Magik Markers
Heb ik ook een keer live gezien op State-X, en hebben een onuitwisbare indruk op me achtergelaten.

Magik Markers! Een keer gezien op Primavera en werd behoorlijk weggeblazen!

Prachtige persoonlijke review van 4-11! Heb 't met veel plezier gelezen, maar moest vooral om deze quote erg lachen. Ik stond 2 meter van deze iPad-dame vandaan, maar stoorde me er ook aan omdat ik wist dat dit het zicht van anderen zou verzieken.
Het concert was inderdaad briljant! 17e ook, alleen iets mindere setlist.

Dan stond je dus heel dichtbij als je 2 meter van de I-pad gebruikster stond. Het ergeste is nog ze was er later dan ik rn ze heeft zich voor me ingevoegd.

Ik was die vrouw die vol ingehouden woede wel enorm stond te genieten.

Oei!

Ik had ze hiervoor ook al drie keer aan het werk gezien en alle keren was het een geweldig concert. Maar goed ik was dus ook bij dat state-X ding als extreem jonge hond voor sonic youth(een van mijn eerste festivals/concerten zelfs) en heb toen markers ook gezien, flinke duw in de goede richting geweest voor mijn voorliefde van noiserock.

Beetje jammer dat dit soort bands buiten Amsterdam altijd spelen voor een man of 20 max

Vanacht Sheila E and Friends in de Effenaar in Eindhoven.
Geweldig optreden van deze ook al weer 50 jarige drumster, samen met Candy Dulfer, Marcus Miller en Ruben Hein gaf ze een zeer goed nachtconcert / jam sessie van ruim 2 uur.
Pas op het laatste moment daadwerkelijk besloten te gaan gisteren avond rond half 10, maar het was het zeer zeker waard.

Frightened Rabbit in Utrecht Tivoli de Helling.




Het was afgeladen vol in de kleine zaal. Ze speelde lekker veel nummers,maar het geluid stond niet optimaal afgestemd en het publiek was ook wat tam bij deze angstige konijnen.

The Posies in de Effenaar gisteren...prachtig optreden!!!

Ik ken de controverse rond popprofessor Don Leo Blokhuis. Gisteravond naar een avond geweest waarin Leo in ruim 3 uurtjes voor een klein publiek 'zijn' verhaal vertelde over een klein gedeelte van de popgeschiedenis. Natuurlijk aan de hand van fragmenten en op de kenmerkende Top a Gogo wijze. Ik moet zeggen...geweldig. Snel, leuk, interessant en ontroerend. Met dezelfde energie als op tv vliegen de uurtjes voorbij. Natuurlijk komt de soul uit de USA voorbij. De verhalen waren echter zo leuk en vol 'weetjes'. De zaal heeft zich enorm geamuseerd. Leuk initiatief overigens van speaker fabrikant Dynaudio. Mocht Don Leo ergens in de buurt komen en sta je open voor zijn manier van presenteren, doen. Hapje en drankje erbij.Tickets are Free. Waar vind je dat nog.

Gisteravond in het Burgerweeshuis was het ook al een groot feest! De mannen hadden er zichtbaar plezier in en waren onder de indruk van het onthaal.

Jammer alleen dat Dream All Day niet werd gespeeld.

Valerie June, Tivoli Oudegracht, Utrecht, 22 november 2013

Nu hou ik eigenlijk helemaal niet zo van country, maar voor de fraaie liedjes van Valerie June maak ik graag een uitzondering. Bovendien is het geen country pur sang, maar mengt ze er ook wat blues, gospel en rock doorheen. Tijdens het concert van de zangeres uit Memphis, Tennessee viel maar weer eens op wat voor opvallende stem ze heeft: een beetje afgeknepen, vrij hoog en met een behoorlijk volume. Volgens mij kwamen tijdens het concert zo'n beetje alle nummers voorbij die de zangeres heeft opgenomen (voornamelijk van haar debuut), waaronder tot mijn vreugde al vrij snel het magistrale "Workin' woman blues". Helaas ontging dat alles een deel van het publiek, dat er de voorkeur aan gaf om hard door het hele optreden heen te praten (of schreeuwen, zo je wilt). Zo hard zelfs, dat een paar mensen uit het publiek er nog iets van gingen zeggen (ook al had dat weinig nut). Dat laat echter onverlet dat het mooi was, dit optreden van Valerie June.

Er was ook aangekondigd dat ze in ieder geval Amazing Disgrace integraal zouden spelen:
The Posies in november naar Nederland voor drie shows met Amazing Disgrace integraal - Kicking the Habit - kickingthehabit.nl

Gisteren popronde gedaan in Eindhoven:

Eerst Dudettes een energieke pop/rockband uit Groningen, bijzonder hitgevoelig en een zangeres met de X-factor. Gaan we meer van horen.
Vervolgens naar Bells of Youth 5 vrouwen in de stijl van The Bangles meets Fleetwood Mac, ook deze band is klaar om het grote publiek te bereiken, enorme enthousiaste meiden en goeie zangeressen.
Toen naar de psychedelische rock van Twin Shades deze muziek doet het bij mij altijd goed. Lekkere gitaarrock goed gezongen met de vriend van Sue the Night in de gelederen. Toen weer terug naar Stratumseind om http://cheaters.bandcamp.com te zien, een electro-pop bandje, zij hadden de pech om in een rookruimte van een koffieshop te spelen, jammmer want hunj muziek was erg goed, alleen werden de bezoekers gestoord in hun stoned zijn.
Toen weer verder naar de folk rock van http://www.ourminorfall.com . Heel erg goed dit, alleen weer in een foute locatie met erg veel ruis, onthoudt deze band, met een zanger die neigt naar Dave Matthews.
Toen gingen we naar The Maureens goeie (excelsior) muziek in de stijl van Daryll-Ann. Deze band staat al op het punt van doorbreken.
Tenslotte zagen we onze streekgenoten van Christopher Green - christophergreen.nl , goeie americana rock, die heel proffesioneel klinkt, ze hebben natuurlijk al ooit Pinkpop geopend.

Gisteren ben ik bij de eerste editie van PopUp 010 geweest in de Posse Espressobar in Rotterdam met optredens van de Rotterdamse band Crying Boys Cafe en Stephen Ellis (zanger/gitarist van Revere).

Allereerst was het een zeer leuke locatie: een soort oud kaal bedrijfspand opgesierd met foto’s en wat spullen die leken even tijdelijk te zijn neergezet. Maar alles bij elkaar schepte het een relaxte sfeer en was het een prima setting voor een optreden als dit.

Crying Boys Cafe is een leuke band met een uniek geluid. Dat komt mede doordat ze geen gitarist hebben. Zanger, drummer, bassist en toetsenist, die speelde op een oud orgeltje, hadden een evenwichtig belangrijke rol in het geheel. Ze zijn moeilijk in een hokje te plaatsen en dat is alleen maar positief te noemen. De band straalde een fijne positieve energie uit.

Stephen Ellis, die met zijn band Revere langzaam aan want meer bekendheid aan het krijgen is, was deze avond voor een solo-optreden gekomen. Dat is natuurlijk wel wat anders dan optreden met een achtkoppige band. Hoewel hij wat onzeker leek te worden door de stiltes die vielen in de zaal leverde hij een zeer indrukwekkende set af. De man heeft een natuurlijk gevoel voor het leggen van nuances in zijn muziek waardoor er een prachtig evenwicht ontstond tussen gevoelig klein en het intense luide. Als je deze man ziet en hoort vraag je je af waarom hij ook in een band zit. Hij weet de aandacht van het publiek in zijn eentje met gemak vast te houden mede door het gevoel dat hij in zijn muziek weet te leggen en de overgave waarmee hij het weet te brengen. Zijn warme en intense stemgeluid weet me te ontroeren, de begeleiding op zijn gitaar is precies goed. Zijn bescheidenheid, die duidelijk doorschemerde tussen de nummers door, siert hem. Stephen Ellis sloot de akoestische set van zo’n 45 minuten af met het Revere nummer The Escape Artist. Als je het nummer kent zul je begrijpen dat het geen makkie is om dat in je eentje over te brengen, maar het was werkelijk fenomenaal hoe hij dit deed. Het overweldigende applaus dat hij kreeg aan het einde van zijn optreden was dan ook geheel terecht.

Aan het begin van de avond had ik al even kort persoonlijk kennis gemaakt met Stephen Ellis en na het optreden hebben we met een gezellig clubje mensen nog gezellig na zitten kletsen. Het was ook erg leuk om hem als persoon te leren kennen. Hij is een bijzonder sympathieke oprechte persoon, zeer bescheiden ook. Iemand die gewoon direct prettig aanvoelt in de omgang.

Ik kan wel zeggen dat het een zeer geslaagde avond was en de perfecte start van PopUp 010.

Je sais, maar ze speelden meer dan dat. Gelukkig wat mooie nummers van hun laatste album voorbij gekomen, wat ook veel vergoedt.

En in de 1996 bezetting, maar dat realiseerde ik me later pas...
P60 - The Posies (23-11-2013)

Tot mijn grote verbazing was Paradiso wel vol, maar niet uitverkocht voor het concert van Primal Scream. En dat bij de tour van hun zeer goede album More Light. Langzamerhand krijgt dat album meer stemmen hier op de site en terecht. Het is van een hoog niveau. Dat is Primal Scream als live band ook en gisteravond, nadat ze 2 nummers op gang moesten komen, gingen ze helemaal los. Samen met de zaal. Wat een concert, wat een feest!

Er werden 20 nummers gespeeld, in totaal ruim 2 uur. 8 nummers van het nieuwe album en verder 12 'klassiekers'. Ook een paar nieuwe nummers 'vielen live heel goed'. De band speelde dit keer 'maar' met 6: 2 gitaren, een bassiste, drummer, de geweldige toetsenist en de uitblinkende Bobby Gillespie. Op een bepaald moment kreeg hij het voor elkaar om het publiek 2 minuten minstens Oh Happy Days te laten zingen. Paradiso is niet voor niets een kerk geweest.
Bij de toegift ging het dak er helemaal af. Vooral omdat ze voor het eerst deze tour een briljant versie van Come Together speelden. Met daarna Loaded en Movin' On Up. Erg fijn... 4,5*

Ook in P60 werd Dream All Day niet gespeeld, voor de rest een prima optreden met als afsluiter van de 'Amazing Disgrace' set dit nummer:




Daarna nog twee toegift rondes met ander materiaal.

Zaterdag 23 november Paradiso Amsterdam. Het laatste concert van de tour die Suede heeft afgelegd.
En Suede was gisteren in topvorm, Anderson geeft echt alles en heeft een mooi interactie met het publiek. Uitstekende gitarist ook. En wat een energie straalde hier vanaf. Veel oude en nieuwe nummers komen voorbij en worden massaal meegezongen. Vooraan in de zaal staat de harde kern van meisjes die dwepen met Anderson, leuk om te zien vanaf het eerste balkon.
Suede blijft een van mijn favoriete bands en bevestigd dat met een groots optreden. Zijn er meer gebruikers die hebben genoten?

Met dank aan Arrie stond ik gisteren ook bij Suede, een band waar ik eigenlijk nooit zo heel veel mee had, omdat ik Brett Anderson altijd nogal een aansteller vond. Gaandeweg liep ik toch tegen een paar nummers aan die ik wel mooi vond, dus toen deze kans in eigen stad zich voordeed, ach waarom ook niet.

Na het mij best bevallende voorprogramma Teleman (het was wat druk rond de verkoopstand, zal later nog eens kijken of ik daar een cd van kan bemachtigen), begon met een bescheiden vertraging het hoofdprogramma. Ik rekende op Trash en hoopte op Europe Is Our Playground en werd bij het vierde resp. eerste nummer op mijn wenken bediend. Ik had dus snel naar huis gekund, maar de rest viel ook niks tegen, al lijken voor de nieuwkomer sommige nummers wel wat op elkaar. De stampers domineerden in het begin, maar een paar ingetogener nummers boden wat lucht. Een ingetogen nummer dat onversterkt gezongen werd (aERodynamIC, Cygnus, Lukas of Vince vega kan vast vertellen welk) kreeg de zaal helemaal stil.

Toch wel positief verrast dus. En die Brett Anderson? Ja, dat is een aansteller. Of een showman, zoals de wat meer toegewijde fan zal zeggen.

What are you not telling me?

Ik zat op t balkon pal boven waar hij t podium afging. Mn schoen zag ik voorbij komen in het filmpje.

Zal eens kijken of ik vanaf mn iphone een foto kan plaatsen waarop aERo tussen de zwijmelende en Anderson aanrakende meisjes te zien is.

Helaas geen suede vinyl verkrijgbaar. Wel t epeetje van Teleman gekocht. Met vier prima nummers.

Ik zag ook wel wat zwijmelende nichten vooraan en nee daar stond ik niet bij. Door een grieperige toestand wilde ik het rustig bekijken allemaal en had samen met Vince Vega op het tweede balkon eigenlijk een uitstekende, rustige plek om inderdaad die zwijmelende figuren te zien.
Ik moest me door 14 jarige pubermeisjes naar boven worstelen op de gang (wat voor concert was daar geweest in hemelsnaam???) maar de oudere versie was duidelijk zichtbaar bij dit concert. Hoe klef, hoe eng maar ook hoe erg amusant en showverhogend. Arro Brett weet dit dondersgoed en maakt daar perfect gebruik van.
Het heeft er voor gezorgd dat ik me in tijden niet zo vermaakt heb tijdens een echte show want dat kan hij geven als de beste: je trapt er toch in

Over de muziek hoef ik het gewoon niet te hebben. Dog Man Star is niet voor niets steevast top 10 materiaal voor mij.

Ik hoop de vinyl box nog te kunnen scoren. Staat in bestelling maar is niet leverbaar dus ik vrees dat dat ook niet meer gaat gebeuren want overal uitverkocht.

Na afloop Lukas buiten voor Paradiso nog tegengekomen, die zich niet zo lekker voelde.
Moet zeggen, dat ik het op een gegeven moment ook behoorlijk benauwd vond in de zaal.
Voor de rest een prima optreden met m'n favoriet al als eerste nummer (Europe...).
Ook de versie van The 2 of Us kon me erg bekoren.

Lewis Watson

De dag voor eergisteren zag ik The Posies in de Effenaar. Ze speelden het album Amazing Disgrace integraal en die plaat werd heerlijk rommelig en noisy gespeeld, waarbij nog eens goed duidelijk werd wat voor geweldig songwritersduo Auer en Stringfellow toch is. Na het album was het tijd voor een setje hits, en dat viel eigenlijk een beetje tegen, want daarin had ik toch wel iets meer Frosting on the Beater-nummers gehoopt dan de 2 nummers van dat album die langskwamen; zeker als je bekijkt dat die plaat een paar weken geleden nog helemaal integraal werd gespeeld.

Eergisteren zag ik de Radiohead undercover sessie in Pakhuis Wilhelmina in Amsterdam. Volgens een vriend bij wie ik logeerde zijn die undercover sessies (een groep muzikanten die steeds zijn tanden in een andere band of artiest zet) zeer de moeite waard en voor hun Radiohead-project ging dat zeker op. Ook leuk dat ze een set speelden die je Radiohead nooit meer live zult horen spelen, met de nadruk op vooral op The Bends (wat m.i. veruit hun beste plaat is) en ook OK Computer.

En dan gisteren Suede in Paradiso. Een mooie locatie voor het laatste concert van hun Europese toer en de band leek er veel zin in te hebben. Zeker in het begin was het smullen, met de ene favoriet na de ander. Op het moment dat vlak voor opkomst van de band al de beginklanken van Europe is Our Playground te horen zijn weet je al: dit kan niet meer mis vanavond. Ook fantastich waren de uitvoeringen van We Are The Pigs, Trash, The 2 of Us, Still Life en Beautiful Ones. Maar het hoogptepunt was misschien wel het hierboven al aangehaalde What Are You Not Telling Me van hun nieuwe plaat. In een muisstil Paradiso zong Brett Anderson dit onversterkt. Loepzuiver en met een bereik om de kleinste hoekjes van de grote zaal van Paradiso te bereiken.

Speedfest, met als persoonlijke hoogtepunten Honky, Vista Chino, een weergaloze en verschrikkelijk energiek Agnostic Front, Tech 9 (hun laatste, blij ze nog te hebben leren kennen) en Spiral Arms....

Afgelopen vrijdag Empyrium gezien in de Passionkirche in Berlijn. De 2e keer dat ik ze heb zien optreden en dit keer nog intenser beleeft. Wat een weergaloos optreden in een indrukwekkende locatie. Ze speelde zelfs 2 nummers van het nieuwe album die ergens begin volgend jaar wordt uitgebracht.