Nog even Goose meegepikt op Werfpop, wat toch wel uit is gegroeid tot één van de tofste gratis festivals in de regio. Qua sfeer toch een stuk leuker dan Parkpop en Wantijpop wat ik ook heb bezocht de afgelopen maand.

Dit is toch één van de betere concertreviews die ik heb gelezen, de laatste tijd, musician. Treffend, raak en amusant. Die brede grijns verdween niet meer van mijn hoofd, hoewel jij natuurlijk ook de frustratie van je af schrijft.

Black Rebel Motorcycle Club in Tivoli was erg fijn: goede setlist, gave band (en helaas een beetje suf publiek).

Dag 3 van NSJ

Calexico opent dag 3 lekker hoor met dat warme weer lome mexicaanse ritmes, zo vlieg je nog in je Mercedes E-Coupe over de A-29 en zo waan je je in een Ford Mustung Cabrio op een stoffige zandweg in Mexico. Goede show van de heren met geweldige muziek (zeker als eerste optreden van de dag) de nummers kwamen uit hun discografie met vuur en passie gespeeld.
4.25*

Bettye LaVette de vergeten Grande Dame of Soul uit de jaren 60 die in 2005 een geweldige comeback maakte met het album I've Got My Own Hell to Raise (waarna er tot op heden nog 5 albums van zeer hoog nivo volgden) en ondertussen bijna 70 is geeft een optreden waar de passie en overtuiging van af spatten.
Zo als gezegd bijna 70 is ze maar wat een long inhoud en die stem ooh zo mooi rauw. Haar versie van Heart of Gold (Neil Young) was fenomenaal en sorry dat ik het zeg, maar beter dan die van Neil Young zelf (die ik 1 x zelf live heb gezien). Haar uithalen zijn nog steeds zeer krachting en in Rain On Me zo lang en zuiver . Ze bracht nummers van haar laatste 6 albums en alle maal waren ze even geweldig. De Congo tent was prop vol en bleef dat ook haar gehele optreden.
Legende die het nog steeds kan en nog lang niet van plan is om te stoppen. 4.75*

Bobby Womack Soul legende die een wervelend optreden geeft gelijk al opent met Across 110th Street en daarna hit na hit brengt van hem zelf de cover A Chance is Gonna Come (Sam Cooke) is adembenemd. Bobby kwakkelt al jaren met zijn gezondheid en dat was wel een beetje te merken tegen het einde van zijn optreden moest hij wat vaker even gaan zitten, maar hij geeft zichzelf wel helemaal voor zijn publiek zijn lange uithalen kosten hem moeite maar hij doet ze wel, en ze zijn goed. Respect bijna 70 niet kern gezond meer zijn maar je toch helemaal geven voor je publiek 4.75*

Avishai Cohen is een van mijn favo jazz artiesten van deze tijd en die status bewijst hij weer maar eens met zijn Electric Quartet fenomenale uitvoeringen in een propvolle Hudson. Zijn spel op de staande bas is geweldig. Lang uitgesponnen nummers met volle overtuiging gespeeld. Wederom een sterk optreden van Avishai 4.25*

Charles Bradley is ook alweer de 65 gepasseerd en in dat opzicht kan je zeggen een laatbloeier hij debuteerde in 2011 met het album No Time For Dreaming, maar daarvoor had hij al een leven achter zich als James Brown Imitator. Nu prijs ik mijzelf gelukkig dat ik The Godfather of Soul 1 x live heb mogen zien (al was het in zijn na dagen), maar deze Bradley is echt een kloon van James qua stem en moves. Hij Geeft zich volledig over aan zijn publiek een energie waar menig ander een puntje aan kan zuigen (als Winwood maar 0,01% van de passie en overtuigings kracht had als Bradley was zijn optreden 1000x beter geweest dan die futloze, ongeinspireerde, plichtmatige wan vertoning van hem een dag eerder) Bradley danst, flirt met de vrouwen op de eerste rij , valt op zijn knieen, praist The Lord, door drent zijn show van J.B. moves en transpireert zo hevig dat hij tot 2x toe van kostum moet wisselen. Ook zijn begeleidings band The Extraordinaires (het hadden zijn kinderen kunnen zijn wat betreft leeftijd, niet qau huidskleur) geven zich volledig over en musiceeren er zeer vrolijk en vakkundig oplos. Den nummers van zijn 2 albums worden vol overgave gebracht door Bradley met zijn rauwe heese stem en dan die geweldige uithalen . De nummers klinken op cd al geweldig maar live is dit nog even tig x beter. Dit Was een Soul show in de traditie van de legendarische Soul Revue uit de jaren 60. Niemand bleef zitten (op een enkele oude sufkut na) heel de Congo was een grote kolkende massa aangevoerd en geleid door een ras entertainer die zichzelf anderhalf uur lang het zweet uit de naad werkt. De perfecte afsluiter van NSJ 2013 5* en HET optreden van NSJ 2013

Dat slechte geluid kan toch niet als verrassing komen in die vreselijk Arena, zelf kan ik niet over het geluid oordelen in die snelkookpan, maar als ik mensen spreek die er wel geweest zijn, zijn die zelden positief over het geluid.

Voor mij als Rotterdammert is het sowieso verboden terrein en is er voor mij is maar één stadion in Rotterdam en dat is geen Kasteel of Woudenstein voor de goede orde

Het volgende concert voor mij is pas op 30 september in het Ziggo (Peter Gabriel) weliswaar vlak naast die Arena, maar daar lopen we met een grote boog omheen

Je moet het waarschijnlijk een keer hebben ervaren om te begrijpen wat er wordt bedoeld.

Zoals bekend, kom ik ook nooit in de Arena, dit was mijn allereerste keer voor de goede orde. Mevrouw musician vermoedde voor mij vooraf nog last van claustrofobische reacties vanwege dat stadion, maar dat was vóór we er naar binnen gingen.
Waarschijnlijk ligt ook het hele amateurvoetbal in Amsterdam op zondagmiddag gelijk stil, als de scheidsrechter een keer fluit bij een wedstrijd van Ajax.

Aan akoestiek valt veel te winnen, zou er een mooi nieuw stadion te Rotterdam kunnen worden gebouwd......

Zou jij het A woord niet willen gebruiken in het bijzijn van users voor wie er maar 'één stadion' is, wat overigens wel een hele goede akoestiek heeft en waar vroeger tot plezier van iedereen de stadion-concerten werden gehouden. Daar hebben we niet nog een nieuwe echobak voor nodig.

Arena slecht geluid / goed voetbal, Kuip goed geluid / slecht voetbal. Het is ook altijd wat...

gisteravond genoten van het compleet geniale optreden van Earthless in 013. Een van de beste optredens die ik dit jaar heb gezien!

The Black Rebel Motorcycle Club is gewoonweg één van de beste rockbands die je kan zien. En dan spelen ze in Tivoli: veel beter krijg je het niet als rockfan. Er waren er inderdaad een paar toeschouwers bij die zichzelf en hun gesprekken belangrijker vonden, ook of juist als er semi-akoestisch werd gespeeld. Het woord suf publiek (voor een deeltje) is mild gezegd.

Gelukkig ging het grootste deel van het publiek bij de sterke opening redelijk uit zijn dak. En dat was logisch, want die 2 kerels en die vrouw op de drum die zetten weer een fraaie wall of sound neer. Overigens was die 'wall' letterlijk. Nog nooit zag ik in Tivoli zulke hoge boxenwanden. Ze stonden links en rechts op het podium tot ver boven het balkon. Toch was het geluid niet te hard en erg goed afgesteld. Alles is echt goed bij deze band: geluid, spelplezier, licht en om niet te vergeten is een song minimaal goed en hebben ze een aantal geweldenaars.

Ze speelden maar liefst 2 uur, met een rustig middenstuk, wat even te lang dreigde te worden. Maar toen gingen ze zo betoverend mooi spelen, dat ook dat kon. Op het einde bij de laatste vier nummers ontplofte Tivoli dan toch, inclusief flink poguen. Onder de indruk verliet ik bijna het pand, tot ik 2 mensen van voorprogramma Vox von Braun uit Groningen tegenkwam. Zij hadden een uitstekend voorprogramma verzorgd van ruim een half uur. Hun laatste album heeft hier op Musicmeter maar 8 stemmen en dit terwijl het een sterk rockalbum is van eigen bodem. Daar heb je er niet veel van. Ik zou zeggen check it out:

Vox Von Braun - Rich & on Wheels (2012)

Het optreden van BRMC geef ik 4,5*

Sh*t... had ik toch? Ik heb lang geaarzeld, maar dacht alleen Bettye Lavette & Charles Bradley 89,00 euro plus nog heel wat uitgeven is een beetje te gortig. Maar nu ik jouw dagverslag heb gelezen, krijg ik spijt. Hoewel: tegelijkertijd speelden the BRMC in Tivoli (zie hierboven) de pannen van het dak. You can't have it all...

Idd keuzes maken is altijd lastig....

Ik wist wel ongeveer wat ik bij Bardley kon verwachten de man heeft een geweldige live reputatie die hij altijd meer dan waar maakt. Maar deze show overtrof zelfs mijn verwachtingen superlatieven schieten simpelweg tekort.
En Bettye LaVette is er ook zo één net als bijvoorbeeld Betty Wright vorig jaar op NSJ. Het zijn ras artiesten die niet zichzelf maar het bupliek op de eerste plaats zetten.

Tip generatie genoot Lee Fields is van het zelfde kaliber geeft zich ook altijd voor de volle 100% heb hem 2 x gezien en 2x .

Ah gelukkig: Lee Fields! Die heb ik wel en van heel dichtbij gezien in Tivoli de Helling. Na afloop zelfs kort een praatje gemaakt omdat wij als eersten de cd lieten signeren. Wat een held inderdaad!

Jammer dat Sharon Jones voor haar optreden in Tivoli eind augustus ziek is. Zij is natuurlijk een beetje the Queen van Daptone. Om bij deze artiesten in de buurt te blijven: God bless her! Hopelijk overwint ze haar ziekte.

Gisteren nog snel naar Werfpop in Leiden gegaan voor Suicidal Tendencies. Die spelen regelmatig hier, maar om verschillende redenen miste ik ze telkens. Nu dus niet en ik heb er geen spijt van. Het gezellige sfeertje en het goede weer droegen bij aan een fanatieke show. Natuurlijk is de band al lang niet meer de cultband van vroeger. Mike Muir heeft een aantal jongelingen om zich heen verzameld, die zich met flair door het vooral oude materiaal heen werkte. Maar het klinkt tegenwoordig echt meer pretpunk / funk dan metal / hardcore. De oude rot is zijn moves echter niet verleerd en had ook zijn preek weer paraat.

De setlist zat vol met juweeltjes uit het verleden als I Saw Your Mommy, War Inside My Head, Subliminal en Institutionalized. Af en toe kwam er er een recent nummer tussendoor. How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today had ik niet verwacht, maar werd tegen het eind ook gebracht. Bij de afsluiter Pledge Your Allegiance werd er publiek op het podium gelaten en ging het helemaal los. ST, ST, ST. Het was een lekker uurtje genieten van de oude krakers.

Nou nou zeg een beetje "teasen" mag toch wel beste man?

@musician, sommige ervaringen laat ik graag aan me voorbij gaan

Alela Diane op het Valkhof Festival in Nijmegen. Ik moest toch in Nijmegen zijn, omdat Jacco Gardner later die avond speelde. Ik ben nog steeds niet volledig overtuigd van Diane. Na ongeveer twintig minuten begon ik me een beetje te vervelen. Haar liedjes zijn nu eenmaal heel erg inwisselbaar. Capo op de gitaar, steeds dezelfde soort tokkeltjes. Ik mis echt variatie. Wat dat betreft goed dat dit optreden maar een uur duurde, langer had ik het echt niet volgehouden.

Ze had Heather Broderick mee om haar te begeleiden op keyboard en gitaar en dat was wel een slimme zet. Vooral de samenzang was erg mooi.

Daarna dus Jacco Gardner. Jammer dat hij live niet wat meer buiten de lijntjes kleurt en er bijv. wat solo's tegenaan gooit. Hij is geen geweldige (live)zanger en heeft nog wat te veel middelmatige nummers, maar hij geeft in ieder geval een lekker vlot concert met speelse melodieën. Heb hem nu twee keer live gezien, en dat vind ik voorlopig wel weer even genoeg.

Ik was gisteren ook bij Alela Diane in Nijmegen, een uur was eigenlijk iets te lang - wat StijnSlayer al zegt, de nummers lijken best op elkaar. Een aantal nummers (her)kende ik en de liedjes die ze samen met Heather Broderick deed vond ik het beste overkomen.

Heeft iemand nog White Denim gezien gisteren op het Valkhof Festival?

Maybeshewill in een warme Ekko, postrock uit de UK. Niet vernieuwend maar wel leuk.

Afgelopen weekend op een festival gezien. Weinig indruk gemaakt, eigenlijk niet één echt interessante compositie voorbij horen komen.

--

Zelf gisteren Parliament/Funkadelic in een eveneens warm Paradiso gezien. Door warmte en vermoeidheid heb ik denk ik minder genoten dan ik anders zou hebben gedaan en daarnaast werd mijn humeur enigszins verpest doordat het gezelschap ongeveer een uur te laat begon.

Was verder bij tijd en wijle erg goed maar soms ging de muziek echt helemaal nergens heen: lang en repetitief geneuzel. De hoeveelheid mensen op het podium (af en aan in totaal een man of twintig) werkte overigens ook negatief op mij, erg veel mensen die erg weinig stonden te doen, het leek soms wel een werkgelegenheidsproject in plaats van een band.

Heb er uiteindelijk twee uur van gehoord, toen was ik op. Ik had er wat meer van verwacht maar misschien had ik er met andere omstandigheden meer aan gevonden.

Alela Diane in People's Place te Amsterdam. Blijft een rare tent, dat People's Place. Vorig jaar was ik daar ook voor een concert van Alela en te laat voor een zitplaats. Dit keer had ik er rekening mee gehouden en was ik ruim op tijd voor ... een staconcert. Maar goed, voldoende op tijd om voor die dikke pilaar midden voor het podium te staan.

Waar ze het vorig jaar alleen deed had ze nu begeleiding van Heather Broderick, zoals ook in Nijmegen. Enigszins jammer omdat haar nummers zonder begeleiding wat donkerder en somberder klinken wat vorig jaar goed uit de verf kwam. Nu overstemde de achtergrondzang vaak de zang van Alela.

Die keuze heeft ze uiteindelijk ook gemaakt op haar album, om wel begeleiding te nemen waardoor deze minder donker uitpakt als ze vorig jaar voorspelde. Het gaat haar immers nu beter dan vorig jaar toen haar relatie net was verbroken. Ze is nu zwanger en dit was haar laatste concert voor haar zwangerschapsverlof. Ze eindigde dan ook met een ode aan haar ongeboren dochtertje met Oh My Mama wat bij menigeen een gevoelige snaar raakte.

And when the sky drops all those feathers
And when the birds sing in the morning
I'll be a mama
I'll have a daughter
I'll be a mama
I'll have a daughter

And I'll give her melodies
I'll give her melodies

And she'll be
My little bird
And then she'll fly
She'll fly

Leuk om te lezen dat er nog meer mensen bij Alela Diane waren!

Alela Diane, People's Place Amsterdam, 18 juli 2013

De Amerikaanse folk- en countryzangeres Alela Diane speelde donderdagavond een ingetogen show in het Amsterdamse People's Place, een poppodium in het hoofdkantoor van Tommy Hilfiger. Een bijzondere locatie, ingericht als een Amerikaans etablissement uit de jaren '50; het is net alsof je een schilderij van Edward Hopper binnen bent komen lopen. Alela Diane speelde zoals verwacht veel liedjes van haar gloednieuwe album "About farewell", een album over haar verdriet na een stukgelopen relatie vorig jaar. Dat verdriet is kennelijk omgeslagen in geluk, want Diane heeft zich inmiddels verloofd en is in verwachting van een dochter. De ironie wil dan ook dat dit optreden, dat liefdesverdriet als rode draad had, meteen het laatste concert van de tour is voordat ze met zwangerschapsverlof gaat. Ik was daarom blij dat ik dit concert in elk geval nog kon meepikken. Geen concert vol verrassingen, maar wel een zeer solide optreden, gedragen door Alela Dianes loepzuivere stem en verzorgde gitaarspel. Ook de samenzang met Heather Woods Broderick, die haar muzikaal begeleidde, was zeer geslaagd. Kippenvel kreeg ik uiteindelijk tijdens de toegift, toen het adembenemende "The rifle" en "Oh my mama", een liedje voor haar ongeboren dochter, nog voorbij kwamen.

We zijn het wel aardig met elkaar eens, zo te lezen.

Daar lijkt het inderdaad op, ja.

Gisteren Thee Oh Sees gezien in Bitterzoet. Zelfs met die ongelofelijke hitte binnen nog een fantastisch optreden.

Gisteren op de Gentse Feesten:

Merdan Taplak. Fijne House met Turkse invloeden. Vrij origineel alleen de zangeres die soms zong mochten ze achterwege laten.
Later dan ook nog Sioen. Fijn concert met heel wat energie en speelplezier!

ook gezien op dour... ik had heel wat verwachtingen, maar vond het toch enigszins tegenvallen. kan ook aan het publiek gelegen hebben hoor.

Ik copy/ paste even mijn eigen facebookbericht:

Er zijn niet veel rockbands die een optreden in 013 kunnen openen met hun grootste Nederlandse hit ('Tonight, Tonight) en dan nog minstens 10 nummers over hebben waarmee je zou kunnen afsluiten. En ach, het nieuwe werk is ook niet onaardig. Ik wil maar zeggen, met je setlist komt het wel goed.

En dan zing je nog net zo goed/slecht als twintig jaar geleden, en is je band een strakke machine waar geen slijtage op zit. (nou ja, eigenlijk wel, natuurlijk, en je hebt die versleten bandleden allemaal vervangen door soortgelijke jongere exemplaren, maar dat mag de pret niet drukken.)

Als je dan in Tilburg ook nog warm onthaald wordt door een enthousiast publiek, en je weet desondanks toch niet echt een volkomen weergaloos optreden weg te geven, dan licht dat toch echt aan jezelf, Billy Corgan van The Smashing Pumpkins.

Gooi er volgende keer wat enthousiasme tegenaan, in plaats van als een zoutzak op het podium te staan met een blik in je ogen van 'wat zal ik na het optreden eens gaan eten?' Het contact met het publiek bleef grotendeels beperkt tot een langdradige monoloog midden in het optreden ('This is the part of the show where you scream songs at me I'm not going to play. Go ahead, I've been listening to it for 25 years').

Nou ja. In ieder geval kun je zeggen dat Billy Corgan in de loop der jaren een spiritueler mens is geworden. Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat hij meer op Buddha is gaan lijken. Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat hij dik geworden is. Dat is niet zo erg, ik heb zelf ook geen fitnessfiguurtje, maar ik ga niet op een podium staan met een strakke longsleeve. En dan mijn gitaar boven mijn hoofd tillen zodat de longsleeve omhoog kruipt. Een wijde trui lijkt me in de toekomst beter.

Verder was het wel een aardig optreden. Cherub Rock meezingen is altijd leuk.

recensie nu.nl:
The Smashing Pumpkins drijft op oceaan van zweet | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

en de setlist:

Tonite Reprise
Tonight, Tonight
Cherub Rock
Starz
Space Oddity (David Bowie cover)
X.Y.U.
Quasar
Pinwheels
Disarm
Bullet with Butterfly Wings
Oceania
Ava Adore
The Imploding Voice
Thirty-Three
One Diamond, One Heart
Zero
Today
Pale Horse
Stand Inside Your Love
United States
Encore:
The Celestials (Acoustic)
Porcelina of the Vast Oceans

Nou. copy paste ik mijn FB berichtje als aanvulling op bovenstaand ook maar:
.....
Ik vond het overigens bij tijd en wijle betoverend mooi en het maakt niks uit dat er andere (erg goede) muzikanten deel uitmaken van de huidige Pumpkins. Dat wil ik nog wel even aanvullen...