Heeft Ray Wilson al een goede gitarist?

Ow fuck 2014, ik dacht november 2013

Daar heb ik nog geen seconde over na hoeven denken ...

Snap ik, hij begon met muziek maken na de jaren 90 en dan houdt het al snel op heh...

Like

Niet helemaal, hij was zelf ook een geniaal violist, die zijn vioolconcerten vooral voor zichzelf schreef om goeie sier te maken.
Maar wat het verkleden betreft kan ik wel met je meevoelen.

Gisteren naar Karnivool geweest in de Melkweg. Hier heb ik er iets over geschreven.

Voor het eerst Goldfrapp gezien (Paradiso) en dat was smullen. Zeer gemengd publiek. Omdat ik veel nummers van het ingetogen laatste album verwachtte, had ik mijn best gedaan een stoel te bemachtigen. Maar toen het uiteindelijk uitliep op een alternatief discofeestje was het lastig stil te blijven zitten. Ik weet niet zeker of iedereen de oude hits (zoals Ooh La la, Strict Machine, Ride A White Horse) kon waarderen, maar het stond als een huis. Ik dacht altijd dat Alisons zangkunst erg leunde op electrotechniek, maar ze kan echt geweldig zingen. Yummie.

Zaterdagavond in londen , Hammersmith Apollo, Paul Weller gezien.
De rustige nummers had hij thuis gelaten, komt ook door het feit dat de
engelsen er niet op losgaan. Wel jammer dat hij bijna de zelfde setlist
had als vorig jaar in de melkweg, ook dezelfde band .

Israel Nash Gripka in Luxor Live.

De vierde keer alweer. Achteraf heb ik een beetje spijt dat ik ben gegaan. Ik was fysiek niet goed in orde. Daarom had ik moeite om mijn concentratie erbij te houden en na een uur moest ik echt gaan zitten. Het geluid stond op een gegeven moment ook belachelijk hard en toen begon alles, ondanks de pijnstiller, weer pijn te doen.

Dat neemt niet weg dat er goed gespeeld werd en dat Gripka een goede live zanger is. Desondanks vond ik het wel jammer dat het nieuwe album integraal werd gespeeld. Dat maakte de show een beetje voorspelbaar. De psychedelische klanken werden uitvergroot, maar al met al komt de plaat live minder goed tot zijn recht. De productie doet een hoop en de close-harmony is op plaat wat sterker. Live wordt het wat gelikter.

Wel vet dat Gripka nu een Gretsch White Falcon heeft. Wat een droomgitaar.

4* valt toch tegen als het op plaat 4,5* is.

Deafheaven @ 013, Tilburg

Eindelijk was daar het moment. Na 53 luisterbeurten van Sunbather ging ik ze eindelijk live zien. Er waren twee primeuren: de eerste keer Deafheaven en de eerste meeting met leden van MusicMeter. Bardt1980 en Lukas waren namelijk ook aanwezig en dat was erg gezellig. Het concert vond plaats in Stage01, het kleinste zaaltje van de 013. Hele aangename sfeer, zo met 150 man.

Het voorprogramma (Aderlating) was helemaal niks voor mij. Noise met wat black metalinvloeden, dat leek eeuwig te duren. Maar Deafheaven was fantastisch. Het album Sunbather werd er compleet doorheen gejast met als toegift Unrequited van Roads To Judah. De zanger is een waar frontman, een echt showmannetje dat zich voor 400 procent geeft. Ook de drummer speelde als een bezetene op een hele simpele drumkit. De band speelde retestrak en het geluid was heel goed. Ik heb er echt van genoten.

Volgens mij doen ze dat expres, voorprogramma's die er maar weinig van bakken. Ik had dat vorige week bij Deep Purple ook, met een Zeeuwse hardrockband die niet wist welke kant ze op gingen.

Het zou wel eens de bedoeling kunnen zijn dat het een verademing is als de hoofdact begint!

Splashh, Rotown Rotterdam, 24 oktober 2013

Soms heb je gewoon de behoefte aan jonge, frisse muziek, zonder al teveel pretenties, rechttoe-rechtaan. En dan sta je ineens in het knusse Rotown te kijken naar vier jonge knapen uit Nieuw-Zeeland, Australië en Engeland, die samen Splashh vormen. Heerlijke noisy pop, diverse associaties: van de Pixies tot My Bloody Valentine en van de Strokes tot Tame Impala. Na afloop willen ze dolgraag je cd'tje signeren en bedanken ze je dat je bent komen kijken.

Camel in Limbourg, Belgie. Fantastisch concert (as always). Geweldig om Latimer weer vol overgave te zien spelen. Vanavond Groningen!

Aderlating is nochtans een heel gerenommeerde act, dus die conclusie kwam wat te vroeg Maar de muziek is wel zo speciaal dat het normaal is dat een hoop mensen het niet trekken.

Klopt, Aderlating (Mories, ook van Gnaw Their Tongues) staat hoog aangeschreven. Maar het was gewoon helemaal mijn ding niet. En velen met mij die zeer verveeld om zich heen keken.

Gisteren naar John Mayer in de HMH geweest. Top artiest. Erg vermaakt bij het concert waarbij hij leuke interactie maakte met het publiek en het publiek eigenhandig vroeg om een encore van "Dear Marie" die hij ook gaf. Voorprogramma was ook top in vorm van Gabrielle Aplin.

Net Camel in de Oosterpoort, Groningen gezien. Fans ontmoet van over de hele wereld. Er waren Russen, Argentijnen, Amerikanen, Japanners en ook half Europa was vertegenwoordigd. Wederom een fantastische show. Drummer Dennis Clement doet het fantastisch. Blijft in de oude songs heel dicht bij de originele Andy Ward partijen en is 1 brok energie en enthousiasme. Speelt ook nog eens prachtig fretless bas. Latimer toverde als vanouds de mooiste tonen uit z'n gitaar en is echt master van de sustain. Elke noot wordt niet alleen gespeeld door z'n handen, maar z'n hele lichaam. Ik ken geen enkele andere muzikant die zo opgaat in z'n spel en dat zo uit. Prachtig om te horen en indrukwekkend om te zien. Die man is helemaal gesloopt na zo'n optreden, maar neemt daarna toch elke keer de moeite om het publiek te woord te staan.

Morgen Amsterdam.

Ben erg benieuwd...

Popronde Venlo:

Lieve Bertha
Amber Arcades
Kodiaks
Emil Landman
Suit and Tie Johns
Christopher Green
Bells of Youth
Neighbour Neighbour
Girlbeard

Gisteren show van Sebadoh in de Tivoli de Helling gezien, ze waren lekker op dreef

Sebadoh in Tivoli de Helling. Ik kan mijn recensie van twee jaar terug bijna copy-pasten (aangevuld met de beste nummers van de nieuwe plaat) maar het was weer helemaal gewelidig. LP gescoord en laten signeren door Lou Barlow en nog ff gekletst met Cygnus. Vandit concert werd ik blij!

Gisteren naar Miles Kane geweest, was wel oké.
Het voorprogramma Soulsister Dance Revolution was verschrikkelijk.

Het was een cadeau voor een vriend, hij vond het een van de beste/leukste concerten die hij ooit had gezien. Daar draaide het om

En gisteren dus Camel in Amsterdam!

Eerst even wat mopperen over de logistiek. Beginnende zaaltjes onderschatten wellicht het feit dat mensen globaal op hetzelfde moment aankomen. Er stond derhalve een rij voor de ingang die op het Leidseplein begon. Ook de barbediening was met drie man niet bepaald toegerust op een uitverkochte Rabozaal. De naam van dit theater: de Melkweg.

Enfin, de muziek, De eerste helft was een integrale Snow Goose. Op een of andere manier had ik verwacht dat dat de tweede helft zou worden, waardoor de eerste klanken van The Great Marsh toch nog als verrassing kwamen. Het mag gezegd: het was fantastisch! De klassieke status van het album behoeft weinig toelichting, maar de live-vertolking was een nog veel intensere belevenis.

De tweede helft begon met een viertal te verwachten nummers uit de klassieke periode (een half-akoestische Never Let Go, twee stukken van Moonmadness en de geïsoleerde klassieker Echoes) en toen... tja... toen kwam de klad er wat mij betreft een beetje in. De vier beste post-klassieke albums zijn wat mij betreft Nude, Stationary Traveller, Dust and Dreams en Rajaz en deze werden alle vier straal genegeerd. Daarentegen werden we getrakteerd op twee nummers elk van betrekkelijk flauwe platen als Harbour of Tears en A Nod and a Wink. Toegegeven: die laatste is het enige album dat min of meer in de huidige lineup gemaakt is, dus daarvoor zijn ze geëxcuseerd. Ook pakten sommige 'mindere' nummers in een live-setting verrassend goed uit (Wait).

Tamelijk-oudgediende Colin Bass mocht een groot deel van de zang voor zijn rekening nemen. Hoewel hij dat zeker niet onverdienstelijk deed, genoten de momenten dat Latimer zelf mocht zingen toch mijn voorkeur. De momenten dat ze samen zongen waren dan weer de ultieme vocale kippenvelmomenten, die in de finale zelfs een verder vrij zoet nummer als For Today naar de goede kant deden overhellen.

Lady Fantasy in de toegift voldeed aan de verwachtingen. En de uitvoering ervan ook.

Ondanks enkele zeurpuntjes zeer blij dat ik Camel live toch nog een keer heb mogen meemaken!

Eens met itchy! Mooi concert waarin de nummers live een tandje harder en rauwer werden gespeeld en waarin de verdeling van de set in blokjes nummers van Loewenstein en Barlow voor een mooie afwisseling zorgde. Ook ik heb een door Barlow gesigneerd exemplaar van Defend Yourself gescoord.

En toen ging ik zaterdag naar Camel in de Melkweg. Dat ik deze band nog live heb mogen zien had ik nooit gedacht. Want frontman Andrew Latimer was lange tijd ernstig ziek en het leek er niet op dat hij ooit nog op het podium zou staan. Maar anno 2013 is Latimer geheel hersteld en speelt Camel een uitgebreide Europese toer.

Vooraf was ik wel lichtelijk bezorgd over hoe Latimer na zijn ziekte op het podium zou staan. Die zorg bleek geheel onterecht. Latimer speelde gitaar als vanouds, waarbij zijn mimiek verraadde dat hij geheel in zijn muziek opging en het plezier spatte er vanaf. Zingen, dat ging Latimer niet zo goed meer af, maar gezien de situatie waarin de man nog maar kort geleden verkeerde, kunnen we hem dat niet kwalijk nemen.

Wie ook niet goed zong, was bassist Colin Bass, en hem kunnen we dat wel kwalijk nemen. Camel begon de show met een integrale uitvoering van The Snow Goose, een instrumentale plaat, en gezien de vocale prestaties was dat een juiste keuze. Het tweede deel van het concert begon nog veelbelovend met Never Let Go en Song Within a Song, maar daarna nam Bass volkomen misplaatst de rol van frontman van Latimer over en met een belabberde vocale prestatie zette hij een valse noot neer op dit concert, dat ik tot dan toe verrassend goed vond.

Dieptepunt was een tenenkrommende versie van Fox Hill tegen het einde van het tweede deel in de set. Waarom zulke nummers spelen, zonder dat je ze nog kunt zingen, terwijl je schitterende instrumentale nummers als Ice en Stationary Traveller in je repertoire hebt? Gelukkig maakte Lady Fantasy in de toegift nog wat goed. Achteraf was ik zelfs blij dat er geen nummers van mijn favoriete album Nude gespeeld werden. Schitterende en door vocalen gedragen nummers als City Life en Drafted zouden waarschijnlijk volkomen verkracht zijn door Bass.

Je bent streng voor Bass, Frank. Waar hij mij eigenlijk het meest opviel was bij het begin van Watching the Bobbins, waar hij een octaaf of twee boven het origineel ging zitten. Maar misschien is in zo'n geval een nieuwe interpretatie nog te verkiezen boven het proberen Latimer zo goed mogelijk te imiteren (en daar allicht toch niet in slagen). Verder stak met name de techniek ook wel eens wat tegen. Als hij op momenten niet boven de muziek uitkwam, lijkt me dat toch eerder de geluidsman aan te rekenen. En die boxen die af en toe stoorden zijn ook vrij onvergeeflijk.

Dat gezegd zijnd... ik geloof dat ik het ook niet zo erg vind dat er geen Drafted voorbij kwam. Die ging op een van de livealbums van jaren (decennia?) geleden ook al aardig de mist in,

Volgens mij zag ik je voor aanvang van het concert even vanuit een ooghoek op de gang. Ging te snel om even gedag te zeggen helaas.

Sebadoh in Doornroosje. Lekkere stevige set, waarbij ik de nummers met Jason Loewenstein op gitaar net iets knallender vond. Lou vertelde dat hij hier al vanaf 1987 heeft gespeeld en dat dit de laatste keer op deze locatie zou zijn (Doornroosje krijgt nieuwbouw in het centrum van Nijmegen). Ook gaf hij toe dat ze hier ook wel eens heel beroerd hebben gespeeld (onder invloed van soft drugs) en dat sommige optredens wel okay (middelmatig) waren. Gisteravond hadden ze er iig zin in. Tijdens de set had Lou problemen met gitaar en werd Licence To Confuse en Ocean enkel met drum en bas gespeeld. De gitaarpartijen op bas klonken erg vet. Ride the Darker Wave werd voor het eerst gespeeld met drummer Bob D'Amice. Leuk om te zien hoe vooraf eea nog werd afgestemd wat betreft de maten. Ook ik werd blij van dit optreden en na afloop de cd van Defend Yourself gekocht en laten signeren door Lou.

Latimer en Bass zingen al jaren niet denderend. Ook op die dvd The Opening Farewell. Instrumentaal is dat ijzersterk, maar elke keer als ze hun mond opentrekken...

Dat viel me inderdaad ook op: zijn zang stond af en toe wel erg zacht ten opzichte van de rest. Ik had verder geen echte problemen met de zang van Bass: het is allemaal zeker niet geweldig maar ik heb me er niet aan gestoord (en zo goed zingt Latimer inderdaad ook niet).

De setlist was inderdaad wel wat verrassend af en toe en het zouden niet altijd direct mijn keuzes geweest zijn maar zeker For Today ging er goed in. Snow Goose was fenomenaal, heb ik zoveel intenser beleefd dan van plaat en ook Lady Fantasy was een prachtige afsluiter.

Verder eens met Casartelli over de (onbegrijpelijk) matige logistiek in de Melkweg. Wel een mooie zaal verder met goed geluid (allemaal ook niet zo hard, heb mijn doppen niet eens in gedaan).

Camel live zien stond hoog op mijn wensenlijst en ik ben blij dat het ervan gekomen is. Het was een mooie ervaring.

Gister naar Fleetwood Mac geweest, ondanks de vertraging wegens de technische problemen was het een zeer geslaagd concert. Ze speelde wel vier nummers minder dan op de meeste concerten in Europa maar dat mocht de pret niet drukken.
Het was een emotioneel concert en later bleek wel dat dit mede kwam doordat er kanker is geconstateerd bij de bassist John McVie.

Mijn concertverslag