Mooi verslag stoepkrijt. Ik was er gisteravond ook bij en heb ook genoten van een meer dan prima optreden...terwijl ik vooraf wel een beetje twijfels had want ik ben, ondanks een paar uitschieters, niet echt kapot van de laatste 2 albums. Gelukkig klonken de nieuwe nummers live een stuk beter dan op de plaat.
Onder het motto een goed begin is het halve werk ging het optreden inderdaad fantastisch van start, de eerste 5 nummers met Sugar (voor mij het beste nummer van het nieuwe album), A Ton of Love, Bones, Munich en mijn persoonlijke favoriet Smokers Outside the Hospital Doors waren echt fenomenaal goed, zo'n fantastische start van een concert maak je niet al te vaak mee Het vervolg vond ik zelf een beetje wisselend en dat zat ' m toch een beetje in de nieuwe nummers. Ondanks dat ze live wel beter uit de verf kwamen dan op het album verslapte af en toe toch mijn aandacht en ik had de indruk dat dit bij meer mensen het geval was. Ik vond zelf ook dat dit een beetje kwam doordat Tom, althans in mijn ogen, maar dat hoorde ik later ook van meer mensen, toch wat te weinig interactie met het publiek zocht.
Gelukkig duurde dit nooit echt heel lang en met nummers zoals bijv The Racing Rats was het ook weer feesten tussendoor.
Ik vond de akoestische versie van Nothing, de eerste toegift trouwens erg mooi en Papillon was echt een ultieme afsluiter, wat een feestje was dat, daar zocht Tom naar mijn mening voor de eerste keer echt duidelijk contact met het publiek en dat kwam de feestvreugde alleen maar ten goede. Heerlijke avond gehad.

@ Stoepkrijt:

Mooi verslag zeg! Zoals je weet was ik er ook bij gisteren en wat een geweldig concert inderdaad. Ik wil ook nog even de fraaie locatie noemen: de Gashouder, Westerpark Amsterdam. Met een diameter van bijna 55 meter en een hoogte van 15 meter een hele mooie locatie. Dat daar niet vaker wordt gespeeld.

Nog 1 dingetje over jouw verslag: ik vond drummer Ed Lay juist heel sterk spelen. Dat viel mij nou weer op. Maar ja, zo beleef je het altijd net anders.

Ja, dat was ik ook nog vergeten te schrijven. De drummer vond ik ook juist heel erg sterk spelen. Tijdens het concert werd het in het gezelschap waar ik mee was ook nog een paar keer vernoemd dat ie zo geweldig bezig was.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik die avond niet zo erg op de drummer heb gelet. Dat hij me niet is opgevallen is daarom misschien juist wel een goed teken.

Inderdaad een mooie locatie. Ik heb het de dag ervoor nog bewonderd bij het DWDB-festival. De locatie wordt veelal gebruikt voor dancefeesten (Awakenings) en afgelopen voorjaar heeft Kane de zaal voor het eerst in gebruik genomen als concertzaal. Er kunnen maximaal 3500 mensen in. Hopelijk wordt er na Editors een vervolg aan gegeven, want dan kan ik in het vervolg lopend naar concerten.

Helaas greep ik naast de kaarten voor dit concert en mag ik in oktober wel naar de Ziggo. Het verslag van Stoepkrijt maakt me er al warm voor, al moet ik het nieuwe album nog steeds beluisteren.

Balen, want vorige week waren ze voor 25,00 euro te koop via Marktplaats...
Zo heb ik mijn kaartje gevonden. Ik dacht nl. eerst dat het zo'n open air concert naast de Westergasfabriek zou zijn.

Niet meer dan een gevalletje jammer. Editors staan niet zo hoog meer op mijn must-see-lijstje. Ik ga voornamelijk mee voor de gezelligheid.

Het is nog altijd jammer dat Mojo gestopt is met de open air concerten in het Westerpark. Dat was, zeker in de beginjaren, een enorm feest, met goede artiesten. Mojo verschuilt zich achter de boodschap dat ze het volgend jaar weer gaan organiseren, maar komen steevast met het antwoord dat er te weinig grote bands rond die periode touren en in de buurt zijn die ca. 15000 man kunnen binnenslepen.

Bovendien zijn er verschillende festivals voor teruggekomen in het Westerpark met een bepaald thema, wat ik persoonlijk minder interessant vind.

Toch geef ik duidelijk de voorkeur aan de Gashouder t.o.v. het Westerpark zelf. Ik ben al niet zo van de open lucht concerten en in de Gashouder is het geluid beter en de entourage fraaier.

Gisteren Atoms For Peace gezien in de Lotto Arena. Zaal was niet uitverkocht, maar dat had ik wel verwacht. Atoms For Peace is nu ook zo bekend niet bij de normale muziekliefhebber. Velen zijn waarschijnlijk ook op de naam 'Thom Yorke' afgekomen. Dat het concert net na Rock Werchter viel zat er misschien ook wel voor iets tussen. Ik ben niet naar Werchter geweest (wel een dag naar Mainsquare), dus ik had nog energie over

Het concert dan. Wat een wereldoptreden... Ik was het volledige 1,5 uur compleet in extase. Schitterende band ook met geweldige percussie. Flea (bassist) ging werkelijk al een gek tekeer, hoe die nog in staat is om zo geweldig te bassen, is mij een compleet raadsel. En dan Thom natuurlijk, wat een muzikant. Hij zong zeer sterk en danste het hele concert door. Geweldig om te zien.

Vorig jaar zag ik Radiohead nog een verpletterend optreden geven in het Sportpaleis maar Atoms For Peace hoeft daar nauwelijks voor onder te doen. Thom Yorke is lang nog niet uitgespeeld, en hopelijk duurt dat nog zo lang mogelijk.

Erykah Badu, Melkweg, 9 juli 2013

Toen ik gisteren Erykah Badu ging zien in de uitverkochte Melkweg (The Max), stond de rij van wachtenden voor mij bijna tot op het Leidseplein. Dat ik daardoor wat later binnen stond dan gepland, was geen enkel probleem, want Badu was toen ook nog niet begonnen. Eenmaal op het podium ging ze wel meteen uit de startblokken met een wervelend optreden, waarin een amalgaam aan stijlen voorbij kwam: soul en hiphop uiteraard, jazz, funk, reggae, et cetera. Ze leek erg in haar sas te zijn in de volgepakte zaal en zag er weer piekfijn uit. Veel nieuwe en oude klassiekers passeerden in een rap tempo de revue. Badu heeft natuurlijk de luxe dat ze kan kiezen uit een rijk oeuvre met sterke en uiteenlopende liedjes, zoals "Bag lady", "On & on", "Apple tree" en "Window seat". Zodoende kwam ze er ook mee weg om bijvoorbeeld "Tyrone" over te slaan. Na zo'n vijfenzeventig minuten was het concert afgelopen en keerde ik moe, maar voldaan, terug naar huis. Onderweg zette ik nog eens de liveplaat van Erykah Badu uit 1997 op, nog altijd één van mijn favoriete albums. Het is net alsof ik er destijds al bij was, omdat ik het album inmiddels zo vaak geluisterd heb; niets is echter minder waar.

The Boxer Rebellion - woensdag 10 Juli - Club Ziggo

Een gratis optreden in de "club" van Ziggo wat gelijk wordt gefilmd voor latere uitzending op het Ziggo Kanaal en via You Tube.
Eerst kwam Jacco Gardner...saai, je moet er van houden.

Vervolgens The Boxer Rebellion die duidelijk maakten dat ze live veel meer de diepte ingaan dan op de cd. Ze speelden een leuke mix van oude nummers en van de nieuwe cd "Promises".
De single "Diamonds" kreeg een langer einde waarin gitarist Todd zich even heerlijk in kon uitleven.
Het gitaarspel van Todd is nog steeds de toegevoegde waarde van TBR. Zo gauw hij even op een zijspoor komt te staan ("New York", "You Belong To Me" en "No Harm") is TBR een doorsnee bandje.
Maar als hij vervolgens weer alles uit de kast mag halen zoals bv bij "The Gospel Of Goro Adachi" is het genieten.
Leuk optreden, in September staan ze oa in Paradiso.

Club Ziggo: ik wist niet eens dat het bestond. Ik heb The Boxer Rebellion een tijd terug gezien live in Tivoli de Helling: toen speelden ze ook erg goed. Goed om te lezen dat de gitarist zich meer mag uitleven op de nieuwe nummers, van het toch tegenvallende nieuwe album.

Rodriguez, Heineken Music Hall, 1 juli 2013

Het was niet gisteren, het was zelfs niet afgelopen week, maar ik wil toch nog wat zeggen over Rodriguez. Ik ben verbaasd dat niemand dat hier al gedaan heeft, ik neem aan dat er nog wel meer mensen bij waren in de stijf uitverkochte HMH?

Sixto Rodriguez, de vergeten Amerikaanse folkzanger uit begin jaren '70, zag ik vorige week maandag spelen in een uitverkochte HMH. Hij speelde een flink aantal van zijn bekendste nummers, een aantal opvallende covers en lardeerde het optreden tussendoor met aforismen en moppen (die hij dan weer had gehoord van zijn kleinzoon). Heel goed bij stem was Rodriguez niet en hij oogde oud en fragiel met zijn eeuwige hoed en zonnebril op (of was hij dronken, zoals sommigen beweren?). Het was dan ook geen geweldig optreden, verre van dat, maar ik vond het niettemin bijzonder om deze cultheld live aan het werk te zien. Een memorabel concert van een vreemde vogel dus, dat ik absoluut niet had willen missen. Wat rest zijn de twee prachtalbums "Cold fact" en "Coming from reality" en de bloedmooie documentaire "Searching for sugar man", die iedereen moet gaan zien.

Nice Echt een leuk festival, veel vriendelijke mensen ook!

Gisteren the Notwist weer eens aan het werk gezien. Bijna dezelfde setlist als 2 jaar geleden. Maar het blijft een geniale liveband.

Gisteren Neil Young & Crazy Horse in Keulen gezien. Na een spetterend begin zakte de boel een beetje in; het nieuwe werk is gewoon stukken minder dan het oude werk en ook live kon dat niet verbloemd worden. Ook ging in dit deel van de set de snelheid eruit. Pas met Cinnamon Girl kwam de vaart weer in het optreden, met als hoogtepunt een gejaagde versie van Sedan Delivery. En Hey Hey, My My natuurlijk!

Setlist:

1. Love And Only Love
2. Powderfinger
3. Psychedelic Pill
4. Walk Like A Giant
5. Hole In The Sky
6. Red Sun
7. Heart Of Gold
8. Blowin' In The Wind
9. Singer Without A Song
10. Ramada Inn
11. Cinnamon Girl
12. Sedan Delivery
13. Mr. Soul
14. Hey Hey, My My (Into The Black)
---
15. Surfer Joe And Moe The Sleaze
16. Roll Another Number
17. Everybody Knows This Is Nowhere

Ik ben geen Neil Young fan, maar spelen zij dan niet heel erg weinig nummers? De beste man heeft een catalogus.

Dag 1 van North Sea Jazz:

Optreden 1 was gelijk het hoogte punt van de eerste dag (niet dat de rest niet goed was), maar Larry Graham Central Station was GEWELDIG.
2 Jaar geleden sloten ze de eerste dag af en gisteren mochten ze dag 1 openen en hoe. Larry komt al Bassend door het publiek naar het podium waar na er een ware funk sensatie word neergezet. Eerst met nummers van zijn laatste album, gewoon degelijke en stompende Funk. Halfverwege het optreden komt Bassist Mark King van Level 42 er bij en krijgen we een magistrale versie van Hot Water voor geschoteld. Daarna Gaan de heren Graham en King een geweldige bass-battle aan waar het vuur en passie vanaf springen, oh je kan zo veel meer met een Basgitaar dan allen bass-loops spelen. Daar na is het echt tijd voor Party natuurlijk mag Dance to the Music niet ontbreken. Tijdens Let Me Take You Higher gebeurde het een camera shot in de coulissen en daar stond een klein zwart mannetje met een grote bril en afrokapsel en ik dacht wel !*&$#^&*@@# dat is Prince, maar nee dat zal toch niet, maar jawel hoor daar stond hij dan in eens op NSJ op zijn gitaar te rammen al was het maar 3 minuutjes het was om de feestvreugde nog wat op te schroeven komt ook Carlos Santana nog even mee spelen en zo sluit de openings act of nee toch niet het hele gezelschap komt terug inc. Santana en Mark King om met een geweldige finale af te sluiten Prince blijft helaas in de Coullissen hangen.
4.75*

Eerst het begin gezien van Santana's optreden Fusion Rock meets Latin en hij gooit gelijk alle remmen los met Jingo, Black Magic Woman en She's Not there. Toen mede vanwege de immense drukte bij het optreden er voor gekozen om naar Andy Allo te gaan (ze stond al op ons programma bij te grote drukte bij Santana) maar nu Prince in te building is........ Groote kans dat hij daar ook nog even "spontaan" op duikt. Lekker funky optreden van Andy het is een beetje een mengeling van Funky-Pop en Singer-Song Writer. Ze krijgt het grootste gedeelte van het publiek aan het dansen en er hangt een vreemde spanning in de tent komt hij wel of niet, helaas His Royal Badness houd zijn reputatie hoog en verschijnt niet, nergens meer die avond.
Optreden van Andy Allo was gewoon een erg goed optreden en de "verwachte" aanwezigheid maar uiteidelijk de afwezigheid van de kleine man uit Minniapollis doet daar verder niets aan af.
Waarschijnlijk hebben redelijk wat mensen kennis gemaakt met Andy als Solo artiest door die maffe kabouter.
4.25*

Toen terug naar Sanatana die aan zijn laatste 3 kwartier bezig was hij gaf een optreden van bijna 2 uur dus de grande finale nog even meegepikt.

Wat rond gedwaald over het Festival en her-en-der wat flarden van optredens meegepikt waarna het tijd was waar Anthony Hammilton en die gaf ook een verdomd goede show weg old-school Soul in een modern jasje down-tempo afgewisseld met lekkere up-tempo nummers Anthony de band en zijn achtergrond zangers hadden er duidelijk zin in en gaven zich helemaal en een goed gevulde Maas.
4.25*

Als laatste nog de afsluiting van Roy Hargroove Kwintet gezien en toen zat dag 1 er op.

'Surfer Joe' . Setlist in Ziggo was wel iets beter, plus een kick ass versie van 'Like A Hurricane'.

Concert Robbie Williams niet om aan te zien en te horen, Arena 13 juli 2013 1*

Na één uur en een kwartier zijn we afgehaakt. Dat ik voortijdig een optreden verlaat, gebeurt niet vaak, ik kan het mij eigenlijk zelfs niet meer heugen wanneer het voor het laatst is gebeurd. Maar we zijn, vier man sterk, demonstratief langs iedereen heen gelopen, de steile trap af naar beneden en vertrokken.

Het voorprogramma van Olly Murs was al een draak, Williams was ook niet om aan te zien. Een armzalige show, niet om aan te horen zo slecht als het geluid was. En om aan te zien stelde het ook niets voor. Williams is daarbij het toonbeeld van de ware egotripper met narcistische aanleg, die zichzelf geweldig vind. Maar wat zangoefening hier en daar en een lesje in nederigheid zouden beter op zijn plaats zijn.

De muziekgolf die in de Arena (meer dan 50.000 bezoekers!) op je afkomt is één grote brij van slecht geluid, waar absoluut niet meer uit valt af te horen welke instrumenten er worden gespeeld (alleen de drum is nog aanwezig). Achtergrondzangeressen dansen nog wat mee maar zijn vocaal verder niet te horen.

Qua albums die ik ken van Williams, met name zijn eerste albums solo, wil ik daar best nog mild op reageren. Maar dit soort optredens zijn in artistieke zin echt dramatisch. Dan zou hij nog eens een voorbeeld kunnen nemen aan Rod Stewart, een paar weken geleden in de Ziggodome.
Stewart combineert een perfecte rockshow in Las Vegas stijl aan sterke muziek en weet zonder haperen twee uur lang te boeien. Met gedreven en kundige muzikanten om hen heen die ook goed spel bieden.

Het dieptepunt bij Robbie Williams vanavond was wel het "wegslepen" van een mollige middelbare vrouwelijke fan uit Italië die bij Williams op het podium mocht komen. Hij deed met haar één van z'n nummers, waarschijnlijk het hoogtepunt in haar leven. Ik kon niet horen wat hij zong, maar het was alles bij elkaar te gênant voor woorden.

Hou mij overigens ten goede, er zijn hele volksstammen mensen die het prachtig vinden. Die hun hand de lucht in steken als Robbie dat vraagt en die een wave doen als hij dat aangeeft. Bij kinderen tot een bepaalde leeftijd kun je het nog begrijpen, maar bij mannen (en vrouwen) van mijn leeftijd begin ik het een enigszins zielige vertoning te vinden. Ondergetekende komt niet voor een avondje karaoke en doet ook nooit mee aan meezingen, meeklappen, de wave, aanstekers in de lucht of wat dan ook.

Maar voor veel van de mensen die dit leuk vinden was het dan ook het uitje van het jaar.
Hij had ook al niet meer getoerd sinds 2006, begreep ik.

Maar ik zet het af tegen de andere concerten die ik de afgelopen twee jaar allemaal heb gezien. En in vergelijking met zijn collega's past Williams op alle onderdelen ruime bescheidenheid, voor zover hem dat gaat lukken, zijn concert in de ArenA was in alle opzichten volledig onder de maat. Dit kun je toch nauwelijks muzikaal bevredigend noemen. Prutswerk.
De oude (en interessante) muzikale competitie met Oasis die Williams ooit met gebroeders Gallagher was begonnen, is in muzikale zin bij hem inmiddels afgegleden naar het niveau van De Toppers.

Williams startte met, wat ik pas later herkende als, Let me entertain you, doe dat dan ook, zou ik dan zeggen. Hij was vanaf grote hoogte vanaf een immens Robbie Williams hoofd naar beneden komen abseilen, daar ging het eigenlijk al fout. De stage was ook armoedig van opzet. Naast dat hoofd dat het achtergedeelte van het podium in beslag nam, kwamen er nog twee kleinere, die voor de beide armen vanaf het podium het publiek in werden gereden.

"Hij heeft gewoon ook geen repertoire" zei ik concluderend na drie kwartier tegen mevrouw musician. "het is pure bagger" kreeg ik in mijn oor geroepen. Zijn verzamelaar uit 2002 ken ik aardig en daar staan nog redelijke nummers op. Maar niets daarvan, behalve dan Let me entertain you.

Hij hoeft van mij op 40 jarige leeftijd nog niet te beginnen aan een Greatest Hits repertoire. Maar ik geloof ook niet dat het de afgelopen jaren zoveel beter is geworden.

De overige muzikanten leverden hun bijdrage aan het superslechte geluid maar blonken geen van allen uit in interessant spel waar enige complimenten voor kan worden gegeven. Ik heb Lady Ga Ga dan niet gezien, maar ik begreep van dat deel van het gezin die haar wél hebben gezien dat Williams in de verste verte niet kan tippen aan haar show, haar zang en finesse.

Williams zou misschien kleinere locaties moeten bezoeken, waar het geluid dan in ieder geval optimaal is. Het betere werk uit zijn collectie moeten selecteren en er dan een goede show van moeten maken.

Dit soort voorstellingen trek ik in ieder geval niet meer.

Waarom ben je in vredesnaam besloten om kaarten te kopen voor Robbie Williams, dat is nu wel een artiest die ik niet achter je had gezocht.....???

Dag 2 van NSJ

Shuggie Otis tsja vergane glorie, ongeinspireerd en futloos zo waren de eerste paar nummers van deze toch wel legende uit begin jaren 70. Zijn begeleidings band probeerde er nog wat van te maken,maar Shuggie leek er totaal geen zin in te hebben en was slecht zeg maar heel slecht bij stem soms stond hij maar wat te mompellen en op zingen leek het al helemaal niet. We zijn maar snel weggegaan.

Het Metropool Orkest met specials guests en special guests waren het zeker; Anthony Hammilton zeer goed bij stem en brengt de nodige soul in het orkest, maar uitschieter was wel Gregory Porter wat kan die vent uithalen geweldig Be Good was magistraal in de uitvoering van het Metrpool Orkest 4,5* (voor het gedeelte dat ik heb gezien)

Steve Winwood jongens jongens jongens als je er geen zin in hebt kom dan niet. Totaal inspiratieloos en plichtmatig optreden zonder enige uitstraling na 3 nummers weggegaan en dat deden toen al meer mensen met als gevolg dat de Nile halverwege het optreden ook al half leeg was.

Cody ChesnuTT oei in de Congo en daar gaan niet zoveel mensen in dus een prop volle tent en nog eens 2 x zo veel mensen buiten de tent die dit optreden blijkbaar niet willen missen gelukkig stonden we binnen redelijk vooraan. Southern Soul man Cody weet het publiek van af het begin te pakken en geeft een geweldig optreden. Zo goed als alle nummers van zijn laatste geweldige album Landing On a Hunderd, hij had het zicht baar naar zijn zin en zijn glimlach was dan ook niet van zijn gezicht af te krijgen tijdens het optreden.
4.5*

Laatste stuk van Gary Clark Jr. was ook geweldig. Blues / Rock van hoog nivo geweldig gitaar spel, lang uitgesponnen nummers van zijn album Black and Blu het is een ware gitaar kunstenaar waar menig dj niet goed kan scratchen draait Gary er zijn handen niet voor om om dit op zijn gitaar te doen fasineerend.

The Roots de Hip Hop Live sensatie kwam zo uit het vliegtuig gerold het podium op en boem de beuk er in met The Next Movement gevolgd door Get Busy en wat daarna volgt is een trip door de muziek geschiedenis Jungle Boogie (Kool & The Gang) met geweldige battle tussen drummer ?uestlove en percussionist Frank Knuckles, You Got Me word vakkundig in de Mash-Up gegooid met Locked Out Of Heaven (Bruno Mars) en Somebody That I Used To Know (Gotye), Sweet Child O Mine (Gun's n Roses) word even een tempo hoger neergezet. De heren hebben het zichtbaar zeer naar hun zin ze springen, rennen en dansen er vrolijk op los respect voor Tuba Cooding Jr. om ruim een uur met een sousafoon rond je nek rond te springen staat gelijk aan topsport.
Natuurlijk mocht The Seed 2.0 niet ontbreken en aangezien Cody ChusnuTT ook op NSJ aanwezig is....... maar helaas Cody komt niet opdagen en de zang word "gewoon" door Cap'N Kirk gedaan niets mis mee natuurlijk en het is een gewldig feest, maar Cody had helemaal geweldig geweest. Natuurlijk gaat The Seed 2.0 naaldloos over in Move On Up van Curtis Mayfield om het feest compleet te maken. Helaas ook geen John Legend bij het optreden van de heren, maar die komt zo nog.
Immens energiek en passie vol optreden 4.75*

En dan de afsluiter van dag 2 John Legend
The Roots stonden op het linker podium dus ga je er van uit dat John op het rechter staat, maar tot ieders verbazing gaat om half 12 het linker podium weer open en daar staan The Roots weer en jawel ze staan toch samen op het podium John Legend en The Roots , na deze onverwachte opening wisseld John van podium om zijn optreden op het rechter poduim voort te zetten. Eerst nieuwe nummers van zijn binnenkort te verschijnen album waarna het bekende werk word gespeeld de ene hit volgt de andere op John is lekker op dreef. Schitterende uitvoering van Everybody Knows solo op Piano en de cover van Bridge Over Troubled Water (Simon & Garfunkel) zijn adembenemend.
4.25

Zelfs met dit aantal nummers was het een show van een goede twee uur. Alhoewel ik best vind dat bijvoorbeeld wat gerommel aan het einde van Walk Like a Giant kan worden geschrapt. Neil staat dan met één hand in de box aan een knopje te draaien en slaat af en toe een snaar aan. Het lijkt wel alsof hij onweer probeert te simuleren om het Woodstock gedeelte in te leiden maar dan hoor ik toch liever een nummer in die tijd.

Ah fijn, zelf in ieder geval wel genoten van deze show. Hey, Hey, My, My was voor mij wel het hoogtepunt.

De dag erna bij Bruce geweest op TW Classic. Weer een gigantische show, werkelijk prachtig. En hij speelde zomaar ineens Jailhouse Rock op verzoek van een bordje uit het publiek

Kijk dat is gaaf zeg: Bruce die Jailhouse Rock speelt!

Als je van Neil Young houdt en dan de dag erna Bruce... vervelende zomer Linius!

Tja, je maakt deel uit van een gezin en als ze af en toe met mijn voorkeuren meegaan, wil ik daar niet kinderachtig in wezen als het andersom soms ook wel eens voorkomt.

Nogmaals, het eerdere studiowerk van Williams vind ik verder acceptabel te noemen. Voor een belangrijk deel terug te vinden ook op die verzamelaar uit 2002. Dat was ook mijn voorstelling van het avondje.

Mevrouw musician had kaarten besteld, want liefhebber van een type album als Swing when you're winning.
Maar ik had niet ingeschat dat er zo'n slecht programma zou zijn opgesteld, met zo'n slecht geluid en enfin, alles wat ik eerder al noemde.

Ach musician. Het kan nog erger:

Ik zeg verder niets over de klandizie van Robbie Williams.
De geluidskwaliteit is een redelijke weergave...

Niets te klagen nee. Neil op Pukkelpop staat ook nog op het programma. Maar op 22 juli eerst weer eens een kleinschalig optreden met Thee Oh Sees. Wel even genoeg op weides met 60.000 man gestaan

Prachtig concert van Neil in Keulen. Ver boven verwachting eigenlijk. Hij was gedreven en had er duidelijk zin in. Ik heb er erg genoten.

Net Jonathan Wilson in Nijmegen. Erg vet weer, al was hij een tikkeltje slordig op gitaar. Jammer dat het maar een uurtje was.