Gisteren heb ik Oscar and the Wolf gezien in AFAS Live en het was een waar spektakel.

Om even bij het begin te beginnen: Het voorprogramma was Drivah. Hij verzorgde een dj-set van een uur en drie kwartier en mixte vooral hiphopplaatjes aan elkaar, tegen het einde wat opgefrist met wat top 40-materiaal. Wat mij betreft kan hij nog wel wat extra oefening gebruiken, maar ach, hij heeft vast zijn stinkende best gedaan.

Het hoofdprogramma was stukken interessanter. Dit was de eerste keer dat ik Oscar and the Wolf live ging zien en ik wist niet goed wat ik kon verwachten, behalve dat het een onemanshow van Max Colombie zou worden. Tijdens het instrumentale intro stonden de andere drie bandleden nog even in de schijnwerpers, letterlijk. Ze waren bovendien op een verhoging gezet, zodat ze de rest van de show niet helemaal onzichtbaar waren. Max had op zijn beurt een verlengd podium gekregen, waarover hij zich al dansend en zwierend richting het midden van de zaal kon bewegen. Na het intro kwam hij het podium op en vanaf toen waren alle ogen op hem gericht.

Alhoewel, dat is niet helemaal waar. Hij was weliswaar het middelpunt, maar mijn aandacht dwaalde regelmatig af naar het visuele spektakel dat zich op en rond het podium afspeelde. Ik heb al aardig wat concerten meegemaakt en ben best wat gewend, maar Oscar and the Wolf haalde echt álles uit de kast. Spotlights, laserstralen, een podiumvullend scherm met kleurrijke projecties en twee kleine schermen met beelden van Max, maar ook rookmachines, bellenblaasmachines, vlammenwerpers, drie soorten confettikanonnen, twee soorten vuurwerk en misschien nog wel iets dat ik nu vergeet.
Er viel voortdurend wat te zien, zelfs tijdens de nummers waarbij geen vreemde toeters en bellen uit de kast werden getrokken, want ieder liedje was voorzien van een eigen lichtshow in een eigen kleur. Tijdens Undress was het podium vurig rood verlicht, tijdens You're Mine schoten de groene laserstralen je om de oren, Princes werd gespeeld in een blauwe setting en tijdens Fever veranderde de zaal in één grote discovloer met alle bijpassende kleuren van dien.

Een goed concert is een totaalplaatje van beeld én geluid. Hoe was het met dat geluid? Dat was in orde. De beats kwamen volmaakt uit de synths geknald en de stem van Max was gewoon goed, al viel het wel op dat hij alle hoge en halfhoge noten aan zich voorbij liet gaan. Dat vond ik wat lafjes, maar echt storend was het niet.

Over de setlist kan ik ook alleen maar tevreden zijn. Van hun laatste album Infinity kwamen bijna alle nummers voorbij en werden juist de zeurderige ballads overgeslagen. Gelukkig maar! De show werd er wel wat eentonig door, maar als die toon je bevalt (en dat deed-ie) is dat niet erg. De avond werd verder opgevuld met de betere liedjes uit de rest van hun discografie.
Hoogtepunten waren voor mij onder andere de twee non-album singles: The Game als verrassende opener, waarmee de show meteen in de hoogste versnelling schoot en het hypnotiserende You're Mine met een al even hypnotiserende lasershow. Verder was ook Runaway geweldig, omdat dit de beste meezinger van de avond was en uiteraard werd het concert met Strange Entity feestelijk afgesloten.

Ik heb een fantastische avond gehad, niet in de laatste plaats door het visuele machtsvertoon. Ik was duidelijk niet de enige, want het publiek ging behoorlijk uit hun dak. Het applaus na Princes dat misschien wel langer dan een minuut aanhield spreekt wat dat betreft boekdelen. Waar die spontane ovatie nu precies vandaan kwam weet ik nog steeds niet, maar het moet voor Max Colombie haast net zo ongemakkelijk zijn geweest als dat het voor mij indrukwekkend was.

Gisteren naar Paradise geweest, de nieuwe band van Sivert Hoyem (Madrugada), met Rob Ellis (PJ Harvey), Simone Butler (Primal Scream) en Rob McVey (Marianne Faithfull).
Nieuw album is nog niet uit. De nieuwe nummers moeten nog even beklijven, maar er zaten wel een paar prachtige nummers tussen. Met name de rustige nummers die gedragen worden door de stem van Sivert.

Familie-uitje naar de Gorillaz in Ziggo Dome. Jaren geleden draaide iedereen bij ons in huis de Gorillaz, en nu voor het eerst met z'n allen naar een concert. Ik hoopte op een soort 'best of' concert want het nieuwe album heb ik destijds wel direct aangeschaft, maar weinig gedraaid. Ik werd niet teleurgesteld: strakke opeenvolging van nummers, een podium vol, en natuurlijk fantastische visuals. Het momentum is een beetje weg, maar het kostte niet veel moeite om weer in de Gorillaz-vibe te komen. Heen en weer door de catalogus in 26 tracks (!). Het middendeel van het concert bestond uit nieuwe nummers, en die waren achteraf de meest interessante. Snelle schakelingen van punk naar funk, hip hop en techno met De La Soul en Little Simz, die ook het voorprogramma deed. Er was wel wat af te dingen op het geluid (dikke brij waarin het koortje verdween) maar het was toch allemaal erg fijn.

Jullie Nederlanders hadden weer 'chance' om het op z'n Frans te zeggen. Twee extra Plastic Beach-krakers die ze gisteren in Brussel niet speelden Het is niet eerlijk!

Ik heb het trouwens over 'Superfast Jellyfish' en 'Cloud of Unknowing', die wij dus helaas niet te horen kregen. Wel een vet optreden overigens, dik feestje!!

Ik was er ook bij, Pandora is een goede zaal om deze rockband aan het werk te zien. Het was soms harder dan ik verwacht had, maar gelukkig namen ze voor het contrast soms ook gas terug. De stem van Sivert blijft fenomenaal. Ik was ook gecharmeerd van de podiumaankleding, met die fraaie gekleurde neonletters. Ik ben ook benieuwd naar de plaat!

Gisteren London Grammar gezien in AFAS Live en ik was een beetje teleurgesteld...

Hannah Reid kan zingen als een engel en dat weet ik van vorige optredens, maar het leek haar gister de grootste moeite te kosten om de hoge noten te halen. Het kwam werkelijk uit haar tenen. Bovendien leek de kracht waarmee ze normaal zingt ver te zoeken. Daarnaast kreeg ik het idee dat de muziek niet helemaal goed was afgesteld. De muziek klonk wat zacht in verhouding tot de zang.

Daarnaast was ik niet zo tevreden over de Setlist. Ik dacht dat deze tour ging om hun nieuwe album "Truth is a Beautiful Thing" te promoten maar ze speelde erg veel van hun eerste album "If You Wait". Ook prachtige nummers, maar ik had gehoopt dat ze wat meer nieuwe materiaal ten gehoren zouden brengen. Ze bleven daarmee in hun comfort zone van het oude materiaal, die dan ook beter uit de verf kwamen dan het nieuwe materiaal.

Als laatste was ik echt wel teleurgesteld dat ze om 22.00 (!) (dus na een uur spelen) al hun laatste nummer aankondigden.. Het concert zou tot 22.30 duren en een toegift van een half uur zat er niet in. Om 22.15 gingen de verlichting van de zaal aan en was de show afgelopen. Vond ik erg jammer..

Ondanks dat de zang veel moeite leek te kosten bleef het wel erg mooi, maar ik weet dat het beter kan. Eist het lange touren zijn tol op de stem van Hannah Reid?

Echt, 5 kwartier slechts?

nog niet eens vijf kwartier...ze begonnen na 21.00
En inderdaad het was niet zo mooi en sfeervol als ik had gehoopt.....en dat is een understatement...

Ze speelde maar 5/13 nummers van het nieuwe album... is toch vreemd of ligt dat aan mij??

Als je naar een gemiddelde setlist kijkt en dan die van Amsterdam dan zie je dat Non-Believer en Rooting for You afgevallen zijn (van het nieuwe album).

Ook speelden ze 15 nummers in alle Engelstalige landen, 14 in Frankrijk en 13 in Nederland, kan zijn dat de tour-moeheid opspeelt dan wel een probleem met de stembanden.

Ik wilde graag gaan, maar geen aantrekkelijk (prijs)kaart op TicketSwap.

Als ik dan de prijs van het kaartje zie vind ik dat ronduit schandalig. Voor die prijs verwacht je een show van minstens 1,5 uur.

Gisteren via TicketSwap tickets voor Spinvis in Tivoli op de kop kunnen tikken voor een schappelijk prijsje. De volgende keer dat Spinvis in de buurt speelt, koop ik blind tickets in de reguliere verkoop. Wat een fenomenaal optreden!

In een bijna uitverkochte Ronda liep het al snel vol met mensen uit hele diverse leeftijdscategorieën. Van zestigers die voor het eerst in tijden weer een avondje uit leken te hebben tot aan groepen jonge meiden die je -met een beetje gevoel voor vooroordelen- eerder bij een optreden van Kensington zou verwachten. De zaal leek er bij aanvang veel zin in te hebben. De opkomst van de zeskoppige band werd bejubeld met een groot applaus. De liefde leek wederzijds: Erik de Jong leek duidelijk verheugd over het feit dat hij in zijn stadsie Utrecht mocht optreden.

Toevalligerwijs werd het concert afgetrapt met Oostende, het nummer dat zich voorafgaand aan het optreden al uren in mijn hoofd nestelde. Erik koos voor een opvallend ingetogen uitvoering. Het zorgde desalniettemin (of juist daardoor) voor een dikke laag kippenvel bij uw recensent. Daarna werd een afwisselende setlist uitgerold, met zowel ouder werk als werk van het nieuwe album. Hierbij wist Erik de Jong een goede mix te vinden tussen glimlachmomenten (Ronnie knipt zijn haar, Ik wil alleen maar zwemmen) en kippenvelmomenten (Aan de oevers van de tijd en vooral Trein, vuur, dageraad).

Een minutenlang applaus viel de band aan het einde van de set ten deel. Mijn handen tintelen nog steeds. Het publiek werd daarom tot twee keer toe rijkelijk getrakteerd op een encore. Eén keer mét band (incl. Bagagedrager!) en één keer door Erik alleen. Al bij al een uiterst genietbaar optreden van een band waar we in Nederland best wel trots op mogen zijn.

Ik had toch wel een wezenlijk andere concertbeleving bij London Grammar dan mijn voorgangers hier. Toegegeven, de (voormalige) bierhal is wel zo'n beetje de laatste plaats waar ik ze zou willen zien en er werd weer veel te veel geouwehoerd tijdens het concert door irritante en praatzieke concertgangers. Maar wat er op het podium gebeurde, pakte mij wel keer op keer bij de lurven. Vaak indringend, soms dansbaar en altijd weer die engelenzang van Hannah. Vlekkeloos was het zeker niet, maar wat was het toch weer mooi! Ik vond dat ze een goede balans hadden gevonden tussen oud en nieuw werk, al had ik ook wel graag Non-Believer en Rooting For You gehoord. Van mij had het concert dan ook wel wat langer mogen duren, maar met ruim een uur genieten van London Grammar kan ik ook goed leven.

Dat was al heel wat, de vorige keer dat ik ze in de Melkweg zag was het 45 minuten (want ze moesten nog naar Umberto Tan).

Het was een mooie avond en vond de lengte deze keer wel best. Vorige keer was ik zwaar teleurgesteld.
Maar twee keer London Grammar is wel genoeg geweest.

Gisteren Bazart Live gezien in TivoliVredenburg en wat was dat 'zeer plezant'

Eerder heb ik ze gemist op Rock Werchter en daar baalde ik enorm van. De tent was gesloten en men kon er niet meer in en nu baal ik nog meer dat ik daar niet bij was, maar ben ik tevens zo blij dat ik dit gister heb mogen meemaken. De band deed de Ronda doen opstijgen. Het publiek leek wat verlegen in het begin, maar zanger Mathieu maakt al snel duidelijk dat hun voorlaatste show van deze tour eentje moest worden om nooit te vergeten. Dat werd het zeker, de energie van de band werd op het publiek geprojecteerd en naarmate de show verder vorderde werd het publiek steeds losser. Er kwamen mensen van boven naar beneden om in de menigte los te gaan samen met Bazart. Hoe Mathieu Vlaams toch sexy kan maken vind ik geweldig. Ik weet nog dat ik bij de eerste luisterbeurt dacht niet te kunnen wennen aan het accent maar het heeft me helemaal gegrepen. Ik kijk nu al uit naar hun volgende plaat en de daarbij behorende tour!

Dat is deze tour niet geheel toevallig

En dat is best jammer, ik had graag meerdere Spinvisoptredens bezocht dit jaar, maar vrijwel overal dezelfde setlist en de onbegrijpelijke weigering om Stefan en Lisette in de rotatie op te nemen maken dat de moeite niet waard.

Maar die ene keer in het jaar is het inderdaad erg goed.

Hm. Ja, dan ga ik toch niet blind weer een kaartje kopen Vind het persoonlijk ook erg jammer als elke keer weer vrijwel dezelfde set wordt opgevoerd. Zo was het optreden van Run the Jewels bij BKS vrijwel hetzelfde als hun optreden in de Melkweg eerder het jaar, inclusief identieke inleidende praatjes... Stefan en Lisette mogen ze inderdaad ook in de rotatie opnemen!

Benjamin Clementine in De Doelen.

Een optreden waar ik gemengde gevoelens over heb. Het begon briljant, en toen ging hij uit een boek voorlezen om zijn nummers te verduidelijken. Prima, maar dat duurde wel heel erg lang. Ik was uit mijn trance. En daarna lukte het niet meer er opnieuw in te komen, want de gesprekken tussendoor werden langer en langer. Mensen raakten geïrriteerd en liepen weg. Bij de eerste twee weglopers vond hij het nodig om daar wat van te zeggen. Prima, maar waarom dan 'wachten tot ze terugkomen'. Dat duurde ook weer te lang en ze kwamen toch niet terug. Ik vond dat flauw worden.

En toen waren sommige mensen het echt zat en vertrokken, anderen riepen dat ze voor zijn muziek kwamen waarop hij weer als antwoord 'I'm not your negro' gaf. Dat werd gevolgd door een boeroeper.
je voelt je dan zelf ook niet gemakkelijk meer.
Het gezelschap waar ik mee was vond het duidelijk allemaal niks. Ook altijd wel vervelend natuurlijk, maar het gaat om mezelf.

Kan me niet heugen dat een concert zulke gemengde gevoelens bij me opriep. Hij schuurde, irriteerde en wist bewondering af te roepen. Ik vond hem vaak ook ronduit arrogant. Helaas ging de irritatie te veel de overhand nemen, ook bij mij, en daarmee draaide Benjamin wat mij betreft eigenhandig een briljant optreden de nek om.
Wat dat aan gaat heb ik dan toch betere herinneringen aan het optreden in LantarenVenster een paar jaar terug.

Ik weet hier gewoon ook niet goed wat ik er van moet vinden: de muziek? Geweldig. Het gebeuren er omheen en het hoge artyfarty gehalte: nee, dat geloof ik wel. Toch past dit ook wel bij de artiest Benjamin Clementine. Het is een excentrieke, aparte snuiter. Dat was geen verrassing. In elk geval leverde het na afloop aardige discussies op, maar of ik daarvoor naar een optreden ga? Ik verwacht dat eerder in het theater of bij de film. Dat heeft ie in elk geval voor elkaar gekregen.

Een bijzonder laatste concert voor mij dit jaar

Benjamin Clementine in de Doelen

Net terug van een in mijn ogen geweldige performance! Ook met de interrupties , zal hem morgen....Uh vandaag even toelichten, want ben het nu wel zat, na 1,5 uur rijden.
Maar ik ben verrast en positief!

Weltrusten

Dit plaatste ik zojuist op mijn facebook-pagina n.a.v. het optreden van Benjamin Clementine in De Doelen:

Fantastisch, magisch, zeer authentiek, ontregelend. Dat was Benjamin Clementine @ De Doelen. De komende dagen zullen wellicht meerdere visies de ronde doen, maar ik vond het fenomenaal.
Op het podium staan verschillende paspoppen, dummies of hoe je ze ook wil noemen: kinderen, (zwangere) vrouwen, mannen. Jij en ik. Humanity.
Benjamin Clementine aan de vleugel wordt links en rechts geflankeerd door een bassist en een drummer op een verhoging.

Al vrij snel wordt duidelijk dat dit geen gewone avond gaat worden. De grote zaal van De Doelen dwingt plechtige stilte af, iets wat Clementine lijkt te verbazen. Hij mompelt zacht de vraag of het koud is en stelt dat het zo kil is als een "coffin". Heeft hij het over de zaal of over onze respons?
Na drie nummers stopt hij en vraagt de technicus om een boek te halen dat nog in de toerbus ligt. Terwijl we wachten maakt hij wat ongemakkelijk een praatje. Alsof hij ons wil leren kennen, maar wij ons niet direct gewonnen geven.
Het boek blijkt een verzameling verhalen van Oscar Wilde te zijn en Clementine begint het verhaal van de Zelfzuchtige Reus (The Selfish Giant) voor te lezen en vrij snel wordt de analogie met Trump duidelijk. Rustig leest Clementine verder en zeker vijf tot tien minuten luistert de zaal ademloos. Wanneer hij halverwege het verhaal is, sluit Clementine het boek en vertelt hoeveel moeite hij heeft om in een wereld als dit oude hits te moeten spelen. Liever is hij actueel en zingt/spreekt hij over wat er nu speelt.
Wanneer de muziek weer klinkt zijn het vooral de nummers van de meest recente plaat, waarin Clementine de wereld van dit moment bezingt en becommentarieert. Soms stopt hij weer met spelen omdat enkele mensen de zaal verlaten. Komen zij terug of zijn ze voorgoed weg, vraagt hij zich af. Een paar minuten blijft hij wachten. De zaal beweegt voorzichtig, er wordt gelachen. Clementine ontregelt het normale concertgevoel. Hier is het niet "u vraagt, wij draaien".

De reguliere set eindigt met een prachtige uitvoering van "Condolence", dat afgesloten wordt door een a-cappella versie door iedereen in de zaal. Hoewel er lacherig wordt gereageerd is het Clementine duidelijk ernst en lukt het hem om uiteindelijk iedereen rustig en oprecht mee te laten zingen: "I’m sending my condolence to fear
I’m sending my condolence
I’m sending my condolence to insecurities".

Wanneer de zaal enthousiast de artiest terugroept voor een toegift, klinkt vlak voordat de band weer beginnen wil een soort Afrikaanse jubelkreet, die van mensen uit Zimbabwe blijkt te zijn. Wanneer Clementine vraagt waar de jubel vandaan komt, antwoordt iemand dat het feest is vanwege het vertrek van Mugabe, een "Hitler". Precies dit brengt de zanger tot een nieuwe pauze waarin hij aangeef dat welke heerser dan ook hetzelfde is als ieder ander. Hij relativeert als het ware het belang vanuit zijn visie dat wij allemaal verantwoordelijk zijn voor goed én kwaad. Zijn verhaal gaat verder over zijn herinneringen aan Koningsdag in Amsterdam, totdat hij vanuit het publiek plots toegeschreeuwd krijgt dat men muziek wil horen. Ook klinkt er een luidkeels boegeroep. Op dat moment is duidelijk een vlaag van woede te zien: "I'm not you negro!".
Clementine legt uit dat hij geen dummy is als op het podium die meedoet aan een vaststaand spel: ik speel, jij klapt, ik speel, jij klapt ... . Hij wil contact.
Voor veel mensen in de zaal maakt dat inderdaad juist het verschil en men richt zich dan ook tot de schreeuwende boe-roepers met boze woorden. Terwijl enkele mensen verdwijnen door de deuren, geeft Clementine nog even aan dat hij hen niet nodig heeft "fuck them", om vervolgens op dat moment te gaan doen wat zij eerder zo graag wilden: doorspelen. London en Nemesis krijgen een prachtige vertolking.

Wat mij betreft is het duidelijk, Benjamin Clementine, lééft zijn muziek. Hij zoekt authentiek contact en voelt zich begaan met wat er om ons heen gebeurt. Dát vindt hij belangrijker dan het consumentisme in de muziek. Hij vertelt zijn verhaal. Als je dat horen wilt en daarvoor betalen wilt, fijn. Heb je betaald maar geen oren naar zijn werkelijke verhaal en wil je slechts nu geamuseerd worden, dan ben je aan het verkeerde adres.

Een zeer memorabele avond!

Even tussen het slapen door: wat een wanprestatie van Benjamin Clementine in de Doelen. Wat een teleurstelling deze 'onemanshow', pardon: 'concert'... Het was duidelijk wat Clementine gisteren dacht van zijn publiek: 'fuck them'. Morgen mijn verdere toelichting.

Ik zit wel op de lijn van aERodynamIC en west. Als hij zingt, en daar heb ik toch echt voor betaald, is het prima. Fantastische stem en hij is waanzinnig goed in staat om van muziekstijlen te switchen. Ik vroeg me wel serieus af, of er een goede soundcheck was geweest. Bepaalde instrumenten stonden erg hard.

Maar dat erom heen is zwaar poep (hoe lang plassen mensen????? Serieus???? 10.000 keer Condolence laten zingen door de zaal!?) en ik vond het ook zware minachting van het publiek. Dat "I'm not your negro" was echt een dieptepunt. Meneer ging lekker in z'n slachtofferrol zitten, was kennelijk op z'n pik getrapt, bah. Hij zat af te geven op Trump, maar eigenlijk vertoonde hij continu Trumpgedrag. Doodzonde, 'At least for now' is nu wel even vergald door hem.

Precies dit! Mooi omschreven nadir21

Thanks voor de info dix PM was prima geweest!

Ik zit ook op de lijn van aERodynamIC, west en predator. Muzikaal vond ik het bij vlagen briljant maar hij heeft z'n hele show verpest met alles wat er tussen de nummers door gebeurde. Naast het feit dat het me begon te irriteren waardoor ik helemaal "uit" het concert was (en ik kwam er ook nooit meer terug in) vond ik 'm ook steeds "arroganter" worden en ik ben het met predator eens dat er ook een behoorlijke minachting van zijn publiek uitsprak. Zo zonde, want als ie driekwart van dat gezeik achterwege had gelaten had ik een topavond gehad.

Een zekere minachting, zeker, maar ik zag het toch meer - gelukkig - als een teken van 'onafhankelijkheid' of in elk geval de neiging om niet te veel te pleasen. En dat bevalt me erg goed. Ik stoorde me bij tijd en wijle ook, met name rondom het voorlezen, de momenten waarop hij inter-acteerde met het publiek vond ik wel amusant (hoewel vaak natuurlijk te lang) - maar ik merkte toch: het bereikte me, het deed me iets, en ook door de irritante aspecten werd het een concert dat ik me nog lang, lang zal herinneren. Is dat het hoogste goed bij een optreden? Nee, want ik had het nog overtuigender gevonden als hij meer muziek deed en minder stukjes tussendoor - maar de indruk die het geheel maakte was in dat geval denk ik niet zo groot geweest.

Door het optreden van gisteravond heb ik alleen maar meer waardering gekregen voor Benjamin. Minachting? Arrogantie? Niets van dat alles, dan mis je toch echt het grotere geheel en perceptie van deze bijzondere artiest.
Zoals hij zelf ook zei gisteravond, take this too serious, that is your problem. Het is aan jou of je naar deze man wil luisteren, zo niet: Fuck It! Heerlijke attitude als je het mij vraagt.

Luisterend naar zijn muziek, dan weet je dat er iets bijzonders gaat gebeuren deze avond. Ga je hierheen met de verwachting om een regulier concertgebouw voorstelling te krijgen ( Muziek, applaus, muziek, applaus en af een toe een woordje ) , dan ben je naief in mijn optiek, helemaal als je je een beetje verdiept in de teksten van de liederen van deze artiestike man. Ik ben juist geintrigeerd en geinteresserd in zijn denkwijze, of deze me nou aanstaat of niet.

De man is een philosoof en ook nog eens een met humor. Ik heb me kostelijk vermaakt om zijn interacties en daarbij mogen genieten van zijn meesterlijke werk. De muziek.

In de Ancienne Belgique een vergelijkbaar optreden meegemaakt waar hij steeds de show onderbrak om zijn nummers uit te leggen. Dat kwam vaak gewoon neer op het herhalen van zijn songteksten, maar dan op een verveelde, melige manier. Ook het langdurende participatielied Condolence zat in die setlist.

Waarom leverde Benjamin Clementine een wanprestatie gisteravond in de Doelen in mijn ogen? En dat terwijl als hij speelde dit zo goed deed?

- Hij speelde maar ruim 1/3 van de tijd muziek, wat te weinig is voor een concert;
- De onderbrekingen waren te lang en onderbraken zo de 'magie' van zijn prachtige stem, pianospel en muziek;
- De onderbrekingen waren langdradig, soms vervelend en soms zelfs beledigend;
- De veel te lange, vervelende en ongemakkelijke 'samenzang'/'zangles' van Condolence;
- Hoe haal je het in je hoofd om een deel van je publiek dat zich hieraan stoort te beledigen en zelfs van racisme te beschuldigen? 'I'm not your negro who plays another song'. That's way out of line Benjamin en heeft er helemaal niets mee te maken;
- Als publiek vaak noodgedwongen door de lange rijen toch blijft zitten tot de toegift en dan weer een veel te lang onsamenhangend verhaal over de king & queen te horen krijgt toch gaat, worden ze beledigd met 'fuck them'. Dank je Benjamin. Ik zou bijna zeggen...., maar dat doe ik niet want ik verlaag mij niet tot jouw niveau.

Eén van de mensen die vroegtijdig met ons naar buiten liep, bleek een psychiater te zijn en die vroeg zich hardop af welke psychiatrische stoornis hier speelde. Zelf zag ik veel arrogantie, self-pity, minachting naar anderen en zelfs verbale agressie. Ik hou het maar op narcistische trekken, die ons gisteren helaas parten speelden.

Benjamin Clementine in de Doelen 2017: 1* uit 5*

Ik hou van interactie. Toelichten mag. Graag. Maar kies de juiste balans daarin. Die was toch echt zoek.

Arrogantie vind ik al minder. En als je de slachtofferrol gaat aannemen, maar zelf wel met het grootste gemak schoffeert dan moet je niet zeuren dat niet iedereen het waardeert. Ik ben ook wel klaar met mensen die gelijk die rol opzoeken. Mij te makkelijk.

Het publiek neemt het te serieus? Hij nam zichzelf te serieus. Dan heb ik het niet begrepen? Okee. Volgende keer gaat hij poepen op het toneel om iets te verklaren. Dan nog zullen er genoeg zijn die dat helemaal begrijpen. Ik niet. Ik zal er wel te dom voor zijn. Of naïef blijkbaar. Ik hou het op een betere balans zoeken. Zo kunnen we alles vergoeilijken natuurlijk.

Let the music do the talking meneer Clementine. Daar is namelijk niks mis mee en dat kan je heel goed heb ik al eerder meegemaakt, inclusief de juiste dosis toelichting en humor. Je gedrag mag je de volgende keer thuislaten. Alleen sla ik die volgende keer over.