Ik ben vrij sterk voornemens dinsdag naar het Paard te gaan. Heb die Snow Goose tour vorige keer ook gezien en het instrumentale deel was toch wel indrukwekkend toen.

Dan hoop ik dat ik je bij deze over de streep kan trekken. Het was weergaloos gisteren! Dus, zie je in het Paard volgende week!

Mooie recensie echoes! Ik heb er weinig aan toe te voegen. Ik was er gisteren ook en het was mijn eerste keer Camel, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Maar ik was zwaar onder de indruk en het was eigenlijk behoorlijk beter dan verwacht en gehoopt. Naast de geweldige instrumentale stukken was ik ook regelmatig onder de indruk van de samenzang.
Pete Jones kende ik al enige tijd van Tiger Moth Tales (het eerste en laatste album zijn zeker de moeite waard), maar had hem nog nooit live gezien. Ik was wel benieuwd hoe hij het zou doen. Maar dat iemand zo de keyboards en ook saxofoon weet te bespelen als je blind bent vanaf je kindertijd, vind ik echt ongekend en erg indrukwekkend. En ook hij kon inderdaad zingen.
Maar net zo goed erg onder de indruk van het muzikale vakmanschap van de andere drie heren. Genoten dus!

Paar uur geleden: Camel in De Victorie, Alkmaar

Eind van de middag een bliksembezoek aan het tegenover de Victorie gelegen Beatles museum (ja, was voor mij ook een enorme verassing, maar in die loods blijkt de grootste Beatles verzameling ter wereld gehuisvest te zijn) dat om 16:30 al dicht ging. Gelukkig blijf ik vannacht in Alkmaar dus morgen een herkansing! Ik denk dat ik me daar het grootste deel van de dag wel ga vermaken.

Geen theater pluche vanavond, maar een leuk pop podium, dus een avondje staan. Ik vind dat eigenlijk beter voor een Camel concert. Ik stond ongeveer op dezelfde plek als ik in Groningen zat en het geluid was weer fantastisch. Zoals Bonk hierboven noemt is de samenzang beter dan ik in lange tijd heb gehoord. De setlist was identiek aan de avond ervoor (ik hoop dat er de komende Nederlandse shows nog wat variatie komt) en de energie en spelvreugde spatte er weer vanaf (hoewel je ook goed kon zien dat Latimer het zwaar heeft). Vele hoogtepunten met toch wel een eervolle vermelding voor "Ice". 10 minuten ademloos naar Andy staan staren. Wat een sound, wat een gevoel en wat een expressie! Eigenlijk moeten ze daarna een paar minuten stilte inlassen om bij te komen..

''Put me on a pedestal and I'll only disappoint you'' zingt/schreeuwt Courtney Barnett in een verwoestende versie van Pedestrian At Best, als afsluiter van de set. In een volle Ronda in Tivoli wordt ze op handen gedragen maar teleurstellen heeft ze daarvoor alles behalve van gedaan, ze toont lef en samen met haar band speelt ze een geweldige show.

Lef toont ze door vanaf het begin van de set haar nieuwe album Tell Me How You Really Feel integraal te spelen. Een gewaagde zet omdat het nieuwe album volgens mij nog een beetje wisselend word ontvangen en nog niet zo lang uit is. Over de muziek kan ik dus eigenlijk een beetje hetzelfde vertellen als dat ik al gedaan heb op de albumpagina. Hoogtepunt was denk ik de combo Nameless, Faceless dat heerlijk verbeten werd gezongen en het verwoestende I'm Not Your Mother, I'm Not Your Bitch. Overigens staat vanaf het begin het geluid top afgesteld in de zaal, dik compliment voor de geluidsman/vrouw.

Vanaf het begin van deel twee van de set komen de oudere nummers voorbij en die worden door het publiek met gejuicht ontvangen. Vanaf Avant Gardener slaat de vonk met het publiek nog meer over. Een persoonlijke hoogtepuntje was dat Anonymous Club werd gespeeld, wat blijft dat toch een prachtig mooi ingetogen nummer met dito teksten. Maar het echte hoogtepunt voor mij was de bijna noise rock achtige uitbarsting in het midden van Small Poppies, daar kreeg ik gewoon kippenvel van!

Johan in TivoliVredenburg.
Na negen jaar zijn ze weer terug aan het touren met een nieuw album.
Het was volledig uitverkocht. De setlist begon met name nummers van het nieuwe album, en daardoor
kwam het wat laat op gang. Je merkte wel dat ze af en toe nog op elkaar moeten inspelen, en het geluid van Robin Berlijn stond wat te zacht afgesteld.

Het slot was wel weer prima.

Opeth, 2 juni, goffertpark. De mannen kregen een uur in een strak tijdsschema op Fortarock. Als je dan te laat begint en er is ook nog een gitaarwissel die erg lang duurt dan hou je niet veel tijd over. Alle andere bands speelden enthousiast en vol overgave maar Opeth stond er wat verongelijkt bij. Tja, dan moet je geen festivals doen als je denkt dat je je hele setlist had mogen spelen. Het publiek is de dupe van het gemopper. Ik ga Opeth graag nog eens bekijken maar dan in een headline show, want spelen kunnen ze.

Gazpacho, 2 juni, Neushoorn Leeuwarden.

https://3voor12.vpro.nl/lokaal/friesland/artikelen/overzicht/2018/juni/gazpacho.html
Niets aan toe te voegen...

Mooie review inderdaad. Zo'n stuk verwacht je eerder van een progmagazine dan van de VPRO. Ook ik stond tussen het publiek, en heb enorm genoten. Schitterend en sfeervol concert!

Een wat late reactie, maar hier ben ik het van harte mee eens! Wat een spetterend optreden weer van Courtney!

05-06-2018: Bryan Ferry met het Metropole Orkest in AFAS Live. Support act: Charlie Austen.

Rond acht uur begon Charlie Austen met haar voorprogramma. Enkel met een akoestische gitaar ,en haar broer op cajon, leverde ze een prima voorprogramma af. Het was niet spannend, maar wel heel degelijk. Ze had zich voor de gelegenheid de nodige zinnetjes Nederlands geleerd en wist met humor 'to lighten up the mood, this next song is about losing a loved-one' nog enigszins een reactie bij het publiek te bewerkstelligen. Al was het pijnlijk duidelijk dat het publiek maar in één ding geïnteresseerd was: Bryan Ferry.

Bryan Ferry betrad rond een uur of 9 het podium en zette meteen de toon met The Main Thing: het zou een avond worden met veel werk uit zijn Roxy Music periode. Ferry liet weinig tot geen pauze / rust tussen de nummers en de band denderde door; de ene naar de andere top song werd ten gehore gebracht. Gelukkig was er ook plaats voor wat platen uit het repertoire van Ferry's solowerk (o.a. Mamouna en Slave to Love). Ferry was behoorlijk goed bij stem en had daarnaast een band van wereldklasse om zich heen. Deze avond werd dit alleen nog maar eens versterkt door de aanwezigheid van het Metropole Orkest. Tijdens, voor mij, het hoogtepunt van de avond In Every Dream Home a Heartache kwamen al deze elementen het beste naar voren. Natuurlijk kwamen de hits ook voorbij en ging het publiek los bij Love Is the Drug, Avalon, Jealous Guy en Let's Stick Together. Laatstgenoemde plaat bleek net iets te hoog gegrepen voor de reeds 72-jarige Ferry en hier ging het vocaal geregeld de mist in; dit mocht de pret echter totaal niet drukken en het werd één groot feestje. Ferry leek er ook oprecht zin in te hebben en nam het oorverdovende applaus bij verschillende nummers graag in ontvangst 'man, it is good to play Amsterdam again'.

Het was een heerlijke avond met een Ferry in topvorm, muzikanten van wereldklasse als band (Chris Spedding op gitaar!) en genoeg om van na te genieten.

Gisteren NIET gezien: Camel in Paard, Den Haag

Wegens een beginnende longontsteking van Andy Latimer werd het concert last minute afgelast. Enorm balen voor band en fans, maar vooral voor Latimer zelf die ook al een liesbreuk heeft opgelopen deze tour.

Het Paard heeft het heel netjes gedaan vond ik. Alle fans die al stonden te wachten mochten naar binnen en kregen een gratis drankje. Ook was er een gratis tourposter voor iedereen. Colin Bass kwam even later persoonlijk het publiek bijpraten. De komende shows (Morgen, 7 juni in Hengelo, 8 juni in Eindhoven en 9 juni in Utrecht zijn vooralsnog niet afgelast, maar ik hou er wel rekening mee..

Heel veel sterkte en beterschap aan Andy!

Ja, ik stond dinsdagavond ook even beduusd te kijken. Nog maar even een drankje gedaan en een poster meegenomen en verder maar hopen dat er nog een vervangend concert komt. En hopen dat Andy snel weer herstelt natuurlijk.

Om agendatechnische redenen had ik het voornemen naar het Paard te gaan al ingeruild voor het voornemen a.s. zaterdag naar Utrecht te gaan. Dat scheelde dus in elk geval een zinloos Retour Den Haag. Nu hopen we er maar het beste van.

Ik vind onderstaand idee een zeer goed iets. Ik kan mij soms echt rot irriteren aan het ‘gelul’. Ik wist trouwens niet dat Nederland hier ‘slecht’ om bekend staat bij muzikanten maar ik kan mij er wel zeker wat bij voorstellen. De irritatie komt ook geregeld hier op deze MuMe link naar voren. Moeten we eens wat aan gaan doen:

Mond houden, lolly er in en luisteren

Dat is iig inderdaad een stuk 'erger' in NL dan in België.

En zijn deze concerten nog door gegaan? Kan zo snel niet vinden dat het afgelast is.

edit: beelden gevonden van het concert, dus ze hebben gewoon plaatsgevonden.

Alsof julders van die braverikken bunt. Als even terugleest, merk je dat het niet een specifiek NL fenomeen is (al wordt het wel als "Dutch disease" aangeduid) - eerder universeel; daar is aardig wat onderzoek naar gedaan. Veel heeft te maken met zgn opdoen van 'beleving', waarbij muziek slechts een onderdeel van de beleving is - en erover praten tijdens de beleving hoort daar dan blijkbaar bij - daarvoor wordt dan (Paard) de lul-niet-lolly ingezet

Dan Patlansky een Zuidafrikaanse bluesartiest (ja die bestaan blijkbaar) refereerde ooit met een albumtitel naar het geleuter door concerten heen. En neem van mij aan dat een Zuidafrikaan dat niet doet omdat ze in een stukje land mijlenver van Zuidafrika vandaan waar je in 2 uur doorheen crosst dat hebben uitgevonden. Ik las destijds ook een interview met Dan waarin hem ook werd gevraagd dat als hij in Nederland was of dit erger was als in andere landen. Toen moest hij lachen "nee hoor, het is overal even erg". Ik vraag me af hoe het komt dat men denkt dat het een typisch Nederlands fenomeen is. Mekaar een beetje napraten denk ik.

CD Review : Dan Patlansky ~ Dear Silence Thieves - Bluesdoodles

P.S. de grap dat het logisch is dat je er doorheen praat, omdat het toch maar blues is, kan ik zelf ook wel maken.

Ja dus, en hoe!

Eergister dus Camel in de Metropool in Hengelo. Was erg spannend die dag en de dag ervoor of het wel door zou gaan na het gecancelde optreden in Den Haag. Ik had in elk geval goed gezelschap van Yonatan Doran, voormalig toetsenist van Camel-tribute band The Humps uit Israel. Heerlijk Camel tunes geimproviseerd op Fender Rhodes en Minimoog.

Well, the show was on! En hoe! Waren Groningen en Alkmaar geweldig, de performance in Hengelo was fantastisch!! Latimer was zeer goed gemutst (zat met een constante grijns op z'n gezicht te spelen, je zou haast gaan denken dat ie meer heeft gekregen dan alleen antibiotics...) en de rest van de band had ook enorm veel schik. Daarbij was het een heerlijk zaaltje zoals het wat mij betreft hoort: All standing.

Gister dan Eindhoven. Ook deze show ging door. Weer een hele andere setting dan de avond ervoor. All seated en ook nog eens een meter of 4 tussen de voorste seats en het podium.. Geen ideale situatie wat mij betreft. Veel bekenden ook hier weer, waaronder Camel Facebook Group moderator Peter Thomas (met geweldige inside stories na de show over de band in de 80s toen ie een paar keer bij Latimer thuis en in de studio is geweest).

Ook deze show was prachtig, maar de beleving op zo'n stoel vind ik toch minder. Bij de toegift toch nog een moment om naar voren te lopen en, waarschijnlijk mede door het contrast met het zitten, dat werd dan het hoogtepunt van deze Camel tour tot nu toe. Een sublieme, tot tranen toe ontroerende, Lady Fantasy waarbij Latimer aan het eind van z'n stoel af kwam en de laatste minuten nog even extra de sterren van de hemel speelde op het uiterste puntje van het podium. Na de song stond ie daar triomfantelijk met opgeheven hoofd en z'n vuist in de lucht. Wat een icoon!

En niet voor niets gehoopt.

Na mijn vorige live-ervaring bij Camel was ik toch een beetje blijven hangen in de indruk dat het mooi was het een keer meegemaakt te hebben, maar dat ik het verder misschien beter bij de herinnering en de cd's kon houden. Getuigenissen van diverse kanten dat het dit keer toch echt wel heel goed was, trokken me over de streep het nu, met de belofte van een integrale Moonamdness, nog maar eens opnieuw te proberen.

Van die getuigenissen was geen woord gelogen. De band bestaat, as we speak, uit de om gezondheidsredenen zittende 'kapitein' Andy Latimer, de toch ook alweer veertig jaar bij de band spelende Colin op de Bass, drummer Denis Clement en (sinds het voortijdig verscheiden van Guy LeBlanc) toetsenist/zanger/saxofonist Pete Jones, van wie de visuele handicap pas in volle omvang duidelijk werd toen Colin Bass hem naar de uitgang begeleidde.

Vorige keer kwam The Snow Goose live prachtig tot leven en nu was het dus de beurt aan Moonmadness. Nu bewaart dat album zijn troeven wat meer tot het eind en als opener Aristillus dan ook nog van de geluidsband komt, vlamt het niet meteen. Het afsluitende trio Another Night / Air Born / Lunar Sea maakte echter alles goed.

Wat volgde was een tweede helft (of wel iets meer dan helft) waar de vorige ervaring op alle fronten bij verbleekte. Colin Bass was beter bij stem dan de vorige keer, maar Pete Jones was wat mij betreft de echte vocale verrassing. Daarnaast mocht hij een paar fraaie saxofoonshowcases ten beste geven. Andy Latimer genoot zichtbaar van het optreden, maar is ontegenzeglijk niet zo goed meer bij stem en dat zal vermoedelijk ook niet meer ten goede keren. Het aantal partijen waar hij de lead mocht nemen, was daartoe ook redelijk teruggebracht tot de momenten waar zijn zang echt te iconisch was om door iemand anders waargenomen te worden.

De songkeuze, tja, dat was toch ook wel een succesfactor van jewelste. Geen muffe Nod and a Wink-deuntjes dit keer, maar vrijwel louter voltreffers. In het bijzonder over deze vertolking van Rajaz zal, vermoed ik, door de mensen die erbij geweest zijn jaren later nog nagepraat worden.

(Aristillus)
Song Within a Song
Chord Change
Spirit of the Water
Another Night
Air Born
Lunar Sea

Unevensong
Hymn to Her
Rose of Sharon
Coming of Age
Rajaz
Ice
Mother Road
Hopeless Anger
Long Goodbyes

Lady Fantasy

Inderdaad, ik heb vooralsnog weinig verschil gemerkt tussen België en Nederland - men klapt even hard.

Gisteren bij Camel in Tivoli Vredenburg geweest. Mijn zoveelste concert van deze legendarische band, die als inspiratie diende (en eigenlijk nog steeds dient) voor andere progressive rock bands.

Frontman Andy wordt ouder en zijn gezondheid wordt er ook niet beter op. En helaas merk je dat. Niet zozeer vanwege het feit dat hij op een draaistoel zit gedurende nagenoeg de gehele show, maar meer door een mate van breekbaarheid en vermoeidheid die hij uitstraalt. Ik miste de glans en zijn bijna perfectionistische begeisterung die ik eerder nog wel bij hem zag.

‘Comrade’ Colin Bass heeft die glans nog wel en speelt de bas fenomenaal. Qua vocalen merk je dat ook hij meer moeite heeft met de hogere octaven. But give the man a break.

Toetsenist Pete Jones is een uiterst getalenteerde muzikant die, met vocalen en saxofoon, een enorme sterke aanvulling voor de band is. Dennis Clement tenslotte heeft gisteravond laten zien dat hij een hele betrouwbare en strakke drummer is. Hoewel hij er niet speciaal bovenuit sprong.

Het voor de pauze integraal vertolkte album Moonmadness kwam hier en daar niet helemaal lekker uit de verf. Ik vond de vocalen en met name de samenhang tussen lead en backing vocals, matig. Na de pauze knalde de band direct meer met Unevensong van het album ‘Raindances’ en met zowaar twee tracks van het album ‘I can see your house from here’. Geweldig! Toch valt over de setlist te discussiëren, want ik vond dat Rajaz te veel zendtijd kreeg. En dat eeuwige ‘Lady Fantasy’ als toegift mag wat mij betreft ook een keer ingeruild worden. Is denk ik een kwestie van smaak…

Terug naar ‘captain’ Andy. De toch wel matige akoestische eigenschappen van de zaal maken sommige gitaarsolo’s schel en gillerig. En dat komt Andy niet ten goede. Ik gun de man zoveel meer, maar het leek er deze keer niet helemaal in te zitten. Zichtbaar geëmotioneerd nam hij met zijn band afscheid aan het einde van de toegift. Misschien had ‘Never let go’ een veel meer toepasselijke toegift geweest. Want dat zou ik Camel en Andy in bijzonder willen toewensen.

Ook ik was gister bij Camel in Tivoli Vredenburg, Utrecht.

Interessant om wat kritische noten te lezen hierboven bij de review van #Alexander. Ik heb er zelf ook een paar.

Ik dacht dat het concert in de Ronda zaal zou zijn, maar het was in de "klassieke" Vredenburg zaal. Qua setting prachtig, qua sound helaas minder bleek tijdens de show. Ik was met 7 vrienden, waarvan er 1 graag wilde zitten. Hij vond een plekje helemaal aan de rechterzijkant, net boven de monitor desk. Ik vond het eigenlijk ook wel eens leuk om van zo'n hele andere hoek de show te bekijken en besloot om hem de eerste helft gezelschap te houden. Kon ik ook eens een beetje zien wat toetsenist Peter Jones en drummer Denis Clement doen. Prachtige hoek ook om de lichtshow te zien. De spots die als een waaierende beam van hoog linksboven in de zaal naar het podium straalden en ook de lichtpatronen die op de vloer van het podium geprojecteerd werden. Het geluid verzoop echter een beetje in galm en resonantie. Vooral de gitaar was fuzzy en minder goed te definieren. Het werd na een paar nummers wel wat beter, maar top werd het zeker niet.

In de pauze sprak ik de rest van m'n gezelschap die in het midden van de arena een meter of 6 voor het podium stonden en die hadden eigenlijk dezelfde geluidservaring. Ik ben me toen tijdens de tweede helft helemaal vooraan gaan voegen bij een semi-vast groepje dat er de afgelopen shows ook was. Daar waren de keyboards minder goed te horen, maar klonk de gitaar wel beter. Ik stond ook recht voor Andy's Marshall cabinet, dus had een vrij direct gitaargeluid. Toch werd het ook op die plek niet zo goed als de vorige shows. De beleving van Andy's spel was echter weer fantastisch. Hij kreeg deze show ook de beste sustain uit z'n gitaar, zodat ie die lange tonen in het begin van Ice eindelijk wel voor elkaar kreeg (tot zijn grote tevredenheid).

Ook maar eens stilstaan bij Colin Bass. De derde bassist van Camel, maar alweer sinds 1979 bij de band (met een paar korte haperingen in de early 80s), dus ook al bijna 40 jaar bij de band! Hij was goed bij stem en dan heeft ie een erg prettig stemgeluid. Zijn basspel is fantastisch en hij heeft een prachtige kop. Eén van de hoogtepunten vond ik z'n fretless basspel bij Rajaz. Vooral dat lange instrumentale stuk tijdens de saxsolo van Peter Jones. Heerlijke groove.

Dat Latimer geen glans heeft ben ik niet met bovenstaande review eens, maar het is maar net hoe je iets definieerd natuurlijk. Hij is echt oud geworden en je ziet dat ie het zwaar heeft. Vooral tijdens z'n solo zangpartijen hoor je dat ie al z'n energie nodig heeft om de woorden uit z'n mond te krijgen. Het is echter zo puur en echt. Heel bluesy eigenlijk. Z'n gitaarspel is nog altijd fabelachtig en de emotie die z'n hele lichaam, maar vooral z'n gezichtsuitdrukkingen uitstraalt is zo mooi. Ik ken geen enkele muzikant die zo enorm opgaat in z'n spel, die zo één wordt met z'n instrument, die me zo kan raken met een paar noten en waar ik zo ademloos naar kan kijken en luisteren.

Het geluid was dus niet top, maar het publiek was het meest uitzinnige van de 5 shows die ik de afgelopen dagen heb gezien. Wat een vibe en wat een laaiend enthousiasme! Bij toegift Lady Fantasy gonsde de zaal helemaal. Ook tijdens deze song had Latimer een geweldige sustain wat ie met een verbaasde big smile duidelijk maakte en de song een paar maten rekte door gewoon z'n gitaar te laten zoemen. Aan het eind van de song kwam hij weer (net als de avond ervoor) van z'n stoel af om de laatste minuten op het puntje van het podium het concert af te sluiten. Vlak voor het "outro" houdt z'n gitaarspel een paar seconden op en heft ie z'n vuist en hoofd op naar boven. Daar staat ie dan in een geweldige overwinningspose. Eén brok pure muzikaliteit en emotie. Wat een icoon!

Dan klinkt het outro en gaat het publiek bijna door de vloer van euforie. Ik dacht werkelijk dat we het voor elkaar gingen krijgen dat er een tweede toegift zou komen. Never Let Go als extra afsluiter zou wel erg op z'n plaats geweest zijn, maar het bleef hierbij.

Het zit er helaas voorlopig op. September naar de Royal Albert Hall!

11 mei Arcade Fire in Ahoy. Het voorprogramma was Naaz; ik kan niet anders zeggen dan dit gewoon erg ok was. Goed bij stem en vol zelfvertrouwen. Kan nog heel wat worden met die dame.

Dan Arcade Fire zelf. Tijdens het optreden moest ik regelmatig aan dat nummer van Noodweer denken, want de band had voor een "disco-sfeer" gekozen. En deze werd, eerlijk is eerlijk, perfect uitgevoerd. Veel show en veel actie, ook in de zaal zelf.
Kan alleen niet zeggen dat die nummers helemaal m'n ding zijn, dus ik was blij dat er ook nog nummers van de eerste drie albums langskwamen. We don't deserve love was wel heel mooi gedaan, voor mij een hoogtepuntje samen met Suburbs en My body is a cage. Bij deze nummers was het allemaal wat minder bombarie en wat meer gewoon prima live spelen.

De twee uur vlogen voorbij, ik ben blij dat ik erbij aanwezig was. Live echt een aanrader.

Gisteren heb ik Arcade Fire gezien in Ahoy Rotterdam.

Het concert van Arcade Fire in het Sportpaleis in 2014 vond ik het beste concert dat ik tot nu toe in mijn leven gezien heb, maar wat de band gisteren in Ahoy liet zien en horen, was dat nou echt nóg beter?! Bij vlagen wel, bij vlagen ook niet. Ik zal mijn gedachten eens goed op een rijtje zetten en jullie meenemen in de verschillende stadia die mijn gedachten op die avond van 11 mei hebben doorlopen.

Fase 1: realiseren dat Arcade Fire live een andere band is dan in de studio

Hun muziek mag dan geraffineerd in elkaar zitten, live komt dat niet altijd goed over en de band neemt ook lang niet altijd de moeite om dat zo over te brengen. Een recht-toe-recht-aan rockversie waarbij de bijzondere instrumenten slecht in de mix zitten lijken ze niet erg te vinden. Zolang het maar knalt en een feestje is. Ik had wat tijd nodig om dat te accepteren, maar gelukkig was het feestje zó grandioos dat die acceptatiefase al snel aanbrak. Openingstrio Everything Now / Rebellion / Here Comes the Night Time was een blokje dat als toegift niet zou misstaan, de respons vanuit de zaal ook niet.

Fase 2: overdonderd worden door pure schoonheid

Na een aantal nummers in harde rockversies waar helaas niet veel verfijnds in te horen viel werd ik echter wakkergeschud door een paar fan-tas-tische uitvoeringen, waarin de band wel degelijk al hun genialiteit naar voren wist te brengen. No Cars Go was onbeschrijflijk intens en heb ik deze keer eindelijk beleefd zoals ik een van mijn favoriete liedjes aller tijden wílde beleven: in pure euforie en extase. De eerst verstilde en later ronduit meeslepende versie van My Body Is a Cage was de mooiste uitvoering van de avond en in het daaropvolgende Tunnels was een spelvreugde en drive te horen die me écht wisten te pakken. Zo goed als Arcade Fire in deze fase speelde had ik in het Sportpaleis niet meegemaakt. Dit concert kon wel eens nóg beter worden!

Fase 3: horen hoe Arcade Fire zich revancheert voor de vorige keer

Net als gisteren in Rotterdam speelden ze ook in Antwerpen destijds niet altijd even verfijnd. Een aantal cruciale elementen in favoriete liedjes hoorde ik gisteren echter wél. Dé gitaarriff in Ready to Start, de synths in Sprawll II: deze keer waren ze goed te horen. Ze hebben het dus tóch in de vingers!

Fase 4: horen dat Arcade Fire ook finaal door het ijs kan zakken

Helaas ging het daarna even flink mis. Creature Comfort werd ingezet, maar in een zo chaotische, rommelige uitvoering dat het liedje amper te herkennen was. De zanglijnen waren herkenbaar, muzikaal was het één grote puinhoop. De roes waarin ik zat werd abrupt verstoord. Hierna volgde Power Out en ook die vond ik behoorlijk lomp overkomen, al was het snoeiharde einde stiekem wel erg lekker.

Fase 5: met gemengde gevoelens terug naar huis

Wat niet meehielp aan een goede laatste indruk was de magere toegift met het saaie We Don't Deserve Love als startsein en Wake Up (ook niet per se een favoriet van me) als sluitstuk. Ik had deze avond behoorlijk wat genialiteit gehoord, maar helaas kende de band ook wat zwakkere momenten.

Fase 6: met een meer dan voldaan gevoel gaan slapen

Ik ontkom er niet aan om deze avond in Ahoy te vergelijken met die in het Sportpaleis, vier jaar geleden. Ik denk dat ze gisteren gemiddeld genomen wat beter in vorm waren en ik weet zeker dat ze hogere pieken hebben bereikt: No Cars Go en My Body Is a Cage ga ik van mijn leven niet meer vergeten. De spelvreugde spatte net als de vorige keer van het podium af. Ook qua show en extravagantie kwamen ze dicht in de buurt van hun optreden tijdens de Reflektor-tour, maar de special effects (een concert zonder confettikanon, hoe is het mogelijk?!) waren afwezig. Het zijn dat soort details én het feit dat ik al wist wat ik van een Arcade Fire-concert kon verwachten die ervoor zorgden dat ik gisteren iets minder overdonderd was dan in 2014. Dat neemt niet weg dat ik intens heb genoten van een avondje Arcade Fire en dat ik met een meer dan voldaan gevoel ben gaan slapen.

Had er graag bij geweest in Ahoy, er waren zat voordelige kaartjes te koop op TicketSwap maar moest helaas ziek thuis blijven.

Had ze al eens op Pukkelpop gezien, en dat was een gezellig feestje op het podium.

Voor mij pas de tweede keer Arcade Fire (de eerste keer was 2005 in Nighttown, Rotterdam en toen stond ik naast de familieleden van de band die helemaal uit hun dak gingen). Geen vergelijk dus zoals stoepkrijt deze kan maken. De band heeft zich sinds die tijd nogal ontwikkeld zullen we maar zeggen, maar ook in 2005 waren ze al ijzersterk.

Toch kan ik me wel vinden in zijn verslag. Fijn om weer eens dicht bij huis een groot optreden te kunnen meemaken (ook al is het geluid in Ahoy niet zo goed als Ziggo Dome), fijn om de band weer eens aan live aan het werk te zien.
Grandioze start, en een paar rommelige momenten in het midden zorgen voor net geen 5* optreden (die ik best wel makkelijk kan uitdelen dus zo uniek is dat niet). Ik hoopte er wel op, maar er was gewoon even een moment dat ik ze een klein beetje kwijt was, maar dat tegenover enorme hoogtepunten.

Past bij de band denk ik. Hoe dan ook was het puur genieten. Ze blijven tot mijn favoriete bands behoren.

Grappig, was er ook bij toen in Nighttown en stond helemaal vooraan, maar dat vond ik wel een erg mat concert. Later dat jaar nog eens gesproken met wat bandleden en die vonden dat eigenlijk ook. Ik was toen echt teleurgesteld, want in die tijd hebben ze toch wel legendarische concerten gegeven.

En ook wel grappig dat ik ergens iemand las die Creature Comfort juist een hoogtepunt vond.

Iedereen ervaart concerten nu eenmaal anders. Dat blijft leuk.

Zelf merk ik wel dat ik wat blasé ben geworden. Zo enorm genieten van shows als bijvoorbeeld Prince in de jaren '80 of een aantal jaren '90 concerten..... nee dat ervaar ik niet meer zo. Ik beleef het anders nu denk ik, wat niet wegneemt dat ik nog steeds veel plezier beleef aan concerten.

Er zijn zoveel factoren die van invloed kunnen zijn op je beleving. Pumpkins op Pinkpop 1994: volgens mij vond de band dat zelf toen een slecht optreden terwijl ik helemaal uit mijn dak ging. Het zegt niet altijd alles.