@marco, ik ben altijd heel erg van de teksten bij muziek en daar zie ik bij hem niks in staan over het beledigen van je publiek.
@west, ik hou het op pure zelfoverschatting. Zoals sommige voetbaljongens.

Jammer dat sommige van jullie het zo hebben ervaren, dat is echt spijtig.
Beledigen van het publiek? Nee dat heb ik niet voorbij zien komen. Dat licht aan uw interpretatie van woorden, opvattingen en wellicht aangeleerd normen.

Enige waaraan ik me stoorde deze avond was een luidruchtige dame uit kwablijkelijk Zimbabwe en publiek dat (luidruchtig) wegging.
Het laatste met name vanwege het feit dat het weggaan ook nog eens benadrukt moest worden ( in slecht Engels btw ) Over Arrogantie gesproken!! Wie ben JIJ om te bepalen wat de artiest doet en hoe hij zijn “show” performed! Wie ben JIJ om jezelf boven het overige publiek te plaatsen, waarvan het gros we genoot dan wel amuseerde.

Trek je conclusie en ga gewoon stilletjes weg!

Nee, de enige die de avond verstoorde was het luidruchtige vertrekkende publiek en een Zimbabwaanse!
Dit laatste zorgde dan wel weer voor vermakelijk entertainment vanuit Benjamin.

In een ding moet ik erkennen dat Benjamin ‘verkeerd’ zat, dat betreft het ‘ I am not your negro’ opmerking. Ras speelde hier absoluut geen rol.

aERodynamIC opmerking over poepen op een podium kan ik niet zoveel mee.

Nou, ben ik blij dat ik niet bij Benjamin ben geweest Ik ben bij heel wat pretentieuze optredens geweest, maar daar werd gelukkig wel gewoon meer dan 85% muziek gespeeld! Nu ben ik groot liefhebber van ingewikkelde en schurende muziek, een ouderwetse muziekavond neem ik ook graag van tijd tot tijd tot mij.

Ik ben zelf daarom met mijn moeder niet bij Wolves in the Throne Room geweest (in Pandora), maar bij Little Steven and the Disciples of Soul onderdak genomen. Zij is - net als ik - groot fan van Bruce Springsteen en wilde dan ook als van eigen naar de consigliere van Tony Soprano - Little Steven (van Zandt). En dat optreden was verrassend goed! De man is net als in zijn tv-rollen goed gehumeurd en weet het publiek vanaf minuut 1 te entertainen. Wanneer hij een toespraakje doet (heel kort politiek - 'politiek hebben we, nu de politieke situatie niet duidelijker kon zijn, thuis gelaten') gaat het over wat hij zoekt in muziek. Veel tributen dus aan vrienden die er nog wel of juist niet meer zijn zoals David Ruffin (een dikke shoutout richting de Temptations), Southside Johnny Lyon, Tom Petty, James Brown, discjocky's uit de 50's die zwarte doo wop durfden te draaien en jawel, ook zijn vaste toetsenist. Dat is Lowell Levinger die in de zestiger jaren deel uitmaakte van de Youngbloods. Essentiële muziek volgens Miami Steve.

Het avondje was eigenlijk één groot tribuut aan de muzikale invloeden van Little Steven. De mensen die zijn muziek kennen weten dan dat het vooral om zwarte muziek gaat draaien. Zijn recente plaat Soulfire (in zijn geheel gespeeld) bevat bijvoorbeeld voornamelijk liedjes die de man voor andere muzikanten heeft geschreven, maar dan geïnjecteerd met nog meer soul, blazers, r'n'b en funk. We horen de vertrouwde soulrock uit de 70's die hij maakte met Southside Johnny, we horen een breed scala aan virtuositeit (haast ieder lid uit de 15 koppige band had een solo, waarvan de meest indrukwekkende de 'mitrailleur' solo/salvo van de trombonespeler was) in de James Brown cover Down and Out in New York City (een ode aan Blaxploitation), spaghettiwestern muziek van Ennio Morricone in de Gary U.S. Bonds leftover Standing in the Line of Fire en doo wop in The City Weeps Tonight; een ode aan Tom Petty vide Even the Losers, een reggae medley en verder uiteraard wat bekende hits van Little Steven zelf zoals I Don't Wanna Go Home en Bitter Fruit.

Die laatste song was een waar hoogtepunt. De percussionist toverde er zo'n harde en razende solo uit dat zelfs de band in lachen uitbarstte over de luide waardering van het publiek tijdens het spelen van het nummer. De band had er zelf goed schik in en dat maakte dat er een uitermate goede sfeer in de rondte ging. Die oude toetsenist van de Youngbloods zat bijvoorbeeld nog tijdens de toegift flink te flirten/dansen met de soepele achtergrondzangeressen

Wel een klein puntje is dat er zo weinig muziek werd gespeeld van enkele vroegere albums van Little Steven. Dat was al duidelijk met deze tour - hij wil vooral zijn muzikale invloeden en interesses delen - maar als ik deze interpretatie van Bitter Fruit hoor, dan had ik graag meer 80's materiaal in dit jasje gehoord. Veel van zijn jaren 80 materiaal is behoorlijk verziekt (groot woord) door een gedateerd geluid (drumcomputers, overdadig veel synths). Als ik Bitter Fruit hier zo puur en authentiek hoor met blazers, piano, percussie...oe, dan had ik de band ook wel nummers als Trail of Broken Treaties en Sanctuary op deze manier willen zien spelen. Dat zijn echter aanmerkingen die indiceren dat het gewoon erg goed was. Ook fijn dat nummers die op zijn laatste plaat veel te bombastisch klinken, live simpelweg sterk uit de verf kwamen. Uitstekend vermaakt. Oh, en mijn moeder ook.

Hoogtepunten:
Soulfire, Blues is my Business (Etta James), Salvation (AC/DC hardrock met blazers), het subtiele Princess of Little Italy, Down and Out in New York City en Bitter Fruit


Ps. Later sprak ik nog mensen die naar Wolves in the Throne Room waren geweest en die lieten wat filmpjes zien. Ik zag wierook dat verspreid werd, mensen raakten in trance en er werd verrassend snelle metal gespeeld. Moet goed zijn geweest!

Bij zijn optreden op Rock Werchter gaf Koninklijke Hoogheid Benjamin Clementine ook al een zangworkshop met Condolence. Tijdens deze workshop van ruim tien minuten werden we er door heer Clementine fijntjes op gewezen dat we er vocaal gezien weinig van bakten en dat onze Engelse spreekvaardigheid ruk was. Met dat laatste had hij wel een punt overigens.

Enfin, arrogant zou ik hem wel durven noemen. Maar het is tegelijkertijd een begenadigd en intrigerend artiest: ik heb bij zijn volledige Werchter-optreden geboeid staan luisteren naar prachtige live vertolkingen en naar zijn pakkende praatjes tussendoor. Misschien hadden we daarbij wel het geluk dat hij er toen niet voor koos om uit een boek te gaan staan voorlezen.

Vanavond naar Mac Demarco in Tivoli, een artiest die juist bekendstaat om zijn sympathieke voorkomen. Ik ben erg benieuwd!

Als ik het zo lees, moet het optreden van Benjamin Clementine op z'n minst fascinerend en memorabel zijn geweest, om niet te zeggen tenenkrommend en ergerlijk. Ik heb wel serieus overwogen om ernaartoe te gaan, maar heb er geloof ik geen spijt van dat ik niet ben geweest. Het is natuurlijk altijd al een wat zonderlinge figuur geweest, maar als ik het zo lees, is hij nu wel heel ver doorgeschoten. Ik koester de mooie optredens die ik van hem gezien heb in TivoliVredenburg, de Stadsschouwburg Groningen, op Lowlands en afgelopen zomer nog op Down The Rabbit Hole. Dat laatste optreden was weliswaar al veel uitbundiger dan hij was tijdens de tour na zijn eerste album, maar het stoorde me toen geenszins. Sowieso was het fijn om alvast wat nummers te horen van het toen nog te verschijnen tweede album.

Memorabel en fascinerend is in deze een understatement. Of je het ook tenenkrommend en ergerlijk zou hebben gevonden kan ik niet beoordelen. Ik vond het verre van dat maar lees zojuist dat er ook mensen zijn die dat anders hebben ervaren.

Ik wilde hier eigenlijk een tegengeluid laten horen maar gezien de vele reacties is dat niet nodig. Liever doe ik een shout out naar de mooie recensie van nadir21 die het optreden wat mij betreft prima duidt. Ik haal verder graag twee stukjes van -marco- aan.
Ook ik heb geen enkele minachting of arrogantie bespeurt. Deze woorden zouden niet snel in mij opkomen in relatie tot het concert van gisteren. In tegendeel zelfs.
De spijker op zijn kop wat mij betreft. Dat het sommigen niet aanstaat is natuurlijk prima maar de artiest iets verwijten is raar. Je hebt toch zeker zelf een kaartje gekocht voor de voorstelling? Das net als naar een film gaan en na afloop boos zijn op de regisseur omdat je de film ruk vond.
Dat het optreden niet jouw ding was vind ik spijtig maar ik denk dat je je met een opmerking als deze vergaloppeert. De dingen die je beschrijft heb ik ab-so-luut niet gezien. En om iemand nou van narcistische trekken te betichten gaat wel wat ver toch?

Wat ik wel wil proberen te duiden is de 'negro' opmerking. Zo'n tachtig jaar geleden was segregatie in Amerika nog een probleem van alle dag. Donkere mensen mochten niet naar dezelfde restaurants als blanke mensen, ze mochten niet op dezelfde plekken in de bus zitten en het bezoeken van een concert of sportwedstrijd was al helemaal uit den boze. In deze zelfde tijd kwam 'zwarte muziek' op in Amerika. De muziek won snel aan populariteit en 'het volk' wilde deze bijzondere muziek wel live horen. Er was een probleem, het werd gespeeld door zwarte mensen. Deze zwarte artiesten mochten (moesten) wel spelen voor de 'white supremacy' maar met ze praten of omgaan was uit den boze.

En terwijl ik dit typ bedacht ik me, denk nog eens iets verder terug. De tijd dat slavernij in Amerika nog legaal was. De zwarte slaven werden geacht op te treden voor hun eigenaren' om daarna weer gauw weggestopt te worden in het houten hutje waar ze met z'n achten op een paar vierkante meter woonden.

De parallel met gisteravond wordt zo hopelijk iets duidelijk voor die en gene. Of het de meest tactische opmerking was laat ik in het midden maar begrijpen doe ik hem prima. Als je naar het optreden wilt dan heb je het maar te ondergaan zoals het komt. Benjamin is niet 'your negro' die op commando zijn zangkunstje opvoert.

Om in Clementine sferen te blijven: don't take it too serious, als je de strekking ervan maar begrijpt

Eens, want ook dat vond ik tenenkrommend en verhoogde de sfeer ook niet bepaald. Ik heb sowieso een hekel aan aandacht trekkende roepers in een publiek, maar dat terzijde.

Vergeet alleen niet, dat Benjamin het zelf nodig vond om het wel degelijk stille vertrek van de dames vooraan behoorlijk uit te vergroten en gewoon ging zitten wachten tot ze terugkwamen. Was dat echt nodig? Willen mensen vertrekken. Prima, doe dat stil. Maar het 'showtje' eromheen had ook achterwege kunnen blijven wat mij betreft. Maar ja, dat zal dan wel weer lollig zijn of ook dat heb ik misschien niet goed begrepen.

Dat mensen hun ongenoegen uiten op deze manier: ik hou er niet van. Dat een artiest kan doen en laten wat ie zelf wil. Uiteraard. Maar iets meer muziek.... is dat echt heel raar dat mensen dat verwachten???? Anders zou ik wel naar een kritische theatervoorstelling gaan. Toch?! Misschien nog wel het meest vervelende is dat ik de muziek gewoon echt heel erg goed vond en ik het begin magistraal vond. Dat zorgt voor heel tegenstrijdige gevoelens.

Ik ook. Wat een verschrikking is dat! Bijna nog vervelender dan concertgangers die naast je het weekend staan door te nemen.

Mijn vriendin en ik zaten op de eerste rij voor zijn neus en toen die gekkies begonnen te schreeuwen schaamde ze zich zo dat ze Benjamin excuus maakte voor dergelijk gedrag. Hij lachte ons vriendelijk toe, ik had niet het idee dat het hem veel kon schelen.

Maar dat was sowieso mijn algemene indruk van hem deze avond. Het kon hem allemaal niets schelen.
En net als de vorige keer weet ik bij hem nooit zo goed wat nu echt is en wat nu een soort rol is die hij speelt.

Bij het vorige concert dat ik van hem zag stonden bordjes waarop stond dat hij absoluut niet wilde dat er gesproken zou worden tijdens een concert, en dan tijdens het concert zelf beginnen over dat het zo stil is. Ehm.... doe je het er dan om of niet. Het is iets waar ik bij hem nog steeds niet achter ben. Ook niet na gisterenavond. Wat is echt en wat niet (misschien ligt ie volledig in een deuk om zowel voor- als tegenstanders).

Hoe dan ook: het optreden doet een hoop stof opwaaien

Dat gegeven op zich is toch al te gek. Linksom of rechtsom, saai was het niet.

Ik bedoelde met 'kon hem niet veel schelen' overigens dat ie niet van zijn stuk werd gebracht door die paar hooligans. Hij liet het van zich afglijden en ging door met zijn verhaal.

Het optreden op zich kon hem zeker schelen denk ik. Waarom deed hij anders zoveel moeite (voorlezen, zingen Condolence, verhalen vertellen)? Als het hem weinig kon schelen had ie beter zijn setje af kunnen draaien, applaus ontvangen en terug naar het hotel.

Snap ik, ik vulde het aan. Hooligans? Dat vind ik ook wel ver gaan. Ik zag geen stoelen door de lucht vliegen. Jij wel?

Dat had er bij moeten komen . Met volk dat zich zo gedraagt kan ik helemaal niets. Plaatsvervangende schaamte is het enige wat ik dan voel.

Overigens begrijp ik nu wel uit verhalen van mensen die hem eerder deze tour gezien hebben dat dit alles toch niet geheel uniek was (lange meezingen. lange monologen en dergelijke). Toch een beetje een setje draaien dus, maar dan anders, het was blijkbaar niet iets heel spontaans in De Doelen al leek dat misschien wel zo

Hooligans vind ik ook nogal ver gaan.....en ja, ik erger me ook dood aan die aandacht trekkers in het publiek...vreselijk....maar ik moet eerlijk zeggen dat ik me op een bepaald moment zo aan z'n houding en eindeloze gepraat (ik haakte helemaal af toen ie namen van mensen op de eerste rij begon te vragen en dan ook de hele rij afmaken....pfff) begon te irriteren dat ik het op dat moment - eigenlijk heel erg om dat te zeggen - niet eens erg had gevonden dat een halve zaal gewoon boe was gaan roepen.

Dat had ik ook eigenlijk niet verwacht. Ik kan weinig artiesten bedenken die optreden na optreden iets unieks doen. Ik neem aan dat de verhalen wel elke keer anders zijn. Om nou met de Russen in gesprek te gaan over Wim-Lex en Maxima....

Het lastige is dat ik me absoluut niet gestoord heb aan zijn houding, praten of iets anders. Ik vind het daarom moeilijk me te verplaatsen in mensen die zich wel zaten op te vreten. Maar hoe kut ik iets ook vind, ik probeer het bij mezelf te houden en er anderen vooral niet mee lastig te vallen. Gewoon opstaan en weglopen kan natuurlijk prima, heb ik ook wel eens gedaan in een bioscoop of concertzaal.

Nou nee. Want heer Clementine roept je persoonlijk terug en gaat dan doodleuk wachten tot je terugkomt en wanneer dat niet gebeurt vervolgens met de drummer zich afvragen waarom ze nou toch weggaan. Is dat leuk bedoeld? Stel dat de dames echt naar de wc gingen. Voel je je even opgelaten dan.

Dat vele gepraat van 'm deed me trouwens denken aan Bono...ook bij U2 ben ik in de jaren 90 helemaal afgehaakt bij concerten vanwege dat oeverloze gepreek van 'm tijdens concerten, dat vond ik destijds ook verschrikkelijk storend....de 1 na laatste concerttour van U2 na jaren afwezigheid weer eens geprobeerd en toen stond er gewoon weer een rockbandje te spelen....heerlijk.

Maar waar Bono door iedereen uitgekostst werd vanwege dat gepreek tijdens concerten zou dat bij Benjamin Clementine ineens niet storend zijn? Want dan begrijp ik de goede man ineens blijkbaar niet...

Maar wat voor de een storend is hoeft dat voor de ander niet te zijn. Jij kunt iets toch heel anders ervaren dan ik? Dus nee, wat mij betreft heeft het niks met niet begrijpen te maken maar eerder met wel of niet pruimen. Ik vond sommige dingen (vooral het lezen) echt meerwaarde hebben maar kan me ook voorstellen dat het dat voor iemand anders niet had.

Dat ben ik helemaal met je eens, dat iedereen het anders ervaart...en ik ben blij dat jij en vele anderen een topavond hebben gehad ....het had voor mij een topavond kunnen zijn met iets meer muziek en iets minder onnodig gepraat....nu zit ik op zeg maar ergens op 3,25* voor het concert (want nogmaals, muzikaal was het verdomd goed)

En van mij mag iemand gerust wat vertellen hoor tussen de nummers door, geen enkele moeite mee....maar - zeker als je zo pretentieus bent / overkomt als Benjamin Clementine - graag wel wat zinnigs en sorry, maar dat was lang niet altijd het geval en dat heeft niets te maken met de artiest niet begrijpen etc.

Dat mensen dit gedrag nog goedpraten ook, vind ik ook wel bijzonder. Ik wil het in ieder geval nooit meer meemaken.

Ben totaal niet verbaasd.

Na de eerste keer dat ik Benjamin zag optreden plaatste ik hier een paar regels waarin ik vertelde imo voor het eerst een levende legende aan het werk te hebben gezien. Ik zat toen naast een journalist die hem pas had geïnterviewd. Die dacht dat Benjamin al vrij snel zou stoppen met muziek en zou gaan schrijven. Kennelijk gaat ie eerst voorlezen uit andermans werk.

Jammer dat ik me kaartjes op het laatste moment heb verkocht.

Gelukkig is ie de 27 al gepasseerd zullen we maar zeggen...

@angelin. Ik hoop dan dat hij beter kan schrijven dan voorlezen.....

1e keer:

2e keer:

Dank voor de berichten over Benjamin Clementine. Die streep ik definitief van de ''wil ik wel eens live zien''-lijst af.

Welnee man, d'r gaat niets boven eigen waarneming. Zo wil ik jou nog steeds 'ns live in een band zien drummen en niet alleen van horen/zeggen/YouTube

Hopelijk in 2018.

Ik ben qua liveoptredens echt van de stempel ''niet lullen, maar spelen''. Bij Clementine las ik laatst bijvoorbeeld ook dat hij in het midden van het optreden het concept van alle voorgaande nummers ging uitleggen. Dat vind ik dus een ware momentumkiller. Als ik zeer benieuwd ben naar de concepten erachter, ga ik daar zelf wel naar op zoek, op mijn gemak thuis. Tijdens optredens wil ik muziek horen. Bij Mark Kozelek zaten ook wel wat praatmomenten, maar de muziek had ruim de overhand. Al vertelt hij natuurlijk binnen die nummers ook letterlijk zijn dagboek.

Grappig dat je dat zegt. Ik zat gisteren naar hem te kijken en dacht toen dat het me niet zou verbazen als hij ooit (zelfverkozen) uit het leven zou stappen.

Laten we hopen dat we er beide naast zitten.

Dat heeft weinig met goedpraten te maken. Iets waar je je niet aan stoort hoef je namelijk ook niet goed te praten .

Los daarvan, de capaciteit van de grote zaal in De Doelen is bijna 1.800. Van die 1.800 (uitverkocht) bezette stoelen verlieten er zo'n vijftig voortijdig de zaal. Dat betekent m.i. dat de ruime meerderheid (97,2%) het concert de moeite waard vond om uit te zitten .