Bear's Den in de kleine zaal van Paradiso.

Sympathieke mannen, het was de derde keer dat ik ze zag (dit jaar) en het was wederom ontzettend mooi en leuk. Zo'n beetje al mijn favorieten van de EP's kwamen voorbij en ze eindigden met een cover van Drake (ik kende het niet, blijkbaar is het origineel een of ander r&b/hiphop nummer). Wel een beetje jammer van de kletsende mensen achterin de zaal en Jamie Cullum die hard door de onversterkte toegift aan het blèren was

Maandag was ik in London bij de show van the Reflektors. Er waren denk ik zo'n 1500 mensen toegelaten in the Roundhouse, een fraaie tot concertzaal verbouwde oude treinremise. Met zo'n insteek hebben publiek en band er vanaf het begin al heel veel zin in. Dat leidde tot een bevlogen optreden en een fantastische sfeer.
Na openingssong Reflektor, volgde een song van de band Arcade Fire: Power Out. Het kon toen al niet meer stuk. Op de setlist die gespeeld werd, logischerwijs (immers: the Reflektors) 9 nummers van Reflektor, 3 van Funeral, 1 minuut Neon Bible en 1 van the Suburbs + een cover. 4,5*

Dinsdag was ik in London bij het optreden van Radical Face in the Union Chapel. Als je ooit naar een concert kunt daar, raad ik dat zeker aan. Prachtig mooi! Ben Cooper had dit keer een complete band mee, inclusief iemand op de cello. Als er gespeeld werd klonk het ontzettend mooi. Tussendoor praat Ben altijd en legt de songs uit, ook om zijn eigen zenuwen in bedwang te houden. Naar het einde toe, werd dat iets te melig, waardoor het wat storend werd. Maar dan nog: heel veel hele mooie muziek gehoord in een fraaie ambiance. 4,0*

Crossing Border, Den Haag, 15 en 16 november

Dit weekend heb ik weer enorm genoten tijdens het geweldige Crossing Border-festival. Op vrijdag zal ik als eerste Chloe Charles, met haar prachtige mix van soul, jazz en folk. Dat was voor mij echt de verrassing van Crossing Border! Haar moeder is een Canadese, haar dit jaar overleden vader kwam uit Trinidad & Tobago en via hem is ze de stiefzuster van niemand minder dan Julian Lennon. Ze is nog niet zo gek lang bezig met muziek maken, maar zoals ze gisteravond zelfverzekerd op het podium stond met haar breekbare en soms droevige liedjes, petje af! Echt een belofte voor de toekomst! Daarna kwam Villagers, met als speciale gasten het Stargaze-ensemble, een groep jonge, klassiek getrainde muzikanten. Een erg fijne combinatie, gek genoeg veel minder ingetogen dan ik verwacht had. Conor O'Brien maakte er een hele show van en zette de hele zaal naar zijn hand. Zeker het nummer "Earthly pleasure" maakte een grote indruk! Toch werd de avond pas echt fenomenaal toen wat later Glen Hansard het podium betrad en de schouwburgzaal anderhalf uur lang op z'n kop zette. De frontman van de Frames ontpopte zich live als een muzikale duizendpoot. Uiteraard met zijn magistrale soulstem in de hoofdrol, maar ook alle ruimte voor de (als ik goed geteld heb) twaalf andere muzikanten op het podium. Trompetten, saxofoon, violen, niets was te gek. Een optreden om je vingers bij af te likken, derhalve!

De tweede avond van Crossing Border begon al meteen goed met het Amerikaanse Radical Face. Je weet wel, de band waarvan het liedje "Welcome home" wereldberoemd is dankzij een reclamefilmpje voor fototoestellen. Dat nummer speelde de band als afsluiter, maar de liedjes daarvoor maakten eerlijk gezegd nog meer indruk, met name "Ghost towns" en "Black eyes". Zoals West hierboven ook aangaf naar aanleiding van de show in Londen, vertelde zanger Ben Cooper tussendoor telkens iets over het volgende liedje en dat was best amusant, omdat de man nogal droge en zwarte humor heeft (veel van zijn liedjes gaan dan ook over de zelfkant en de dood). Ik vond het dan ook niet storend, maar kan me wel voorstellen dat dat voor anderen wel zo was. Verder stond de avond geheel in het teken van vrouwen, acht stuks in totaal. Eerst de postpunksensatie Savages uit Londen, die eerder dit jaar al het magistrale album "Silence yourself" uitbrachten. Live gaan er nog wel een paar tandjes bij, ik heb de laatste jaren zelden zo'n intense en rauwe show meegemaakt als tijdens dat uurtje Savages. De van oorsprong Franse zangeres Jehnny Beth leverde daar een grote bijdrage aan, zoals ze haar woorden in de microfoon spuugde en af en toe indringend het publiek in keek, als een jager op zoek naar haar prooi. Warpaint, de rockband uit Los Angeles, was dan toch een stuk dromeriger en melodieuzer. Met een nieuwe album op komst (in januari pas), kozen ze voor de moeilijke weg: veel nieuwe liedjes spelen die niemand nog kent. Maar ze bleven moeiteloos overeind: het nieuwe werk maakte alvast erg nieuwsgierig en favorieten als "Undertow" en "Elephants" deden de rest. Volgend jaar maar weer eens zien als ik de nieuwe plaat ook gehoord heb!

Nou Choconas, als ik dit zo lees, had ik ook naar Crossing Border Den Haag moeten gaan. Mooi verhaal!

The National @ Vorst Nationaal

Een concert vol irritatie en ontgoocheling en een aantal hoogtepunten. Eerst irritatiepunt was er al voor het optreden begon. Ik kwam ertoe nog voor het voorprogramma begon maar alles naar de staanplaatsen was al afgesloten omdat je er niet meer binnenmocht. Dat werd The National beleven op een zitplaats (zeker niet de beste plaats). Het laatste album is verre van een topper, dus hoopte ik stiekem dat ze al wat minder nummers zouden spelen van dat album. Al was dit ook een kans dat ik gaf aan de nieuwe nummers omdat de meeste nummers van The National een meerwaarde krijgen bij een optreden van hen. Ditmaal niet, het werd zelfs nog duidelijker het verschil tussen de toppers van The National en hun nieuwste nummers; Het eerste hoogtepunt kwam er pas bij het trio: conversation 16? squaler victoria, i Need My Girl ondertussen zaten we al zo'n 8 nummers ver voor dit trio en dat terwijl een concert van The National normaal 1 groot hoogtepunt is en een ware beleving. Ditmaal werd het een kijkconcert met een aantal hoogtepuntjes. Het geluid was ook verre van top, 1ste keer dat dit me opvalt in deze zaal, omdat ik normaal altijd op een staanplaats sta. Ook de oudere nummers kwamen niet erg goed over. Het lag wel niet aan de performance van de mannen zelf want ze gaven zich echt wel zoals altijd. De sellist was trouwens enorm zwak te noemen met geen Available, About Today, Daughters of the Soho Riots, All The WIne, Lemonworld . Dan zwijg ik nog over nummers die ze normaal nooit meer spelen. De zang van Matt is er trouwens echt niet op vooruitgegaan. Voor het eerst vals horen zingen, Mr November werd zo 1 grote tragedie. Fake Empire werd dan weer veel te routineus gespeeld. Nee, dit was een grote teleurstelling. Dit was mijn laatste concert van hen, tot nooit meer. Tijd voor nieuwe groepen, er is een tijd van komen en gaan.

Dank je, en ja, ik denk dat jij er muzikaal zeker aan je trekken was gekomen!

Gisteren waanzinnig goede Nick Cave in topvorm. Zefs bereid gedurende het concert twee handtekeningen te geven aan zijn fans en een paar verzoeknummers te spelen (of stonden die toch al op de playlist?).

Wat waren de 'verzoekjes' dan?

Wide Lovely Eyes en God Is in the House. Grote kans dat hij die sowieso wel had gespeeld.

Bij het verzoekje of 'No Pussy Blues' gespeeld mocht worden, repliceerde de heer Cave 'wrong band, my friend'.

Was een erg gaaf concert. We stonden niet eens zo ver van elkaar vandaan, likeahurricane. Precies de goede plek, kwam erg vaak over ons heen zweten.

o.a. Sad Waters. Bij God Is in the House deed hij alsof dat een verzoek was maar die staat standaard op de setlist.

Inderdaad, God is in the House, staat er standaard in. Sad Waters volgens mij niet.

Erg gaaf concert inderdaad. M'n eerste keer bij Cave en erg van genoten. Mooie opbouw van nummers met vaak een heerlijke knal op het eind. Mijn toch wel hoge verwachtingen werden nog eens overtroffen.

(Enkel een beetje jammer van het voorprogramma. Dat was haast niet te harden...)

Zaterdagavond nog even naar binnengepiept bij het altijd gezellige Bitterzoet. Daar traden de dames op van Deap Vally. 's Middags was er nog een mogelijkheid elders in de stad samen met de dames te haken, want ze hebben elkaar immers op een haakcursus ontmoet. Helaas kon ik niet, ik had al een kantklosestafette.

Fijn concertje. Ondanks hun rauwe bluesrock klonk het niet zo heel hard, wat heel aantrekkelijk is voor de oortjes. Hun album vond ik wat gladjes en geforceerd overkomen maar heb nu met eigen ogen mogen constateren dat Lindsey Troy zonder veel moeite een behoorlijk rauwe strot kan opzetten. Bovendien is zij gebleken een behoorlijk knappe dame te zijn. Afijn, helaas niet blijven plakken na het concert ondanks dat ze aangaven to the merch te komen. In zijn totaliteit zijn de dames wel in mijn achting gestegen.

Na 31 jaar (Birthday Party met Junkyard op Gotterdammerung in '82) is het er eindelijk van gekomen Nick Cave live te zien. Alle ellende (wat een k..zaal is de hmh toch + het lange wachten met 2 tamelijk vreselijke voorprogramma's) was snel vergeten toen ze begonnen te spelen. Fantastisch concert met een soort 'best of'. Red right hand! From Her to Eternity! Tupelo! Ik wist niet dat ie zo het publiek bespeelde, was geweldig om te zien ('on spitting distance'). Het laatste album vind ik nog steeds niet heel geweldig, maar live waren de nummers erg goed, vooral de uitgerekte versie van Higgs Boson Blues.

Gisteren live een energiek Savages met vleertje, sokra, pjh1967, rinzwind en links in de bovenhoek getekende user.
Hoewel Jehnny Beth duidelijk verkouden was, deden de 4 dames erg goed hun best, het verhaal dat ze live nog overtuigender zijn klopte helemaal. Vooral slotnummers fuckers was overdonderend.
Prima live band !! voor deze mini-meeting.

Queens of the Stone Age in de Odyssey Arena, Belfast.

De twee voorprogramma's waren goed te doen: Sweethead (rockchick met wapperende haren en een blauwe glitter catsuit) en Little Matador (met de gitarist van Snow Patrol, gelukkig een stuk harder en beter.). Halverwege Little Matador waren de meeste (Noord) Ieren al behoorlijk dronken dus dat beloofde wat

Toen QOTSA. Mijn twee nieuwe vriendinnen uit Derry (die dag ontmoet in het hostel) zijn ook fan dus we hebben heel hard, en heel veel, gedanst, gezongen en gesprongen. En gelukkig zat de sfeer er in het hele stadion goed in. Soms iets té enthousiast naar mijn idee (keihard moshen bij Long Slow Goodbye, seriously?) maar beter dat dan een doods publiek.

Ze speelden veel nieuwe nummers en een aantal fijne oudjes, helaas geen I Appear Missing maar de combinatie Smooth Sailing > Make It Wit Chu maakte veel, zo niet alles, goed. Dat daarna SIck Sick Sick gespeeld werd (wat ik een verschrikkelijk nummer vind) nam ik maar voor lief.. er moest tenslotte weer even flink gebeukt worden. De toegift was echt briljant: eerst the Vampire of Tyme & Memory om vervolgens kei hard af te sluiten met Feel Good Hit of the Summer en een extra lange, vette, Song for the Dead. Topavond!

Ik vind Sick Sick Sick toffer dan Make It Wit Chu

Make It Wit Chu is super sexy joh

Als PJ Harvey de vocals doet zeker !!

Inderdaad. Ik ga volgende week naar QOTSA, hopelijk spelen ze Make It Wit Chu. En I Appear Missing. Sick Sick Sick vind ik ook niet goed, dat nummer mogen ze van mij uit de setlist laten. Soit, ik kijk er naar uit !

Gisteren speelden ze op 2 nummers na alles van ...Like Clockwork. Helaas geen I Appear Missing

Gisteren Nick Cave & The Bad Seeds @Lotto Arena Antwerpen.

Loeihard, maniakaal, dan weer ingetogen. Vaak bezwerend, hypnotiserend en bovenal één brok emotie. Grijpt je bij de strot vanaf seconde 1 en laat je pas weer los nadat je de zaal hebt verlaten.

Kortom het meest intense en beste concert dat ik ooit gezien heb. En dat zijn er toch wel wat

Ik zag gisteren net als andere Mumeleden The Savages in Roosje.

Het voorprogramma een dj en niet eens heel slecht ik kan dit wel waarderen op zijn tijd. Bij tijd en wijle leek het of ik Coil zonder zang hoorde dus dat zat wel snor. Maar het blijft als live-act toch behelpen zo'n tafel met zo'n laptop erop. Het spreekt niet tot de verbeelding.

Dan de hoofdact!

De meisjes van The Savages omhullen zich graag met rook en zijn dol op wit en zwart dat wordt me al snel duidelijk. De meisjes zelf zijn zowel androgyn als ravissant te noemen. Smalle hoekige meisjes staan daar op het podium. Zangeres Jehnny heeft leuke puntige pumps aan en het geluid is hetzelfde. Lekker PUNTIG. Ze spelen wat nummers van hun album Silence Yourself en ook wat nieuw werk.

Halverwege het concert blijken puntige schoenen toch niet zo fijn te zitten want gaan de schoentjes uit en staat de zangeres op haar blote voeten. Heel gek maar zo geaard en ontdaan van de puntschoenen klinkt ze meteen iets ontspannender en lijkt ze meer contact met haar publiek te maken. Gitariste Gemma weet gedurende het hele optrede zich uiterst cool te houden. Het vertederd me die in zwart gehulde door rook omringde coole houding. Hopelijk komt ze er ooit nog achter dat lachen best leuk is.

Al met al is het een leuke set ik vind ze wel ontwapenend en de stem inderdaad iets verkouden doet soms aan Siouxsie denken, het gitaarspel in de tragere nummers heeft wat raakvlakken met Rowland S. Howard al hoor je dat hier nog veel oefening nodig is om die meester te evenaren. De bassiste speelt strakke rifs en de drumster tikt enthousiast weg.

Het publiek is niet scheutig als ze vragen of we nog Fuckers in ons leven kennen. Want het volgende nummer gaat daarover. Ikzelf denk don't get me started en twijfel nog even om te roepen maar mijn verlegenheid wint het van de fuckers in mijn achterhoofd. Ik vond het nummer wel een prima advies aan hun publiek wat grappig genoeg bestond uit mannen van gemiddeld boven de 40 en jonge meisjes. Don't let the fuckers get you down. Ik vond het samen met She Will, No Face en Husbands wel de hoogtepuntjes van de avond.

Ik hoop dat ze ontwikkelen en dat ze nog puntiger en strakker worden dan voorzie ik nog mooie werken van deze jonge vrouwen in de toekomst.

Ik was er ook (moet je nagaan, wat een fijne concertdagen na elkaar) en vond het een mooi concert. Kort maar krachtig. In het begin moesten ze wat inkomen (kwamen ook niet zo los van de manier hoe ze de nummers op de plaat speelden) maar naar mate het concert vorderde leken ze er meer in te komen. De verkoudheid viel eigenlijk niet eens zo op, tja, wellicht redde ze de climax niet bij She Will (dat was jammer), maar verder heeft betoverde ze toch het publiek. Ik denk dat de hoogtepunten die ik zou aanstippen overeenkomen met de al genoemde tracks door vleertje.

Leuke zaal trouwens. (en ook een tof voorprogramma, ja)

Jammer dat ik niet wist dat je er was Masimo anders had ik ook even hoi tegen jou gezegd!

Ik had Cave zondag ook willen doen maar had hem 4-11 al gezien. En anders werd het een beetje te veel van het goede maar eigenlijk heb ik nu alweer spijt dat ik toch niet zondag gegaan ben als ik de reacties zo lees.

Ja hadden we nog meer reunie gehad, wij stonden met zijn allen op de 1ste rij

Vampire Weekend in de HMH, beetje rommelig begin, vanaf nummertje 5 ongeveer begon het te lopen, Step, Cousins, California English en Ya Hey waren prachtig. A-Punk een geheide hit.
Zaal was niet eens uitverkocht, onvoorstelbaar, 3 superleuke albums, aardige live-reputatie, en terecht. Optreden scoorde meer punten op basis van enthousiasme dan op strakheid. Drummer en zanger excelleerden bij vlagen, de andere 2 waren er ook...

O ja, complimenten aan voorprogramma Puggy die veel meer dan verdienstelijk het voorprogramma verzorgden, klasse optreden!

Ik was gisteren ook in Nijmegen maar dan in een behoorlijk lege extrapool voor magik markers. Totaal geen spijt van, onzettend rommelig beging dan voor lief genomen speelde de band erg sterk en vloog het als vanouds soms weer goed uit de bocht met het gitaar misbruik.