Depeche Mode (met Nitzer Ebb) in Dusseldorf.
Dave was niet zo goed bij stem, maar Martin Gore wel.
Opvallende playlist ook met somebody, question of time, stripped en vooral photographic

Vrijdagavond genoten van een erg goed concert van Vasslilis Tsabropoulos, Anja Lechner en U.T. Gandhi in het Tropentheater in Amsterdam. Mooie muziek, schitterende locatie en aardige mensen maakten er een zeer aangename avond van.

We hadden een hotelovernachting in het Tropenhotel er bij geboekt en het was grappig om tijdens je ontbijt de artiesten van de avond er voor aan het tafeltje naast je te hebben zitten.

Er waren nog een paar mume-ers aanwezig en we hadden toevalligerwijs ook nog eens de stoelen naast elkaar.



Als ze nog eens een dergelijke ECM-avond doen en het valt in het weekend ga ik weer voor zo'n arrangement; zeer relaxed. Stiekem nog een foto gemaakt tijdens het concert:

Het was inderdaad een zeer aangenaam concert en kan me dus volledig aansluiten bij We Tigers. De heer Tsabropoulos en mevrouw Lechner hebben de laatste jaren een aantal cd's gemaakt die behoren tot het allermooiste wat ik ooit heb gehoord, ze daarom op mijn verjaardag mogen aanhoren en aanschouwen maakt dat tot een onvergetelijke dag.

Ik had trouwens al het idee dat deze foto hier terecht zou komen

Was ook te makkelijk, he?

Een mooi optreden in een schitterende zaal.

Wie is wie hier we tigers?

Gisteren gaf Tim Knol een erg fraai akoestisch optreden in de Agnietenkapel in Gouda. De akoestiek was voortreffelijk waardoor Tim de microfoon vaak links liet liggen. Het miniconcert was gratis en georganiseerd door de SP onder het mom van 'cultuur voor iedereen'. Wat heeft die jongen toch een geweldig stemgeluid en zijn gitaarwerk, evenals toetsenwerk van Matthijs van Duijvenbode, was ook dik in orde. Het weer was vreselijk slecht waardoor niet alle stoelen bezet waren, maar de aanwezigen genoten van een knap staaltje singer-songwriting.

Overigens bleek niet iedereen gediend van een mooi stuk muziek. Een socialiste van - naar het leek - uiterst oude stempel verklaarde buiten woest dat ze een 'rotmiddag' had gehad en 'nóóit meer terug zou komen!'

En dan heb ik vrijdagavond nog een werkelijk fantastisch optreden van Moss gezien in So What te Gouda. 's Middags gaven ze al een kort instore-concertje bij de Free Music en dat bleek een voorproefje te zijn op een overdonderend optreden. Vooral het breed uitgesponnen Silent Hill was Radiohead-achtig mooi. Die gasten verdienen echt Lowlands.

Links Elmeromero, midden Vince, rechts ben ik

Vanavond Hockey gezien in de kleine zaal van Paradiso en dat was verrassend goed! Minder vlak als op het album en geluidtechnisch ook goed. Een song als Four Holy Photos kwam over als een cover van Johnny Cash maar het toch echt van hun eigen hand.

Gek genoeg was Hockey uitverkocht in de kleine zaal terwijl vlak erna The Soft Pack, ook in de kleine zaal optreedt, en niet uitverkocht is.

Ze zouden niet misstaan op een festival als Lowlands, in een kleine tent.

Gisteren Alberta Cross gezien in De Helling, Tivoli. Als support-act mocht het Nederlandse bandje Colossa opdraven. Een niet onverdienstelijke show van een enthousiast drie-tal mannen.

Alberta Cross voor een bijna uitverkochte zaal verzorgde een prima optreden. Vele afwisseling tussen akoestisch, harde indie-rock nummers, blues en zelfs country. Hoogtepunt was de afsluiter Broken Side of Time.

Na de tijd een biertje drinken met de fans, zo zien we het graag

Toch wel m'n illusioneel beeld aanpassen dat ik van jullie had.

Van Elmeromero had ik eerder een lange slungel verwacht met een zwart brilletje.
Vince , toch wel een gelikte killer. En ja, we tigers zag er als een tijger uit niet een tijgetje...

Gisteren bij Obituary geweest in Tivoli de Helling. Mooi zaaltje met vrij goed geluid (al waren ze tijdens Obituary's eerste drie nummers nog wat aan het prutsen).

Ik was al twee jaar niet meer bij een metalconcert geweest, dus dit was wel weer eens leuk. Persefone was een erg sterk voorprogramma. Ik had wat studio opnames gehoord waarop de zang verschrikkelijk was, maar live kwamen ze goed uit de verf. Melodic death metal (ligtjes neigend naar dat Gothenburg gedoe), met een erg goede gitarist. Alleen die rare clean vocals van de toetsenist hadden ze achterwege mogen laten.

Om heel eerlijk te zijn waren zij wel beter dan Obituary, al is Obituary natuurlijk meer mijn ding. Lekker lomp en beukend, met gitaarwonder Ralph Sontella. De zaal kregen ze vlot mee, en die pit bleef maar doorgaan. Ik heb me er deze keer niet in gewaagd tussen al die lui van 45. Wel heb ik wat last van m'n nek, ik probeerde me in te houden (ik heb zo nml. nog college), maar dat lukt dan natuurlijk niet echt.

M'n vooroordeel is wel bevestigd. Ze doen nog steeds hetzelfde als ze in 1989 deden. De band heeft zich eigenlijk totaal niet ontwikkeld (de reden waarom ik alleen hun eerste twee cd's heb). Live maakt dat niet uit, zeker niet voor die 17 euro.

Wel opvallend dat Persefone eigenlijk harder speelde dan Obituary. Obituary hield het volume nog relatief beschaafd (voor metal-begrippen).

Ja, ik heb me prima vermaakt gisteren.

Gisteren MF DOOM gezien in de Paradiso. De show was dope, maar duurde nog geen 45 minuten En daarvoor heb ik dan 40 euro neergelegd...Wat een aanfluiting!

De oogst van de afgelopen twee weken:

18/2 BABYLON CIRCUS (Tivoli, Utrecht)
Gezellige Franse doorstamphoempaska. Dat het allemaal één grote ingestudeerde show was, inclusief 'spontane' tweede, deels acoustische toegift - als ik het zo hoor deden ze in Amsterdam een dag later precies hetzelfde - mocht de pret absoluut niet drukken. Naar Babylon Circus gaan we voor een avond springen, dansen en lachen en die kregen we.

19/2 NEDERLANDS BLAZERS ENSEMBLE - DE TAPIJTENWEEFSTER (Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam)
Moderne sprookjesopera geschreven in opdracht van het NBE door Abdelkader Benali en Maarten van Altena. Benali schreef een door zowel klassiek Arabische motieven als actuele gebeurtenissen beïnvloed verhaal over de schone tapijtweefster Selma die door de plaatselijke koperslager Sabri geschaakt wordt. Samen vluchten ze per boot naar het westen maar onderweg slaat hun bootje stuk in een storm. Ze spoelen aan op een eilandje. Sabri blijkt zijn geheugen kwijt te zijn en de Selma begint een kleed te weven waarin ze hun verhaal vertelt.

Dit mooie verhaal werd interessant gebracht, afwisselend in dialoog gezongen door Claron McFadden (sopraan) en Matthijs van der Woerd (bariton) en vertelt door een reizende sprookjesverteller (Saabri Saad El Hamus). Dit alles gebeurde onder de sobere, repetitieve klanken van het NBE, een typische moderne compositie van Van Altena die de muziek met spaarzame ud-klanken toch een Arabisch tintje mee had gegeven. Na afloop van de opera volgde een aangename verrassing: in de foyer speelde het NBE nog een tweetal traditionele Turkse stukken en zong McFadden een helemaal niet onverdienstelijk deuntje jazz.

23/2 THE SWELL SEASON + JOSH RITTER (Paradiso, Amsterdam)
Josh Ritter, die in zijn eentje voor The Swell Season mocht openen, had zijn eigen fanbase meegebracht en dat kwam de sfeer bepaald ten goede. Ik kende hem eigenlijk nauwelijks, maar vond zijn werk best aardig. De ballads waren wellicht wat eenvormig maar zeker de songs op hoger tempo zijn zeer geschikt voor om het kampvuur. Bovendien werkt de enorme glimlach die constant om zijn gezicht hangt razend aanstekelijk.

Daarna was het tijd voor de hoofdact - die zich net zo goed 'The Frames met gastzangeres' had kunnen noemen. Nu hou ik eigenlijk meer van de Frames dan van The Swell Season, dus veel moeite had ik daar niet mee. The Frames vallen of staan natuurlijk bij die geweldige frontman, Glen Hansard, en vanavond was hij in topvorm. Hij vertelde en grapte zoveel tussen de nummers door dat zeker tijdens het eerste deel van het optreden de hele boel af en toe in gezelligheid dreigde te verzuipen. Maar dan volgde er weer een hartverscheurende song waarin hij goed woest uithaalde - het is me een raadsel hoe een mens zo (schijnbaar oprecht) tussen emoties kan switchen. Tijdens de toegeeft mocht Ritter ook weer een mopje meezingen en zo bracht The Swell Season een avond Ierse pret voor het hele gezin.

27/2 NEDERLANDS STUDENTEN KAMERKOOR (Marekerk, Leiden)
Alhoewel bestaand uit jonge amateurs presteert het NSKK al jaren op zeer hoog niveau. De audities zijn dan ook bepaald zwaar en bovendien sluit het complete koor zich voor de optredens beginnen een week op in Verweggistan. Dit jaar wist een vriendin van mij door die hele procedure heen te komen dus moest er zeker geluisterd gaan worden.

Het NSKK brengt, en dat is vrij uniek, moderne koormuziek. Voor de pauze was het grootste deel van het gezongen werk nog wel binnen de traditionele klassieke koormuziek te plaatsen. Hoogtepunt voor mij was Pärt's bezwerende Which was te son of..., een in de renaissance gewortelde polyfone compositie waarin de hele Boom van Jesse gezongen wordt. Na de pauze werd er experimenteler werk gezongen, vol dissonanten en rare geluidjes. Het is geen muziek die ik thuis snel op zou zetten, maar zo strak gezongen in de mooie Marekerk werkte het wonderwel. Uitspringer na de pauze was voor mij de opdrachtcompositie Daar wel, een bergwandeling van de jonge Arthur Wagenaar waarvan de tekst zo door Paul van Ostayen geschreven had kunnen zijn.

4/3 CROSS-LINX FESTIVAL (Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht)
Deze week is alweer de tiende editie van Cross-linx, het festival voor avant-garde in interessante combinaties. De avond werd geopend door LUNAPARK, een ensemble dat eerst twee minimale composities speelde (Scott Baker en Lang) en vervolgens, met Stuart Staples, twee bewerkte nummers van de Tindersticks. Dat de sferische muziek van de Tindersticks zich goed wist te vertalen naar een bezetting van fluit, blazers, strijkers etc. zal de verbazing niet wekken.

Na deze kalme opening werden we rauw door elkaar geschud door het BEUKORKEST, een project van Rik vann Iersel en Stuurbaard Bakkebaard dat voor de gelegenheid was aangevuld met grootheden als Gary Lucas (die ooit nog eens een mopje met Captain Beefheart heeft gespeeld), Colin 'Kyteman' Benders, dichter/performer Jaap Blonk en zo nog wat lui. Deze combinatie liep al gauw uit in een zalige georganiseerde chaos - zo'n strakke puinhoop heb ik al lange tijd niet gehoord. Volgens het programma 'laveert [het Beukorkest] tussen rock, avant-garde, trash, klassiek, jazz, elektro en alles daartussenin', ik vond het voornamelijk verzopen blues zoals we die, voor de hand liggend, van Captain Beefheart kennen, of misschien nog wel meer van Dr. John maar dan op acid. Eigenlijk valt er nauwelijks te omschrijven wat er hier allemaal gebeurde - er kwamen zoveel rare bliepjes, dierengeluiden, blazersolo's en geloeide gedichten van het podium... Zien dus!

Tussendoor werden er in de foyers wat stukken gespeeld van lui als Philip Glass en Steve Reich, maar eigenlijk was het vooral wachten op de hoofdact van de avond, de TINDERSTICKS. Die deden precies wat van ze verwacht werd. Stuart Staples croonde er zalig op los, de band speelde subtiel en beheerst. Niets minder, maar eigenlijk ook niet veel meer - na de magie van het Beukorkest ontbrak er hier toch iets. Het kan er mee te maken hebben dat de interactie miniem was, het kan zijn dat de grote concertzaal niet intiem genoeg was... Maar laat ik de heren Tindersticks niet afvallen. Het optreden was degelijk genoeg, de band heeft natuurlijk zat fantastische nummers om een avond mee te vullen en uiteindelijk redt die stem van Staples altijd alles.

Conclusie: het waren veertien mooi dagen

Gisteren Daniël Lohues mogen aanschouwen mijn zijn show Allenig lV.

Om met de deur in huis te vallen: wat een verschrikkelijk mooie voorstelling van deze muzikant. Ongelofelijk mooi hoe hij gevoelige liedjes weet af te wisselen met gevoel voor humor door verhalen te vertellen over zijn jeugd, afkomst of belevenissen.

De liedjes zijn recht uit het hart en werd door Daniel met zo veel gevoel zongen. Voor de pauze vele liedjes van zijn nieuwe album Allenig lV, na de pauze meer het bekendere werk (Annelie, Angst is mear veur eben, spiet is veur altied).

Genoten van begin tot eind van een van de beste muzikanten van Nederland, zonder twijfel. Wanneer hij in de buurt komt, ga hem horen en zien!

12e Rory Gallagher Tribute in Wijk Aan Zee gisteravond/vannacht...

Afgelopen zaterdag een fantastisch concert van het Duitse Get well Soon met veel nummers van de nieuwe cd. Op de achtergrond draaide een video die exact aansloot op de sfeer. Jammer dat het koortje in We are ghosts vantevoren opgenomen was, het enige wat ik wat minder vond.

Ook het voorprogramma van Musee Mecanique was geweldig.

voor wat video's zie. o.a

Ik heb ze gisteren gezien in Heerlen en dat was geweldig, ja . Mooie visuals en fraaie opbouw naar een knallend einde. Veel nummers van de nieuwe plaat, waardoor nog maar eens bleek dat het debuut veruit de betere plaat is. If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting en Tick Tack! Goes My Automatic Heart waren veruit de beste nummers van de avond. Dat de vocalen in We are Ghosts vooraf opgenomen was vond ik juist wel goed, sloot heel mooi aan op de bijbehorende beelden.

Voorprogramma vond ik maar zozo, maar dat kan ook komen doordat ik de hele middag bij een popquiz aan het speciaalbier had gezeten waardoor ik tijdens het voorprogramma even een dipje had.

Heb Musee Mecanique vorig jaar als voorprogramma van Laura Gibson gezien. Erg mooi inderdaad!

Nog wat foto's van Musee Mecanique

Ik zou gisteren naar mijn favoriete band Him gaan in Paradiso. Al maanden keek ik ernaar uit totdat ik de dag ervoor flink ziek werd en de kaarten af heb gestaan aan iemand anders. Normaal gesproken word ik nooit ziek en de enige dag van het jaar dat ik nu juist fit wilde zijn ben ik dat niet. Ik baal nog steeds als een stekker.

Ow wat vervelend . Beterschap dan iig.

Dankjewel voor het medeleven Wizard (Prima Sabbath song overigens)

Gisteren een concert van Hallo Venray samen met Spectrum in een dubbel concert. Spectrum is de band van Pete Kember ook wel bekend als Sonic Boom en mede-oprichter van de legendarische Engelse shoegazer formatie Spacemen 3.

Spectrum begon wat eerder dan aangekondigd. Het begin hadden ze wat last van geluidsproblemen maar naar mate de avond vorderde werd ook de muziek steeds beter.

Hallo Venray moest wat later beginnen door dezelfde geluidsproblemen. Uiteindelijk speelden ze ruim een uur met de volgende nummers:

1. Woman
2. Circles
3. Lost it
4. Someboys
5. Right to know
6. IRA
7. Freaky
8. Orange
9. Travelling
10. Kicking
11. Syreen
12. Las Vegas
13. Leather
---------------------------------------------
14. Gasoline (met bierflesje gitaarsolo)
15. Hotpants
16. Japanese cars

voor video's:

Heb Spektrum een jaar of 10 geleden eens gezien in Paradiso. Was erg apart toen. Wist niet dat ze nog steeds bestonden.

Spectrum stond vorig jaar op het Primavera Sound festival. Was een gaaf optreden.

Letz Zep in de Melkweg

Eerder nog schreef ik dat Yeasayer me op Odd Blood net niet helemaal had overtuigd. Maar misschien zou een live-optreden dat nog veranderen%u2026 en hoe! Ik kan niet anders spreken dan in superlatieven: geniaal, fantastisch, geweldig, fenomenaal, spaced, absoluut episch! De muziek was gestoord goed, het publiek enorm enthousiast en de leipe lichtshows maakten het concert helemaal af. De euforie droop er na het eerste nummer al vanaf en bleef tot de afsluiter, hippie-anthem 2080. Deze neo-hippies hebben een concert afgeleverd voor in de jaarlijstjes.

Hopelijk is het duidelijk dat ik dit concert héél érg góéd vond. Zo niet, dan zeg ik het nog een keer: dit concert was héél érg góéd. Zo. Nu nog het grote waarom natuurlijk, anders zou dit geen review mogen heten

Nog voordat de band ook maar op het podium was gekomen was de sfeer in Paradiso al enthousiast. Misschien lag dat aan voorprogramma Hush Hush, maar dat hebben we net gemist. Gelukkig was het verplichte wachten op de hoofdact niet ondraaglijk lang en toen Yeasayer het podium op kwam hadden we al een weddenschap lopen. Zouden ze met Ambling Alp, de absolute hit van hun jongste album Odd Blood, beginnen? Abel zei van wel, maar hij had het mis want de spetterende start werd verzorgd door The Children. Een nummer dat op het album ook al vreemd klonk maar live totaal gestoord. Dat was niet alleen bij dat nummer maar eigenlijk het hele concert door en kwam niet alleen door de muziek zelf, die nog dynamischer, eclectischer en vrolijker was dan op het album, maar ook door een uitzinnig publiek (Paradiso was een sauna en vergeleken bij al het zweet was de regen van vanmiddag niks) en de uitstraling van de band.

Ja, de uitstraling. Eigenlijk zagen ze er belachelijk uit: de bassist in een wit hemd, de zanger in een zwarte overall, de man die de backing vocals verzorgde en ook wat synthesisers deed in een overall met legerprint en daarachter nog een percussionist ('the neger') in een overhemd. Wat mij betreft zagen ze er uit als echte neo-hippies (maar ook heel erg '80s trouwens). Een bonte boel die symbool staat voor de muziek, maar alleen aan de kleding lag het niet. Voornamelijk het enthousiasme en plezier waarmee de band speelde zorgden voor veel enthousiasme. De overgave van alle bandleden was bewonderenswaardig en de maniertjes en spastische bewegingen van de frontman zorgden telkens weer voor een lach; daar zijn geen grappen tussendoor voor nodig!

Ook goed was de lichtshow: vier vlakken op de achtergrond die konden wisselen van kleur en dat dan ook voortdurend deden, het hele waarneembare spectrum verkennend en toch nog voor een regenboog zorgen na al het hondenweer vandaag. Soms waren de overgangen rustig en zoals bij The Children meer sfeerverzorgend, maar als de muziek ook echt los ging flipten de schermen totaal en waren de overgangen van groen naar rood naar blauw naar geel naar paars naar wit naar oranje niet meer te tellen.

Maar het beste was natuurlijk de muziek. De hoogtepunten waren eigenlijk dezelfde als op de albums: Ambling Alp met die gekke stemmetjes in het midden, O.N.E. dat ook in Paradiso de dansvloerkraker was en natuurlijk de ultieme afsluiter, hippie-anthem 2080. Maar ook Love Me Girl, Madder Red en eigenlijk alle andere nummers waren prachtig. Het geluid van de band is live aan de ene kant veel consistenter dan op de albums maar schiet nog steeds alle kanten uit en het ene nummer ging soms totaal onverwachts over in iets heel anders. In elk geval is de Yeasayer-geluidsmix live nog beter, en we vonden het album al zo goed.

Als ik weer eens superlatieven gebruik waarschuwt Abel mij altijd dat ik niet zo hard van stapel moet lopen en ik weer over-enthousiast ben, maar dit keer was hij niet minder lovend dan ik. Dat bewijst toch wel de live-kwaliteit van Yeasayer.

Bron: Beautiful Freaks Weblog

Re-unie met een volle band line up. Ik vondt het zelf erg tof, alleen ja het tempo raakte er echt uit door de geluidsproblemen. En ja, nooit een man zoveel zien zweten door statisch op een plek te staan .

Maar ja, de moeite om naar utrecht af te reizen zeker waard.

Prijsnummer van Spectrum is How you satisfy me