Mijn avond Sigur Rós begon even anders dan ik verwacht had. Vrolijk op weg naar de trein mezelf opmakend voor ongetwijfeld wederom een magische avond. De HMH was erg goed maar dit moest gewoon beter worden: nog leukere setlist, veel leukere zaal en nu weer met strijkers en blazers.

Eerst een goede vriend die plotseling toch niet meekon vanwege zijn gezondheid en twee kaarten over had. Balen.
Kom ik aan op station: 'er rijden geen treinen de eerst komende tijd vanwege iemand die voor de trein is gesprongen'.
Ehmmmmm...... Lin bellen dat het even heel lastig gaat worden en mijn eigen partner bellen: die kwam vanuit werk in vliegende vaart aangesneld en ik kon zeggen een extra kaartje te hebben. 'Vooruit dan maar, smeer boterhammen en ik ga wel mee'. Hop in de auto de files in die er gelijk al waren uiteraard. Stress alom.
Maar toen ineens: weg files! En al met al gewoon tegen achten in Paradiso aangekomen, niks aan het handje.
Daar waren El Ninjo en bonothecat al; een leuk weerzien met de mannen. Lin (mijn lunchmaatje) en reptile71 bleken vlak achter hen te zitten/staan dus die hadden we ook snel gevonden. Even later waren daar Arrie met vriendin en R&P ook. Dat was wel een leuk MuMe-feestje zo.

De brave IJslanders gingen exact om 20.30 van start om vervolgens na de inmiddels bekende en vooral overdonderende afsluiter Popplagið van het podium te stappen zonder verder een woord gezegd te hebben maar ze namen met zichtbaar plezier het meer dan terechte applaus in ontvangst.
Wat valt er te zeggen over één van de mooiste concerten waar je bij bent geweest?
Dat de setlist voor mij perfect was als in een soort 'Best of'? Dat het gezelschap leuk was? De plaats waar we stonden prima? De zaal supergeschikt? Het publiek wederom muisstil?

Dit valt niet uit te leggen. Dit moet je ervaren. Ik kan hooguit vergelijken met de HMH de vorige keer of met Jonsí solo (ook in Paradiso).
Het decor van Jonsí solo was indrukwekkender en de afsluiter bij dat concert was een visueel hoogstandje dat ik nooit meer zal vergeten. Ik denk de beste afsluiter ooit.
Popplagið in de HMH had die waanzinnige 'confetti-sneeuwstorm' wat ook iets is om nooit meer te vergeten maar verder was ik daar toch enigszins teleurgesteld. Ik miste de strijkers en blazers, ik heb niks met die vreselijke zaal en ik stond ietwat te ver weg en daarbij speelden ze mijn favorieten Olsen Olsen en Viðrar vel til loftárása niet. Het is dus niet zo vreemd dat ik gisteren intens gelukkig was om die nu wel live te mogen meemaken.

Het is nu echt even met beide benen op aarde zien te belanden maar ik vrees dat dat nog wel even gaat duren.

De setlist:

Í Gær
Ný Batterí
Vaka
Svefn-g-englar
Sæglópur
Viðrar Vel Til Loftárása
Olsen Olsen
Hoppípolla
Með Blóðnasir
Festival
Varúð
Hafsól

Encore:

Ekki Múkk
Glósóli
Popplagið

Leuke bespreking en idd, ik zit al dagen met beelden en klanken in mijn hoofd en loop op Ijslandse wolkjes
Toch blij dat ik in Parijs ben gegaan ondanks de ingekorte set. Rivierenhofconcert schijnt bij momenten nogal een rommeltje te zijn geweest.

Jonsí's concert was visueel beter, maar muzikaal kon het toch niet tippen aan dit.
Geen noot teveel of op de verkeerde plaats, totale extase van de eerste tot de laatste minuut en die muzikale explosies, die verpletteren je gewoon

Was je ook op Rock en Seine nico? Ik had ze daar overgeslagen om vooraan te kunnen staan bij Placebo maar dat was wel een mooi festival.

Gisteren in Paradiso bij Sigur Rós geweest. Prachtig concert meegemaakt. Jonsi zingt de nummers echt verbazingwekkend goed live, erg knap hoe hij zo goed bij stem is. Net als op de eerste avond was ook gisteren Popplagið de afsluiter, een prachtige knaller om een mooie avond mee te besluiten. Was ook erg onder de indruk van het langdurige applaus dat de band na afloop in ontvangst mocht nemen, zoiets maak je toch niet vaak mee.

Was ik nog bijna vergeten dat ik daarna nog in kleine zaal was gaan buurten bij Delicate Steve, een rommelig indie bandje dat leuke instrumentale liedjes speelde. Een leuk naprogramma.

Jawel Linius, voor het eerst naar Rock en Seine geweest.
Na Sigur Rós waren we voldaan, en de wandeling terug over de Seine werd begeleid door overwaaiende Placebomuziek

Leuk festival waar Sigur Rós vooral hun meest explosieve nummers brachten. Als ik de filmpjes zie van Paradiso, komt het me helemaal anders over qua sfeer. Het publiek leek daar zo aandachtig en stil. In Parijs, in openlucht, werd er extatisch geschreeuwd bij de vele climaxen wat nogal opzwepend was. De timing bij valavond was ook ideaal en bracht nog wat extra magie.

Heel sympathiek festival, ik zal er nog naartoe gaan.

Heel anders dan in Paradiso dan inderdaad. En je kon de muziek inderdaad goed horen buiten het festival. Toen ik op zaterdag richting de metro vertrok kon ik Lanegan luid en duidelijk volgen




Nog even een video van m'n vader van afgelopen woensdag.

Vond op de officiele Leonard Cohen-website het online dagboek van gitaar technicus Leif Bodnarchuk.

Link

Hij schrijft ook over zijn ervaringen omtrent de 2 shows in Amsterdam, zoals...

Dus op avond twee duurde het concert een kwartiertje langer? Ik heb enorm genoten op de eerste avond, maar een kwartiertje extra is altijd beter. Closing Time en Famous Blue Raincoat werden stiekem toch wel gemist.

Jazeker, kijk maar...

Mooi, het grapje met de klok weer maar nu precies een kwartier later

Ook leuk dat hij zich nog verontschuldigde dat ze het nummer niet konden gaan afspelen omdat ze maar vijf minuten hadden en ondertussen bleef doorpraten en zelf de conclusie trok dat ze nu nog maar 4,5 minuut hadden. Mooie vent

Gisteren naar Chef'Special, op het Stadsfeest te Doetinchem, geweest met dezelfde vriendin die vorig jaar ook meeging. Toen speelde men namelijk in een klein tentje, met maximaal zo'n twintig man publiek. Geen meisjes van dertien, die nu wel en masse aanwezig waren. Toen was het erg tof, weliswaar niet bijster goed qua geluidskwaliteit, maar wel meer een feestje dan gisteren. Ik ga echt niet klagen als een band succesvol wordt, zolang de muziek maar goed blijft ('Ruby' van de Kaiser Chiefs, dan haak je toch gewoon af?), maar de sfeer was allemaal net wat minder.

Het was niet slecht, zeker niet, maar gewoon minder leuk. Te gelikt, te zelfbewust, veel vervelende instrumentale gedeeltes die nergens op aansloten (real Deep Purple-ending aan het einde, vervelende, veel te lange gitaarsolo ergens). Het hiphopgevoel was verder weg dan ooit en de toetsenist heeft blijkbaar net The Doors ontdekt. De flirt met dubstep in 'It's My Night Off' was wel uitstekend, maar als toegift het wat minder interessante 'Stick Around' spelen, dat is een beetje een anticlimax. Prijsnummer 'Colors' werd al direct als tweede nummer gespeeld en miste wel een beetje heilig vuur. De uitvoering van 'Biggest Monkey' was overigens wel uitstekend. Al met al toch uitstekend en een stuk beter dan op het Bevrijdingsfestival, maar dat het hiphopgevoel plaats heeft gemaakt voor een veel gelikter rockgeluid is toch wat jammer.

Op de zaterdagavond van het stadsfeest te Doetinchem, ben ik eerst naar Sabrina Starke wezen kijken. Het was leuk, de band speelde goed, maar ergens voelde het wat plichtmatig, zeker toen de Nina Simone-cover ‘Don’t Let Me Be Misunderstood’ wat afgeraffeld werd, terwijl Nina volgens Sabrina zo’n groot voorbeeld voor haar is. Het was verder eigenlijk gewoon oerdegelijk, al was het wel een leuk showelement dat Sabrina een aantal vrouwen uit het publiek als achtergronddanseressen het podium ophaalde.

Daarna ben ik naar Mattanja Joy Bradley wezen kijken, die enige bekendheid heeft opgebouwd via het tv-programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Daar vond ik haar niet erg goed, maar soit, ze was toch in de buurt en dan wilde ik best even gaan kijken. Met band is ze ook veel beter dan alleen met akoestische gitaar, al heeft men de neiging om soms wel erg plat te ‘rocken’. Mattanja is een soort getallenteerdere Miss Montreal die echt Rolling Stones- en Tom Waits-cd’s in de kast heeft staan, in plaats van die van Krezip. Prima, viel niet veel op aan te merken, maar was ook niet heel bijzonder.

Op de zondagavond ben ik naar Postmen wezen kijken. Chef’Special speelde vorig jaar op dezelfde plek en deden dat in een tentje. Ditmaal paste alleen het podium in het kleinere tentje, maar de sfeer was fantastisch. De band had er zelf ook ontzettend veel zin in en kwam heel energiek over. Nieuwe zangeres Alyssa Stotijn heeft een echt glimlachgezicht en stond op het podium alsof ze die middag nog was gevraagd om mee te doen, zo’n enthousiasme. Het was een feestje, echt. Beveiligers moesten bezoekers sommeren om weer netjes af te klimmen waar ze zojuist opgeklommen waren om te dansen. Dansen, dansen!

Alyssa Stotijn? Z'n zus ofzo?

Blijkbaar Remons vrouw.

Ik heb afgelopen weekend het fantastische End of the Road festival in Engeland meegemaakt. Een iets kleiner festival met geweldige sfeer, locaties (half op een veld en half in een soort bos/botanische tuinengeheel), relaxte mensen en een sterke line-up! Een aanrader voor iedereen!

Mijn favorieten waren:
- The Antlers
- Alabama Shakes
- Grizzly Bear
- Patrick Watson
- Dirty Beaches
- Alt-J
- Grandaddy (!)

Grandaddy Waren op Pukkelpop ook fantastisch. Ze spelen vandaag hun laatste concert van hun tour, maar gezien de bijval die ze gekregen hebben op Pukkelpop, en van wat ik hoor ook elders, hoop ik echt dat ze doorgaan. nieuwe plaat iemand?

Dat zijn zeker mooie namen! Zelf Grandaddy op Rock en Seine gezien, geweldig optreden

Pas een vrij uniek slaapconcert evenement bezocht wat wel de moeite waard was. De muziek bestond uit vrij minimale ambient van Machinefabriek en Somni451 en op het eind meer klassieke pianomuziek van Greg Haines (denk aan Satie) die uiteindelijk electronisch bewerkt werd tot loops waar hij zelf bij ging liggen. Een bed stond klaar, warme drankjes voor het slapen gaan, na afloop ontbijt en alles voor slechts 14 euro. Hieronder nog een paar interviewtjes waaronder met mij rechtsonder:

Wauw, dat is wel een heel leuke ervaring, al zou ik er zelf ook niet goed van slapen denk ik.

Soms klopt het allemaal. De vibes, het weer, de venue, een publiek dat er collectief zin in heeft en een artiest en zijn band die in topvorm verkeren. Leonard Cohen, over twee weken wordt hij 78, had vanavond de schitterende Waldbühne, bij het Olympisch Stadion in Berlijn, volledig onder hypnose. Na drieënhalf uur (!) spelen bood hij zijn excuses aan, omdat hij door de organisatie verzocht werd op te houden.

Well my friends are gone and my hair is grey
I ache in the places where I used to play
And I'm crazy for love but I'm not coming on
I'm just paying my rent every day
Oh in the Tower of Song

Genoten gisteren van het concert van Fatoumata Diawara in de North Sea Jazz Club in Amsterdam. Op de plaat klinkt het al fantastisch en dat werd live meer dan waargemaakt. Ondanks dat ze duidelijk een boodschap in haar muziek wil meegeven wordt dat nergens opdringerig of vervelend.
Prachtige zangeres met een een lekker rauw randje op haar stem, een werkelijk heerlijke uitstraling gecombineerd met een aanstekelijk enthousiasme waarmee de zaal direct ingepakt werd. Voeg daar enkele topmuzikanten in de band bij en het feestje is compleet.
Kortom, een topavond gehad.

Gisteren 'Get Well Soon' gezien in de Effenaar in Eindhoven en ik stond versteld (in positieve zin). Op aanraden van een vriend ben ik meegegaan, maar ik vond ze op plaat eerlijk gezegd nier super bijzonder. Maar live, tjonge wat een professionaliteit en vakmanschap; ik kende de meeste nummers ook niet meer terug. Zanger/muzikant Konstantin Gropper heeft een geweldige zes (of was het nu zeven)mansband om zich heen verzameld die werkelijk alle stijlen door elkaar heen kunnen spelen. Tijdens het concert ging het van rustige tokkelmuziek tot aan de bombast waar Muse groot mee is geworden. De gekste instrumenten werden gebruikt, maar nooit klonk het rommelig; hieraan herken je de perfectionist die onze vriend Konstantin Gropper wel moet zijn. Ongelofelijke timing, knap vind ik dat.

Echt een waanzinnig hoog niveau en een absolute aanrader om te aanschouwen. Het enige wat tegenviel was het aantal toeschouwers (en dan liepen er ook nog een aantal weg????).

Gisteravond in de Lakei in Helmond een optreden gezien van de Cubaanse progrock band Anima Mundi en het Nederlandse Mangrove. Anima Mundi heeft in juni 2011 al eens een spetterend optreden laten zien in de Lakei dat duurde tot 01.30 u. Waanzinnig. De band heeft dit optreden op cd en dvd uitgebracht en bood deze te koop aan. Dank je. Deze set was aanmerkelijk korter maar weer zeer de moeite waard. Wat een technisch sublieme band met een goeie zanger is de band toch. Heerlijk. En dat voor ong 60 toeschouwers. Bizar. Het nederlandse Mangrove kon mij iets minder bekoren. Het tandem gitarist en toetsenist stond zeker. Technisch goed verteerbaar. Zodra de zanger echter begon met zingen haakte ik af. Voor mij veel te bombastischen gemaakt. Maar ja voor 10 euro entree...

Was ook mijn ervaring bij Mangrove (voorprog Carl Palmer) plus dat ze totaal geen eigen geluid hebben.

@John Doe, geinig concept! Doet me denken aan de ligconcerten van Canto Ostinato (http://www.ligconcert.nl/):

Tja, zo gek is de combinatie van een band met vrij sterke Genesis-invloeden en een zanger met een wat bombastische manier van zingen natuurlijk ook weer niet. Niet voor niets zingt Van der Horst ook in The Genesis Project (en doet dat wat mij betreft prima).

Een echt eigen geluid heeft de band inderdaad niet, dat ben ik wel met Stijn eens, maar ja, dat geldt voor de meeste bands. Binnen de sound die ze zich hebben aangemeten vind ik ze eigenlijk wel aardige nummers maken.

Gisteren Mostly Autumn in De Boerderij

Alweer de vierde keer dat ik deze Engelse band zag dus dat geeft in ieder geval aan dat ik het de moeite waard vind om te blijven komen. Directe aanleiding voor dit concert was het verschijnen van het album Ghost moon Orchestra en er werden dvd-opnames gemaakt (want ja, daar heeft MA er nooit genoeg van ) en waarschijnlijk was dit ook de reden dat er geen voorprogramma was.

Afgetrapt werd met het instrumentale Distant Train (van Passengers), gevolgd door een tweetal nieuwe nummers, waarbij bleek dat de stemming er goed inzat, zeker toen de eerste klassieker Never the rainbow volgde.

Zangeres Olivia Sparnenn was in uitstekende vorm maar eigenlijk gold dat voor de hele band. Wel viel op dat de rol van achtergrondzangeres/fluitist/toetsenist/gitarist Anne-Marie Helder vrij klein was in vergelijking met de eerdere optredens die ik gezien heb. Bandleider Bryan Josh soleerde er driftig op los en ook tweede gitarist Liam Davidson kreeg de gelegenheid om in een (eigen) nummer op de voorgrond te treden. Het geluid in de zaal was erg goed afgesteld, wat toch altijd maar weer afwachten is met een zevenkoppige band.

Uiteindelijk zou de band ongeveer 2,5 uur spelen, met daarbij de meeste nummers van het nieuwe album (deze vielen me bij eerste beluistering in ieder geval niet tegen) en uiteraard een aantal bandklassiekers als Heroes never die, Evergreen, The Last Climb en The Spirit of Autumn Past. Misschien had de verhouding nog iets meer in het voordeel van het oudere werk uit mogen vallen, maar da's een kwestie van voorkeur.

Een erg geslaagd optreden, zelfs het beste dat ik tot nog toe van ze gezien heb. De dvd gaat dan ook zeker gekocht worden!

Ook gisteren gezien: Papartis

Ook geweest en Brunniepoo ontmoet.

De setlist gescoord:

Distant Train $
Unquiet Tears *
King of the Valley *
Never the Rainbow ^
Changing Fast !
Evergreen +
Ice #
Questioning Eyes &
-- pauze--
Dark Before Dawn ^
Drops of the Sun *
The Devil and the Orchestra *
Deep in Borrowdale #
Passengers $
The Last Climb {
Tennyson Mansion *
Wild Eyed Skies *
The Last Bright Light ^
Heroes Never Die (
-- toegift--
Liam Davidson in een instrumentaal nummer
Spirit of Autumn Past +
And When the War is Over #
The Last Train !
Tonight !

Hieronder de albums waarvan ze tracks gespeeld hebben:
* The Ghost Moon Orchestra 2012
! A Weather for Poets 2012
# Go Well Diamond Heart 2010
$ Passengers 2003
^ The Last Bright Light 2001
+ The Spirit of Autumn Past 1999
{ For All We Shared 1999
& Breathing Space - Below the Radar 2009

9 nummers van het laatste dubbelalbum (limited edition)van de totaal 22 gespeelde nummers.
En veel oud werk uit de beginperiode. Verder geen nummers uit de periode 2004 t/m 2008.
Verder was opvallend dat ze een nummer van Breathing Space speelde. Maar dat is eigenlijk een afsplitsing van MA.

Prima concert voor een enthousiast publiek (ca 450 man) in de Boerderij..

Stond vorig jaar ook al op de setlist en het zou me niet verbazen als het daar ook de komende tijd nog wel op blijft staan. Het is in ieder geval een nummer waar Olivia zich goed bij thuis voelt.

Temper Trap in de Melkweg. Hun debuut-album was prima, de recente opvolger (op 4 uitzonderingen na) zeeer matig en tam. Dat vonden ze zelf blijkbaar ook, want na 70 minuten hielden ze het gisteravond voor gezien. Ze speelden 6 nummers (waaronder de 4 goeie nummers) van de laatste cd, de rest van de eerste cd. Live hadden ze het een stuk beter naar de zin dan in de studio waarschijnlijk: nieuwe nummers werden met een stuk meer peper gespeeld en de zanger was supergoed bij stem. Drum Song als laatste nummer van de reguliere set was een inkopper, de toegift met Soldier On en Sweet Disposition idem, maar wel top uitgevoerd.

Trembling Hands live @ Melkweg

Ik kwam Questioning Eyes tegen op de High Voltage Live CD van MA Uit 2011.