Gisteren Einstien on the beach gezien in het Muziektheater in Amsterdam. Ongelooflijk hoe nog steeds van deze tijd. Rollercoaster van theater, dans, muziek. 4,5 uren op het puntje van m'n stoel.
Philip Glass

Kodaline in Rotown Rotterdam.

Uitverkochte zaal maar behoorlijk ongeïnteresseerd publiek getuige het enorme geouwehoer (zoals ik al eerder zei: volkssport nummer 1 bij concerten in Nederland).

Het optreden duurde nog geen uur maar het klonk allemaal goed. Waar de buzz vandaan komt rondom deze band snap ik niet helemaal want hoe goed ook, erg bijzonder is het nu ook weer niet.
Maar een fijn optreden was het, vooral het soul-achtige één-na-laatste nummer. Wat een hoogtepunt was dat!

Eigenlijk toch wel spijt dat ik niet ook naar Einstein on the Beach ben gegaan. Lijkt me wel heel indrukwekkend. Had niet in de gaten dat Glass zelf zou spelen.

Ja Stijn, beetje naar om te moeten zeggen, maar je hebt wel wat gemist.

Klein festival in Venlo
- Men on the Run: muzikaal prima maar klonk wat schel, zanger wist zich ook niet zo'n houding te geven. Band in wording.
- Mozes and the First Born: Geweldige energieke band bekend van I've Got Skills. Maar ballen hebben ze ook, om in de gaten te houden. Erg goed.
- Mister and Missisippi: De doorbraak van hun in 2013, dit is live een steengoede band met allereli elementen . Hun folky getinte nummers gaan verder dan waar folk stopt. Eigenzinnige band met 2 drummers, dit heeft Nederland nodig.
-Jungle by Night: Gekkenhuis die band, 9 man die een feestje bouwen, zaal gaat uit zijn dak, ik niet teveel hetzelfde, maar wel een hoog vermaak gehalte.

Colin Blunstone, 19 januari 2013 in Underground, Lelystad

"Nu ga ik toch eens van dichtbij kijken", concludeerde mevrouw musician halverwege het optreden. De discussie ging al enige tijd over de leeftijd van Blunstone, de vocale prestaties die hij leverde en hoe hij er nog uitzag, vanaf een afstand.

"Gewoon 45 gebleven" had ik gezegd. "Soms kan dat, in uitzonderlijke situaties". Het was enigszins donker in de Underground en Colin Blunstone had nog gewoon zijn stem ten tijde van Wonderful (1973), zijn haardos was nog hetzelfde als op het hoesje van de single en op enige lengte van het podium zag hij er ook nog zo uit.

"Ik hou graag de herinneringen zoals ik die nu hoor en zie maar ga je gang", sprak ik. Zij worstelde zich naar voren en kwam na een tijdje verslag uitbrengen. "Djiezus. Blijf hier inderdaad maar staan. Het is vooral de stem die je moet horen, voor het overige is hij gewoon een oude man. Wat een rimpels, haar geverfd."

Die stem is juist datgene dat kenmerkend is geweest voor Colin Blunstone, al vanaf zijn eerste hits met de Zombies, in 1964. Zijn hele leven lang, solo of later met Dave Stewart of bij The Alan Parsons Project, het draait hier om zijn prachtige stem.

Collega mede-user Droombolus, die er ook was en zelf zanger is, legde in de pauze uit dat Blunstone alleen door een speling van de natuur het vermogen heeft gehouden om alle hoge noten die hij ooit in zijn werk heeft gehad, nog schijnbaar moeiteloos te halen. Dat is geen kwestie van onbeperkt blijven oefenen en de keel af en toe goed doorsmeren. Hier moet moedertje natuur een helpende hand toesteken. Het aantal zangers op leeftijd dat sommige of zelfs heel wat noten uit het verleden vocaal niet meer aankan is legio. Blunstone (68) is een uitzondering.

En met een prima begeleidingsband, kun je dan een vermakelijke avond met alle bekende werkjes voorschotelen. Al zijn bekende solonummers kwamen voorbij, dat gold ook voor zijn periode bij de Zombies en Alan Parsons.

Het was overigens een zelfs bij vlagen redelijk stevig avondje, wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht. Hij heeft net een nieuw album uit, On the Air Tonight, waar hij ook al wat steviger uitpakt dan wat je van hem zou verwachten.
Dat opgeteld bij het feit dat hij buitengewoon geestig is, heel wat praat met het publiek, geeft je de indruk dat hij er nog niet bepaald klaar mee is.

Wij vroegen ons af waarom hij, met zijn staat van dienst, komt opdraven voor een concert voor, met alle respect, maximaal 150 man in een buitengewoon intieme ruimte. Dan doe je het niet voor het geld maar voor je plezier. Een paar maanden terug moest hij afzeggen vanwege een ziekte, maar hij heeft alles op alles gezet om alsnog te kunnen komen.

En hij heeft nog steeds een drukke agenda. Op 8 juni treedt hij met de Zombies (dus inclusief Rod Argent) op in Paradiso. Dat is toch wel van een andere orde. Of hij mij dan net zo weet te vermaken als gisteravond weet ik nog niet eens. Maar ik geloof werkelijk dat ik ga proberen om kaarten voor die oude Zombies te krijgen.

Hier overigens I want some more live in Capelle van 18 januari jl., om een indruk te krijgen:

I want some more

Wat mij vooral opviel is dat Blunstone er gewoon nog ontzettend veel lol in had. Hij staat niet roetineus een programma af te draaien, een gevaar wat bij zijn soort verzorgde popmuziek altijd om de hoek ligt te loeren.

Zijn band bestaat uit uitstekende muzikanten waarmee hij prima aangapaste arrangementen gemaakt heeft voor nummers die hij origineel niet in een band setting opgenomen heeft en waarmee hij dus giganties op z'n bek kan gaan. Dat gebeurde niet en zij produceerden prima "andere versies" van nummers als Tim Hardin's Misty Roses en Denny Laine's Say You Don't Mind, beiden van z'n ( 40 jaar oude ! ) solo debut One Year dus.

Het repertoire bestond voor het overgrote deel uit nummers van zijn solo platen. Van de Zombies kregen we alleen de standaard klappers She's Not There en Time Of The Season met als verassing ook nog ( de in '66 geflopte single ) Gotta Get A Hold Of Myself in de toegift. Natuurlijk kwamen zijn '80s "In samenwerking met" klappers Old And Wise ( heel overtuigend gebracht in zo'n kleine bezetting ) en What Becomes Of The Broken Hearted ook voorbij. The Tracks Of My Tears schijnt hij ook geen afscheid van te kunnen nemen, maar blijf ik niet echt geweldig vinden in zijn uitvoering. Hoewel hij natuurlijk wel credits verdient door het nummer met een gewone zangstem ( i.p.v. Smokey Robinson's falsetto ) te zingen kan hij me maar niet overtuigen. Het was overgens het enige minimale minpuntje voor mij gisteravond.

Voor de rest was er weinig verassends aan het menu dat voor geschoteld kregen al moet ik zeggen dat een nummer als Wonderful niet echt verwacht had en Levi Stubbs' Tears ( van Echo Bridge ) was ook een prettige uitzondering.

Ik ben er redelijk blanco naar toe gegaan en moet zeggen dat Blunstone en Co. mij behoorlijk overtuigd hebben met hun gedegen maar toch sfeervolle optreden. Een vette aanrader wat mij betreft ! En het blijft inderdaad een wonder dat hij al die hoge noten nog moeiteloos haalt.

Nou, nou, deze traditio-rockers helpen me wel warme herinneringen bovenhalen:

* Colin Blunstone - het laatste concert waarover ik wijlen Michel Tersteeg (Da Capo) met verve over heb horen vertellen - m.n. het akoestische stuk met strijkkwartet vond hij prachtig. Diezelfde Michel vertelde toen dat Colin - bekend van o.m. zijn bezongen ex, Caroline (Goodbye) tegenwoordig van de herenliefde is - dus musician liep sowieso geen risico zijn lief te verliezen.

* heb Colin ooit destijds uitgebreid gesproken in The Pink Elephant (in Oud-Loosdrecht) door toedoen van mijn toenmalige lief die voor de platenmaatschappij daar toen een soort meet & greet - zo heet dat tegenwoordig - organiseerde.

Mevrouw Musician had zo uit een column van Carmiggelt kunnen komen

Mooi verslag, Musician!

Ik volg zo'n beetje alles wat Alamo Race Track doet. Imo de beste band die Nederland te bieden heeft. Zo hebben ze de muziek gemaakt en live gespeeld in 2 (erg leuke) toneelstukken van Jakop Ahlbom. En nu hebben ze de muziek gecomponeerd voor een moderne dansvoorstelling van Conny Janssen Danst; How Long Is Now.

Niet zo zeer mijn ding maar ik sta 'wel open' voor nieuwe ervaringen en zo zat ik vanmiddag in een halfvol Carre te Amsterdam. Er zijn natuurlijk vervelendere plekken om de zondagmiddag door te brengen. Afijn, de muzikale performance van ART was prima maar ik ben van mijn sokkel geblazen door de fantastisch mooie voorstelling van CJD. Ik kan een flauwe opmerking maken over een concert van ART met 5 kwartier Penny de Jager-achtige taferelen maar die neem ik per direct terug!

Moderne dans meets moderne muziek en zonder dat ik een rode lijn in de dans probeer te vinden, ben ik, en overigens de rest van de aanwezigen, getrakteerd op een prachtige variatie van moderne en klassieke dans, synchroon dansen en individuele prestaties. Althans, dat is wat ik er in terug zag. Geen enge magere danseresjes en dansers met te strakke maillots maar mooie mensen dansend op Nikes.

Nu zou ik een ieder dit willen aanbevelen bij wie het in de buurt wordt gespeeld of wiens vriendin begint te zeuren dat ze er naartoe wil, zij het dat hedenmiddag (voorlopig) de laatste voorstelling was van How Long Is Now.

Wel is er binnenkort een soortgelijk spektakel van CJD dat Zout heet waarbij Anne Soldaat live de muziek speelt. Probeer het!

Dank! Wij hokken al 25 jaar (categorie laatste hippies en trouwen is onzin) naar volle tevredenheid. Gezamenlijk concertbezoek hoort bij de relatie, hoewel we met enige regelmaat ook wel eens apart gaan, bij te uiteenlopende smaak. Verder is ze van de geëmancipeerde kant en niet op haar mondje gevallen. Ik vind daarin veel goed, als ik maar op zaterdag kan voetballen en er geen opmerkingen worden gemaakt over aantallen inzake aanschaffen van cd's.

En een echte hippie kijkt niet op een cd'tje meer of minder.

In ieder geval 1 minder ..... ( nog bedankt ! ) maar Hans een beetje kennende intussen, zal hij daar wel een remaster van gekocht hebben

Zie bij het betreffende album!

Vorige week in Cultuurcentrum Hasselt (CCHA) :

Murcof + AntiVJ

Erg overweldigend en indringend. Ze traden op achter een wand van half-transparante schermen, waarop de visuals van AntiVJ te zien waren. Door de projecties op de schermen werd echt een 3D effect gecreeerd en uiteraard sloten alle beelden perfect aan op de geweldige muziek van Murcof!

Een van de meest gave ervaringen ooit!

Afgelopen donderdag in Doornroosje zag ik live:

De Kift "Proost trouwe vrienden" met werk van Yverzucht, Krankenhaus en Gaaphonger. De kift bestaat dit jaar 25 jaar. Reden om voor hun trouwe vrienden want dat zijn hun fans vaak van de band geworden een tournee te starten met werk van oude albums. Stipt 21.00 gingen we los van de wal want Gaaphonger was de eerste elpee die van stal werd gehaald. Stuur stond ons toe te prevelen terwijl de rest van de band hun piepkraakfanfare van stal haalde. De overwintering op Nova Zembla door de ogen van de kift. Klos, Stuur en Koek. Het was meteen fijn vertrouwd, beeldend. De verhalen die de Kift middels hun poezie tentoonspreid verwarmd, doet glimlachen en maakt week.

Na een korte pauze met ter vermaak een filmpje waarin 25 jaar kift voorbij schiet was het tijd voor een stukje Yverzucht. Ademnood kwam voorbij ja da's rap. Staal op staal het publiek begon mee te hupsen. Na 3 nummers Yverzucht kwam Het Krankenhaus aan de beurt. Voor mij het eerste wat ik kende van de kift met de parel de Maan erop. Erg gaaf was de live vertolking van Brood waarin Wim door het hele nummer het ritme aangaf terwijl hij een plank hout in stukjes zaagde. Het mooie nummer Leem ontroerend mooi gebracht. De krankzinnige tango kom in mijn booooooot, jawel Kolonel. Het was een prachtige show.

Dit te zien 2 uur lang mooi theater/punkfanfare/poezie was weer een kado aan mezelf. En dat voor de schappelijke prijs van 13 hele euro'tjes. Natuurlijk zat moeder Heijnen weer met het hele oevre dit keer niet in een hoekje van de zaal maar in de hal (wel een beetje eenzaam).

Volgende maand naar Arnhem Luxor waar ze Vlaskoorts en Koper zullen doen. Ik kijk er al naar uit. Hou ze in de gaten want ze komen door het hele land en als je ze nog nooit zag zeker gaan doen. Zelden zo'n warm en fijn gevoel als bij een concert van de kift.

Gisteren naar Chrisette Michele en Killer Mike geweest in Melweg. Ik kwam alleen voor Killer Mike maar we kregen de wat flauwe R&B-zangeres Chrisette er gratis bij. Het was nog wel aangenaam hoor. Met een drankje op een bankje luisteren naar haar gezwijmel. Bandje wat erbij hoorde was ook al zo romantisch. 2,5*




Nou ja. Daarna ging ik dus helemaal los bij de show van Killer Mike. Lekker meerappen en springen. En hij was echt heel leuk live. Lekker dik ook. En hij ging nog even tussen het publiek staan. Kan ik altijd waarderen. Hij had er echt zin in, maakte daarna ook nog tijd vrij voor alle fans. 4*

Paste hij nog wel tussen de fans? Of was het niet zo druk? Jammer dat ik er niet bij kon zijn (tentamens).

Het was niet zo heel druk (meer). Er waren ook nog wat Chrisette Michele-fans weggegaan na haar optreden. De sukkels.

Grauzone festival in de Melkweg met Echo & the Bunnymen, Chameleons Vox en A Certain Ratio. Back to the 80s

Niet gisteren maar vorige week zaterdag heb ik The 69 Eyes live gezien in de Essigfabrik in Koln. Het was de eerste keer dat ik deze band live zag en dat viel niet tegen. Alles en iedereen was in het zwart en de muziek is een kruising tussen Type O Negative- Elvis en wat Glam Rock. De sfeer was optimaal en de band speelde erg goed. Alleen het voorprogramma dat luisterde naar de naam The Fright viel wat tegen.

Grauzone was er zelf niet maar wel relatief veel andere Duitse dark/cold wavebands en natuurlijk de headliners A Certain Ratio, Chameleons Vox en Echo and the Bunnymen.
De opzet van Grauzone was op zich helder, de grote namen van weleer in de Max (grootste zaal), de andere bands in de Oude Zaal en in de veel kleinere (en warmere!) bovenzaal.
Dat liep op zich gesmeerd, behalve dat het tijdsschema bij binnenkomst behoorlijk over de kop was gegaan, dat zorgde voor veel overleg bij de bezoekers, die elkaar daardoor in de weg liepen.
Maar niet getreurd niemand had zich teruggetrokken, dus we konden ons opmaken voor een onvervalst nostalgische avond en dat was te zien. Naast de extravagant uitgedoste jonge bezoekers, veel bierbuiken in te kleine, vaal gewassen Joy Division shirtjes (oke, mijn Cocteau Twins shirt viel ook in die categorie).
A Certain Ratio was al halverwege hun set, toen we binnenkwamen, en die set was degelijk, maar niet opzienbarend. Wel verfrissend hun funkwave tussen al die andere donkere bands.
Omdat Chameleons Vox erg lang op zich liet wachten, zijn we daarom naar Zounds gegaan in de Oude Zaal. Vroeger een anarchistische punkband die samen met Crass toerden, maar daar was weinig van over. Ik zou dit pubrock noemen, maar de set was erg leuk door de humor van de zanger/gitarist. Daarna snel naar Chameleons Vox, waar van de oude band alleen zanger Mark Burgess en drummer John Lever over waren, nu aangevuld met twee nieuwe gitaristen. Die laatste twee hebben natuurlijk de ondankbare taak om het legendarische duo Fielding/Smithies te vervangen, maar dat deden ze verdienstelijk. Nadeel was dat de bas van Burgess erg hard in de mix stond en de gitaren daardoor nogal eens verzopen. Hoogtepunt was slotnummer Second Skin, Burgess wierp zich met basgitaar in het publiek en het publiek zong de gitaarlijn mee, kippenvel.
Ian McCulloch stond natuurlijk met parka en zonnebril op het podium en door de sterke backlights was hij zoals altijd in het schemer gehuld. Dat was echter nog niet donker genoeg, want Big Mouth riep een paar keer "... that fucking light".
We worden allemaal een dagje ouder, dus de bril was voor Wil Sergeant nodig om z'n pedalen te kunnen bedienen, maar de man was weer virtuoos op z'n gitaar.
Toch was de set vorig jaar in Paradiso beter, maar dat kwam door de nummerkeuze. Vorig jaar werden Crocodiles en Heaven Up Here integraal live gespeeld, maar nu kwam Heaven Up Here er bekaaid af. Wel geteld, alleen Over the Wall werd gespeeld.
Crocodiles was met vier nummers goed vertegenwoordigd en All That Jazz was het hoogtepunt van hun set imo.
Toch was ik met name geïnteresseerd in een vrij onbekende band, Lebanon Hanover. Een duo uit Engeland dat nu in Berlijn woont. Ze spelen de ultieme donkere postpunk,
kille slagen uit een doosje, diepe melodieuze bas, ijle synths en echoënde gitaar. Alle referenties komen voorbij, The Cure, Joy Division, Cocteau Twins (Garlands), maar ze geven er een eigen moderne twist aan. Ik denk dat deze band iets moois in zich heeft voor de toekomst. Tot nu toe hebben ze twee (korte) albums gemaakt in eigen beheer en een nieuwe is al weer onderweg.

Gisteren zag ik Kendrick Lamar in de AB in Brussel, voor mij een optreden waar ik met hoge verwachtingen naar toe ging.
Deze werden voor het overgrote deel volledig waarheid. Het enigste minpuntje dat ikzelf kan verzinnen is het feit dat hij nogal een aantal nummers speelde die ik niet kende. (niet van section.80 of GOOD KID) maar dat is eerder mijn fout dan de zijne.
Voor de rest vond ik het een geweldig optreden, zoals ik al zei loste het mijn verwachtingen in.
Voor mij, mijn eerste optreden in de AB en zeker voor herhaling vatbaar!
Nog mensen van musicmeter die aanwezig waren? Ik ben benieuwd naar jullie mening!

Gister ben ik ook naar Kendrick Lamar geweest in de Melkweg dat was echt goed! Ik had niet verwacht dat Backseat freestyle live zo goed zou zijn! het nummer Money tree's daarvoor was ook heerlijk.

Wij kwamen wel wat later aan en hebben het voorprogamma gemist en voor ons voelde het erg kort aan maar dat kwam misschien omdat het leuk was

Gisteren naar Kendrick Lamar geweest in Melkweg, net als mijn bovenbuurman. En ik woon niet in een flat. Er woont ook niemand boven mij. Ik bedoel Dennisami omdat hij (met mijn instellingen) het bericht boven dat van mij heeft getypt. Enfin. Ik naar Kendrick Lamar. En het was me een partijtje tof. Tjemig. Lekkere avond gehad hoor. Veel bekende Nederlanders in de zaal ook. Jullie kennen er Ali B, Fresku en Tofik Dibi van.

Het was inderdaad heel erg vet. Zelfs een nummer als Backseat Freestyle, wat ik op het album een vrij waardeloos nummer vind, was live heel erg vet, en dan vooral omdat iedereen lekker aan het mee schreeuwen was. Het viel me sowieso op hoeveel mensen zo goed als alle nummers van Kendrick kennen en ze ook mee kunnen rappen, dus ook zijn oudere nummers. Dit was natuurlijk wel positief voor de sfeer.

@ Dennisami, Het voorprogramma was niet heel speciaal. Niet dat het een slechte rapper was, ik vond hem best degelijk rappen, maar het was gewoon heel duidelijk dat iedereen in het publiek er voor Kendrick was en dus nog niet al te veel energie wilde verspillen voordat Kendrick ook daadwerkelijk op het podium zou staan.

m.A.A.d City was live trouwens ook heel erg vet. Daar ging echt iedereen helemaal los. (denk ik in ieder geval, ik stond voorin dus ik heb niet echt gezien wat er achter me allemaal gebeurde ).

Ha!, ik was ook erg verbaasd met al die bekende mensen! Erg leuk wel.

Wij hadden daarna nog op het plein spareribs gehaald echt heerlijk:P daarna was het de bedoeling dat we een avond trein namen maar toen werden we tegen gehouden door bewakers want we hadden zo genaamd gesmokkeld door niet een kaartje via Utrecht te kopen. Hierdoor miste wij de trein en moesten we uiteindelijk een uur wachten in de kou.
Toen de trein eenmaal aankwam en hij stopte in Utrecht Overvecht had de trein mankementen en reed deze niet verder...

Nu konden we verder reizen via baarn maar het duurde nog een kwartiertje voordat de trein kwam, uiteindelijk in baarn aangekomen stond daar de trein richting Utrecht daar die eigenlijk al had moeten vertrekken dus wij en nog een paar jongens zo snel mogelijk de trein uit. Maar het was glad en een paar vielen er keihard op de grond ( Ik niet gelukkig ) maar het was ons alsnog gelukt om de trein richting Utrecht te halen.

Eenmaal in Utrecht konden we weer 45 minuten wachten voor de trein naar Amersfoort. We hadden het helemaal gehad. Toen we in die trein zaten vielen we bijna allemaal inslaap
Maar de reis was nog niet voorbij want de trein naar Hoevelaken kwam pas over 20 minuten.

Uiteindelijk zijn we toch nog thuis gekomen maar het heeft allemaal wel een uurtje of 4-5 geduurd

En gisteren weer naar Killer Mike geweest. Ditmaal in Tilburg. Niet veel volk, wel erg gezellig. Na afloop nog gekletst met de DJ en een handtekening van Killer Mike gekregen. Killer Mike zijn show is een echte aanrader voor de hiphopliefhebber. Zeer sympathieke en geloofwaardige rapper.

Kaiser Chiefs in Utrecht met veel nummers van de eerste twee albums. Publiek was in het begin wat tam maar ging in het slotstuk helemaal los. Leuk dat ze nu in de wat kleinere zalen langs komen.

Dat zal toch wel komen omdat ze de HMH niet meer zomaar even uitverkopen. Maar wel leuk voor het publiek natuurlijk

Gisteren Dinosaur Jr. gezien in Paradiso. Er werd lekker hard gespeeld en het klonk allemaal prima, al is het wel een concert wat ik waarschijnlijk over een jaar weer vergeten ben. Het werd nergens echt memorabel. Gewoon een fijne avond Paradiso dus.