Het was gisteren ver boven verwachting. De eerste helft was prima, maar tegelijkertijd de reden dat ik dit soort concerten vaak aan me voorbij laat gaan: voorspelbaarheid troef. Knap gespeeld allemaal, maar weinig verrassend (muv Humble Stance van Saga overigens).

Na de pauze werd het een paar slagen leuker. Ten eerste door de toch wat verrassendere keuzes, maar vooral ook om het ongelooflijk swingende spel. De saxsolo (of klarinet?) van Kemink maakte The Cinema Show veel interessanter dan het origineel en nummers van Alquin (Revolution's Eve) en Solution (Chappaqua) waren helemaal te gek. Daarnaast wist Huismans goed om te gaan met Tom Sawyer, met Yours is no Disgrace en met Brother to Brother, waardoor het eigenlijk een raadsel was waarom we haar in de eerste set zo weinig hoorden. Maar goed, eigenlijk was de hele band gewoon top en lekker op elkaar ingespeeld bovendien.

Topavond gehad en ik zie me de volgende keer ook wel weer gaan eigenlijk.

Gisteravond was ik in het Zuiderstrandtheater bij de één na laatste voorstelling van de Vreemde Kostgangers, drie welbekende oude heren. Niet iets waar ik uit mijzelf naar toe zou gaan maar ik kon voor niks mee op een kaart die overbleef. Mijn verwachtingen vooraf waren niet zo hoog maar ik moet zeggen, het viel me alles mee. De show begon met elf liedjes die de heren als trio hebben gemaakt. In de meeste gevallen met een tekst van Bo de Groot en een arrangement van Vrienten of Kooymans. Niet iedere nummer was even sterk maar er zaten echt wel wat goede nummers bij. Ik ben op weg, De afgesproken plek en Ik heb een hekel aan de blues zijn me bijgebleven.

Na de pauze deed Vrienten twee nummers alleen en werden er ook nog wat gezamenlijke nummers gespeeld. Vervolgens speelde De Groot het nummer Leonardo, een wat onbekender Nijgh nummer. Maar, na Leonardo was het hek van de dam. Blijkbaar was de tijd aangebroken om nog wat hits te spelen. Iets waarvan ik vermoed dat het van de heren zelf niet zo nodig hoeft. Maar ja, het publiek wil ook wat. Dat publiek veranderde alleen in een mum van tijd van fatsoenlijk theaterpubliek naar 'Tros muziekfeest op het plein' publiek. Brrr, wat heb ik toch een hekel aan klapvee bij concerten. Of mensen die denken ongevraagd mee te moeten zingen, brrr. Natuurlijk is het leuk om eens live 'Another 45 Miles', 'Als de rook om je hoofd is verdwenen' of 'Is dit alles' te horen maar toch vond ik het gisteren afbreuk doen aan een verder prima show.

Al met al heb ik me best vermaakt. Beter dan ik van tevoren had gedacht. Het geluid was uitstekend (een dik pluspunt) en de heren Vrienten en De Groot wisten het geheel ook alleraardigst aan elkaar te kletsen.

Arena 4 mei in Zwolle:

Arena speelde afgelopen vrijdag hun 1 na beste album the Visitor in zijn geheel. Opvallend dat Paul Manzi zonder problemen de fraaie zanglijnen op zijn gemak haalde. De minder bekende en minder vaak gespeelde nummers kwamen bij mij het beste binnen. Na the visitor nog een bloemlezing uit hun historie en 2 nieuwe nummers van hun spikplinter nieuwe album Double Vision. Binnenkort zijn ze weer te bewonderen in de boerderij in Zoetermeet, waar ook dvd opnames gemaakt worden.
Kan heel leuk zijn voor de prog en rock liefhebbers om deze zeer ondergewaarde band te leren kennen

09/05: Gnod (support: Insect Ark) - Hall of Fame, Tilburg

Insect Ark kon ik een aantal weken geleden niet op Roadburn zien vanwege overlap met andere bands, dus ik was blij dat ze de support van Gnod waren. Sfeervolle instrumentale doom met mysterieuze lapsteelpartijen en een erg goede drumster die doordachte en dynamische partijen speelt. Een goede opwarmer voor wat daarna volgde.

Gnod vernietigde de Hall of Fame gewoon op een niveau van intensiteit dat ik alleen nog maar eerder bij Swans heb meegemaakt. Fysieke ervaring, helemaal kapot gaan. Twee drummers die feilloos op elkaar ingespeeld zijn, elkaars partijen fenomenaal aanvullen of juist als één front donderen. Een set die voornamelijk bestond uit materiaal van JUST SAY NO TO THE PSYCHO RIGHT​-​WING CAPITALIST FASCIST INDUSTRIAL DEATH MACHINE en het nieuwe Chapel Perilous, een Gnod-stijl die mij ontzettend bevalt aangezien ik Swans en Godflesh fantastisch vind. In die stijl bevindt Gnod zich ook: dissonante repetitieve noiserock met een smerige punkrand eraan. Het absolute hoogtepunt was de uitvoering van Bodies for Money met zijn ronduit asociale openingsriff dat zich ontpopte tot een psychedelische workout. Gnod speelde een uur met al zijn ziel en zaligheid. Het publiek riep voor meer, maar Gnod was op. Een van de beste concerten waar ik ooit naar toe ben geweest.

Klein Orkest - Later is allang begonnen
Stadsschouwburg, Groningen, 11/05/2018

Eén ding is zeker: de behaarde maar jonge vent die als eerste het podium op komt lopen, hoort níet tot de originele bezetting (om met de meester zelf te spreken: die zat nog in zijn vaders vlampijp toen Het Leed Versierd uitkwam); de drummer en de bassist ontegenzeglijk wel. Ze zullen later alledrie uitgebreid door de zanger Harrie Jekkers, die in het begin eerst nog even "onzichtbaar" de bijzonder toepasselijke openingszinnen van Alles Over Jou dicteert, worden voorgesteld.

Want verhalen vertellen, laat dat maar aan Jekkers over; hij heeft niet voor niet drie zeer succesvolle cabaretprogramma's op zijn naam staan. Met smakelijke anekdotes en een af en toe lekker slechte woordgrap vertelt hij over de beginjaren van Klein Orkest, hoe links en dwars ze waren en hoe ze hun poot stijf hielden bij Polydor. Ook bij zijn tijd in Groningen wordt uitvoerig stilgestaan. En passant neemt Jekkers af en toe plaats op een verlichte witte "sprookjeskruk", met een verhaal over een kleine eikenboom dat gezien mag worden als een metafoor voor de geschiedenis van de band die vanavond weer vrolijk staat te spelen, waar zanger én drummer nog uitstekend bij stem zijn en waar de bassist zijn bijnaam De Lantaarnpaal nog altijd eer aandoet.

De band is weer bijeen gekomen om de liedjes van weleer te zingen. Later is allang begonnen is het logische begin; van de gelijknamige LP uit 1984 worden vanavond vijf liedjes gespeeld, waaronder Even voor Eeuwig en Achter elke deur, deel één en deel twee van een drieluik dat gaat van onvoorwaardelijke liefde via de eerste twijfel na het op bezoek gaan bij je ex. Want (voorbije) liefde, dat was toch wel het hoofdthema van deze tweede langspeler. Jekkers zet de halve zaal later nog op het verkeerde been door te verklaren dat hij onlangs "zijn grote liefde heeft gevonden", om vervolgens doodleuk het uit één van zijn soloprogramma's afkomstige Ik Hou Van Mij in te zetten.

Hier en daar in de zaal tref je ouders aan die hun kinderen hebben meegenomen, maar het zijn vooral de ouders zelf die vooral de kinderliedjes willen horen, en daar wordt ruimschoots gehoor aan gegeven; van Roltrap naar de maan ontbreekt, opvallend genoeg, de titelsong, maar komen wel De Leugenaar, De Step, Leuk Is Raar (een nummer dat volgens eigen zeggen zijn tijd ver vooruit was, omdat het al genderneutraal was), Leve Het Nijlpaard en Ze Ziet Me Niet aan bod; bij laatstgenoemde voegt Jekkers niet geheel overbodig toe "dat het hier een kinderliedje betreft".

Bij veel genoemde nummers speelde de synthesizer een grote rol, hét geluid van Klein Orkest, dat op een klassieker als Laat mij maar alleen zo duidelijk aanwezig is. De door Jekkers nog even vanwege zijn dubbele voornaam bespotte Henk Jan Heuvelink (vervanger van Leon Smit) krijgt uit de geheel opgelapte Yamaha het typische geluid van weleer en speelt zo een sleutelrol vanavond.

Het plezier spát er werkelijk vanaf vanavond, de bandleden vinden het wel best dat Jekkers het woord doet (al dan niet zingend) maar hebben zichtbaar plezier in het samenspel, en Harrie zelf is ook compleet in zijn element met deze leidende rol.
Afgesloten wordt, zoals dat vroeger ook vaak gebeurde, met Over 100 Jaar, en na Oh Oh Den Haag in de toegift is het klaar en kunnen de liefhebbers met Jekkers & co nog een pilsje drinken in het theatercafé.

Ongeveer een half jaar geleden schreef ik dit na een optreden van Angus & Julia Stone:Ik ben hem inderdaad blijven volgen en ik heb inderdaad een kaartje gekocht voor een van zijn shows. Gisteren heb ik Isaac Gracie gezien in het Nijmeegse Doornroosje.

Isaac Gracie is een singer-songwriter die niet alleen schitterende liedjes schrijft, maar bovendien beschikt over een dijk van een stem. Die stem maakt het verschil tussen 'mooi' en 'indrukwekkend' en dat bleek gisteren ook live.

Het optreden begon meteen fantastisch met All in My Mind, mijn favoriete liedje. Hij speelde het prachtig, zijn stem klonk net zo goed als ik had gehoopt en ook de zaal was hoorbaar onder de indruk. Dit kon wel eens een memorabele avond gaan worden.
Met That Was Then en Terrified volgden er direct nóg twee topsongs en daarna was het tijd voor een akoestisch blokje. Eerst All the Burning Lovers, daarna Love (Ain't Always So Good), waarbij hij zijn gitaar afstond aan een van zijn twee muzikanten. Dit was het enige liedje waarin hij zelf geen muziek speelde en waarin hij zich volledig op zijn zang kon focussen. Wat werkte dat fantastisch! Op cd een wat saai liedje, maar live zeer indringend en indrukwekkend. Het tweede hoogtepuntje van de avond was een feit.
De koek was nog lang niet op en wéér werd er een favoriet van me ingezet: Telescope, waarschijnlijk zijn volgende single, want bij de merchandise lagen al t-shirts klaar met een telescoop erop. Isaac droeg zelf trouwens ook een t-shirt uit zijn eigen merch-stand, want 'hij had geen schone kleren meer'. Isaac was goedgemutst en maakte wel meer grapjes en babbeltjes, maar goed: Telescope dus. Alleen al dat eerste couplet is wonderschoon. En daarna? Ging het niveau toen omlaag? Nee, hoor!
One Night (afkomstig van een van zijn ep's) was ook weer prachtig en het wat stevigere refrein kwam lekker binnen in de tot nu toe toch vrij kalme set. Daarna volgde er dan toch een dipje in de vorm van een Bob Dylan-cover. Ik hebt niets tegen Bob Dylan, maar – hier maak ik vast geen vrienden mee – dit was gewoon het zwakste liedje van de avond.
Snel door met eigen werk dan! In zijn uppie speelde hij When You Go en met samen met zijn tweemansband volgden daarna Silhouettes of You en The Death of You & I. Bij die laatste gingen de registers even volle bak open, want het refrein is bijna een ordinaire schreeuwpartij. Een heerlijke schreeuwpartij, waar ook uit het publiek een steentje aan bijdroeg.
Het liedje daarna werd ook gedeeltelijk meegezongen door een deel van het publiek en achteraf besefte ik me dat dit gewoon een heerlijke, uptempo meezinger is. Als Isaac Gracie ooit wat bekender wordt en in grotere zalen of op festivals komt te spelen gaat Running on Empty gewoon een keiharde meezinger en publieksfavoriet worden. Mark my words.
Reverie kondigde Isaac toen aan als laatste liedje van de avond, maar 'daar viel misschien nog wel wat aan te doen' voegde hij er met een knipoog aan toe. Natúúrlijk kwam er daarna nog een toegift. Een toegift van Isaac en zijn akoestische gitaar, verder niets, verder niemand. Hij had vanavond zin om eens wat andere liedjes te spelen dan hij iedere avond doet, waardoor we het geluk hadden dat we een toegift van twee liedjes kregen: Hollow Crown en Last Words. Zeker geen favorieten van me, maar in zo'n intieme setting, in zo'n knus zaaltje en op een avond waarop ik al een indrukwekkend uur aan muziek achter de kiezen had kon ik er toch volop van genieten.

Wat een lang verhaal eigenlijk voor een optreden van maar vijf kwartier. Het is nog knap dat hij die tijd vol heeft gekregen, want hij heeft pas één album op zak dat hij in zijn geheel heeft gespeeld. Ik vond het een memorabele avond, zeker nadat ik nog een gesigneerde cd van hem heb weten te scoren. Iets in mij zegt dat dit wel eens de laatste keer kan zijn dat hij in zulke kleine zaaltjes speelt. Het grote succes is hem van harte gegund, want het is een onwijs sympathieke en zachtaardige kerel. Zijn talent zal een doorbraak in ieder geval niet in de weg zitten.

Gisteren Gezien in de kleine zaal van de Oosterpoort Groningen: Johan (uitverkocht)

Laat ik u meenemen door dit concert aan de hand van tien vragen:

1. Was het voorprogramma verrassend?
Ja. Dat was het wel. Maar helaas niet alleen in de positieve zin van het woord. Matteo Myderwyk speelde solo op een piano, met zijn rug naar het publiek, niet al te afwisselende en bij vlagen wel erg minimalistische stukken. Hoewel hij, toen hij ging praten wel iets aan sympathie won, hield het niet over wat mij betreft. Maar verrassend was het wel, een dergelijk voorprogramma bij een band als Johan.

2. Was het niet wat veel, twee 'comeback'concerten van Nederlandse bandjes in een dikke week?
Dat viel wel mee. Aangezien de ene (Klein Orkest op 11 mei), behalve dat 'Nederlandse comeback', eigenlijk helemaal verder niet te vergelijken was met die van gisteren. Er waren meer verschillen dan overeenkomsten.

3. Was het te merken dat ze lang niet meer samen gespeeld hadden?
Nee! Nu is de reünietour ook al even onderweg. Maar ze waren zeer goed op elkaar ingespeeld. Af en toe kwam het tot heerlijke instrumentale uitbarstingen, die zo intens waren dat je er heerlijk in op ging. Maar ook in de rustigere stukken klonk het vrijwel altijd als één heerlijke melodieuze band die heerlijke nummers maakte.

4. Zijn ze na zoveel jaren toch wat meer interactief geworden?
Nee. Ik had ze al eerder gezien enkele jaren geleden en ook toen viel op dat ze nu niet bepaald heel veel praten of contact zoeken met het publiek. Overigens vind ik het niet heel storend. Als je maar wel gewoon lekker staat te spelen en het wel wat uitstraalt en dat was prima in orde. Er leek echt wel sprake van speelplezier.

5. Was Jacob de Greeuw alleen maar loepzuiver qua zang?
Nee, dat niet. Maar dat neemt niet weg dat die uitglijders ook zijn charme hebben, vind ik. Voor alleen maar loepzuiver kun je net zo goed de plaat opzetten. Maar wat heeft deze man toch een fijn stemgeluid en hij kan prachtig zingen. In de weinige woorden die hij zei, viel het me overigens op hoe anders zijn gewone spreekstem is.

6. En de rest van de band, was die wat oké?
Zeker, een strak drummende drummer. Een geweldige gitarist, die geregeld er sterke stukken uitgooide. En ook de toetsenist en bassist kunnen spelen en het mooie bij deze band vind ik dat ze allemaal zo goed in dienst van het liedje spelen.

7. En de techniek, ook zonder problemen?
Niet helemaal. De lichtshow was prima, zonder heel bijzonder te zijn. Het geluid was ook prima in orde. Er sneuvelde wel ergens een versterker, wat tot enig oponthoud zorgde en een wat sip gezicht gaf bij de gitarist die constateerde dat het blijkbaar niet opgevallen was dat hij niet te horen was . Eerlijk gezegd had ik het ook niet opgemerkt en de enthousiaste reactie van het publiek na het betreffende nummer gaf inderdaad de indruk dat er weinig mensen in het publiek dat wel deden.

8. Was er ook nog een geslaagde cover?
Jazeker. It's Five O'Clock van Aphrodite's Child werd gespeeld. En zeker niet onverdienstelijk. Hoewel het tegen de grens van het vocale bereik van Jacob aan lag, was het instrumentale stuk zeer sterk! Knalde heerlijk uit de speakers.

9. Was de setlist in orde?
Wat mij betreft zeker! Kijk maar hier. De nummers die ik nog miste werden keurig in de toegift gespeeld. De nadruk lag logischerwijs op het nieuwe album en van Pergola werden ook meerdere nummers gespeeld, maar dat is natuurlijk ook een plaatje van een album. Van 4 werd slechts één nummer gespeeld, maar laat ik dat nu ook het minste album van hen vinden. Qua lengte vond ik het eigenlijk ook precies goed.

10. Dus, kunnen we al met al spreken van een zeer geslaagd en stiekem eigenlijk wel geweldig concert?
JA! (punt)

Gisteren in De Flint (Amersfoort): http://www.pinkproject.nl/

Voor wie het nog niet aan de naam afgeleid had: het gaat om Pink Floyd-nummers. Naar eigen zeggen één van de oudste tributebands (zo'n 25 jaar) en je kunt wel stellen dat zij op elkaar ingespeeld zijn. Openend met opvallend veel Momentary Lapse of Reason (Terminal Frost, The Dogs of War én Sorrow) beloofde het al een mooi avondje te worden, want als ze zelfs de middelmaat (voor PF-begrippen dan) met verve weten te brengen… Tussen dat drietal zat nog een puike versie van Shine On, overigens. Weeral in een strakke versie. Enige soort-van-minpuntje in de eerste set was Set the Controls for the Heart of the Sun. De eerste set eindigde met achtereenvolgens The Great Gig in the Sky (wat een dijk van een stem!), Money (wat een saxofonist!), Us and Them (wat een prachtig geluid in de zaal!) en Brain Damage/Eclipse (wat een album!).

Het tweede deel was zowaar nóg beter. Het begon met Pigs (Three Different Ones) waarin de gitaristen ruimschoots de gelegenheid kregen om te shinen (pun intended) en ook de zanger behoorlijk ‘on point’ was. Vervolgens de volledige Pompeii-versie van Echoes (hoogtepunt van de avond). Door alle stampende rock leek Wish You Were Here bijna een tussendoortje, maar ik zal eerlijk bekennen een traantje gelaten te hebben om mijn recent overleden opa…

Tot slot nog One of These Days (de zaal trilde uit zijn voegen door de magistrale bas) en een pulserende eindsolo van Comfortably Numb. Hoewel het eigenlijk slot nog was voor een Wall-medley met In the Flesh en het duo Happiest Days of Our Lives/Another Brick in the Wall.

Aanrader? Jazeker! En dit doet mij alleen nog maar meer verlangen naar een concert van de 'grotere' tributebands als Brit Floyd.

Wat. Een. Avond.

Jan Swerts met in het voorprogramma Anne Garner

Bij Johan viel mij het nieuwe materiaal niet bepaald mee, stak wat fletsjes af naast Pergola en co. Desondanks een goede show gezien.

Johnny fucking Marr in Tolhuis, Amsterdam noord.
Uitstekend nieuw materiaal en heerlijke versies van Bigmouth, het lichtje en How Soon Is Now?
En als uitsmijter Getting Away With It van Electronic.
Die jongen komt er wel

Groot Smiths fan hier. Gisteren ook Johnny Marr gezien. De man was in goede vorm, speelde zes Smiths nummers en is nog altijd geweldig op gitaar. Ik heb een paar jaar geleden Morrissey live gezien in de Tivoli Vredenburg. En ik blijf het gevoel houden dat ik twee toegetakelde helften van de Mona Lisa bekijk in twee verschillende musea. De heren hadden samen gewoon zoveel muzikale chemie en in hun eentje mist er gewoon iets. Maar ja het is nu meer dan dertig jaar na dato en ik gun beide heren het allerbeste.

Donderdagavond 24 mei was ik bij het concert van Massada in Hoofddorp samen met een collega van me die Molukse roots heeft. Hoewel ik uit symfo/metal hout gesneden ben hebben bepaalde Nederlandse bands toch een bepaalde must see waarde waarvan Massada er zeker één van is.
Er is een dubbelaar live CD/ DVD uitgebracht, Baronda, die gepromoot werd en in een pauze halverwege gesigneerd kon worden, een leuke geste van de heren.
Het hele podium stond vol inclusief drie achtergrondzangeressen en zoals dat gaat veel percussie en instrumentale stukken.
De zaal was lekker knus en het geluid was perfect zeker achterin waar ik mij bevond. De blues liefhebbers kwamen ook aan hun trekken met het nummer I'd rather go blind van Etta James, en Mobilea van Brainbox werd prachtig vertolkt door meestergitarist Rudy de Queljoe. De heren hadden er duidelijk zin in want het was na middernacht toen het concert werd afgesloten met het swingende Sageru en de dames en een enkele heer uit het publiek on stage mochten dansen met zanger Johnny.
De show werd ook gestolen door good old Nippy Noya de gelauwerde percussionist die hoewel de 70 gepasseerd nog steeds liet zien dat hij een van de beste percussionisten van Nederland is.
Voor de liefhebbers de tour is nog niet ten einde dus mocht het je aanspreken zeker gaan.

Gisteren gezien in de Stadsschouwburg Groningen, Her Majesty met Marrakesh Express

De vorige keer deed ik het in tien vragen, eens kijken of het nu lukt om het in één zin te doen.

Her Majesty, bestaande uit Jelle Paulusma, Bertolf, Bauke Bakker, Diederik Nomden en Dirk Schreuders, wiens stemgeluiden mooi bij elkaar pasten, brachten nummers van Crosby, Stills, Nash en Young en hun respectievelijke solocarrières, maar lieten daarbij Dejá Vu uit hun eerste programma links liggen, wat leidde tot een onverwachte maar positief verrassende setlist en vertelden ook nog eens onderhoudend over deze muziek en hun eigen 'rocksterren'bestaan en deden dit alles op zeer verdienstelijke wijzen, ach eigenlijk gewoon erg goed en bij vlagen wonderschoon, waarmee duidelijk is dat je deze heren moet gaan kijken als je de gelegenheid hebt!

Ook in Groningen maar dan in Vera: de double bill van gehypet en al voor BKS cs getekende beloftes Snail Mail en Mattiel. Beiden bandjes uit Amerika (Baltimore en Atlanta resp.), beiden met een jonge frontvrouw. Daar houden de vergelijkingen wmb op. Snail Mail opende het bal met redelijk fris klinkende '90s indie wat algauw verzandde in vervelende zaagindie die de band overigens aardig wist te brengen. Mattiel en haar übercoole Peaky Blinders gevolg gaven vervolgens een verschroeiende show (allereerst e gig in Europa) weg vol met pakkende garage soul. Zo'n podium-présence kom je weinig tegen:wát een strot, de afwezige blazers kleurde Mattiel Brown ook nog en passant met haar stem in. Dik 3 kwartier genoten van dit gezelschap dat ongetwijfeld hoge ogen gaat gooien bij de zomerfestivals.

Dit weekend ben ik naar beide dagen van London Calling festival in Paradiso geweest, de eerste keer voor mij. Beide dagen heb ik vooral de acts gezien die in de grote zaal speelde aangezien de kleine zaal bij aanvang van een optreden al helemaal vol stond. Wat daarom wel handig gevonden was om een groot scherm op te hangen in de grote zaal met de beelden en geluid van de optredens in de kleine zaal. Echter was dat vaak van korte duur leuk omdat wanneer eenmaal een band begon te soundchecken, het geluid een grote chaos werd.. Maar een plus voor het idee.

Vrijdag:
Allereerst moet ik even kwijt dat het geluid deze hele avond vrij matig stond afgesteld, bij vrijwel elk optreden stond het geluid wel erg luid.

Eerste act die ik zag was Boy Azooga. Jonge gasten uit Wales die nog niet helemaal zeker lijken wat hun sound nou precies moet worden. Het ene moment klinkt het vrij veilig, maar in bijvoorbeeld hun meest recente uitgebrachte single Jerry klinkt het juist weer iets vuiger met een lekkere gitaarriff.
Voldoende was het wel waard, maar ik heb niet het gevoel dat ze echt zullen doorbreken.

Volgende act was Findlay, een beetje poppy blues rock band uit Londen. Het klonk verder allemaal prima met een zangeres die aardig bij stem was.

Daarna een stukje gezien van stuiterbal Yungblud. Volgens mij waren hier de meeste mensen voor gekomen gezien de drukte en het feit dat er zo hier en daar aardig werd mee gedanst. Zelf kon ik vrij slecht tegen zijn enorme overacting en presentatie. Het ligt er allemaal zo bovenop dat het niet meer geloofwaardig is. Muzikaal is het niet eens zo slecht en zowaar soms zelfs vrij catchy (I Love You, Will You Marry Me).

Eerder vertrokken bij Yungblud om zo nog een plek te hebben in de kleine zaal voor City Calm Down. Als je wilt kan je genoeg muzikale referenties opnoemen bij deze band, maar een jarig 80 post-punk sound met de zang ala Matt Berninger komt als omschrijving denk ik redelijk in de buurt. Een sound waar ik al snel makkelijk en graag naar luister en het was ook een prima optreden. De vraag blijft echter of de nummers goed genoeg zijn om er als band uit te kunnen springen, ik heb er mijn twijfels over.

Husky Loops was vervolgens de luidste band van de avond. Volgens mij krijgen ze hier en daar al aardig wat aandacht, en terecht is dat ergens ook wel want er zitten een paar lekkere nummers tussen. Ik kreeg alleen nog niet helemaal door welke richting de band nou op wil, want het ging van post-punk naar noise rock en zelfs een beetje mathrock.

De laatste act van de vrijdag was Mattiel. Toevallig had ik haar debuutalbum afgelopen week even beluisterd en ik was daar best onder de indruk van. Soulvolle garage rock met een zangeres die een geweldig stem heeft. Echter kwam de zang er live helaas niet goed uit, mede door ook hier het harde geluid. Live is het ook een stukje energieker en harder dan op plaat.

Zaterdag:
Op zaterdag was het geluid bij alle optredens een heel stuk verbeterd ten opzichte van de vrijdag. Begonnen bij Loma, niet direct een act die je verwacht op London Calling maar het was en een fijn en relaxt begin. Mooie en sfeervolle muziek waarbij erg gelet werd op elk detail.

Daarna weer tijd voor een Engelse band met Flyte, maar daar hoef ik verder niks anders over te zeggen dan; saai.Now Now was een Britse electropop/indierock act dat ergens wel aardig klonk, maar toch ook vrij inwisselbaar. Daarnaast was de zangeres vrij matig. De iets stevigere nummers klonken het beste.

Van Snail Mail komen de singles al vrij regelmatig voorbij in mijn lijstjes met nieuwe muziek, en ze word al aardig opgepikt. Die singles klinken dan ook goed, mede door een goede backingband. Echter is een heel optreden net iets te veel van het goede en zijn sommige nummers een beetje inwisselbaar. Ik ben benieuwd of dat ook het geval gaat zijn voor haar debuutalbum die binnenkort uitkomt.

De laatste act was waar ik het meest naar uitkeek het hele weekend; Rolling Blackouts Coastal Fever. Vijf aussies die lekker zomerse surfpop/indierock spelen. Vergeleken met het studio materiaal klonk het live allemaal een stuk steviger. Dat kan voor live shows best fijn zijn, maar aan de andere kant was daardoor de dynamiek een beetje zoek en kwamen af en toe de lekkere gitaarlijntjes er niet helemaal mooi uit. Maar de keerzijde daarvan is wel dat het allemaal lekker energiek was en het nog meer uitnodigt tot mee dansen. Het viel me trouwens voor het eerst op dat er drie verschillende zangers zijn. Moest helaas iets eerder vertrekken om nog de laatste trein te halen, maar ik heb van ze genoten.

Geluid in Vera is gelukkig prima merk ik. Zowel bij Mattiel als net bij RBCF geen klachten, vocaal noch instrumentaal.

Bij RBCF had ik ook geen klachten over het geluid in het algemeen hoor. Ik denk eerder dat het de intentie van de band is geweest om de nummers live iets steviger en energieker te laten klinken/spelen.

Vrijdag 25 mei, London Calling 2018 #1, Paradiso, Amsterdam 3,75* voor het gehele festival
Dagticket € 15 excl. Dit jaar gratis met de Indiestadpas, dus voor het eerst in jaren weer eens op LC.

Het weekend liep iets anders dan gepland, omdat ik niet helemaal fit was o.a. door de hitte. Ik ging vooral voor BODEGA op zaterdag en in mindere mate voor Loma en Husky Loops op vrijdag. Dat was het plan.

Vrijdag 18:00 kleine zaal: zag nog net het laatste nummer van openingsact Rosborough, dit klonk wel energiek en interessant. Van diverse acts waarvan ik dacht dat die wel interessant waren heb ik wat nummers of een album van geluisterd maar niet van die openingsact. Vandaar dat ik die oversloeg.

18:30 Kleine zaal Melkbelly (3*) had ik wat nummers van gehoord die me bevielen. Helaas een wat vals zingende zangeres, naast dat klonk haar stem live ook minder mooi dan op de singles. Verder kwamen er snel vertragingen in de programmering doordat alle acts hun soundcheck moesten doen voorafgaand aan hun set. Het geluid in de kleine zaal klonk op vrijdag beter dan in de hoofdzaal ben ik eens met VladTheImpaler. Melkbelly had wel de meest fanatieke drummer, die elke maat helemaal vol speelde maar wel wat slordig was in de uitvoering. Petje af voor inzet / energie alleen klonk de snare niet mooi. De zangeres in red-neck tuinbroek speelde verder aardig gitaar maar aan haar stem live kon ik maar niet wennen.

19:00 grote zaal: Ook Boy Azooga (3*) viel tegen, deels door het geluid in de grote zaal maar vond het live gewoon minder interessant dan de singles.

Kleine zaal 19:30: Het Deense dames trio van Velvet Volume (4,25*) kende ik al langer maar ik vind hun wat nasale stemmen minder mooi en was niet van plan om hun set te gaan bekijken maar bleek achteraf visueel de meest leuke en die Garage Rock (light) werd retestrak gespeeld, deze meiden kunnen spelen! Veel interactie tussen de zangeres/gitariste en de bassiste/zangeres onderling en met de zaal maakte een heel aantrekkelijk optreden.

20:10 grote zaal: Hierna kwam Findlay (4*) die ik kende van een gratis optreden in de Melkweg Upstairs een jaar of wat geleden. Prima rockende band met zangeres met een typisch (Londens?) accent. Omdat het geluid in de grote zaal matig was kwam het niet goed over. Van de drummer die ik gezien heb waren er zeker 3 vrouw zo ook die van Findlay en deze was wat mij betreft de beste van wat ik gezien / gehoord heb van dichtbij. Ze heeft een gezicht (met die wenkbrauwen) die heel sterk aan van Siouxsie Sioux doen denken en bovendien keek ze ook zo serieus zoals Siouxsie dat vaak doet.

20:50 Frankie Cosmos op het scherm in de hoofdzaal gekeken want was toch niet mogelijk om in de volgepropte kleine zaal te komen. Album klinkt beter dan wat ik zag maar lastig te beoordelen als de rest van de grote zaal regelmatig het geluid overstemt. Muzikaal zat dit op de rand van wat ik kan waarderen. Haar/hun nieuwe album pas 2x beluisterd. Het wat ingetogen geluid leent zich misschien niet voor een festival?

21:25 grote zaal: Bij YUNGBLUD was het eigenlijk tijd om weg te gaan omdat ik door de hitte en vermoeidheid niet helemaal okay voelde. Gelukkig was het in de Paradiso eigenlijk best wel aangenaam, zelfs in de nok van de grote zaal waar de balkons voor de verandering wel open waren gesteld. De airco(?) werkte op zaterdag zelfs nog iets beter dan vrijdag. YUNGBLUD (3,75*) is inderdaad een stuiterbal die wat over-the-top is, maar wel aanstekelijk en soms ook catchy, prima vermaak voor de pubers die vlak voor het podium stonden. Ik had al een stukje geschreven hierover en bij het album gepost link het was leuker dan ik vooraf had gedacht. Sommige acts zijn 'fout' maar je gaat het waarderen omdat ze stug doorgaan met hun ding. ADHD Dance Punk. Maar hij leent van zoveel genres en bands dat het lastig te plaatsen is.

Had graag nog meer acts willen zien maar na 2 nummers City Calm Down vertrokken. Helaas geen Palm, noch zangeres Mattiel noch Husky Loops. Allen acts waarvan ik meer verwachtte dan de acts die ik wel gezien had. Toch wel genoeg vermaakt.

Dat dacht ik al meerdere keren gehoord te hebben ook bij andere concerten afgelopen maand in Paradiso, vooral in de grote zaal,
Heel erg jammer, want hard is echt niet beter. al heel snel gaan details dan verloren.
Het is niet te hopen dat dit het antwoord is van Paradiso, op het toenemend gebabbel aan de bar.

Zaterdag 26 mei, London Calling 2018 #1, Paradiso, Amsterdam 3,75* voor het gehele festival.

Zaterdag voelde ik me een stuk beter maar zag op tegen de lange dag die tot diep in de zondagmorgen duurde. Daarom de eerste twee openingsacts van de zaterdag overgeslagen. Kreeg nog wel een vol kwartier mee van Porridge Radio, ik meen met 3 zangeressen.

Grote zaal 19:00 Loma (uit Texas) was inderdaad een vreemde eend op dit festival met veel subtiliteit in hun grotendeels sfeervol rustige nummers. Vijf man op podium allen zittend met uitzondering van de zangeres. De gitarist en drummer deden ook vaak mee met achtergrondzang. De interactie tussen de nummers met de zaal was beperkt, onwennig en vooral onverstaanbaar. Pas in het slotnummer ging de zangeres uit haar dak en ging al zumba dansend over het podium rennen. Geweldig om te zien en een prachtig muzikaal energiek ontlading maar daar hadden ze er meer moeten hebben of opvoeren (4*).

Kleine zaal 20:00 Stella Donnelly (via een scherm in de grote zaal gezien) was een zeer charmante Australische singer-songwriter die zichzelf begeleiden op elektrische gitaar. De nummers waren goed te pruimen, maar de politiek correcte chatter ertussen was een stuk minder. Laat de nummers voor zichzelf spreken zou ik zeggen en bewaar de toespraken voor solo-optredens (3,5*).

Grote zaal 20:15 De heren van Flyte vielen door Beach Boys achtige samenzang goed op. Zonder die samenzang, van hun vieren, waren de nummers minder interessant (3,25*). Een leuke band voor vrouwen want de drummer en bassist hadden ook als model aan de slag gekund als ze dat niet al doen.

Kleine zaal 21:00 De erg jong ogende jongens van Boniface bekeek ik via het scherm in de grote zaal. Had hier weinig van verwacht, ten onrechte want het was vaak erg aanstekelijk en dansbaar (3,5*). Ze hebben pas 3 nummers uitgebracht maar speelde dus wel al een half uurtje vol.

Grote zaal 21:30 Now, Now heeft net een (comeback) album uit en die bevalt me steeds meer al heb ik die nog maar 3x beluisterd. Een zangeres met rose haar wiens stem live minder indruk maakt dan op het album, er zitten nummers bij met midtempo R&B maar het is net niet aanstekelijk genoeg. Op het album komt het beter uit de verf. Wel hebben ze wat leuke danspasjes ingestudeerd en hebben ze dus wat show elementen aan hun act toegevoegd. De hele lage bas-synth dreunde af en toe wel alles los in de zaal. 3,75*

Kleine zaal 22:10 Snapped Ankles waren visueel de meest extravagante act van de avond, bekijk hun foto maar op bandcamp! "AGRROcultural PUNKTRONICA From AnaLOGe Dendrophilia Mediators" aldus die pagina. Goed dansbaar met Tribal invloeden. 3,5*

Grote zaal 22:50 Ook de jong ogende zangeres van Snail Mail klonk live helaas minder interessant dan op de paar nummers die ik vooraf had beluisterd. Vooral de wat kille en zelfs vals scherpe stem van deze zangeres was slecht te verteren (3*)

Kleine zaal 23:30 Het was al bijna middernacht toen dan eindelijk BODEGA op het podium stond. Ik had op tijd plek gezocht vooraan bij het podium om dit niet te missen en zij maakte mijn verwachtingen helemaal waar. Wel moeten we eerst 15 minuten soundcheck trotseren maar dat was een kleine prijs om te betalen voor wat volgde. Want dit was de beste act van LC wat mij betreft en wat jammer dat ze in de kleine zaal stonden.

Ze hebben pas 3 singles uit (Can't Knock the Hustle - YouTube, Jack in Titanic, How Did This Happen!?) en volgende week komt hun debuut uit die geproduceerd is door een lid van Parquet Courts en wat mij betreft aanstekelijker dan die act. Hun nummers hebben een PUNK atitude en lijken geïnspireerd door post-punk acts van rond 1980 met iets van New Wave maar zonder synths. Twee gitaristen, een bassiste, een zangeres / percussionist en een drumster die net als Mimi Parker van Low al staande drumt op een miniset van Tom en Snare en een cimbaal.

Tijdens het eerste nummer duwt de tweede gitarist zijn instrument bijna in de neus van een bezoeker/ fotograaf op de eerste rij Hij speelt al tollend op zijn benen net als Wilko Johnson van Dr. Feelgood en zal ook een paar keer de zaal in duiken om tussen het publiek in de moshpit al spelend mee te hossen. De bassiste lijkt met haar kortgeknipte kop en hotpants een beetje op Jane Wiedlin van all-girl-band The Go-Go's. Zij is de enige in de band die iets wat stoïcijns kijkt en bijna niet beweegt. Allen spelen ze zeer strak, te strak voor PUNK. De rest van de band dans/springt/beweegt met het ritme mee. De leadzanger/gitarist is daarbij wel beperkt door zijn microfoon, maar af en toe laat hij de gitaar staan en zingt met microfoon in de hand. Overwegend korte nummers met uitzondering van de lang uitgesponnen afsluiter van bijna 15 minuten. Geweldig!!

Hierna naar huis, want alles wat zou volgen kon alleen maar tegenvallen. Geen Warmduscher, Moaning of Rolling Blackouts Coastal Fever alhoewel ik vermoed dat daar 1 of 2 interessante acts tussen zaten. Het was gewoon een beetje veel voor één dag en had geen zin om 9 uurtjes in de Paradiso te verblijven, hoe mooi de poptempel ook moge zijn.

Gisteren naar Katy Perry in de Ziggo Dome geweest.

Was erg leuk, heel veel show elementen, wisselende decors en props. Misschien meer een theaterspektakel, dan een popconcert.

Opvallend matig geluid, zo erg dat je eigenlijk niet kon waarnemen, of ze nou echt goed, of slecht stond te zingen. Vaak was het een brei aan geluid. Geen idee of de Ziggo Dome wat dat betreft een goede, of slechte reputatie heeft? Ik was er nog nooit geweest, vond het er ook relatief klein, had het groter verwacht.

Ze had er in ieder geval veel zin in, maakte veel contact met het publiek en leek redelijk ontspannen (lachte hier en daar spontaan) en maakte zich er niet makkelijk vanaf. Geen routine en blasé houding te bespeuren.

In zo'n twee uur 21 songs waarvan maar liefst 10 van haar nieuwe album. Dat vond ik op zich al erg goed, ik ben gewend dat bekende namen het meestal houden op hooguit vijf nieuwe songs en dan vaak nog de bekende singles, dat waren er nu hooguit drie, de rest bestond uit vrij onbekende album tracks. Goed zo, Katy!

Uiteraard deed zo ook praktisch al haar hits zoals Dark Horse, Teenage Dream, Hot 'n' cold, I kissed a girl, Part of Me en Roar.

Erg leuk en had het niet willen missen.

Gisteren Car Seat Headrest gezien in Paradiso. Nog niet helemaal uitverkocht maar behoorlijk vol.
Het is al weer een tijdje geleden dat ik ze zag tijdens een sessie tijdens Le Guess Who festival.

Met name de lange uitgesponnen nummers waren goed op een paar rust puntjes na.

likeahurricane er werden gisteren zeker 40-50 kaartjes voor dat concert 'gedumpt' op TicketSwap de vorige keer dat ze hier waren was dat ook al zo en toen kon ik spotgoedkoop er bij zijn. Dit keer overgeslagen.

Zag vandaag dat ze half november terug komen en Utrecht aan doen.

Anna von Hausswolff gaf gisteren een dijk van een optreden in de kleine AB Club in Brussel. Ze speelde Dead Magic integraal en nog een tweetal nummers van haar vorige album. De zware doomgitaren komen live een pak beter tot hun recht dan op plaat. Anna zelf - bijna verstopt achter haar klavier achteraan op het podium - zingt ronduit geweldig. Ik vond persoonlijk dat het volume wel wat te hoog stond.

Leuke uitsmijter: tijdens encore Gösta wandelde Anna door het publiek. Gek en een beetje awkward wanneer ze plots op nog geen halve meter afstand staat te zingen.

Anna von Hausswolff Concert Setlist at Ancienne Belgique Club, Brussels on May 28, 2018 | setlist.fm

Ok, als ze een andere setlist spelen is Utrecht ook wel interessant.
Beneden was het volledig vol, bovenste ring was nog redelijk wat plaats. Het was dit keer zeker de moeite waard. Zeker omdat het voorprogramma nu ook in de band mee speelden. Het voorprogramma was ook al vermakelijk.

Gisteravond in de Oosterpoort, Groningen: Camel!

De eerste van 6 concerten in Nederland deze tour die in het teken staat van een integrale "Moonmadness" uitvoering. Dit album had ik samen met "Mirage" op een That's cassettebandje en heb ik toen ik een jaar of 16/17 was eindeloos vaak gedraaid (ging soms dagenlang m'n walkman niet uit). Een van m'n all-time favoriete albums dus!

Sinds 2016 heeft Camel weer een nieuwe toetsenist. Peter Jones heeft een nogal vreemde keyboard setup. Deze bestaat uit slechts 2 instrumenten: Een Yamaha digitale home piano en een Technics home keyboard. Ik gebruik het woord "home" omdat beide instrumenten ingebouwde speakers hebben en ik die meer associeer met een bruiloft-bandje, dan met een progressive rock act.. Ik wist echter van de in 2016 in Japan opgenomen DVD "Ichigo Ichie" dat deze man met z'n twee "simpele" keyboardjes de sterren van de hemel speelt. Buiten dat speelt hij behoorlijk getrouw aan de originele (Bardens) partijen en durf ik na 1 show al te zeggen dat deze versie van Camel het dichtst bij de feel en sound van de originele (en mijn favoriete) bezetting komt, want sinds de retirement-sucks-tour die in het teken stond van een integrale "Snow Goose" is ook drummer Denis Clement veel beter gaan luisteren naar de subtiele drumpartijen van Andy Ward.
Daarbij is Jones ook nog eens een geweldige zanger en dat geeft verschillende songs een positieve boost.

Het lijkt of (bijna) elke Camel tour geplaagd wordt door ongeluk. Een paar dagen geleden tijdens de laatste Israelische show heeft Latimer het concert moeten inkorten wegens (wat later in het ziekenhuis bleek) een lichte hernia. Doktersadvies: Je kunt doorgaan met de tour, maar moet wel gaan zitten. En zo was het gisteravond alleen Colin (Bass) nog die op het podium staat.

Fantastisch concert met een zeer strakke band en een zeer gedetailleerd geluid. Ik zat op de voorste rij precies voor Latimer en de geluid balans was geweldig. Ook een perfect zicht op z'n fenomenale spel en emotionele gezichtsuitdrukkingen.

Vanavond in Alkmaar!

Klinkt goed. Maar was Colin Bass een beetje bij stem? Dat was tijdens de Snow Goose tour (allicht tijdens de tweede helft van de bijbehorende concerten dan) toch wel een dissonant.

een standaard zin in elke live recensie van haar. Het houdt mij voorlopig nog tegen om eens een concert van haar te bezoeken.

Colin was redelijk goed bij stem. Kan niet meer zo hoog, maar die partijen worden meest door de toetsenist gezongen. Ga jij nog naar een concert deze tour?