Mooi, mooi, ik ga vanavond. Ben zeer benieuwd. Vorige keer in Tilburg was ik er ook bij, dus de verwachtingen liggen erg hoog.

Pfff... watje

(maar dat nieuws had ik dus inderdaad gemist. Zoals Mindscapes al schreef: bewondering voor Ted Leonard die zich in een korte tijd zoveel nieuwe muziek eigen heeft gemaakt.)

Mindscapes: mobile devices...

Net thuis van een geweldige avond Transatlantic. Binnenkort meer.

Recensie van het optreden van The Crimson Projekct in de Cultuurpodium Boerderij in Zoetermeer.

The Crimson Projeckt bestaat uit een zestal bandleden waarvan drie in één of meerdere line-ups van de band King Crimson hebben gespeeld. King Crimson wordt beschouwd als één van de grondleggers van de progressieve rock en heeft daarnaast invloeden uit de psychedelische rock, jazz, elektronica en hardrock verwerkt in hun nummers. De Projekcts zijn succesvolle spin-off projecten van de band die uit één of meerdere bandleden van King Crimson bestaat. The Crimson Projeckt bevat twee drietallen waarvan de invloedrijke Adrian Belew en Tony Levin de frontmannen zijn. Zij spelen naast het werk van King Crimson ook eigen werk uit bands zoals Stick Men en de Adrian Belew Power Trio.

In een uitverkochte Boerderij in Zoetermeer wachten zo’n 750 mensen op een avondje vol experimentele rock en klassiekers uit het repertoire van King Crimson. Het voornamelijk oudere publiek wordt lang wachten bespaard want iets later dan de geplande half negen komt de zeskoppige band het podium op. De opening is met invloeden vanuit een aangesloten computer behoorlijk experimenteel door Markus Reuter op gitaar. Daarna komen gelijk al enige klassiekers langs uit voornamelijk het jaren tachtig werk van King Crimson. B’Boom, Thrak en Dinosaur zijn enige tracks die het publiek gelijk opzwepen en waarbij de band behoorlijk wat van hun kwaliteiten prijsgeeft. Adrian Belew showt zijn kunsten op de Parker Fly die hij gedeeltelijk zelf ontworpen heeft. De geluiden die hij uit zijn gitaar tovert zijn kenmerkend voor verschillende periodes van King Crimson. Lang uitgespannen nummers met veelal weinig tekst en een dosis humor laten muzikaal gezien een groep zien die erg goed op elkaar is ingespeeld. De twee drummers Pat Mastelotto en Tobias Ralph weten een stevige combinatie te maken waarbij ook onderlinge drumbattles voorbij komen.

Na het begin met werk van King Crimson speelt de band veelvuldig in drietallen waarbij Adrian Belew, Julie Slick en Tobias Ralph de Adrian Belew Power Trio vormen. De nummers die zij brengen zijn vooral stevig met veel afwisseling in muzikaliteit. Julie Slick laat zien dat ze over veel kwaliteiten beschikt op de basgitaar en Tobias Raplh heeft in zijn korte tijd in de band een vast plekje weten te veroveren. Het plezier dat de band uitstraalt komt goed over op het uitzinnige publiek. Adrian Belew als altijd vrolijk lachend zorgt voor heel wat spektakel met zijn muzikale experimenten op de gitaar en de synthesizers.

Het andere trio bestaat uit Tony Levin, Pat Mastelotto en Markus Reuter en speelt voornamelijk werk van Stick Men. De naam zegt het al maar Tony Levin is zeer bedreven in het bespelen van de Chapman Stick. Vanavond laat hij dit ook uitvoerig zien met lang uitgevoerde segmenten die met Pat Mastelotto op de drums en Markus Reuter op de touch-style gitaar een perfecte ondersteuning krijgen. Zelfs het solonummer Breathless van de legendarische King Crimson frontman Robert Fripp komt voorbij. Nieuw werk wordt gebracht met Open part 3 waarop Tony zijn kunsten op de Chapman Stick uitgebreid laat zien.

De band keert regelmatig terug naar het zestal waarbij klassiekers uit de beginperiode van King Crimson zoals Red worden gespeeld onder grote vreugde van het publiek. Na een uitbundig applaus keren ze nog terug voor twee toegiften waarbij Elephant Talk en Thela Hun Ginjeet uit de jaren tachtig voorbij komen. Humor blijkt opnieuw erg belangrijk voor de band als de jarige tourmanager Francesco wordt getrakteerd op een verse slagroomtaart in zijn gezicht. Na bijna drie uur houdt de band het voor gezien en laat een uitzinnig publiek achter die nog van de vele indrukken van de avond moet bijkomen.

De band van The Crimson Projeckt laat zien dat ze zowel als zestal en drietal goed uit de voeten kunnen. Adrian Belew en Tony Levin bewijzen niet voor niks veel bijdrages te hebben geleverd aan materiaal van de meest uiteenlopende internationale artiesten. Bedreven in hun vak spelen ze met veel plezier en humor en tonen ze hun kwaliteiten op verschillende instrumenten aan. King Crimson behoord nog lang niet tot het verleden maar blijft voortleven bij de vele bandleden die deel hebben uitgemaakt van de band.

Afkomstig van Platendraaier.

Zit in de trein na te genieten van een fantastisch concert gisteren van Transatlantic. Bijna 3,5 uur speelvreugde, geweldig vakmanschap en vooral fantastische muziek. Terecht werden de complimenten al uitgedeeld aan Ted Leonard die maakte dat Daniel Gildenlow nauwelijks gemist werd. Mike Portnoy blijft ook een geweldige entertainer en bespeler van het publiek. Enige minpuntje vond ik het blokje covers (the Moody Blues en Yes) die niet fantastisch uit de verf kwamen. Dan had ik de dag ervoor wel bij willen zijn. Maar dat ik ruim drie uur alleen maar gedacht heb hoe goed het was en het bleef boeien, is me tot nu toe alleen ook bij The Boss gelukt.

Dat nummer staat op Open uit 2012.

Verder een uitstekende review waar ik me dan ook volledig bij aansluit. Met name in de instrumentale stukken waren de muzikanten briljant, na B'boom en Thrak kon het voor mij eigenlijk al niet meer stuk.

Het mij tot gisteren onbekende Adrian Belew Trio beviel overigens iets beter dan het mij wel al bekende Stick Men. Gisteren e aangeschaft, ben benieuwd of de nummers op plaat ook overkomen.

Gisteren naar een net niet uitverkocht Paradiso afgereisd om The Veils te zien. Bij binnenkomst in een nog vrij lege zaal was het Nederlandse voorprogramma The Future's Dust net een minuut of vijf bezig. Dat klonk wel even aardig, maar na een paar nummers werd het dominante mineurtempo en de dito stemming toch wel wat... veel van hetzelfde. Dat vond het merendeel van het publiek ook, te oordelen naar het luide gebabbel links en rechts. De podiumuitstraling van de merendeels in zwart gehulde jongelieden en de paar nauwelijks verstaanbare zinnen van de frontvrouw hielpen niet mee.

Ach, toen The Veils opkwamen, bleek daar het zwart ook te domineren. En die man met die hoed en die showmanslach, dat zal de zangert wel zijn? Inderdaad. De band heeft net (nouja, vorig jaar) een nieuw album uit (Time Stays, We Go), waar zes nummers van gespeeld werden. Omdat ik alleen de eerste twee albums heb en daar beide matig bekend mee ben, duurde het tot kort voor de toegift voor ik écht een moment van herkenning had, maar dat mocht de pret niet drukken. De ietwat dramatische en muzikaal af en toe zwaar aangezette britpop (mag ik dat zo noemen? ja, dat mag denk ik wel) past precies in mijn straatje. Live kwam een en ander uiteraard nog wat energieker over dan op cd. Twee dames met violen versterkten het volle geluid nog wat verder. Ten slotte waren er zo nu en dan nog wat extra wall of sound versterkende elementen, zoals Finn Andrews die Henning Dietz even gezelschap kwam houden bij de drumkit. Ergens op tweederde van de show verslapte mijn aandacht wat bij een paar downtempo nummers, maar een knallende uitvoering van Nux Vomica maakte alles weer goed.

De toegift begon met twee nummers die Andrews in zijn eentje achter het keyboard deed, wat voor mij definitief bevestigde dat ik toch liever de complete band hoor. Toen kwam er een half uitgeklede, maar met strijkers versterkte Lavinia, die kennelijk de publieksfavoriet vormde. Op mijn eigen favoriet The Leavers Dance heb ik tevergeefs gewacht, maar een mens kan niet alles hebben. Toch een fijn concert.

Gisteravond 3 en een half uur genoten van weer een weergaloos concert van Transatlantic in Tilburg. Nadat de dag eerder al goed begonnen was door een toevallige ontmoeting met Roine Stolt (Mume fotoboek) was ik er 's avonds helemaal klaarvoor.

Een ding is bij Transatlantic zeker; je krijgt absoluut waar voor je geld. Zeker het was niet foutloos, maar wat een entertainers zijn deze mannen, m.n. Mike Portnoy windt de zaal met gemak om zijn vingers. Typerend hiervoor was dat ik samen met mijn vrouw was, die normaal een broertje dood heeft aan dit soort muziek, maar aan het eind van de avond helemaal om was. Als je daarbij ook nog in aanmerking neemt dat er hier vijf topmuzikanten aan het werk zijn, weet je dat je één van de beste concerten van het jaar gezien hebt. Alle nummers van het nieuwe album werden gespeeld en live komen ook de wat mindere nummers prima uit de verf.

Tenzij Springsteen nog naar Nederland komt dit jaar, heb ik in ieder geval al het beste concert van het jaar gezien.

Gisteren TOY gezien. Meesterlijke avond. Ongelofelijk dikke sound, groot talent die jongens.
Daarna nog beland op een totaal gestoorde afterparty met de band. Feest compleet!

Vond beide trio's erg indrukwekkend en experimenteel. Toch allebei een eigen stijl maar zal de komende tijd me wat meer verdiepen in het werk van deze bands. Blijft toch een mooi podium in Zoetermeer voor voornamelijk progressive rock. In september en november een bezoek aan Manfred Mann's Earth Band en Caravan in de Boerderij, kijk er al naar uit .

Klinkt goed, Schnee! Het lijken me wel lui waar je lol mee kunt hebben. Ik weet niet of er in Rotterdam ook een afterparty was, maar daar was ik in elk geval niet bij.

Gisteren ook naar The Veils geweest in Paradiso. Zeer goed concert gezien. Het begon erg goed, maar kakte voor mij ergens midden in de zet eventjes in gedurende twee/drie nummers. Daarna was het weer geweldig met als hoogtepunt toch wel Nux Vomica, wát een venijn zat er in dat nummer zeg, heerlijk! Zelfde gelde voor het laatste nummer Jesus For The Jugular. Daarvoor werden nog twee nummers solo gebracht door Andrews op piano en werd nog een mooie uitvoering van Lavinia gespeeld samen met de twee violisten.

Ook Veils, 1 dag later in Hengelo. Geen violisten en piano, wel een mooi concert met 2 nieuwe nummers. Andrews goed op dreef, had ook wel zin om een beetje te praten tussen de nummers door, sfeerverhogend. Akoestisch Lavinia en The Tide That Left... , prachtig. Calliope, Jesus For The Jugular en Nux Vomica ook heel goed en The Pearl van het laatste album vond ik eerst maar zozo, terwijl het nu één van de mooiste liedjes was. Nieuw nummer hieronder, titel van de setlist gevist (onder voorbehoud, want veel titels afgekort: Nux, DDW voor deep dark woods enz.), dus ik weet nie of Bit On Side echt de tracknaam is.

Gisteren Sophia gezien in C-Mine Cultuurcentrum in Genk. Robin Proper-Sheppard is bezig met een nieuw album, maar dat wil nog niet zo vlotten. "Because my heart hasn't been broken for a few years", legde hij aan het publiek uit. Maar onlangs had hij toch weer een gebroken hart opgelopen, vertelde hij, dus het proces van het nieuwe album zou wel eens versnel kunnen worden.

Proper-Sheppard had een grotendeels nieuwe band om zich heen, waarbij met name de toevoeging van een pedal steel een mooie aanvulling op het geluid van Sophia bleek. En het publiek kreeg weer wat het van Sophia kan verwachten: verstilde melancholie ontaardend in flinke geluidsstormen.

Aan het einde van de toegift kregen we nog 2 nieuwe nummers: The Drifter en It's Easy to Be Lonely, waarbij vooral de laatste indruk maakte.

Setlist:

The Sea
So Slow
Are you Happy now
Ship in the Sand
Desert Song no. 2
Oh my Love
If Only
Bastards
Within Without
Razorblades
I Can't Believe the Things I Can't Believe
The River Song

Birds
The Drifter
It's Easy to Be Lonely

Gisteravond in de nieuwe concertlocatie De Cacaofabriek in Helmond een werkelijk perfect optreden van de Noorse progband Airbag gezien. De band heeft een 3tal super albums gemaakt. Het concert begon met een integrale uitvoering van hun laatste album Airbag - The Greatest Show on Earth (2013) Een prachtig album met de typische floydiaanse sound die de band kenmerkt. Daar zijn ze zeker niet uniek in maar ik blijf volhouden dat ze het op een integere wijze doen met veel ruimte voor eigen inbreng. De songs zijn zonder uitzondering goed en de solo's lijken meer op die van David Gilmour dan David zelf nog zou kunnen spelen Ook van de andere 2 albums werden de nodige nummers gespeeld. Een ruim 2 uur durend concert in een mooie nieuwe locatie. Gemiddelde leeftijd was, as usual bij dit soort bands, hoog. Dat mag de pret niet drukken. Het was voor mij THE Greatest Show on Earth (in ieder geval gisteravond)

Na ze vorig jaar helaas gemist te hebben, kon ik gister voor de herkansing bij Red Fang in de Effenaar.

Het begon ivm met de afterparty allemaal al vrij vroeg om 18.30, maar rustig binnen komen was er niet bij. Lord Dying trapte de avond af en deed het met verve. De bij vlagen lekker uptempo sludgemetal van de heren blies mij in ieder geval omver. Zo'n zeldzame openingsbands waarvan het toch zonde is dat ze maar een halfuur de tijd krijgen. Hierna was het de beurt aan het wat rustigere The Shrine, welke een portie degelijke stonerrock op de mat legde. Een mooie opwarmer voor hoofdprogramma Red Fang. De band had er zin in, de zaal zowat nog meer. Zelf ben ik niet eens zo heel erg thuis in het werk van de band, maar desondanks was het een geweldig optreden. De heerlijke catchy riffs vlogen je om de oren in deze zeer strakke show.

Na afloop was er in de kleine zaal dus nog een afterparty. De eerst band daar, Zamora, was één grote zouteloze indiebende welke ook nog eens totaal niet aansloot bij de rest van de avond. Monomyth daarentegen was alweer de derde voltreffer van jewelste deze band. De krautspacerock van deze band is natuurlijk allesbehalve origineel, maar als je het zo fantastisch uitvoert maakt dat geen zak uit. Hoogtepunt was het derde nummer (iemand enige idee welke dat was?) met een werkelijk fenomenale opbouw + climax.

Al met al geen slechte avond voor maar 15 euro.

Gisteren Nits in Paradiso.

Een optreden ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van de band met als gevolg een dwarsdoorsnede uit het oeuvre. Veel goede nummers, met het einde van de reguliere set (In the Dutch Mountains, Adieu sweet Bahnhof en Port of Amsterdam) als hoogtepunt.

Verder enkele verrassingen, zoals een lofzang/boekuitreiking door Leo Blokhuis, een lofzang en riddering door burgemeester Van der Laan (leuk om meegemaakt te hebben) en een kort komisch intermezzo door Freek de Jonge ("Willen we meer of minder Nits? Meer! Meer!")

Het zien van Nits stond al langer in de planning en gisteren bleek een uitstekend moment daarvoor.

Geweldig en memorabel concert van Nits gisteravond, inderdaad.! Alleen was het intermezzo met Leo Blokhuis geen boekuitreiking, maar de uitreiking van het 1e exemplaar van de boxset N I T S ? (3 CD's + DVD), die ik overigens in de haast na afloop ben vergeten te kopen, maar alsnog ga aanschaffen.

Ah, ik dacht dat hij het over een boek had maar kennelijk doelde Blokhuis op de door hem geschreven liner notes. Nu wordt het allemaal wat duidelijker

Ja ja, veertig jaar Nits. Ik had me wat dat betreft al op een iets ouder publiek kunnen instellen maar toen ik, nog voordat ik Brunniepoo tegen het lijf liep, al de ouders van mijn beste middelbareschoolvriend tegenkwam, was de toon gezet.

Lastig hoogtepunten aanwijzen in een show van pakweg dertig nummers. De diverse Dutch Mountains-nummers en Cars & Cars waren voor de hand liggende favorieten, maar ook diverse andere nummers uit het begin van de set ("ja, deze ken ik volgens mij ook wel") en diverse nummers die vrij duidelijk nog uit de vroege wavedagen kwamen, leverden veel luistergenot op.

Hoewel dat verder maar een bijzaak was, was het ook leuk om het (kennelijke?) totaalgebrek aan sterallures van de heren te aanschouwen, ook onder de diverse loftuitende gasten die tussendoor mochten spreken.

Net terug van Status Quo in Zwolle. In de Frantic Four bezetting. Setlist was haast identiek aan die uit 2013 met wat kleine verschillen: Rain kwam eerder in de set, Most of the Time ging wat langer door, Forty-Five Hundred Times werd met wat blues gerekt en Don't Waste My Time moest het veld ruimen voor Caroline. Rick Parfitt nam in het blues-gedeelte van Railroad de zang over van Alan Lancaster en Francis Rossi nam hem die in Bye Bye Johnny uit handen. Blue Eyed Lady werd door Rossi en Lancaster samen gezongen. Het geluid was niet te hard en stond vrij zuiver afgesteld. Zonder dat gepiel van Andy Bown klonk Quo een stuk rauwer. Bob Young leverde een gastbijdrage op de harmonica. Het feest duurde anderhalf uur. Van voorprogramma Vandale heb ik weinig meegekregen, behalve dan dat het refreintje van afsluiter Stale Verhale wel erg vaak herhaald werd. Mooi dat er slechts een half uur tussen voorprogramma en hoofd-act zat. Merchandising van Quo was wel prijzig; niets gekocht. Francis Rossi zei nog aardig veel voor zijn doen tegen het publiek. Leuk om jeugdheld Alan Lancaster nog eens gezien hebben en die 'ouwe' John Coghlan biedt meer uitstraling dan de anonieme drummers die ze sindsdien versleten hebben.

Anna Calvi in Paradiso Amsterdam. Zaal was bij lange niet uitverkocht maar Anna maakte weer indruk. Ze speelde de zaal helemaal plat.

Ik zag gisteren Midlake. Boven verwachting goed. Mensen die Tim Smith vrezen te missen, wees niet gevreesd:

De meeste recensies van Antiphon, het nieuwe album van Midlake, waren niet mals. Dit kwam vooral door het ontbreken van liedjes-schrijver en frontman Tim Smith, die in 2012 de band verliet. Ook ik was niet direct overdonderd door Antiphon, maar dat kwam niet doordat ik het geluid van Smith miste, en meer doordat het folky karakter van de band een beetje verdwenen is en er nu een meer psychedelische toon is. Gitarist Eric Pulido deed gewoon een stapje naar voren en werd leadzanger, en doet dat met verve. En ook vanavond bleek dat Pulido een enorm charismatische man is en er echt werkelijk waar niks van de kracht van Midlake verloren is gegaan. En dat psychedelische? Dat kwam de band alleen maar ten goede.


Het concert begon met een drieluik Antiphon nummers, en die knalden er meteen hard in. Heerlijk die psychedelische sound, zeker nu ik dat eens live hoor. De wereldklasse van de band, die ooit als een jazz-band begon, maakt van hun live-performance een enorm indrukwekkend schouwspel. Supergave speelse gitaar-licks, heerlijk harde en doordringende drums en die zwoele fluit om de nummers aan elkaar te rijgen. Maar vooral het heerlijke samenspel maakte dit concert zo goed en spannend, en nergens werd het eentonig. Vrijwel heel Antiphon kwam voorbij, maar gelukkig was er ook nog ruimte voor dat fenomenale nummer dat oud en nieuw Midlake karakteriseert: Roscoe.
Daarna kreeg het laatste concert van hun Europese tour nog een speciaal randje. De band deed ter ere van het einde van de tour een shotje whiskey, refereerde zelfs aan dat ze de laatste Amerikaanse band zijn die in Tivoli Oudegracht zal staan, en Israel Graham Nash (van het goede, maar eentonige voorprogramma) mocht een toegift-nummer meedoen. En dat was me toch het hoogtepunt van het concert zeg. Ze deden namelijk met zijn 7en een magistrale, psychedelische cover van Fearless (Pink Floyd), en pakten het publiek hiermee volledig in. Met de standaard afsluiter Head Home (van Trials) en een geniale gitaar-solo + instrumentale climax liet Midlake ons euforisch achter. Een concert, ver, ver boven de verwachting die ik aan het begin had. Tim Smith wordt niet gemist.
Pat-sounds: Concert Midlake, Tivoli (2014-23-03) - pat-sounds.blogspot.nl

Mooi verslag, Norrage. Tim Smith wordt inderdaad niet gemist. Alleen heet Israel geen Graham Nash, dat is echt iemand anders, maar Israel Nash Gripka.

Dat moet mijn volledige associatie met de muziek van Nash/Stills/Young zijn geweest haha. Het is bijna een kopie van elkaar

Top video's weer, likeahurricane!

Wat een weergaloos mooi optreden van Anna gisteren in Paradiso. Blij dat ik gegaan ben, al was ik dat in eerste instantie niet van plan. Nieuwe look, helemaal in zwart en ze had de krulspelden gezet. Het blijft een plaatje om naar te kijken. En luisteren bovendien. Ik was even vergeten hoe goed zij was in het fluisterend zingen om vervolgens heel hard uit te halen. Die laatste uithaal in Jezabel was magistraal.

Kwalitatief erg goed. Prima stem dus en dito geluid en ze straalt heel wat meer zelfverzekerdheid uit, vergeleken met het, logischerwijze, schuchtere meisje dat 2 jaar geleden in de kleine zaal van Paradiso stond.

Ik was wat teleurgesteld toen haar 2e album net uit was. Dat was mijns inziens een stapje terug t.o.v. haar debuut. Nu met dit concert in mijn achterhoofd, waarbij de nieuwe nummers prima paste tussen het oude werk, staat ze weer op een voetstuk voor mij.

Bovendien chapeau voor het feit dat ze toch al een concert van 1,5 uur neerzette, waarbij alle relevante nummers voorbij zijn gekomen. Top!

Vrijdag naar I am Oak geweest in de Paradijskerk in Rotterdam, lees hieronder het verslag.

I am Oak bracht begin dit jaar nog het album Ols Songd uit, een album met al eerder opgenomen nummers in een nieuw jasje gestoken. De band rond Thijs Kuijken weet een mooie mengeling te maken van indie folk muziek en is de afgelopen tijd alweer druk aan het toeren met dit materiaal. In de sfeervolle paradijskerk in Rotterdam komt de goede akoestiek duidelijk naar voren.

De drukke stroom aan mensen geeft aan dat er genoeg aandacht uit gaat naar de band. De kerkbanken zitten goed gevuld met een voornamelijk jong publiek. Al direct bij de opkomst van de vierkoppige band wordt de ontspannen sfeer duidelijk. De band heeft duidelijk plezier in het maken van de rustige indie folk muziek met invloeden uit de rock. Tussen de nummers door wordt vooral de droge humor van de band duidelijk waarbij de vreemdste onderwerpen ter sprake komen. Muziek wordt er uiteraard ook gemaakt met veel afwisseling in materiaal afkomstig van alle albums van de band. De akoestiek is erg goed in de kerk merkbaar aan de weerkaatsing en de tonen die zich sterk onderscheiden. De rustige folky muziek wordt afgewisseld met de wat stevigere nummers en Thijs brengt ook een aantal solonummers naar voren. De kenmerkende stem blijft boeien waarbij de ritme van drums en de gitaarklanken een mooie ondersteuning geven. Afsluiters Yojihito en Palpable tonen aan dat de band het stevigere werk zeker niet links laat liggen. Langs uitgespannen nummers die mede door de locatie waar ze spelen tot het einde toe blijven doorgalmen. Het publiek wordt goed vermaakt met de grappen tussendoor waarbij de band nog terugkeert voor een toegift.

De band I am Oak bewijst vanavond dat ze klaar zijn voor een wat groter publiek waarbij ze zich misschien wat meer op de muziek moeten gaan richtten dan op de lange conversaties. Toch weten ze mede hierdoor de mensen te betrekken waarbij ze zelfs vragen niet onbeantwoord laten.

Afkomstig van Platendraaier.

Vorige week Miss Montreal gezien in Mezz Breda. Niet echt fan van de muziek maar kwam voornamelijk om de dame en eventueel andere dames te checken, volledige externe body scan en dergelijke.

En dat was niet verkeerd, goede b'en en b'en zo te zien.

Daarnaast moet ik zeggen dat ze zeker weet hoe ze een showtje moet weggeven en heb ik me best kunnen vermaken.

Het was uiterst respectabel.

Gister een optreden van Leyla McCalla in Rotown Rotterdam bezocht.

De uit New Orleans afkomstige Leyla McCalla was al succesvol als celliste in de Carolina Chocolate Drops. Na het voor een Grammy genomineerde album Leaving Eden is Leyla zich gaan focussen op een solocarrière. Mede door een succesvolle kickstarter campagne verscheen in februari van dit jaar haar debuutalbum Vari-Colored Songs.

In een matig gevuld Rotown te Rotterdam komt Leyla McCalla rustig het podium op waar naast een stoel alleen maar een cello en banjo zijn te vinden. Dat er maar enkele tientallen bezoekers te vinden zijn doet niks af aan de vrolijkheid waarmee ze het podium betreed. De nummers van haar net verschenen album komen in alle rust voorbij zetten waar ze bij elk nummer een verhaal verteld over de betekenis en achtergrond ervan.

Een mooi optreden waarbij de cello en banjo perfect samengaan met de zang. Dat ze opgegroeid is met ouders uit Haïti is goed te merken in haar muziek. De onderwerpen van haar tekst zingt ze zowel in het Engels als Frans wat allebei weer een ander gevoel geeft aan de nummers. Vrolijke deuntjes worden afgewisseld met iets donkerdere tonen op de cello. Zelfs een toegift van twee nummers is haar niet teveel en met een big smile verdwijnt ze na een intensief applaus definitief van het podium.

Een gemis voor muziekliefhebbers die de wat kleinere artiesten links laten liggen. Het levert deze avond een mooi en intiem optreden op waar de weinige toeschouwers geboeid van genoten.

Afkomstig van Platendraaier.

Gisteren bij Broken Bells. Ik vond het slecht, maar ik denk dat ik een van de weinigen was dus ik verwacht veel negatieve reacties op mijn verslag :

Broken Bells in de Melkweg. We hadden wel even getwijfeld erheen te gaan, maar de samenwerking van Brian Burton (Danger Mouse) en James Mercer bracht een van de leukste albums van 2014 voort en dat kon live toch alleen maar goed uitpakken? Nou, niet echt. Zo is James Mercer al niet echt bekend als een enorm podium-beest, maar ook Danger Mouse kan maar beter op de achtergrond achter de producer-knoppen zitten. Want wat was dit concert futloos en ongeïnspireerd zeg.


Het leek nog goed te beginnen. De podium-setting was cool en groot, met mooie futuristisch ogende ivoor-witte piano's/keyboards en een in het midden gepositioneerd ruimteschip wat later bleek te dienen als een Windows-screensaver-projector. Maar toen Broken Bells eenmaal was aangevangen met standaard opener Perfect World, was al meteen duidelijk dat het een kopie ging worden van het album; een mindere kopie. De blazers die After The Disco en ook hun debuut zo veelzijdig en opzwepend maakten waren er niet, de nuance en speelvreugde in de nummers was ver te zoeken en Mercer en vooral Burton stonden er ongeïnspireerd bij. De multi-instrumentalist op drums (die ook afwisselde op piano en bas met Burton) en de gitarist deden nog wel wat meer moeite om het concert wat op te stuwen, maar het optreden brandde nergens echt los, en elke keer als je dacht dat het ging losbranden, was het nummer ineens afgelopen. Vooral Burton leek af en toe plaats te nemen achter de drums voor een beetje diversiteit, maar poetste daar enkel alleen wat zoutloos trom-geroffel uit en zat daar alleen om te laten zien dat hij zo divers is. Desalniettemin was dit wel het moment dat het concert in kwaliteit toenam. De wissel van de drummer met Burton was een goede, en de bas-lijntjes kwamen nu veel vetter op de voorgrond en Mercer kwam wat meer in een flow. Voeg daar de beste nummers van Broken Bells aan toe, bijvoorbeeld het fenomenale Mall & Misery of The High Road, en er waren zeker goede momenten te bespeuren.

Het was dan ook zeker geen louter slecht optreden. De basis van de nummers is gewoon ontzettend sterk, en ook het publiek bleek verrassend genoeg (voor de Melkweg) te willen meewerken en was erg enthousiast. Het is gewoon ontzettend jammer dat de band nergens ook maar iets probeerde toe te voegen aan het studio-album. Er had bijvoorbeeld heel wat meer ingezeten als het niet had geleken alsof Burton al weer met zijn gedachten bij zijn volgende project (o.a. U2) zat, en er misschien ergens net een onvoorspelbaar momentje had plaatsgevonden.
Pat-sounds: Concert Broken Bells - Melkweg (2014-04-01) - pat-sounds.blogspot.nl