 15:30 en 16:30 op bijna geen enkel podium een band stond te spelen. Daarna zijn Maarten en m'n broertje naar Chef' Special gegaan en ik naar Amsterdam Klezmer Band. Het begon toen voor 't eerst een beetje sfeervol te worden. Ik vond het leuke muziek, maar na een tijdje werd het wat eenzijdig en sloeg de vrolijkheid toch een beetje om in meligheid. Toch wel leuk zo'n plein vol dansende mensen. Na 45 minuten ben ik nog eventjes blues gaan kijken (Franck Goldwasser Band) en nog wat metal (Martyr, viel tegen).

Inmiddels (19:00) was het druk geworden (in snackbars had je twintig mensen voor je...). Na twintig minuten had ik eindelijk ergens eten gevonden en helaas nog maar twee nummers van Mama Rosin gezien. Daarna had ik een caféstoel gepakt en op Israel Nash Gripka gewacht (bleek te veraf voor goed geluid, dus ik moest toch staan). Net bij hem treden de technische problemen op. De pedalsteel deed het tijdens het concert nog steeds niet. Vond 'm wel het beste van de dag, al had hij z'n show duidelijk op een festivalpubliek afgestemd. Minder roots, wat gepolijster en de derde keer kreeg ik het trucje met de gierende wah-wah solo's om het publiek te pleasen wel door. Niet echt een representatief optreden, maar wel goed. Jammer dat hij er na een uur mee ophield, terwijl hij anderhalf uur zou spelen.

Daarna nog bijna verdrukt in de menigte bij The Asteroids Galaxy Tour (waar niets aan was) en toen met lamme benen naar de auto gelopen. Ik weet nog niet of ik volgend jaar weer naar een bevrijdingsfestival ga. Overdag was het hartstikke dood en 's avonds veel te druk. Als je zelf in zo'n stad woont en tussendoor naar huis kunt gaan, is het toch leuker. Vond de organisatie ook wel erg kinderachtig. Denk maar niet dat we de kratjes Schultenbrau die ze als Heineken verkopen niet gezien hebben en hoe durven ze €2,50 voor de wc te vragen? En dan al die controlepoortjes. Wij sneakten er doorheen en gingen later steeds via een bruggetje bij het park (''dit is de derde keer jongens, nu moet ik jullie tassen echt controleren'').

Al met al wel leuk, maar ik had er meer van verwacht en het weer zat niet mee.

Stijn, z'n jongere broer en ik zijn gisteren naar het Bevrijdingsfestival te Wageningen geweest. Dat er de vrijheid werd gevierd werd ons vrij onduidelijk: overal stond er politie, één keer begon een agent tegen me te lullen dat ik ergens niet mocht komen terwijl ik gewoon een stukje rondliep, er stonden overal poortjes aan de randen van het centrum zodat menschen je consumpties af konden pakken (maar daar zijn we lekker allemaal langsgekomen, lekker puh) en muntjes kostten 2,50. Voor één muntje kon je één een biertje of colaatje halen, voor 2,5 muntje (dus 6,25) kebab (schandalig duur, de kebabkoers is 5 euro voor een broodje kebab; dat weet iedereen, 5 euro en niet meer, niet minder) en URINEREN KOST VERDOMME OOK EEN MUNTJE. TWEE-EURO-EN-VIJFITG CENT OM TE KUNNEN URINEREN, SCHANDALIG! Dat werd dus in steegjes en planten plassen, maar dat begrijp je al. Op 5 mei brandt de fakkel voor de vrijheid, maar waar de fak is dan die vrijheid?

Afijn, Salsabor speelde niet. En we zijn niet naar Ceephax Acid Crew geweest en ik heb Ronnie Tober gemist. We zijn wel naar Rollo Markee geweest, die prima blues speelde. Niet bijzonder, maar wel in orde.

Ook ben ik naar Chef'Special geweest en dat was in orde. Ik had ze ergens vorig jaar al eens gezien en toen was het een enorme schok toen die 'rappert' z'n capuchon afzette en blank bleek te zijn. Nu wist ik dat al, dus dat viel nog wel mee. Leuke show, niet veel meer en ook niet veel minder.

Ik ben ook naar Kraantje Pappie geweest, die een half uur later begon omdat dat platte Go Back to the Banaliteit tien minuten 'Electric' moest doen. En dat liedje gaat men voor de rest van hun carriere spelen, daar komen ze niet meer onderuit. Het is nu al braderiemuziek. En waarom moet platte rock Kraantje Pappie verhinderen om te beginnen?

Kraantje maakt ontzettend platte hiphop, maar dat is natuurlijk nog altijd vetter dan ontzettend platte rock. Populistische en heel vreemde publieksparticipatie ('O, de dj gebruikte een 'klootzak'-sample, schande, want ik had nog gezegd dat we voor een groot publiek zouden spelen en dan laat je dat woordje 'klootzak' maar mooi zitten! Laten we de dj met z'n allen klootzak noemen.', terwijl Kraan daarvoor nog gewoon in één zin 'lul' en 'voorbinddildo' zei. Afijn, als je een Breezahmeisje van 16 bent is dat moddervet.) Live kwam het allemaal wat vetter over dan op plaat, het was wel in orde, maar toen ik dacht dat ik ook wel thuis op de bank naar Atmosphere kon luisteren voelde ik me een heel oude backpackhiphopper.

Daarna zijn Stijn, Freek en ik naar Israel Nash Gripka gespeeld, die maar een uur speelde in plaats van de aangekondigde anderhalf uur. Op een gegeven moment gespte iedereen de gitaar af en gingen ze weer. De set was in orde, volgens Stijn wel een festivalset met allemaal gierende net niet van Crazy Horse gejatte solo's. De pedal steel was helaas niet te horen. Afijn, 't was allemaal wel meeslepend en in orde. Overigens werd ik op een gegeven moment aangesproken door iemand die me vroeg of ik van MusicMeter was; hij herkende me aan m'n karakteristieke kop als Slowgaze zijnde. De beste man bleek ons aller pjh1967 te zijn.

Onderweg naar ons urineersteegje (prachtig tafereel: het is net als met z’n allen naast elkaar in het urinoir urineer, maar dan zonder urinoirs) hebben we nog wat van The Asteroids Galaxy Tour meegepikt, maar niet heel veel. Wat ik hoorde klonk an sich wel aardig en eerder uitnodigend dan nieuwsgierig makend naar hun album, maar dat album ga ik vast ook nog wel een keer via spotify pompen. En van zo’n afstand kon ik niet zien of de zangeres echt zo’n lekker wijf is als Maxim Hartman beweert. Afijn, veel meer kan ik er niet over zeggen en zo, laat ik het hier maar bij laten.

Gisteren was een mooie dag in Groningen, ook geen spatje regen gezien. De dag begon veelbelovender dan dat het was, de avondacts vielen erg tegen.

Ik kwam helaas behoorlijk laat bij Mr. Polska. Helaas, want ondanks de matige muziek weet hij er toch een goed feestje van te maken. Ik weet niet wie er achter de DJ-tafel zat, maar die stond toch uitstekend te draaien en Mr. Polska himself komt lekker energiek over. MEt maar zo'n 20 minuten te hebben meegekregen toch de een na beste act van de dag.

Daarna gingen we even lekker hebben genieten van de zon op het grasveld met Kyteman op de achtergrond. Het klonk niet al te boeiend, dus ik ben ook niet dichtbij genoeg geweest om er echt iets over te kunnen zeggen. Daarna besloten we naar Boemklatsch te gaan. Verwachtingen waren niet al te hoog, maar man, wat wisten ze me te verrassen. Het was niet al te diepzinnige dance, maar ze draaiden echt briljant. Op het eind toen het wat drukker werd kwamen helaas nog wat populaire Skrillex-achtige dingen, maar dat mocht de pret niet drukken. Ergens halverwege de set was het gewoon elke seconde raak.

Vervolgens gingen we eten en dat duurde helaas wat langer dan verwacht dus heb ik Fresku helaas moeten missen, daar had ik me toch wel erg op verheugd. Gelukkig - zo dacht ik - kon ik nog wel het laatste half uur dEUS meepakken. Maar ze stelden me erg zwaar teleur. Een hele fletse performance, alleen bij de afsluiter Hotellounge begonnen de mannen een beetje los te komen. Jammer ook dat ik Instant Street gemist heb of niet gespeeld is.

Na die deceptie besloot ik naar de Urban Area te gaan om daar maar lekker los te gaan. Maar ook daar was het een grote teleurstelling. Team Vieze kwam niet op dagen en De Kraaien waren gewoon lachwekkend. De zo goed als naakte dames op het podium konden nog wat goedmaken, maar de act was erg triest. Toen ze klaar waren werd het plots heel druk in de tent; Gers Pardoel was in aantocht. De verwachtingen loste Gers helemaal in. Op zijn hitjes na was het helemaal niks aan. Tot slot heb ik nog even bij The Rapture gestaan. Dat was wel even lekker na zoveel decepties.

Het hoofdpodium was trouwens de hele dag erg rustig. Mja, ze hadden daar ook de hele avond rock gepland staan, geen slimme zet.

Niet muziekgerelateerd maar eergisteren Alex Agnew live gezien.

Also Eden in De Kleine Kade

Vorig jaar werd de subsidie van het Zaanse poppodium De Kade stopgezet met een sluiting tot gevolg. Ik was er een keer geweest en dat smaakte toen naar meer. Recent is een eerste paaspoging gestart: de kleine zaal wordt gebruikt als een springplank om eventueel weer door te kunnen starten. Het aantal toeschouwers gisteren zal daar geen positieve bijdrage aan leveren.

Gisteren stond de Britse band Also Eden op het programma, een band die vorig jaar een van de beste neoprog cd's van de afgelopen jaren heeft afgeleverd (jullie hebben dit heuglijke feit vast allemaal gemist) en die hoog op mijn lijst van 'nog te zien' stond.

Een doorstart van De Kade, maar zeker niet op alle fronten. Op professionaliteit was helaas wel het nodige ingeboet. Licht en geluid waren goed, de voorzieningen eveneens, maar de organisatie kan volgende keer toch wel beter. Toen ik zag dat een programma van drie bands een aanvangstijd van 19.30 had, had ik al mijn twijfels, het wordt dan al snel nachtwerk. Bij aankomst om tien voor half was de deur echter nog dicht, er werd nog gesoundcheckt. Er bleek miscommunicatie over de toegangsprijs en de aanvangstijd bleek de tijd te zijn dat de deur open ging.

De eerste band, Maschine, moest toen nog soundchecken, zodat uiteindelijk pas om kwart over acht werd begonnen. De ombouwen verliepen redelijk snel maar uiteindelijk begon Also Eden pas om elf uur, mijns inziens véél te laat voor een zondag. Aangezien ik nog een ruim uur terug moest reizen (deels met het ov) heb ik een deel van het optreden waar ik voor kwam niet kunnen zien. Een volgende keer dus óf twee bands óf een uur eerder beginnen.

De eerste band was het mij volstrekt onbekende Maschine, een jeugdig bandje uit Engeland. Ze speelden vooral metal, enigszins van de progressieve soort, maar met vooral veel krachtpatserij. Technisch was het allemaal best in orde maar compositorisch was het behoorlijk slecht (eigenlijk geen enkele keer echt een lijn in een nummer kunnen ontdekken). Niet voor herhaling vatbaar derhalve.

Het Utrechtse Silhouette had ik vorig jaar al een keer tijdens een solo-optreden gezien en dat was best goed bevallen. Onderhoudende maar niet bijster bijzondere neoprog met als zwakste punt de vocalen (hoewel daar wel verbetering in zit). Van het volgende maand te verschijnen album werden al paar nummers gespeeld en die klonken ook weer prima, maar dat dit album de jaarlijstjes zal halen lijkt me vrij onwaarschijnlijk.

Also Eden betrad zoals gezegd laat het podium maar wist mij vanaf de eerste seconde te boeien, met name door de uitstekende zanger. In de prog is de zang nog wel eens het zwakke punt dus daar valt iemand die echt kan zingen en echt gevoel in zijn stem weer te brengen al snel op. Daarnaast wist hij de stukjes aardig aan elkaar te praten, wat hij verrassenderwijs in het Nederlands deed. Nu was dat Nederlands van een zeer behoorlijk niveau maar af en toe toch net niet goed genoeg om bijvoorbeeld over persoonlijk leed te vertellen.
Also Eden behoort mijns inziens tot de top van de hedendaagse neoprog (met bijvoorbeeld een band als Credo) dus het stemde mij tevreden dat er weer een nieuwe cd op komst is. Ook hoop ik ze binnenkort nog eens te kunnen zien, maar dan met een volledige set.

Al met al blij dat ik toch nog bijna een uur van Also Eden heb kunnen zien maar hopelijk heeft de organisatie hiervan geleerd.

Nadat ik onlangs stelde dat de programmering in Hedon me niet zo aanstaat moest ik een dag later die uitspraak terugnemen toen ik zag dat Het Zesde Metaal er zou staan, dat wil zeggen, de frontman (en het constante lid) solo...

En daar ben ik net van terug... een concert in cafe-setting, met Broeder Dieleman in het voorprogramma, die weinig zin had om op het podium te gaan staan en daarom maar gewoon voor tussen de tafels ging staan... Leuke nummers, een beetje kort, maar genoeg indruk om eens van te kijken of er ergens iets te luisteren is..

Het hoofdprogramma ken ik van voor tot achter, en was weer erg sterk (1x eerder gezien)... Veel nummers van Ploegsteert, maar ook van Akattemets kwamen nog 4 nummers langs (vooral het akoestische Gasten was erg goed)... Alle sfeer die de nummers uitademen op plaat kwam live terug. Inclusief grappige praatjes tussendoor en uitleg over Belgische begrippen, zonder welke er niet al te veel van te volgen zou zijn, zo weet ik nu wat een prestopan is, en toppen voe katsjee.. En ondanks dat hij er maar solo stond rockte het af en toe ook nog wel, in Keuning van de Jacht en Ier Bie Oes bijvoorbeeld...

En het hoogtepunt was het ook weer akoestische Met Drie... wat een mooi nummer is dat.... erg blij met dit concert.. dat nog gratis was, en op 15min fietsen ook

Pendragon in De Boerderij

Ter promotie van hun nieuwe live-dvd stond Pendragon gisteren weer eens in De Boerderij. Nu was die dvd voor de verandering weer eens niet op tijd af, waardoor je je afvraagt waarom ze met Metalmind zaken blijven doen, maar goed, voor een goed concert is geen directe aanleiding nodig.

Het voorprogramma was een bijzondere deze keer. Paul Menel was eind jaren '80 kortstondig de zanger van IQ maar vertrok weer om zich op een solo-carrière te richten en verdween in de vergetelheid (al heb ik gisteren wel een cd uit die vergetelheid gekocht). Vorig jaar was hij er ineens weer, met een hartstikke leuk concert en de aankondiging van een nieuwe cd (die er nu, vijftien maanden later, eindelijk echt lijkt te gaan komen. In zijn begeleidingsband zat toen onder andere oud IQ-lid John Jowitt en gisteren was het de beurt aan Martin Orford. De Martin Orford die een paar jaar geleden de muziek vaarwel zei uit protest tegen de downloadcultuur? Ja, die dus.
Bijgestaan door gitarist Steve Harris werd de 25ste verjaardag van IQ's Nomzamo-album gevierd, een album dat stond voor een wat toegankelijkere sound waarbij op Marillion-achtig commercieel succes werd gehoopt. Het succes is er nooit gekomen maar ook na 25 jaar is Nomzamo een prima album, met een mix van catchy meezingers en langere prognummers.

Gisteren werd uiteindelijk maar een deel van het album gespeeld, te beginnen met meezingers No Love Lost en Promises, waardoor de stemming er al snel goed in zat. (Wat dat betreft zaten ze overigens ook wel goed, een fors deel van het Pendragon-publiek zal ook bekend zijn met de cd's van IQ) en via het titelnummer en een nummer dat ik zo snel niet herkende kwamen we bij hoogtepunt Common Ground. Nou ja, hoogtepunt op het album in ieder geval. Live ging het prima totdat Menel zich ergens vergiste en er opnieuw ingezet moest worden. Het was wel enigszins tekenend voor het wat rommelige optreden.
Hierna werd nog een (hele jonge) zangeres het podium opgehaald voor het duet Colourflow en dat is het laatste nummer van het album. Einde optreden? Nope.
Toen Steve Harris inzette met 'Hello, is there anybody in there?' wist de hele zaal meteen waar ze aan toen was: de zoveelste Comfortably Numb-cover. Verdienstelijk gedaan, dat zeker, (al schoot Martin Orford vocaal wel erg tekort als tweede stem bij de Gilmour zangpartij), maar niet echt nodig. Dan had ik toch liever een extra nummer van Nomzamo gehoord.

Na een korte pauze begon Pendragon vervolgens aan wat een set van een kleine 2,5 uur zou worden. De start met Passion/Empathy zette de toon voor de avond, die was grotendeels erg hard. Drummer Higham houdt wel van lekker doorrammen en het materiaal van de laatste twee albums leent zich daar ook goed voor. Een ouder nummer als Alaska is echter wel eens subtieler gebracht.

Ik heb de band vorig jaar nog twee keer gezien dus erg verrassend was het gisteren allemaal niet, wel erg goed. Veel nadruk op nieuwer werk (vijf nummers van Passion, Freak Show en Indigo van Pure en nog wat ouder werk (A Man of Nomadic Traits, Alaska, Nostradamus, Breaking the Spell en toegiften The Lost Children en Master of Illusion. Verder een goed op elkaar ingespeelde band die barst van de energie en die wat mij betreft zo nog wel wat jaar door mag gaan.

Smokin' Dynamite + Julian Sas, Underground Lelystad 12 mei 2012

Smokin' Dynamite is de band van collega user Droombolus en zij mochten in het voorprogramma spelen van Julian Sas.

'Roadhouse blues, rock & boogie' is een globale eigen omschrijving van de muziek die wordt gemaakt. 'In feite is er sprake van een soort nieuwe start", zei Martin tegen mij. Waarbij de nadruk ligt op het feit dat er sprake is van een "hobby-band" met een x-aantal concerten per jaar. De band heeft een kleine opleving ondergaan, door de komst van harmonica speler Sugar Willy en het in eigen beheer uitbrengen van het album New Fuses, Old Sticks.

Er werd behoorlijk stevig gespeeld in een kleinere, wat bedompte (het is er erg laag) ruimte dat Underground toch is. Niet negatief bedoeld, maar alles is er prima intens te beleven en van dichtbij mee te maken.

Naast stevig, viel ook het enthousiasme op en het prima spel van de vier heren, inclusief ook dat van drummer Evert de Vries en gitarist J.J. Wago. Het basspel van Martin Bobbe neemt een prominente rol in bij de muziek van Smokin' Dynamite. Een soort no nonsense powerkwartet dat misschien wel houdt van af en toe een applausje maar verder stevig door blijft spelen. Misschien dat het Droombolus siert als muzikant, maar hij was zelf niet geheel tevreden over zijn spel.

Onbegrijpelijk, ik kon niets ontdekken waar in 40 minuten werd gefaald (en ik stond vooraan), maar ja, dat is het verschil tussen op en voor het podium staan: ik weet niet uit mijn hoofd wát het had moeten zijn en hoe er uiteindelijk is gespeeld. Dat weet Martin dan uiteraard wel maar om alle ongerustheid weg te nemen: zo'n beetje de hele zaal was enthousiast, dus z'n 'foutjes' zullen wel erg zijn meegevallen.

Een herstart in het optredenscircuit en hobbyband betekent in de praktijk dat, ondanks onmiskenbare kwaliteiten, zelf achter optredens aangaan. Of zoals bij de cd, zelf studioruimte regelen, betalen en uitbrengen (verkopen via internet). En omdat je relatief onbekend bent, niet 3, 4 keer per week meer wilt optreden ben je niet interessant voor boekingsorganisaties. Aangezien het cafécircuit de laatste jaren volledig is ingestort is er nauwelijks ruimte om mogelijkheden tot optredens te regelen.

Vooral als je geen zin hebt in feesten, partijen of braderieën, wat mij voor een band als Smokin' Dynamite ook logisch lijkt. Daar is de muziek ook niet geschikt voor, zou ik er aan toe willen voegen. Aan de andere kant zou ik niet weten waarom zo'n prima band niet op de één of andere manier (veelvuldig) aan de weg zou kunnen timmeren.

Maar, volgens Martin, het aantal ingeschreven bands bij de Kamer van Koophandel is gigantisch (x 2 nog, zonder inschrijving) en dus is het niet gemakkelijk om aan de bak te komen.

Er zou wat mij betreft in Nederland meer aandacht moeten zijn voor dergelijke bands, op de tv of waar dan ook. Er wordt om commerciële redenen teveel aandacht besteed aan flutwedstrijdjes zangtalent en te weinig aan serieus te nemen rockbands, die eigenlijk geen airplay krijgen maar wel prima als alternatief circuit zouden kunnen fungeren.

Het doet in ieder geval goed Droombolus eventjes te hebben gezien en gesproken; ik ging na drie kwartier Julian Sas even een biertje halen voor mijn ega en mezelf (bier halen en concert bekijken loopt allemaal mooi in elkaar over in Underground) en kwam hem toen tegen in het voorportaal van de concertzaal. Dan laat je Julian Sas even voor wat het is.

De laatste kan echt werkelijk fenomenaal (blues-)gitaar spelen ook al ken ik helemaal niets van zijn oeuvre (ik hoorde wel nog een zinderende Jimi Hendrix cover die waarschijnlijk nog beter door Sas werd gespeeld), hij is ook wereldberoemd in Nederland en omstreken, maar wordt even zo goed ook geboekt voor een kleine locatie als Underground.

Ik hem mij wel voorgenomen op korte termijn een album van hem te kopen, wat ik van hem gehoord heb smaakte zeker naar meer en hij leek mij daarnaast geen onsympathieke gozer.

In muzikantenkringen vang je wel eens wat op: het is vaak al een heel gesteggel om de reiskosten vergoed te krijgen en je moet sowieso al met twee (of zelfs drie) auto's rijden om alle instrumenten en apparatuur te vervoeren. Dan heb je in de meeste gevallen nog de oefenruimte die betaald moet worden (vooral nadelig voor jongeren die minder te besteden hebben).

Simpel gezegd: je moet veel tijd en geld investeren en ziet er niet veel voor terug (behalve het spelplezier). Het is een van de redenen dat ik er zelf niet aan ga beginnen.

Ja en de vraag is wat er dan overwint.

Eerlijk gezegd vind ik dat, als je getalenteerd bent en je graag wilt spelen, dat toch moet prefereren boven het kostenaspect.

Nu zijn de tijden in economische zin misschien wat povertjes, maar ongetwijfeld wordt het ooit wel weer eens beter en dan zou het jammer zijn als er nooit meer wat van zou komen omdat je nu niets hebt ondernomen. Neil Young had in zijn jonge jaren ook niet altijd het economisch en maatschappelijke tij mee: maar heeft het wel naar zijn hand om weten te zetten.

Dus spelplezier gaat boven alles en de kameraadschap met je bandleden blijft je je hele leven bij.

Dan begin je toch een Neil Young Tribute. Ben je in ieder geval verzekerd van een aanzienlijke fanbase om aan te boren.

Misschien dat ik 't later nog eens ga doen als ik de kosten wat makkelijker kan missen, dat denk ik haast wel. Ik heb voorheen wel pogingen gedaan. Net een week gestart, heeft de zanger het eerste optreden al geregeld met nog totaal geen materiaal.

Een andere keer is 't misgegaan doordat we 't niet eens werden over de stijl en nummers (''Nee, dat wil ik niet spelen.'' - Heb jij al iets geschreven dat je wel wilt spelen dan? ''Ik kan niet schrijven''). Muzikanten vinden waar het mee klikt, waar je van kan bijleren en waarbij je niet onder of te ver boven je niveau hoeft te spelen, is lastig

Als het allemaal op rolletjes loopt, is het erg leuk, maar het kan ook behoorlijk storend zijn. Ik heb ook niet de illusie dat het ooit wat zou kunnen worden. Ik heb geen drive als Neil Young, die alles achterliet en met een oude lijkwagen naar Amerika vertrok. Het gaat mij puur om de lol, al ben ik wel erg kritisch op mezelf (vandaar dat ik bijna niets meer zelf schrijf). Ik zou best een keer een enkel optreden willen doen of ergens een keer meespelen, maar dat regel je ook niet zo snel (bij jamsessies in café wisselt het niveau vaak zo erg). Even ergens 'Down by the River' on the spot, daar hoef je toch niet voor te repeteren.

is straatmuzikant dan niet iets voor jou?

Hatstikke leuk dat je er was Hans. Het was erg leuk om even met jou en je charmante dame na te kunnen praten, niet alleen over de band maar ook gewoon lekker over muziek in het algemeen.

En gaan we nog te zien krijgen wat je van Smoke This vind ? Niet dat ik 'm daarom voor je meegenomen had hoor ........

Ik zal Smoke This zeker bespreken, ik zal even een plaatje/foto er bij zoeken en dan vragen of iemand het album op musicmeter kan plaatsen

Gisteren had ik het album al gespeeld en vanmorgen op mijn werk was het ook het eerste album dat in mijn cd speler zat. Ik begin vroeg en zonder collega's in de buurt kan ik 'm lekker hard draaien. Wat in het geval van Smoke This zeker geen straf is.

Mevrouw musician vond het concert overigens ook heel erg goed. Zij is meer van het type "softere" muziek en dat kan dan net zo goed Carole King als Michael Bubblé e.a. zijn. Voor haar koop ik dan bijvoorbeeld ook kaarten voor de Colin Blunstone band.

Dat zij meegaat naar concerten waar meer stevig wordt gespeeld (geen avondje hardrock maar daar hou ik zelf ook niet van) is iets van de laatste jaren. De sfeer, je zag het vrijdagavond ook in The Underground, is vaak erg goed, er wordt goed, leuk en enthousiast gemusiceerd. Het genre trekt geen agressief publiek maar geïnteresseerde liefhebbers, overigens in alle leeftijdscategorieëen en van alle 'gezindten'.

Dat maakt zo'n avondje overigens alleraardigst. Zij vond het gesprek ook erg leuk. Ik moet je eerlijk zeggen, dat lukt natuurlijk ook alleen maar door de opzet van zo'n concert zoals het is opgezet: na afloop nog na kunnen praten met bandleden. Nu was jij uiteraard min of meer een bekende maar je brengt wel de muziek veel dichter bij je publiek.

Wordt vervolgd!

Dry the River in Rotown.




Een bandje die ik al eerder had willen zien maar telkens kwam het er maar niet van.
Het bleek een geoliede machine maar dat is niet zo verwonderlijk met een setlist di eal een tijd ongewijzigd is en blijft.
De toegift gooiden ze er nu gelijk achteraan wat ik op zich wel plezierig vind. Het slaat vaak maar nergens op omdat het al lang en breed in de planning staat. Een toegift moet iets heel spontaans zijn om je publiek extra te bedanken is mijn mening.
Hoe dan ook maakten ze waar waar ik voor kwam alleen had ik wel de indruk dat de vermoeidheid wat aan het toeslaan is bij de zanger.
En het laatste nummer Lion's Den is inderdaad het hoogtepunt waar je op kunt zitten wachten.
Dry the River is vakwerk en ik hoop dat we nog een hoop moois van ze gaan horen in de toekomst.

Het voordeel van werken op internationale projecten is dat je via de mensen uit de diverse landen waar je mee samenwerkt ook weer met artiesten uit die landen kennismaaktt die je wellicht anders niet ontdekt had. Zo heb ik een tijd geleden via een Italiaanse collega Vinicio Capossela ontdekt....Italiie's best bewaarde geheim las ik op weg naar het concert toe.
De Itaiiaanse Tom Waits is ook een term die vaak terugkomt als je een artikel over Capossela leest en dat is niet verwonderlijk want dat de beste man door Waits beinvloed is hoor je in zijn muziek terug.

Maar goed, die Italiaanse collega liet me e.e.a. horen en het was best even wennen want de beste man is niet voor 1 gat te vangen, je krijgt een diversiteit aan muzikale stijlen voor je kiezen waar je bijna van gaat duizelen en waardoor ik niet meteen om was. Desalniettemin intrigeerde de muziek me wel en en diezelfde Italiaanse collega vol enthousiasme aankwam zetten dat Capossela in Amsterdam in de Melkweg ging optreden en dat ik daar absoluut mee naar toe moest gaan heb ik eigenlijk gewoon blind een kaartje gekocht zonder daar verder veel bij na te denken. Nadat Mumemaatje aERodynamIC al enthousiast reageerde dat ik naar het concert ging en ook fan bleek te zijn had ik er al een beter gevoel bij dat dit weleens goed kon uitpakken aangezien onze muzieksmaken behoorlijk overeenkomen.

En achteraf kan ik zeggen dat dit een geweldige beslissing is geweest. Ik ging eigenlijk redelijk onvoorbereid en blanco het concert in, ik had de CD's weliswaar doorgenomen maar te weinig tijd gehad om me er echt zodanig in te verdiepen dat de nummers vertrouwd waren en dat ik ze echt kende. Maar vanaf de eerste minuut hadden Capossela (wat een charismatische persoonlijkheid ook) en zijn band mij en niet alleen mij, maar ook de rest vd zaal, te pakken met de muzikaliteit, diversiteit en enthousiasme die ze tentoonspreiden. Van gevoelige ballads tot avant-garde tot twist tot polka's en wat al niet meer, het liep allemaal naadloos in elkaar over en het klopte van begin tot eind.

De stoelen (het begon als een seated concert) werden na verloop van tijd dan ook aan de kant geschoven en het dak ging er af in de Melkweg, het eindigde na bijna 2,5 uur optreden in 1 groot feest.....Vinicioooooo Grandissimo

Instant Street werd zeker wel gespeeld en toen waren de mannen al helemaal los hoor. Het volledige outro werd freakend en vol verve gebracht. Ik denk dat je net de rustpunten die erna kwamen heb meegepakt want het was over het geheel een spetterend optreden en dEUS had er zelf overduidelijk zin in.

Zaterdag in Dordrecht geweest bij het festival Dordrecht Doom Day II. We gingen eigen alleen voor Saturnus uit Denemarken daar deze band een drietal sterke albums op hun naam heeft staan en ze niet vaak optreden. Een mooie gelegenheid om ze eens aan het werk te zien.

De andere bands zeiden mij weinig. Buiten Mythological Cold Towers konden de andere vier bands mij ook niet bekoren.

Sommige waren het oefenruimte stadium nog niet ontgroeid. Enfin, Mythological Cold Towers en Saturnus maakte de trip naar Dordrecht meer dan waard. Uitstekend geluid, bier ook nog een prima prijs (€ 2). Saturnus speelde ongeveer 100 minuten en veel werk van Veronika Decides To Die en Martyre kwamen langs, eveneens 2 songs van het nog te verschijnen nieuwe album. Helaas maar 1 song van het debuut album.

Als de line-up volgend jaar nog iets interessants heeft te bieden wederom van de partij.

JAMES TAYLOR AND BAND Heineken Music Hall 16-05-2012

Eigenlijk ben ik het niet waard, iets te schrijven over het concert van James Taylor. Dat komt, ik ben niet mijn hele leven al een toegewijde James Taylor fan en ik zou waarschijnlijk uiteindelijk maar een paar titels kunnen noemen van de nummers die hij vanavond heeft gespeeld. Ik ben niet in staat geweest om dat op redelijk korte termijn allemaal uit mijn hoofd te leren.

Hij zou waarschijnlijk 10 jaar terug door mij zijn beoordeeld als iemand waarbij, als je één nummer van hem had gehoord, je gelijk zijn gehele oeuvre zou kennen en bovendien zou ik er aan toevoegen dat het van nogal slaapverwekkende aard was: man alleen met akoestische gitaar.

Niet is minder waar. Ja, ik heb niet met oorsuizingen de HMH verlaten, dat klopt wel. Maar wat de man heeft laten horen en zien was fenomenaal. Ook voor leken als ik. Voor de fanatici onder u, ik heb de cd The Best of James Taylor (2003) en volgens mij zijn daar de meeste nummers wel van gespeeld.

Met ijzingwekkende versies van You've got a friend, Sweet Baby James, Country Road en Fire and Rain.

Ik was overigens echt verbaasd over de enorme opkomst (een volledig uitverkochte HMH, hoeveel mensen zijn dat wel niet?) en vooral ook hoeveel jongeren er waren. Hij spreekt, met zijn kenmerkende spel, blijkbaar nog steeds hele groepen nieuwe liefhebbers aan. Ook al is de muziek veelal ouder dan 40 jaar, het blijkt van een tijdloze kwaliteit.

Er zit ook heel veel diepte in en de composities zijn prachtig geschreven. Een aantal nummers waren dan ooit nog van de hand van zijn goede vriendin Carole King. Het is niet eens zozeer dat hij hele afwijkende versies speelt van de studio albums. Maar wat hij doet spreekt enorm aan en bovendien, hij blijkt een geweldige entertainer. Prachtige aankondigingen van de nummers, vaak met een anekdote en doorspekt met humor.

Dat ik op latere leeftijd pas wat serieuzer in aanraking kwam met de muziek van Taylor (ik wist vroeger dat het er was maar liet het angstvallig links liggen) kwam niet in de laatste plaats door David Crosby, een man die ik al wel mijn hele leven naloop. Crosby is helemaal niet zo'n complimenteuze man in het algemeen en kan soms behoorlijk hard uit de hoek komen. Maar zijn waardering voor James Taylor, zijn muziek, is ongekend groot. Opvallend groot, eigenlijk.

Van de week nog een voorbeeld van gezien in een uitzending van Het Uur van de Wolf van de VPRO.

En dat kan dan wel eens leiden tot het wekken van een interesse voor een artiest en zijn muziek waarvan je later spijt krijgt dat je er niet wat eerder aan bent begonnen of van wie je zelfs ooit lelijk hebt gesproken.

James Taylor zit qua genre singer/songwriter natuurlijk muzikaal zeer dicht bij het rustigere/akoestische werk van David Crosby. Maar waar Crosby zich met grote regelmaat woedend uitlaat en muzikaal ook stevig, met electrische gitaren van zich doet spreken, blijft James Taylor vrij onveranderlijk zichzelf, zonder overigens eentonig te worden. Je kunt ook giftige pijlen afschieten in tekst en compositie. Politiek staan ze in ieder geval ook zij aan zij.

Oude Hippies. Maar ik ben blij dat hij zijn eerste platencontract via Apple heeft gekregen en dat hij in 1968 heeft moeten solliciteren bij George Harrison en Paul McCartney. Dat zijn dan van die aardige anekdotes die je niet direct paraat hebt, leuke achtergrondkennis.

Maar de (ervaren) band (keyboards, bassist en een drummer) speelde de hele avond prima, kwam uiteindelijk zelfs drie keer terug. En Taylor was opvallend actief met het publiek. In de pauze schudde hij handen, aan het einde en na het concert ook. Het was jammer dat bij het winkeltje er maar één soort cd lag (die met covers) en daar had ik nu juist geen zin in. Dus daar schortte het een beetje. Maar voor het overige was het een 5***** + concert.

Goede beslissing, die cover cd is nml. niet zo bijzonder. Wel een enigszins herkenbaar verhaal, al is het voor mij natuurlijk maar een relatief kort tijdsbestek. De naam James Taylor duikt snel op als je into Neil Young bent, maar ik had eerst ook zoiets van 'ik geloof het wel, weer zo'n folkie'. Heb een keer een Taylorfan pissed off gemaakt toen hij vroeg of ik James Taylor kende. ''Die heeft wel eens meegespeeld met Neil Young'', oei! ''Wel eens meegespeeld bij Neil Young!? Die man is minstens net zo geniaal als Neil Young, een echte kunstenaar!''

En dat vind ik dan weer niet. Taylor is wat meer Simon & Garfunkel dan Young of Dylan. Wat softer, wat veiliger. Zijn beste nummers (bijvoorbeeld 'Copperline') vind ik schitterend, maar af en toe mag het van mij toch wat veelzijdiger, wat spannender. Hij mist net dat kleine zetje om écht groots te zijn (zeg maar van 4* naar 4,5*). Taylor is altijd relaxt, dat is zijn kracht, maar ook zijn zwakte.

Gisteren ben ik voor de tweede keer naar Spinvis geweest, die ik zo'n vier jaar eerder voor het eerst had gezien. Toen trad hij op in het theater, solo met looppedalen en een aantal videoschermen met filmpjes van musici. Gisteren stond hij in Luxor met band.

Eerst speelde Lola Kite. Ik zag ze voor de tweede keer; een tijd terug zag ik ze ook met Record Store Day. Ze speelden ongeveer alles wat ze toen ook speelden, plus mijn persoonlijke favoriet 'W'ter' en deden dat gewoon goed. Het was ergens ook op een bescheiden manier best meeslepend, met dank aan de drumcomputer; mijn complimenten, hij ging nooit uit de maat. Daarnaast zat er ook een soort charme aan de nerdy maniertjes van de bandleden. Met minimale middelen werd er een strakke show neergezet. Eigenlijk vind ik Lola Kite zelfs meer Duits dan Engels klinken, bedenk ik me net. Eén van de beste voorprogramma's die ik heb gezien.

Tot Ziens, Justine Keller heb ik een aantal keer gehoord al, maar niet echt vaak genoeg om de nummers echt goed te kennen. Het moet wel gezegd worden dat de publieksresponse ook wel het grootste was bij de nummers van het debuut, vooral 'Voor Ik Vergeet' van de set vóór de toegift (spoiler alert; er was een toegift) bracht de zaal in vervoering. De nummers werden langgerekt, met een heerlijke schwung en een portie gezonde psychedelica. Een behoorlijk deel van de aanwezigen, ondergetekende incluis, raakte hier behoorlijk door in vervoering.

In de 'gewone' set kwamen naast publieksfavorieten als het eerder genoemde 'Voor Ik Vergeet' en uiteraard ook 'Ronnie Gaat Naar Huis' en 'Kindje van God' (nog een spoiler: 'Smalfilm' en 'Limonadeglazen Wodka' werden niet gespeeld), ook nummers van het laatste album langs, plus een ontzettend mooie versie van 'Mare Frigoris'. Saartje van Camp is echt een toegevoegde waarde voor de band, goede celliste en zangeres, en bovendien speelde ze ook nog zingende zaag.

En live merk je eigenlijk ook dat Spinvis ook ergens 'gewoon' een rockband is, of althans soms een rockband is. Het ging flink hard soms, volgens mijn vader die toch al eigenlijk halfdoof is, veel te hard. Maar ja, die vond bij het vorige Spinvis-optreden ook dat sommige dingen veel te experimenteel waren; zegt hij altijd 'Sommige dingen waren goed, sommige dingen niet.', niet toegeven dat het eigenlijk toch best allemaal goed was.

En daarna kwam nog eens de toegift: uiteraard 'Bagagedrager', met een sample van Simon Vinkenoog ergens in het midden, 'Ik Wil Alleen Maar Zwemmen' en 'Wespen op de Appeltaart'; allemaal lang uitgesmeerd, maar dan op de beste manier waarop je iets lang uit kunt smeren, een enorme publieksresponse; de zaal werd wild. En toen had het afgelopen was zag ik pas dat men twee uur had gespeeld, en hoe! Concert van het jaar tot nu toe denk ik wel.

Gisteren bij UFO geweest in Het Bolwerk te Sneek. De band trok geen volle zaal maar leverde toch een goede show van bijna 2 uur af. Het was een waar rockfestijn met klassiekers als Mother Mary, Let It Roll, Too Hot To Handle, Lights Out, Doctor Doctor, Only You Can Rock Me en de rustpuntjes I'm a Loser en Love to Love. Verder kregen we nog wat recenter werk van het album Seven Deadly en langgerekte versies van Rock Bottom en Shoot Shoot. Met Vinnie Moore heeft UFO een goede gitarist in de gelederen maar zijn gepiel in Rock Bottom kon niet tippen aan datgene wat Michael Schenker ooit op plaat heeft gezet. Phil Mogg, ook alweer 64, was goed bij stem en is een uitstekende frontman. Van de oude garde zitten verder nog drummer Andy Parker en gitarist/ toetsenist Paul Raymond in de band. Het geluid was verder zuiver en niet overdreven hard afgesteld en voor de rest was het een machtige rockavond.

En als de zaal niet vol zat, hoeveel mensen waren er dan, schat je in?

Ik was er ook bij en wat een enorm goed concert was dit, zeg. Ik wist vooraf niet goed wat ik van Spinvis moest verwachten. Het was mijn eerste keer dat ik hem live aan de slag ging zien, hoewel ik hem al langer volg. (Slechte) Youtube-filmpjes zorgden ervoor dat ik mij op alles had voorbereid en dan valt het altijd alleszins mee.

Halverwege realiseerde ik mij ook dat ik eigenlijk gewoon bij een rockconcert stond. Geen literair geneuzel o.i.d. Top! Ook heb ik mij weer staan verbazen wat een mooie tent dat Luxor Live is geworden. Ik heb bijna 13 jaar in Arnhem gewoond en op de eerste dag ging het dicht na een schietincident en op mijn laatste dag ging hij weer zo'n beetje open.

Ik verliet Luxor als gelukkige eigenaar van het boek incl cd, gesigneerd door Spinvis, Hanco Kolk en natuurlijk Saartje!

Lola Kite was ook erg leuk en de volgende keer ben ik er ook gewoon bij als zij zelf de hoofdact zijn.

Op mijn toernee door het oosten gisteravond nog naar De Staat geweest in Gigant in Apeldoorn. Top zoals je van hen mag verwachten. Ze speelden 2 nieuwe nummers waaronder Vuvuzela.

Voorprogramma hier was trouwens Birth of Joy. Ook een bandje om in de gaten te houden. Met hun orgeltje deed het al snel denken aan The Doors. Het album gaat snel beluisterd worden op Spotify.

Had dat dan gezegd, jongen, dat je er ook bij zou zijn. Jij was toch niet die kerel die achter ons stond en zei dat ik op m'n vader leek, maar dan dertig kilo lichter. Soit, dat 'topverslag' vind ik heel vleiend, dus ik zeg netjes dank je wel, dus dank je wel.