Opmerkelijk dat je dan toch nog makkelijk 5* kwijt kunt aan een optreden. Dat blasé is denk ik niet gek. Zo voel ik het zelf niet, maar het enthousiasme en de spanning die ik bij mijn eerste concerten voelde heb ik nu meestal ook niet meer. Toen vond ik het nog enorm bijzonder om mijn muzikale helden te zien, nu ben ik wat nuchterder.

Helemaal weggeblazen word ik ook niet snel meer, maar ik kan wel gewoon erg genieten van een leuke band. Zeker als ik een paar maanden geen concerten gezien heb.

Heb trouwens hetzelfde met de Pumpkins, maar dan op Torhout 97 en Pinkpop 98. Ik denk niet de beste optredens, maar toch ging ik er enorm in op.

Dat zijn de concerten die me dan echt nog wat doen denk ik. Misschien vertekenend maar ik vind beoordelingen op concerten plakken sowieso erg moeilijk. Ik geniet toch wel alleen telkens anders.

Een dubbele review

Maandag naar Arcade Fire in Ahoy.

Om maar met de deur in huis te vallen, dat was toch wel een tegenvaller. Het grote aantal springende artiesten op het podium kan niet verhullen dat het muzikaal allemaal zeer weinig om het lijf heeft. Dat ze constant van instrument wisselde, versterkte mijn gevoel dat het allemaal zeer gewoontes was.

Ik geloof graag dat het een hele leuke band is als je op een zonnig festival zonder enige verwachting een of andere tent binnen loopt, maar voor een show in een (half vol) Ahoy kwamen ze gewoon te kort. Ze deden me vooral denken aan van die party bands die ik in het verleden regelmatig inhuurden voor bedrijfsfeesten die ik produceerde. Vooral Band of Glory, een band van een tiental Nederlandse sessiemuzikanten die het leuk vonden om eens in de zoveel tijd glitterpruiken, zonnebrillen en berenvellen op te zetten en met veel energie een setlist vol soul-, en party classics ten gehore brachten, kwam regelmatig bij mij op. Leuk, voor een feestje, meer niet. Snap de hele hype rondom de band dan ook allerminst. Er zat niemand bij met ook maar een greintje charisma en wat had die ene dame toch een vervelende stem. Waarschijnlijk leuk voor het publiek dat ook naar Vrienden van de Amstel Live en de Toppers gaat.

Een 6je, want er zaten ook best wel leuke stukken tussen en ze deden wel hun best.

Gister naar Pearl Jam in de Ziggo Dome.

Zag ze daar zo'n 10 jaar geleden voor het eerst. De Ziggo Dome was toen net open en het geluid was nog erg matig. Ook Vedder had toen meer interesse in zijn fles wijn en kruk, dan in het publiek. Was redelijk 'underwelmed'.

Maar hoe anders was dat gister. De band had er duidelijk lol in en rockte er ruim 2,5 uur op los. In de eerste twee songs zat al meer Muziek, dan in het hele concert van Arcade Fire. Het werd een van de meest memorabele avonden die ik in de Ziggo Dome heb beleefd en Vedder en Co maakten hun naam en faam als legendarische rockartiesten meer dan waar. Veel interactie met het publiek, Verder was fantastisch bij stem en een geweldig kwartet van Ten als toegift. Na een briljante vertoning van Alive ging het zaallicht aan, maar waar andere groepen eindigen met alle toeters en bellen die de lichtset te beiden heeft, speelde Pearl Jam nog twee nummers met het volledige zaallicht aan. En het was net zo sterk als al het voorafgaande. Deze muzikale grootheden hebben helemaal geen poespas nodig. Music is the best!

Een 10!

Goed om te weten dat ik fan ben van de Toppers.

Ook ik was gisteren naar Pearl Jam in de Ziggo Dome en ben het helemaal met Reinbo eens. Ook ik geef dit concert een dikke vette 10!

Ik had een armbandje van de fanclub om, waardoor ik eerder naar binnen mocht en helemaal vooraan stond. En dat bij dit concert. Pearl Jam speelt altijd goed, vaak erg goed en soms echt super. En dat was gisteren. Wat een beleving bij de mannen, ze gaven echt alles. Dat sloeg bij openers Release (van Ten), Present Tense, Animal & Last Exit al gelijk over naar het publiek en zo werd de band naar grote hoogten opgestuwd.

Voor een 10 heb je ook nog een fantastische setlist nodig en die was om van te smullen. Zes nummers van Ten, 3 van VS. en veel favorieten van mij van de andere albums. Even Flow met extra solo's was ongelooflijk, de nieuwe (!) single Can't Deny Me was erg mooi, net als verderop Just Breathe, en de afsluiters van de gewone set waren briljant: State of Love and Trust, Do the Evolution & Porch.
Toen kwam nog de onvoorstelbaar sterke toegift met 9 songs, ook Once, Black, Rearviewmirror & Alive. Ik heb Black & Alive nog nooit zo goed horen spelen en dit was toch mijn 7e Pearl Jam concert. Eén van mijn beste concerten ooit.

Dit is de complete setlist:
Pearl Jam Concert Setlist at Ziggo Dome, Amsterdam on June 13, 2018 | setlist.fm

Terwijl iedereen het heeft over die zalen vullers van ahoy en ziggo, hier een verslag over Whisky Myers in de kleine zaal van Doornroosje. De zaal was goed gevuld. Had ik niet verwacht.

Band uit Texas, dus Amerikaanse tijden, precies omj half negen beginnen, en dan rond de klok van tien eindigen.

Cd´s van WM zijn bijna niet te krijgen in nederland, gelukkig via via de laatste ( MUD) een paar keer beluisterd. De band had enkele dagen hiervoor op Download GB gestaan, zodat het leek dat ze de eerste paar nummers moesten wennen aan zo zaaltje. Maar toen ze eenmaal op stoom waren, de nummers ( vooral die van MUD) werden met overtuiging gespeeld. Soms had ik het idee dat de zanger een soort jonge uitvoering van de zanger van Bon Jovi was, ook omdat hij zo klein was . Maar de muziek knalde van het podium. Na een cover jumping jack flash was het abrupt voorbij. Ach dat toneelstukje kennen we nu wel....
BIJ het tafeltje achterin hadden de gelukkig de rest van de cd's , voor 10 euro per stuk.
Jammer dat waylon er niet was, had ie kunnen zien hoe het echt moet .

Graag zou ik mijn verslag van het Arcade Fire concert van afgelopen maandavond nog met jullie willen delen

11/06/2018 15:10 Rotterdam Ahoy, de laatste tourbus van de band Arcade Fire sluit aan bij de drie andere grote tourbussen. De band neemt een grote crew mee en een hoop vrachtwagens voor het bij behorende apparatuur. Ondertussen ziet het erop het Ahoy plein er nog erg rustig uit met fans. Aansluitend bij de drie Arena deuren waar maar een handjevol diehard fans zitten te wachten tot de opening van het gebouw. Opmerkelijk is het dat dit merendeels buitenlandse fans zijn, zo ook wel tour buddies genoemd. Enthousiast sluit ik aan bij een klein groepje, waar we voor de eerst volgende uurtjes wat leuke gespreken voeren. De drukte lijkt pas te komen rond zes uur, waar nu wat meer Nederlandse fans zich aansluiten. Is het de maandag wat onze fans tegen houd vroeg te komen, het werk waar men niet onder uit kan komen? Of zijn de Nederlandse fans massaal naar Antwerpen afgereisd afgelopen februari. Ahoy is in ieder geval nog niet uitverkocht (ook al scheelt het niet veel), daar en tegen is de Arena wel uitverkocht. De eerste fans rennen in ieder geval al door de Ahoy heen als eenmaal de deuren open gaan. Langzaam stroomt het voller in het grote Ahoy. Als eenmaal de aanvangstijd van het voorprogramma wat dichterbij komt zit de Arena al goed vol.

Het begin van de avond

Als eenmaal het licht uit gaat volgt daar de band van Naaz op het podium. Naaz treed het podium op met volle zelfvertrouwen. Zonder problemen zet zij haar show enthousiast neer en probeert daar het grote publiek in mee te krijgen. Wellicht is het niet een toepasselijk voorprogramma geweest, maar alsnog wel een prima optreden. Terwijl alle instrumenten verwisselt worden, wordt het publiek ondertussen vermaakt met enkele Everything Now promotie filmpjes. Deze werden geprogrammeerd op het grote scherm wat tevens goed beeld zou geven van het concert voor de mensen achter in de zaal en op de tribunes. Grappig is het wel en ondertussen houd het iedereen in spanning voor wat komen gaat.

De start van Arcade Fire

Als eenmaal het licht uitgaat en de intro ‘A Fifth of Beethoven’ door de zaal heen klinkt wordt de band aangekondigd door de luidsprekers. Schijnwerpers schijnen door de zaal, alle ogen zijn gericht op de lichten. Want op dat moment verschijnt Arcade Fire. Alle bandleden lopen door het publiek heen richting het podium, waarvan Win Butler nog even rennend een handjeklap doet met de voorste rij. De band is uitbundig, zit vol energie en geeft meteen al een goede enthousiaste indruk achter bij het publiek. Dit al helemaal als de set begint met titelsong ‘Everything Now’ het publiek weet hier automatisch al in mee te zingen. Daarmee is het feest al in volle gang gestart. Niks is te gek, zo blijkt als Win al meteen een stap zet van podium naar het publiek op de eerste rij. Zijn gitaar gaat nog even volop de lucht in net als zijn flesje water wat in het publiek wordt gegooid. Als tweede track wordt helaas al snel ‘Rebellion (Lies)’ ingezet. Wellicht veelste vroeg en zeker als je eigenlijk zat te wachten op een weergaloze overgang van ’Power Out’ naar ‘Rebellion (Lies)’ is dat zeker een gemiste kans van de band. Maar ook tijdens dit nummer is het een drukte op het podium en weten de band leden alles te geven aan energie wat zij in zich hebben. Met de derde track ‘Here Comes The Night Time’ lijkt de band voor het laatst hun volle energie te geven wat ze hebben. Algauw is duidelijk waarom, na deze live uitvoering verlaten de fotografen namelijk de voorste rij en is de fotografie klaar.

De bandleden en hun momentjes

Overduidelijk dat de band hier heeft gekozen voor een uitbundige start en goede indruk naar de media toe. De energie wordt wel redelijk door getrokken naar eind, maar pakt niet meer zo uit als in het begin. De set wordt vervolgt met ‘Chemistry’ wat live een leuk tussendoortje is, maar ook live niet de beste track lijkt van het laatste nieuwste album. Gelukkig zit deze tour vol met verrassingen als het gaat om klassiekers en hits! Laat daar nou al snel ‘No Cars Go’ voorbij komen. Met volledige instrumenten opstelling speelt de band dit geweldige nummer met volle opgaven van ook het publiek. Wat een heerlijk livenummer! Daarna volgt het momentje voor Régine Chassagne. Prachtig komt zij op in een bijzonder outfit. Ze zingt haar eigen track Electric Blue toch wel erg fijn. De lichtshow wordt aangepast en Chassagne neemt plaats vooraan het podium om haar dansje tedoen. Na haar moment volgt nog een nieuwe track van het laatste album, er wordt ‘Put Your Money On Me’ live gespeeld. Vrij experimenteel speelt de band hier en daar nog wat andere melodieën en overgangen over hun set heen. Tracks zijn niet exact het zelfde zoals de luisterraar luistert naar de albums. Wel zijn alle bandleden bij elkaar een groot multi-instrumentalist, zonder problemen wisselen ze elkaar af op de instrumenten. Daarbij tel je ook nog twee drumstellen, een djembé setje, plus nog een blazer op het podium.

Richting het einde van de avond

Voor meer verrassingen aan hits volgen daar nog ‘Neon Bible’ en het prachtig uitgevoerde ‘My Body Is A Cage’ gevolgd door ‘Tunnels’ afkomstig van het debuutalbum. Heerlijk dat de band er voor gekozen heeft een diverse mix te maken aan tracks. De indeling is op dat moment ook erg fijn. Gebonden van één album volgen er twee tot zes tracks, waarvan oudere tracks achter elkaar volgen, worden de nieuwere tracks er willekeurig doorheen gespeeld. Voor vele in het publiek is het toch een ver gezicht, het podium is klein en de zaal is groot en lang. Gelukkig geven de live beelden op het grote scherm een mooi beeld van het concert voor vele achterin en in de tribune. Als verrassing volgt er nog een intiem momentje voor dit verre publiek. Tijdens Reflektor baant zangeres Chassagne zich een weg door het publiek om vervolgens achter in het publiek een dans uit te voeren. Ook Win Butler waagt zich later in de set nog een weg in het publiek. Toch even die touch met de fans achterin de zaal. Wellicht niet lang genoeg, maar wellicht wel voldoening voor deze fans. De setlist wordt afgesloten met helaas een belabberde uitvoering van ‘Creature Comfort’ en een redelijk stevige ‘Power Out’ waarna natuurlijk nog een toegift volgt. Tijdens deze toegift speelt Arcade Fire ‘We Dont Deserve Love’ waarbij een melodie meer vorm krijgt door dat glazenflessen als instrument worden gebruiken. Maar dan volgt alweer de herhalende kortere versie van ‘Everything Now’ en dat betekend dat het concert bijna is afgelopen. Eenmaal speelt de band enkel nog ‘Wake Up’ waarbij de bandleden iedereen voor de laatste keer enthousiast mee krijgt om mee te zingen. En dat meezingen doet de zaal wel, zelfs als de bandleden het podium hebben verlaten zingt iedereen nog even door.

Nawoord

Op deze avond zag ik mijn nummer 2 favoriete band voor het eerst live. Dat was werkelijk waar een feestje, ik ben dan ook enorm blij dat ik de band live heb mogen zien. Vele hadden last van het mindere geluid in de Ahoy. Meestal valt mij ook zo iets op, maar door enthousiasme en spanning heb ik hier gelukkig niks van gemerkt. Wat ik allemaal minder heb ervaren heb ik in mijn verslag verwerkt, dit was enkel de vroegtijdige inzet van Rebellion (Lies) en de matige uitvoering van Creature Comfort. Ook miste ik een beetje de enthousiaste Nederlandse fan groepen bij de aanvang voor het concert, maar zoals al vermeld kan dit zijn door de doordeweekse (werk) dag. Achteraf kocht ik nog een mooi tourshirt en een prachtig Jersey Baseball Jacket van de merchandise tafel. Hopelijk heb ik de mogelijkheid de band de volgende keer weer live te zien. Voor nu gaat deze het boekje in op de (denk ik) wel tweede plek van mij favoriete/beste concerten die ik heb meegemaakt.

Ik vind het grappig dat ik mensen de matige uitvoering van Creature Comfort zie noemen. Ik vind het een gedrocht van een nummer op de plaat, maar live was dit samen met My Body is a Cage toch het hoogtepunt

Tof verslag Lars!

Niemand hier die ook wel redelijk wat moeite had met het galmbakgeluid van Ahoy? Ik stond redelijk goed vooraan en toch klonk het zoveel minder als afgelopen jaar op BKS en Werchter.

Op de show van Arcade Fire heb ik weinig af te dingen, ze speelden gewoon erg goed met een hoop bezieling. Maar heb toch wel een groot deel van de avond het idee gehad dat het in een fijnere concertzaal nog een stuk leuker was geweest

Zooo jaloers op de setlist van het tweede concert van PJ in de Ziggo
Openen met Release...kan het mooier??? Kan het?!?!

Ahoy heeft sinds de verbouwing geluid dat kan wedijveren met de Ziggo Dome. Heb er ook meerdere artiesten gezien die perfect geluid hadden. (George Michael, Queen, The Who, Snow Patrol.) Dus een galmbak is het zeker niet, maar de band en de technici van Arcade Fire hadden het gewoon niet goed voor elkaar. Klonk inderdaad vaak rommelig.

Al zou het ook kunnen komen, omdat het maar half vol zat en de bovenste ring niet as afgehangen.

Ah, dat verklaart een en ander. Misschien moet ik toch nog eens een ander concertje in Ahoy meepakken om er een gedegener oordeel over te hebben.

Als sporthal vind ik het trouwens wel een fantastische plek met en fijne sfeer

Arme jij! De 2e avond is meestal de beste bij PJ...

Vanwege gisteren zet ik een live klassieker op: mag je raden waar ze mee beginnen...
Pearl Jam - 16 6 00 - Spodek - Katowice, Poland at Discogs

Ik sluit me aan bij vorige spekers, het was gisteravond geweldig bij Pearl Jam. Erg verrassende setlist, vooral voor de pauze. Eddie was geweldig bij stem en de uitvoering van Keep on rocking in a free world bij vol zaallicht was onvergetelijk.

Kom laat ik hier weer eens wat neerzetten is al een tijdje geleden, niet dat ik geen concerten meer bezoek, maar heb niet altijd meer zin of tijd om er over te berichten.........
Anyway;
Gisteren avond weer eens naar Lenny Kravitz geweest voor de 6e x (Sportpaleis Antwerpen). Het was goed, maar heb hem wel beter gezien. Het was naar mijn idee een beetje te geregiseerd met weinig ruimte voor improvisatie.... Het begin was knallen Fly Away meer greatest hits en als afsluiter van blok 1 American Woman waarin leuk Get Up Stand Up was verwerkt, daar na nieuwe nummers van het in september te verschijnen nieuwe album "Low" is een supertrack...... en toen zakte het eigenlijk een beetje in naar mijn idee alleen met het trio Always on the Run, Where Are We Runnin'? en The Chamber (extended) ging het weer lekker op stoom. Are You Gonna Go My Way beukte er ook lekker in...... Afsluiter Let Love Rule duurde maar een krap kwartier (heb al geweldige versies van ruim 25 min meegemaakt) een doofde uit in een handtekening uitdeel sessie.....???? Concert ging dus eigenlijk als een nacht kaars uit jammer........
Kortom zeker niet zijn beste optreden, maar wel degelijk en strak we hebben het wel over Lenny Kravitz en daar kunnen toch live maar weinigen aan tippen Prince (R.I.P.) was beter (de beste) en Springsteen is nu de beste, maar Kravitz behoort live zeker tot de betere 5........

Lenny Kravitz als één van de vijf beste liveartiesten óóit??? Lees ik dit nou goed? Sorry, maar dat ik me amper tot nauwelijks voorstellen.

Dan zou ik een keer gaan kijken. Kun je vervolgens een oordeel vellen.

Nee, bedankt.

Dan kun je ook niet leeuwtjes bewering in twijfel trekken

Hij deed anders op Pinkpop ooit héél goed Jimi Hendrix na. Ik zie 'm nog zitten met z'n gitaar voor zich

Je leest het niet goed...... een van de betere 5 die nu nog leven en actief zijn.......

De Ziggo Dome is nog (net) geen zes jaar open. Wel was Pearl Jam een paar dagen na de opening te zien, maar het was dus zeker nog geen 10 jaar geleden.

Dan was het 6, voelt als 10, zo weinig indruk maakten ze toen.

16/06: Goat / Bismuth – Paradox, Tilburg

In jazzclub Paradox was gisteren een mooie experimentele avond in samenwerking met 013.

Het Nederlandse Bismuth trapte af, een duo met een arsenaal aan eigen gebouwde instrumenten: snaarinstrumenten, maar ook frisdrankflessen aan versterkers, één snaar die over de hele zaal hing en een elektronische baby. Als twee gekke professors bouwden ze de tracks op met mooi geplaatste loops die erg gedetailleerd werden. Dit is al ontzettend gaaf om te zien, maar de muziek was ook uitstekend. Bij vlagen was het bijna noiserock en zelfs een vleug post-rock in de meest melodieuze stukken.

Daarna was het Japanse Goat aan de beurt. Vier mannen die allemaal begenadigd percussionist zijn. De set bouwde heel mooi op: het eerste stuk was een zeer minimalistisch stuk voor percussie dat me deed denken aan Steve Reich's Drumming, het tweede stuk was voor marimba (meer Music for 18 Musicians-sferen). Lange stukken met veel minimale wisselingen, ontzettend strak gespeeld zonder bladmuziek, heel gedisciplineerd. Toen gingen ze meer de mathrockkant op met knallende repetitieve drums, gedempte saxofoon met veel effecten en spaarzame baspartijen: denk aan Battles en Nisennenmondai. Ontzettend gaaf concert. Jammer genoeg waren de CD's uitverkocht, maar ik heb wel een t-shirt van ze gekocht.

Ze spelen vandaag nog in ACU in Utrecht, een aanrader. Hieronder beelden van een concert uit 2017 om een impressie te krijgen.

Ook ik was bij Pearl Jam. Op dinsdag. Wat een ontzettend goed concert zeg. Het maakt niet zoveel uit: een ballad of een stevig rocknummer, ze kunnen met beiden prima uit de voeten. Zeer de moeite waard dus. Maar als ik de setlist van avond twee zie, dan voelt het alsnog of ik iets heb gemist. Wow!

Ja, dit blijft fascinerend, ik heb Yuri Landman ook wel eens zaken met betrekking tot het bouwen (en omvormen) van instrumenten zien uitleggen, waarna we van dichtbij een kijkje mochten nemen. Fijne kerel en een grote naam in de wereld (heb je hem de hand geschud dan zit je 1 handje bij Thurston Moore vandaan )

Pinkpop 2018

Dag 1, vrijdag 15 juni:
Het begon allemaal met de, ondertussen, traditionele Pré-Pinkpop BBQ bij de familie Koll-Abrahamsson, wij arriveerden daar omstreeks 13 uur en de inwendige mens werd goed verwend met frikandelletjes, hamburgers, kippebouten, worstjes, chicken wings en menig Alfa-biertje, gezelligheid alom. Vlak na 16 uur vertrokken we richting festivalweide, waarbij we onderweg nog Roeland Kruchten en familie tegenkwamen. Na onze armbandjes opgepikt te hebben op camping A (en tevens daar al munten te hebben ingeslagen) gingen we binnen. Terwijl mijn reisgezellen de hoofdwei opzochten voor Blof, bleef ik bij Stage 4 voor The Academic. Daar trof ik Ruud Creugers en zijn eega en die vertelde me, dat ik al een hoogtepunt gemist had in Slydigs, jammer dan.

Omdat ik nog wat tijd over had, ging ik nog even naar de Brightlands Stage, waar ik nog 3 liedjes van The Last Internationale kon meepikken, hun bekendste nummer “Wanted man” en een cover van Sam Cooke’s “A change is gonna come” o.a., best aardig, Rage Against The Machine-drummer Brad Wilk is overigens niet meer van de partij blijkbaar.

Terug naar Stage 4 voor The Academic, een stelletje begin twintigers uit Ierland, die leuke pop-rock maken en zo kun je hun optreden ook typeren, leuk en aardig, een fijne opener, maar ze zijn nog jong en moeten nog veel leren, maar hun album ‘Tales from the backseat’ is zeker de moeite waard.

Na afloop heb ik nog het laatste nummer van Blof meegekregen (‘Later als ik groot ben’) en liep ik per abuis naar Noord, ik dacht dat daar Blaudzun stond, maar die stond in de tent en zo werd ik ook nog aan enkele liedjes van Oh Wonder blootgesteld. Dan maar terug naar ons verzamelpunt, achter het gehandicaptenpodium bij de main stage. Daar meteen ook de grootste ergernis van deze dag ontdekt, de mega lange wachtrijen voor de bierstands, ätzend!

Vandaar zag en hoorde ik ook Snow Patrol en ik moet bekennen dat hun optreden geen ‘lasting impression’ bij mij heeft achtergelaten. Heel veel herkenbaarheid en de nieuwe nummers van hun laatste, en fijne, album “Wildness” passen goed bij hun oudere werk. Bij het laatste nummer trokken we richting de IBA Parkstad Stage voor The Offspring. Tja, hier is helemaal niets vernieuwends aan, maar het was wel gewoon heel fijne ‘kickende aowe leem’, gewoon een uurtje uit je dak gaan uit sentiment en knallen.

Dan het langverwachte Pearl Jam, ik ben even gaan zitten recht tegenover het hoofdpodium, dus van heel verre heb ik het begin ondergaan, zelfs nog even een Brand Blond genuttigd in de Bijzondere Bieren Bar, van daarboven was het nog goed te volgen. Later liep ik dan terug naar onze verzamelplek. Bij vlagen vond ik Pearl Jam erg goed, de fase met “Daughter”, “Once”, “Nothingman” en “Betterman” kon mij, met name, erg bekoren! PJ is zo’n band, waarbij als je megafan bent, ieder optreden een unieke ervaring is. Ik vind Pearl Jam fijn en ik heb zelfs (bijna) alle CD’s in mijn kast staan, maar ik zit dan toch te wachten op de bekendere nummer (en vooral die van “Ten”, hun onovertroffen meesterwerk) en dus al die minder bekende nummers, maakt zo’n set dan weer minder spannend. Al zie ik terugkijkend naar de hele setlist, dat ze best veel van mijn favorieten gespeeld hebben, waarschijnlijk was ik ook door alcoholgebruik niet meer zo oplettend. Het einde kwam trouwens ook vrij plotseling in mijn besef, natuurlijk is ‘Rockin’ in the free world’ een traditionele en fijne afsluiter, maar ik dacht dat er nog tijd voor meer was (en normaliter spelen ze ook 3 a 4 nummers meer). Resumee imho, bij vlagen goed, misschien zelfs geweldig, maar het kon mij ook niet altijd boeien.

Dag 2, zaterdag 16 juni:
Lichamelijk had ik een zware nacht gehad, en toen we rond 13 uur in de auto stapten, was ik dus ook niet echt fris. Gelukkig krijg je dan een portie Marmozets voor je kiezen bij de Brightlands Stage. Deze extreem energieke nieuwkomers (alhoewel 2 LPS en 3 EPS) zorgden er snel voor dat ik meteen wakker was, een frontvrouw waar je U tegen zegt, niet in het kader weekendhapjes (het uiterlijk was oké), maar zo iemand die de band op sleeptouw neemt en over het podium kronkelt, als ze zoiets in bed doet, kan je het als man niet bijhouden! De gehele band had ook zichtbaar plezier en genoot van een goed gevulde tent, de emotie in de stem was te horen bij de bedankjes aan het publiek. En het publieke genoot zichtbaar van deze ruwe punkachtige rock, Paramore on steroids, hoogtepuntje. Overigens voor dit optreden nog een fix aantal minuten van Walking On Cars meegekregen op de trap, dan kon niet boeien, sterker nog, Alex vond ze behoorlijk irritant.

Na Marmozets weer naar onze verzamelplek, waar ik kon genieten van de ‘kingerkroam’ van Miss Montreal, die ik in den beginne een belovend artiestje vond met leuke nummers als ‘Just a flirt’, maar van daaruit is het alleen maar bergafwaarts gegaan, met dit optreden op Pinkpop misschien als dieptepunt, laat haar asjeblieft op kermisfestivals als ParkCity Live en Pop on Top blijven.

Na een uurtje pauze (lichamelijk is 3 dagen festival best zwaar voor mij tegenwoordig, gewicht en leeftijd beginnen parten te spelen, dat vele staan lukt niet meer altijd, ibuprofen moet dan soms helpen) traden daarna Nothing But Thieves op at main stage. Fijne band, goede zanger, ik ben niet naar voren geweest, zag ze al eerder in intieme setting, maar ze maakten een goede degelijke indruk.

Terug naar Noord, de IBA Parkstad Stage, waar A Perfect Circle zijn opwachting maakte en als Maynard James Keenan (niet James Maynard zoals Eric Corton op tv steeds zei) gaat zingen op Pinkpop moet ik daarbij zijn. Twee jaar geleden was zijn Puscifer al een hoogtepunt en het werk van zijn andere bands begint ook steeds meer op muziek van Tool te lijken, nu die band al 12 jaar in de ijskast staat. Het laatste album van A Perfect Circle vind ik dan ook geweldig, het eerste album was ook aardig, maar die daarna konden mij minder boeien. Het nieuwe werk was voor mij dan ook de climax in dit optreden: “Disillusioned”, “So long, and thanks for all the fish”, “TalkTalk” en “The Doomed”, met name, heeeerlik. Het blijft ook een plezier om naar de beste stem in modern rock te luisteren, fijn bandje ook.

Daarna ben ik weer gaan zitten tegenover het hoofdpodium en heb ik ook samen met Alex nog een blondje in de bbb gedronken, maar in tegenstelling tot een dag eerder met Pearl Jam, was The Script daar echt niet (goed) te horen, daar kan ik dus ook geen oordeel over vellen.

Foo Fighters hebben wij dan weer van onze verzamelplek gezien en gehoord, ik hou van hun muziek en van de humor van Dave Grohl en consorten, heb er gewoon meer mee, als met Pearl Jam (of Nirvana), dus ik heb 2 ½ uur genoten, waarbij het oude werk toch mijn voorkeur geniet, al vind ik ‘The sky is a neighborhood’ ook een lekker nummer. Ook is een FF-concert altijd een kwestie van lekker meebrullen. Tevens ben ik tijdens hun concert blijkbaar uit de kast gekomen …

Dag 3, zondag 17 juni:
Dit keer thuis vertrokken om 14 uur, toen we binnenkwamen bleek het erg druk te zijn bij Tom Walker op Stage 4, waar één vreselijk irritant radiohitje al niet goed voor kan zijn. Wij togen rechtstreeks door naar de tent, Brightlands Stage, voor Maan. Maan? Ja, het oog wil ook wat, bovendien vond ik enkele van haar popnummers wel okee en hoopte ik stiekem op haar uitvoering van ‘Nessun Dorma’, maar die kwam er niet. Het bleek achteraf vooral een visueel hoogtepunt, om het eufemistisch te stellen, het is gewoon een bijzonder aangename dame om naar te kijken en daar is ze zich ook wel bewust van, ze gebruikt haar godgegeven lichaam ook wel, wulpse bewegingen, een knoopje op zijn tijd los maken om haar lingerie bovensetje te laten zien, op zijn tijd de schouder ontbloten! Niet, dat ik protesteer, maar daarnaast heeft ze ook gewoon een goede stem, dat bleek vooral bij “Jij bent de liefde” en ook “Unwritten”, ja, de covers waren de ‘hoogtepunten’. Dieptepunten waren er ook, de samenwerkingen met de rappers Jonna Fraser en Ronnie Flex, daar gaan bij mij de haren op mijn rug van rechtop staan.

Tot zover Maan, maar weet je wat het erge was, daarna Jessie J gehoord en gezien op het hoofdpodium en Years & Years op Noord en dat vond ik eigenlijk nog erger dan Maan muzikaal.

Wij zijn toen nog een uurtje op de tribune blijven zitten op Noord, terwijl Di-rect inviel voor The Kooks op het hoofdpodium, die had ik 2 weken geleden al gezien bij Pop on Top en ze zijn er door de jaren heen ook niet beter op geworden, al was het begin met die nieuwe zanger destijds nog best aardig.

Het werd tijd voor een beetje rock, en dat kregen we dan met Triggerfinger, tegenwoordig rechttoe-rechtaan en het verrast niet meer, maar is degelijk, de drumsolo misschien iets te lang uitgesponnen, en daar was dan toch een verrassing. Ze hadden good old Raymond van het Groenewoud meegenomen om een knetterende versie van “Je veux l’amour’ ten gehore te brengen, fijn!

Daarna trokken we snel richting hoofdpodium voor Editors en van onze verzamelplek klonk dat voor de eerste drie-kwart gewoon weer heel erg goed, daarna even een dipje met o.a. No Harm, wat ik gewoon geen fijn nummer vind. Tijdens het optreden kreeg ik de eerste vragen van dur Klinge en Meester Pé over hoe ik het niveau van Pinkpop 2018 in zijn geheel vond. Mijn antwoord was goed, zonder extreme hoogtepunten, wist ik veel wat me nog te wachten stond. Tijdens Papillon liepen we over het veld richting tent en ook slotnummer, het fijne ‘Magazine’ kreeg ik nog even mee.

Maar de tent van de Brightlands Stage stond al op knappen, de veelbelovende nieuwkomers Greta van Fleet trokken veel volk, ik kwam nog net binnen. Gelukkig maar, want wat zich in het komende uur voltrok, had ik niet willen missen, the future of rock’n’roll voltrok zich voor onze ogen en oren. Een zanger, die klonk als een krijsende rockmachine en dat zonder zichtbare moeite, een retestrakke band met snerpende gitaren, die zo uit de jaren ’70 waren overgebeamt, niet meer sinds dat ik de eerste keer The Black Crowes op Bospop zag, ontdekte ik zo’n live geöliede rockfabriek. De tent stond dan ook terecht op zijn kop en eiste na afloop bijna een toegift, die kwam er niet, waarschijnlijk om zowel programmatische redenen als ook het feit, dat ze gewoon nog niet veel muziek hebben (uitgebracht). In het najaar komen ze weer naar Nederland, gaat dat zien! Hier was dan ook het absolute hoogtepunt van Pinkpop 2018!

Ik was daarna in zo’n gehypte toestand, dat ik eigenlijk nog niet te veel aandacht kon besteden aan de overigens prima show van Bruno Mars, met veel vuurwerk gelardeerd, maar hij heeft ook gewoon een flink aantal funky goede popnummers en all over the place waren met name de dames het dansbeen het swingen. Ik bedoel, ik ben meer van de rock, maar als er dan toch een pop-afsluiter moet staan, is Bruno een prima keuze, al ben ik blij toen ik naar huis mocht, al lag dat meer aan de pijn aan mijn voeten. Overigens bedankt aan alle vrienden, die deze Pinkpop weer een fijne gezamenlijke belevenis maakten. See you at Pinkpop 50! Tot slot:

De punten van de jury:

Dag 1, vrijdag 15 juni:
The Last Internationale 6,5
The Academic 7,0
Snow Patrol 7,0
The Offspring 8,0
Pearl Jam 8,0

Dag 2, zaterdag 16 juni:
Walking on Cars 4,5
Marmozets 9,1
Miss Montreal 1,0
Nothing But Thieves 7,0
A Perfect Circle 8,8
Foo Fighters 8,5

Dag 3 , zondag 17 juni:
Maan 6,0
Jessie J 2,5
Years & Years 4,0
Triggerfinger 6,5
Editors 8,3
Greta van Fleet 9,5
Bruno Mars 8,3

Niemand naar Bey en Jay geweest? Of is het een beetje zinloos om iets te schrijven als alle kranten zich uitsloven in hun commentaren... Vandaag in de NRC, eerder al goede stukken in het Parool en Oor. Voor mij de eerste keer in de Arena voor een concert, verbazingwekkend slecht geluid voor zo'n miljoenenproductie. Als dit elders gebeurt dan zou je je geld terugvragen. Buiten dat was het indrukwekkend, ik kwam voor B en ik was geraakt door J, die de betere performer was. Zijn 'best of' bracht hij gedreven en precies en de nummers kregen de ruimte. Anders dan zijn better half weet hij contact met het publiek te maken. Zij perste al haar hits in een kolkende mix waarin geen enkel nummer afgemaakt werd. Haar zang verdween grotendeels in deze acoustische chaos. Jammer want ik vind haar stem geweldig. Je kreeg de indruk dat ze al tevreden was als het publiek mee kon zingen en reduceerde haar zang tot de bekende soundbites. Aan het einde werd het wat beter, zoals Formation dat erg gaaf was. Een journalist telde 35 nummers in 2,5 uur tijd. Als je nagaat dat een deel van die tijd gevuld werd met alleen filmbeelden dan is dat een belachelijk aantal. Aan het eind (bij de aftiteling, na de gescripte kus) snak je naar wat spontaniteit.
Nu maar eens Jay Z's albums allemaal luisteren, en wachten tot hij weer vreemd mag gaan in een echte concertzaal.

Gisteren gezien in het Openluchttheater Valkenburg, Midsummer Prog

De tweede editie van dit festival na een zeer geslaagde eerste editie.
Nu heb ik vorig jaar al de loftrompet gestoken over de prachtige locatie voor dit festivalletje, maar kan het niet laten dit nog een keer te doen. Alleen al er mogen zijn in een prachtige omgeving, is de moeite waard. Een podium wat eigenlijk verstopt zit in een grot, je kijkt tegen een berg aan, de bands tegen een steil oplopende tribune (waardoor je eigenlijk overal op de tribune goed zicht hebt), mooie aankleding en ook om het podium heen een prachtig uitzicht.
Idyllisch, knus, gemoedelijk. Dat was ook weer de sfeer van het festival. Je ziet het alleen al aan de bereidheid van een ieder om ook gedurende de dag de troep op te ruimen. Artiesten die gemoedelijk bij de merchandise alle tijd nemen om te signeren en een praatje te maken.
De organisatie was ook weer prima en iedereen kwam vriendelijk over. Dat bleek ook al uit de huisregels. Etenswaren en drinken mocht je wel meenemen, geen 'complete' lunchpakketten. Op zich was het eten en drinken ook prima geregeld. Toch heb ik wel een paar kleine kritiekpuntjes over; als je van 14 tot 23.30 uur een programma voorschotelt voor ruim 800 man, dan vind ik toch wel dat er minimaal ook ergens koffie en thee verkocht moet worden (was er vorig jaar wel) en dat je ook meer dan één verkooppunt moet hebben voor eten, want logischerwijs geeft dit wel erg lange rijen en wachttijden. Maar goed, als je dan 60 euro kwijt bent voor een kaartje, hoor je mij niet echt klagen.
De locatie maakt dat er ook wel wat Belgen en vooral veel Duitsers aanwezig zijn, want Valkenburg is natuurlijk goed te bereizen. Voor Groningers wat minder , maar als je dan een erg fijne bed-and-brekafast hebt, waar je bijna letterlijk heen kan rollen vanuit het openluchttheater, valt de reis uit het Noorden ook wel te overzien.

Over de muziek dan maar. Lesoir, een Limburgs bandje, mocht aftrappen. Een thuiswedstrijd dus. Ze hadden een aantal strijkers (The Spethsonian Orchestra) meegenomen. Daarvan had ik achteraf toch wel vooral de indruk dat daar nog wel wat meer mee had gekund, want bij de stukken waar ze mee speelden, was er wel sprake van een echte toevoeging. En hoewel ook op dat gebied overdaad schaadt, zaten ze nu geregeld werkeloos toe te kijken, terwijl er naar mijn idee wel mogelijkheden lagen om er wat meer bombast aan toe te voegen.
Nu was ik ook niet echt onder de indruk van Lesoir. De zangeres mist toch wel wat kracht en volume (het werd geregeld roepen in plaats van zingen, vond ik) en er waren momenten dat het gewoonweg op het randje van zuiver was en ook wel eens over het randje. En ik zou toch nog wat oefenen op de Engelse uitspraak. In de loop van het concert werd het wel wat beter. De samenzang (er kwam ook geregeld een achtergrondzangeres bij) was wat beter van niveau, maar hield ook niet over.
Ook de compositie liep niet altijd even lekker, waarbij het mij vooral opviel dat de drums niet altijd even fijn in de melodie zaten. Desondanks waren er ook een aantal mooie stukken, maar dat waren eerder momenten dan hele nummers. Al met al dus niet een overtuigend begin van het festival.

Dat maakte de verwachtingen voor Lazuli nog hoger gespannen, alsof zij wat goed moesten maken voor het eerste uur. Slaat natuurlijk nergens op, maar merkte dat wel bij mezelf. Nu scheelde het dat dit meer dan goed kwam.
Ik had de Fransen nog nooit live gezien (een gepland voorprogramma van Fish werd ooit op de dag zelf alsnog afgelast door een 'onhandig' bandlid van de hoofdact), maar al wel liefhebber van hun muziek. Ik was wel benieuwd of ze het live ook konden waarmaken. Nu zijn het al opvallende mannen qua voorkomen, maar ze weten het ook nog eens met veel passie en charisma te brengen. Het speelplezier spat ervan af en de interactie met het publiek is ook nadrukkelijk aanwezig. Het enthousiasme slaat dan ook vol over naar het publiek, die de Fransen vrijwel direct op een gulle reactie trakteren. Als je ook het publiek inloopt, vergroot dat natuurlijk alleen maar de betrokkenheid.
En dat komt zeker niet alleen door de presentatie. Dat komt ook door de muzikale kwaliteiten en prestaties. Wat een heerlijke dynamische, afwisselende en simpelweg goede muziek werd er gemaakt. De Léode is natuurlijk al een bijzonder instrument (ooit eens noodgedwongen ontwikkeld door één van de bandleden in verband met een verlamming), maar ook de bongo's, marimba en franse hoorn komen langs als instrumenten. Uniek geluid, unieke belevenis. Na een heerlijke 75 minuten werd een prachtig concert afgesloten met een vijftal wat tegelijkertijd op de marimba staat te spelen. Eigenlijk was de dag toen al geslaagd en dan moet het nog half zes worden.

Om zes uur kwam Amplifier. Een Britse band, waar ik op album toch wel geregeld van kan genieten. Wellicht is de anticlimax na het geweldige Lazuli ook wel wat groot, maar vermoed toch dat dit niet alleen de reden was waarom het me toch wat tegenviel. Ik had het idee dat ze de volumeknop nog wat verder opengezet hadden. Dat kwam de subtiliteit niet ten goede, maar denk toch ook dat dit ook niet genoeg in de muziek zat.
Slecht was het zeker niet. Er werd strak gespeeld, zuiver gezongen en het klonk wel als een geheel. Toch wist het me eigenlijk geen moment echt te grijpen. Ik kon er niet in opgaan. Ik kan de vinger er niet helemaal op leggen, maar denk toch dat de spanning door langgerekte stukken in de nummers er wat te weinig was en de herhaling dus wat te veel. 'Klinisch gespeeld' kwam bij me op.
Dus bleef ik over met het gevoel; dit was objectief gezien volgens mij echt wel goed, maar toch word ik er geen moment echt enthousiast van. Ik kreeg uit de reactie van het publiek het idee dat ik niet de enige was.

Daarna The Gathering. Hoewel een enkeling toch nog het idee had dat Anneke van Giersbergen zou komen, was die er uiteraard niet. The Gathering heeft vier jaar in een winterslaap gezeten en dit was weer het tweede concert (een dag eerder stonden ze in Doornroosje) na ontwaking.
In het begin had ik ook nog het gevoel dat het toch wat onwennig was. Maar dat raakte al snel steeds meer naar de achtergrond. Het was voor mij de eerste keer The Gathering. En ik was toch wel vooral benieuwd naar de zang, als ik eerlijk ben. Daar werd ik aangenaam door verrast. Silje Wergeland kan echt heel mooi zingen. Hier werd wel met kracht en volume gezongen, maar ook gedoseerd en gedragen. Mooie composities, prima muzikaal vakmanschap ook van de anderen en genoeg afwisseling. Mooie wat meer dromerige stukken, waar je je heerlijk op mee kon laten deinen, afgewisseld met hardere stukken waar je lekker in op kon gaan. Dit was gewoon écht goed en écht heel mooi.
Uit de publiekreactie viel wel wat verdeeldheid op te maken. De één leek wat plichtmatig te klappen, de ander was erg enthousiast. Ik behoorde dus tot de laatste categorie.

De afsluiter was Riverside. Ook nog nooit live gezien. Het voordeel van de laatste band is dat de lichtshow inmiddels ook echt ergens op slaat. Nu is dat gewoonlijk al een voordeel, maar de prachtige omgeving van het openluchttheater mooi laten oplichten, is natuurlijk wel een bonus, waardoor je alleen daar al enthousiast van kan worden. Die lichtshow was sowieso erg goed.
Maar de muziek, de presentatie en de beleving zo mogelijk nog beter. Wat weten deze mannen de nummers intens te brengen. Een mooi dwarsdoorsnede van de eerste vier albums werd gespeeld, namelijk van elk album één nummer en van de laatste twee albums ieder drie. Een setlist waar ik tevreden mee was. Mariusz Duda is een voorman die net dat beetje extra weet te geven aan de toch al geweldige muziek. Humor is aanwezig, maar ook emotie. Op mooi ingetogen wijze werd stil gestaan bij het verlies van Piotr Grudziński, toch alweer twee jaar geleden.
Tja, dan wordt er al geweldig gespeeld, maar krijgt het geheel nog meer lading. Het klonk geweldig. Het was geweldig. Blij ze eens live gezien te hebben, geweldige band!

Een fantastische afsluiter van weer een zeer geslaagde editie met als hoogtepunten Riverside en Lazuli. Rollend konden we naar 'huis' voor we de reis naar het Noorden vandaag weer moesten ondernemen. Maar die reis heb ik er met alle liefde voor over. Volgend jaar zijn we er weer bij, alleen al voor het plaatje!