Okkervil River in Bitterzoet.

Vreemd dat Okkervil River na ruim 10 jaar nog steeds maar weinig volgelingen heeft in ons landje en een zaal als Bitterzoet niet eens uitverkoopt (het was wel goed vol btw). Vreemd, omdat als er één man met bezieling zingt en speelt, is het Will Sheff wel. Dat is dan ook gelijk wel weer mooi van zo'n kleine zaal, dat je daar met je neus bovenop staat.

Was het goed? Nee, dat niet echt. Het geluid stond hard en zuiverheid is niet waar de band voor komt. Maar voor passie een dikke tien. Ze speelden met beperkte instrumentatie: geen ukeleles, banjo's of tamboerijnen helaas. Dus ik was eigenlijk wel blij dat vrienden van mij afhaakten vlak voor het concert. Waar ik ze een hele toegankelijke band voorstelden, zou men vanwege het geluidsniveau al zijn afgehaakt denk ik. Desalniettemin genoten. Oud en nieuw werk afgewisseld. Zelfs nummers waarvan Will beweerde dat hij het in geen jaren had gespeeld. Dat moet je dan maar geloven en aan het eind werden alle registers opengetrokken bij knallers als Our life is not a movie, Unless it's kicks en, my personal favorite, Lost Coastlines. Helaas geen Westfall als afsluiter, maar die zie ik de volgende keer wel weer.

Ik ben gisteren op het Distortion Festival in Eindhoven geweest. De volgende bands gezien:

1. Chthonic: de band waarvoor ik kwam, en ze maakten het helemaal waar! Al was hun optreden te kort. Na de show met de band op de foto geweest. Zanger Freddy wilde de foto's met zijn eigen smartphone nemen toen ik hem vertelde dat ik van de band veel over de Taiwanese geschiedenis en onafhankelijkheidsbeweging heb geleerd.

2. The Charm The Fury: niet verkeerd, maar met het accent van hun zangeres kunnen ze maar beter een Nederlandstalige band worden

3. Dying Fetus: muzikaal steengoed. Zoveel bassisten doen niets anders dan achtste noten op de laagste twee snaren spelen, de bassist van Dying Fetus liet zien hoe het wel moet. Ik stond de hele set naar zijn vingers te staren.

4. Rectal Smegma: de naam van deze band belooft meelbieterij, en dat was het ook. Kerels met alleen een onderbroek aan die belachelijke grindcore spelen. Goed moment om een patatje te eten.

5. The Psyke Project: begon goed, hele zware sludge metal. De zanger was alleen stomdronken en begon als een debiel aan mensen hun haren en kleding te trekken. Door deze act knapte ik af.

6. Papa Roach: een band als deze op een metalfestival, dat kan bijna niet goed gaan, maar dat ging het wel! De mensen die Papa Roach niet tr00 genoeg vonden gingen geen ruzie zoeken, maar bleven weg. Van deze band kende ik maar één nummer (last resort), maar hun andere nummers kon ik eigenlijk bijna meteen meezingen. Ik heb staan springen en moshen als een zestienjarige, wat mij betreft een grote verrassing.

Simple Minds - HMH/Adam - do 21 nov
Simple Minds - Lotto Arena/Antwerpen - vr 22 nov

De Greatest Hits tour van Simple Minds is gelukkig minder Greatest Hits als men mag verwachten. Natuurlijk (helaas) komen Don't You en Alive and Kickin langs maar verder is het erg veel van New Gold Dream (uit 1982)en zelfs daarvoor.
Hierdoor is het concert voor menig echte Simple Minds fan leuker dan voor de Night of the Proms bezoekers die ook in grote getallen aanwezig zijn en gezien de lauwe reacties zich vervelen en alleen bij Don't You even wakker worden.
Jim Kerr is goed bij stem, gitarist Charlie Burchill blijkt ook live de drijvende creatieve kracht van de band te zijn en de show is solide met een paar mooie momenten: Waterfront is en blijft de ultieme concert opener, This Fear of Gods is magistraal en het instrumentale Theme From Great Cities wordt gedreven gespeeld.
Helaas wordt Speed Your Love To Me verkracht door er een instrumentale house versie van te maken.
Zelfs na 30 jaar is het nog leuk om Simple Minds live te zien en laten ze met deze tour weer blijken dat hun begin periode het best was.

24/11: Arcade Fire in de Hallen van Schaarbeek

Het was geweldig!
Twitter / ArcadeFiretube: The longest setlist yet of ...

De zaal zag er prachtig uit, en dus waren we al snel de onbegrijpelijke logistieke problemen vergeten (De parking die officieel op de website staat kent 8 (!) plaatsen, de vestiaire was al vroegtijdig vol, en de rij voor bonnetjes was +/- een half uur lang).

Iedereen was feestelijk uitgedost aanwezig, van de klassieke avondkledij, tot de gekste kostuums en maskers. Dat brengt natuurlijk onmiddellijk een gezellige sfeer.

Zeer sterk en strak gespeeld, de nieuwe nummers kwamen er uit alsof ze ze al jaren speelden. Alleen You already know klonk niet helemaal lekker.
Een paar prachtige klassiekers mogen aanschouwen, met Regine Chassagne in de hoofdrol bij Haiti en Sprawl II, sowiso het hoogtepunt van de avond voor mezelf.
Klein minpuntje, bij de afsluiter Power Out speelden ze een iets andere versie die ik niet geslaagd vond. Naarmate het nummer vorderde, evolueerden ze echter naar de klassieke versie waardoor het toch nog helemaal goed kwam.

In elk geval een prachtige ervaring om Arcade Fire in zulk een kleine zaal te mogen bekijken, ik denk niet dat dit ooit nog gaat gebeuren in België.

Prachtig! Een band die ik echt graag snel live wil zien, hopelijk komen ze nog eens een keer naar Nederland.

QOTSA in het sportpaleis gisteren.

Korte commentaar: een heel strak gespeelde set, waarbij mij opnieuw opviel hoe goed Josh bij stem is. Ze konden wel niet een hele set lang de aandacht van het publiek vasthouden had ik de indruk. Maar sowiso weer een ijzersterk concert.
Hoogtepunt was I appear Missing: prachtig uitgesponnen gespeeld met een sublieme visual achter.

Mee eens. I Appear Missing was het absolute hoogtepunt van de avond. Al was het hopen dat ze het zouden spelen
Moet er alleen nog aan toevoegen dat het geluid zeker niet altijd mee zat (vooral dan in het begin).
Na 4-5 nummers begon het gelukkig wel beter te klinken en zat het voor de rest van het concert meestal wel goed.

Een optimaal geluid in zo'n grote zaal is niet evident.
Nochtans zag ik er Pearl Jam in 2006 en voor zover ik me herinner was het geluid toen echt wel goed.

Geef mij toch ook maar de kleinere zalen. Liefst van al nog zoals de AB in Brussel.
Of met een maximumcapaciteit zoals de Lotto Arena, (ongeveer een derde van het Sportpaleis) het kleinere broertje van en naast het Sportpaleis waar het geluid bij Nick Cave & The Bad Seeds vorige week subliem was.

De meningen over het concert van Qotsa waren wel duidelijk verdeeld. Maar inspiratieloos en te veel op automatische piloot? Nee, dat was zeker niet het geval.

Ondanks het soms wat tegenvallende geluid een zeer straf concert gezien.

Mijn belangrijkste opmerking over het geluid was eigenlijk vooral dat het loeihard stond. Lang geleden dat ik nog eens naar zo'n luid concert geweest ben. Het kan ook aan mijn positie in de zaal gelegen hebben (recht voor het podium, helemaal achteraan de eerste verdieping stoeltjes, "onder" de 2de verdieping eigenlijk). Ben snel op stopjes overgeschakeld, iets wat ik anders zelden of nooit doe.

Het stond ook echt loeihard Op zich niks verkeerd mee maar dan moet het ook goed klinken en dat vond ik soms niet het geval.
Om nog maar eens Nick Cave & The Bad Seeds als voorbeeld aan te halen:
Hun verpletterende sound stond ook loeihard, zo niet nog harder, maar dat was echt een kraakhelder, fantastisch geluid.

Wij zaten links van het podium, (als je de zaal binnenkomt) redelijk vooraan (op de tweede rij van het eerste balkon, net boven de mensen van het middenplein).

Even opgezocht wat er wel werd gespeeld:

Daily Mutilation
Ontario
Throwaway
Please Return It
Hate Song
Precious Moments
Fight It (If You Want)
Everybody Is A Fucking Liar
World
Grant Hart
Broken Record
The Certainty
Song #1
Will You Ever Ease Your Mind?
Terrorized

Encore:
Licenses To Hide
The Glitter Prize
Solar Sister
Flavor Of The Month

Encore 2:
I May Hate You Sometimes
You're The Beautiful One

The Posies Concert Setlist at Effenaar, Eindhoven on November 21, 2013 | setlist.fm

In Deventer nagenoeg dezelfde set, alleen Somehow Everything werd gespeeld in plaats van I May Hate You Sometimes.

En in P60 hebben ze dit nummer maar geskipt en dus een nummer minder gespeeld.

Gisteren Tom Odell gezien in een uitverkochte Oosterpoort.

Eerst even het 'verplichte' voorprogramma van, de voor mij totaal onbekende, Australische Jaimi Faulkner. Was een aangenaam verrassende verplichting. Begeleidde zichzelf op akoestische gitaar en base-drum en wist toch te pakken. Goede stem, prima podiumpresentatie, pakkende muziek en erg goed gitaarspel. Bleef ook boeien. Hoogtepunt was toen hij op zijn akoestisch gitaartje een stuk of vijftien bekende gitaarriffs aan elkaar speelde, alsof het zo bedoeld was. Oa Paul Simon, Nirvana, Metallica, White Stripes. Deed hij erg goed en muzikaal.

Toen Tom. Die had een band van drie anderen meegenomen, waardoor het flink wat steviger werd dan op de plaat. Speelden goed, maar het doffe geluid (wat toch echt niet hoeft in de Oosterpoort) kwam het optreden niet ten goede.Er was niets mis mee, maar heeft me ook eigenlijk geen moment echt gepakt. Tom zijn podiumpresentatie beperkt zich tot de bekende trucjes en weinig echte interactie. Voor mij is het gillende meisjespubliek geen verrijking. Als hij dan vervolgens 'I just wanna make love to you" opdraagt aan alle meisjes in de zaal, vind ik het gewoon ranzig worden. Er zijn toch wel betere covers te verzinnen. Al met al nog niet direct voor herhaling vatbaar wat mij betreft.

Net naar The Tallest Man on Earth geweest.

Totaal andere performance dan jaren geleden, toen ik hem voor het eerst zag.

Laten we beginnen met het voorprogramma, waarvan ik niet wist dat er een was.
Dat was Daniel Norgren, verassend. En toevallig wilde ik hem nog eens zien, dus dat kwam goed uit. Ik ergerde me kapot aan het publiek wat er door heen bleef kakelen, mensen uit de zaal riepen te vergeefs om stilte. Walgelijk dat soort mensen, daar word ik dan lichtelijk agressief van.
Gelukkig stond ik heeelemaal vooraan en hoorde dat op de achtergrond.
Mooie performance, ik wilde bijna zeggen "Amerikaanser" dan dat krijg je het bijna niet, maar het zijn gewoon net als de Tallest Man Zweden.

Goed, toen kwam de Tallest Man, een klein ventje met opgestroopte mouwen die meer deed denken aan een soort van Ben Howard. Dansend over het podium en (voor mij) te veel interactie met het publiek, dat vind ik niet echt bij zijn muziek passen.
Zijn stem is ook een stuk lager dan op plaat, maar de uitvoeringen waren erg goed.
Naar het einde van de set viel de geluids instalatie uit en de PA ook.
Dat zorgde voor lichte paniek op het podium maar de Tallest Man pakte dat goed op en speelde een nummer akoestisch zonder enige vorm van versterking, ook de vocalen niet.
Toen was de zaal muisstil.
Als klap op de vuurpijl viel er toen een meisje flauw, ik dacht dat ik een duuw kreeg.. dat was het gelukkig niet, minder fijn voor haar uiteraard.
Hoop paniek, vriendin bleef er over heen hangen.
Ik heb haar toen maar op het podium getild, daar werd ze overgenomen door de security.

Al met al een rare avond, maar wel twee hele goede optredes mogen aanschouwen.
Meestal valt het voorprogramma tegen, dit maal alles behalve

Maar wel een lange uitvoering van You're a beautiful one met een lang intro van andere nummers

Cover van James Blunder ?

Cool!

zondag in Bitterzoet naar okkervil river geweest.

HEt blijft altijd fijn om will live te zien spelen. Maar het geluid was om te huilen. Neem daar bij het gemis aan intrumenten. Begrijp niet dat deze band het niet voor elkaar krijgt om in een grotere zaal te spelen en al hun muzikaliteit te benutten. Zusterbandje Shearwater staat nu in april geprogrammeerd voor Bitterzoet...heb mijn twijfels of die het geluid wel goed krijgen...

gisteren Quotsa in de Ziggo dome.

Laat ik zeggen dat de toegift de centen in ieder geval waard was. Ik had alleen een 'indutmoment' ergens net voorbij de helft van de set.
Ze speelden wel de voor mij lekkere nummers, maar het rustigere werk kan mij wat minder bekoren. Ik vond dat dit in de set van gisteren in ieder geval niet werkte.
Genoten?Ja natuurlijk

Het lijkt er op dat we dezelfde beleving hadden bij het concert.

Ik heb Shearwater eerder gezien in Bitterzoet en kan mij niet herinneren dat het geluid toen een issue was. Vind ik het ook moeilijk te vergelijken omdat Shearwater toch wat meer ingetogener muziek is. Bovendien heb ik meerdere concerten in Bitterzoet gezien waar het geluid prima was, dus wat nu de oorzaak van het mindere geluid is, is mij onbekend.

Ik ben gisteren ook naar Queens Of The Stone Age geweest en wat was dat steengoed zeg. Ik heb hier en daar in een verslag gelezen dat het bij sommige nieuwe nummers van Clockwerk het wat inkakte, maar ik vond ook die nummers sterk. Bij het toegift werd het gaspedaal nog verder ingedrukt.

Afgelopen vrijdagavond in Patronaat Haarlem naar RED geweest. Viel mij eerlijk gezegd wat tegen. Prima band op plaat maar live een stuk minder. Vond het ook zo "geprogrameerd" .
"we willen handjes zien" en dat soort werk maar niet echt contact met het publiek terwijl zo`n kleine zaal zich daarvoor juist uitstekend leent zou je denken. Kortom veel geschreeuw maar wat mij betreft te weinig echte wol.

QOTSA Ziggodome: strakke set, met bijna ale nummers van ..Like Clockwork. Goeie visuals op een megagroot scherm achter de band. Joshua Homme goed bij stem. Rustigere blok kwam niet zo tot zijn recht, maar we stonden ook halverwege de zaal, veel geouwehoer om ons heen, jammer, maar dat zal vooraan minder zijn geweest. Toegift toch wel hoogtepunt. Feel Good Hit en Song For The Dead zijn beesten van nummers live. Little Sister en First It Giveth ook wel heel vet gebracht.

Jake Bugg, Paradiso, Amsterdam, 26 november 2013

Een jongen is het nog, 19 jaar oud, één dag ouder dan Justin Bieber. Maar de muziek van Jake Bugg is veeleer geworteld in de jaren '60, met helden als Bob Dylan, Johnny Cash, Donovan en Beatles, dan in moderner tijden. Met de nodige podiumervaring en een gloednieuw tweede album op zak, stond de Brit dinsdagavond in een uitverkocht Paradiso. De eerste nummers speelde hij nog vrij stoïcijns, bijna op de automatische piloot. Daarna week hij gelukkig meer van de gebaande paden van zijn studioplaten af en wist hij steeds meer te overtuigen. Met name de gitaarsolo's waren een welkome aanvulling, evenals een paar formidabele akoestische liedjes, een wat harder rocknummer en een fraaie cover van Neil Young ("My my hey hey"). Het opvallend gevarieerde publiek - jong en oud door mekaar heen, bakvissen vooraan - reageerde dan ook enthousiast. Het laatste nummer dat hij speelde (in de toegift) was (uiteraard) "Lightning bolt", het hitje waar het in Nederland allemaal mee begon.

Tim Christensen in Tivoli spiegelbar. Dit keer volledig solo en acoustisch.

Inmiddels kaartjes voor Shearwater maar vastgelegd.....

Black Sabbath speelde gisteren in vrijwel de oude samenstelling in de Ziggo Dome. Zo'n 2 uur lang zetten ze de tent op z'n kop. Want goedemorgen wat stonden die ouwe lullen als jonge honden te spelen. En wat stond de band als een huis. Iommi speelde briljant, Butler speelde uitstekend bas, maar een andere uitblinker was drummer Tommy Cluefetos. Wat kan die jongen spelen zeg! Hij showde dat nog even bij 1 van de beste drumsolo's die ik ooit heb gezien: de zaal ontplofte.

En Ozzy dan: die begon al voor het gordijn verdwenen was het publiek te bespelen en hoe die het doet, maar uiteindelijk krijgt 'ie de zaal mee met zijn enthousiasme. Hij is stram en krom, maar heeft er veel zin in. Bij de 'wave bewegingen' vroeg ik mij wel af of hij deze niet verplicht van zijn fysiotherapeut moest doen.... Het 2e nummer begon hij vals, maar gelukkig herstelde hij zich en viel de zang mij niet tegen. Alleen op Snowblind was het wat minder.

Er was een fraai tri-fold scherm achter de band en een mooie lichtshow, maar wel een klassieke setlist: Black Sabbath was per time-travel getransporteerd naar nu.
Er waren heel wat hoogtepunten. Om een paar te noemen: War Pigs, Black Sabbath, N.I.B., End of the Beginning, Fairies Wear Boots, Iron Man, Dirty Women & Paranoid. Super concert! 4,5*

Ozzy stoorde mij ook niet. Ja, zong niet zuiver. Maar het was niet zo erg als een paar jaar geleden. Ook niet onbelangrijk: hij lulde niet door de muziek heen. De tandem Butler/Iommi verkeerde in bloedvorm. Die drummer was ok. De setlist kon beter. (slechts een fragment uit Sabbath Bloody Sabbath en niets van Sabotage). De verrassing heette Under The Sun. Loodzwaar enoverrompelend. Voor mij hét hoogtepunt. De kolkende zaal tijdens Children Of The Grave en Paranoid was ook wel indrukwekkend.

Je hebt gelijk: Under the Sun was ook geweldig. En de sfeer zat er inderdaad goed in op het einde.

Gisteren The Fall gezien op Le Guess Who in Utrecht. Verwachtingen had ik er niet van. De eerdere keer dat ik Mark E. Smith met een band om zich heen zag, stond ik daar met plaatsvervangende schaamte. In helemaal niets deed dat optreden denken aan de waanzinnig gedreven band uit de jaren 80. Snel opbergen in een bejaardenhuis, deze seniele en door drugs verteerde brompot, was mijn conclusie na het optreden op Primavera 2010.

Maar ruimhartig als ik ben geef ik mijn favorieten nog een tweede kans. The Fall speelde op Le Guess Who. En in het begin leek het er niet op dat het beter zou worden als op Primavera 2010. Mark E. Smith leek nauwelijks te beseffen dat hij op het podium stond en toen hij zich na een paar nummers achter de versterkers van zijn gitarist verstopte om daar zittend te gaan brommen (want zingen kun je het toch niet noemen), leek het al een verloren missie.

Maar Mark E. Smith kwam toch weer tevoorschijn (al ging hij toch nog weer een paar eer achter de versterkers zitten, ook een keer zonder microfoon, waarbij hij de door een roadie aangereikte microfoon weigerde), leek er zelfs zin in te hebben en had zelfs enige interactie met het publiek, toen hij A4'tjes aan het publiek uitdeelde en een microfoon aan de fans vooraan gaf zodat zij mee konden zingen. En af en toe zagen we zelfs een glimp van de oude Mark E. Smith terug: een monotoon proclamerende cynicus. En daarbij had hij een zeer strakke band om zich heen, waardoor ook de instrumentale delen smullen geblazen waren: monotoon repeterend en onverstoorbaar voortbeukend.

Het had Mark E. Smith zelfs behaagd om terug het podium op te komen voor een toegift, en die toegift was het hoogtepunt van de avond. Een waanzinnig gedreven cynicus proclameerde What About Us en nog een ander nummer dat ik niet meteen wist thuis te brengen. Hij kan het dus toch. De avond werd helemaal compleet door de opmerking van een vriend die mee was en vrijwel niets van The Fall wist: "eigenlijk is het de zanger Rinus van de underground-muziek". Ik heb hem omhelsd.

Verder gezien op Le Guess Who donderdag: Dirty Beaches. Iets te vaag naar mijn smaak. De momenten dat er een beat onder zat was het prima te doen.

Mark Lanegan in een kerk, dat kan haast niet misgaan. Met zijn band, zonder drummer, maar versterkt met een violist en cellist, bleek dat inderdaad het geval. Ingetogen in een muisstille en sfeervolle Janskerk overwon Lanegan.

King Khan & the Shrines: wat een feest, deze garage-soulband. Het plezier druipt er vanaf, de band straalt een en al plezier uit, iets dat meteen op het aanwezige publiek afstraalt, met als stralend middelpunt de excentriek uitziende King Khan.