Eric Burdon & The Animals, Paradiso.

Veel oudere jongeren maar toch ging het dak er weer af

Eergisteren Black Rebel Motorcycle Club, in Hedon, Zwolle.

En wat speelden ze strak. Vrijwel alle nummers van hun laatste album Beat The Devil's Tattoo werden gespeeld. Gruizig, hard en vooral intens. Zelden een band zo gepassioneerd zien spelen. Met als hoogtepunten Bad Blood, Spread Your Love en Screaming Gun. Ook de akoestische nummers vielen in de smaak. Het publiek liet het echter een beetje af weten. Pas bij Whatever Happened.... ging het een beetje los. Andere minpuntjes vond ik de epileptische lichtshow (erg fel licht bij de climax van een nummer) en de toegift (Shadow's Keeper, ben geen fan van dat nummer).

Voor de rest was het een topconcert!

Net terug van Alain Clark op het Abdijplein in Middelburg in het kader van het Zeeland Nazomer Festival.

Strak en funky optreden met veel uptempo nummers. Hij heeft een erg goede band achter zich staan met ook zeer capabele backingvocals.
En met een zeer verrasende toegift zijn versie van Otis Redding - Hard To Handle

Degelijk optreden van een van Nederlands betere Soul / Pop / Funk artiesten. 4*

Ai, voor een soulio een fiks minuspunt!

Hard to Handle is een soul classic, van niemand minder dan .... the great Otis (die dotis)!

d'r zit wat drank in de man en dan mis ik wel eens wat

Zal het maar even editten.

Gisteren bij het optreden van Freeway en Jake One geweest in de Sugar Factory. Mijn verwachtingen waren laag, maar het bleek uiteindelijk een verrassend goed optreden te zijn. Erg veel plezier gehad met de bwois van hiphopleeft.

Gister tijdens het Zeeland Nazomer Festival Brigitte Kaandorp.

Mevrouw Kaandorp Betreed het podium en als of de duvel er mee speelde ontsluiten de hemelpoorten zich waardoor er een partij water naar beneden komt gekletterd waar de honjden geen brood van lusten, chaos alom en dat is dus ook waar Briigitte bekend om staat een groot chaotisch warhoofd dus om de een of andere reden droeg die donderbui bij aan de totale choas van de avond.

Brigitte bracht een liedjes programma begeleid door een geweldige party-band onder leiding van Cor Bakker. Al haar bekende nummers kwamen voor bij en het ondanks het slechte weer toegestroomde publiek kon het allemaal zeer warderen ach wat nu regen ik kom er gewoon gezeelig bij staan.

Leuke energieke en chaotische show 4*

Net terug van Moke op het Zeeland Nazomer Festival.

Strak optreden van de 5 heren met zeer goede geluids afstelling en gelukkig was het in tegen stelling tot afgelopen zondag lekker weer voor een buiten concert.

Goede set van Moke, al hun bekende nummers en wat album tracks van hun eerste 2 albums en als toegift hun versie van Enjoy the Silence van Depeche Mode

4*

Gisteren The Tallest Man on Earth gezien in de Melkweg. Nurses in het voorprogramma.

Verdomd knap hoor. Met slechts een gitaar wist hij de volle zaal mee te krijgen. Muzikaal staat hij zeker zijn mannetje. Opvallend, maar erg leuk, vond ik zijn mimiek. Telkens een vragende of dreigende blik richting de zaal. Een lust voor het oog om hem op podium bezig te zien. Erg, erg genoten van zijn breekbare liedjes en ook zeker van de interactie met het publiek. Zijn vriendin kwam nog even het podium op voor een aardige toevoeging.

Klein irritatiepunt was de galm die duidelijk te horen was. Dat moet toch beter kunnen in zo'n kleine zaal als de Melkweg (Oude Gracht)?

Filmpje:

Gisteren voor de tweede keer naar de Stolling Rones geweest.
Eerst moest ik 45 min naar the Surphonics luisteren die een Beatles set speelden. Alle vier konden ze eigenlijk alleen maar (hoge) harmonie zingen. De leadzang klonk een beetje als die reclame van Albert Heijn met die hamsters. Bijzonder zwakke setlist ook met op 'Paperback Writer' na alleen maar die vroege Beatles nummers. Muzikaal goed, maar de zang en setlist draaiden de performance de nek om.

De vorige keer dat ik de Stolling Rones zag vond ik ze eerlijk gezegd eigenlijk beter spelen dan de echte Stones. De zanger klinkt als hij opgewarmd is nèt als Mick Jagger (in goede doen). Deze keer duurde het echter tot halverwege de set tot zijn stem echt opgewarmd was (hij zou dat moeten doen voor die opkomt, of als hij dat gedaan had zou hij zijn stem langer moeten opwarmen). Daarna toch weer een sterke tweede helft gezien.

Gisteren als afsluiter van het Zeeland Nazomer Festival Daan.

Geweldige show van Daan veel werk van laatste album Manhay en van The Player aangevuld met nog wat werk uit zijn begin periode.
Vond het wel wat weg hebben van een compleet doorgedraaide Tom Waits die aan de techno gaat en dat vermengt met Synthpop.

Goed chaotisch geheel van deze Belgen en Nederlandse Basist. 4*

Gisteren Summer Square festival in Hengelo;
Het beste: Sam Enough met een dijk van een zangeres die oa goed gekozen covers zong van Janis Joplin, hopen een doorbraak voor deze leuke rock/pop band.

Het mindere: De heisa om Dio is onbegrijpelijk, hij zat constant te zeuren om publieksparticipatie en deed er zelf weinig aan om te knallen. Het enige dat knalde waren de megabassen waardoor de zang slecht hoorbaar was. Een offday of is het altijd zo beroerd?

Positief is de parklocatie, de randactiviteiten, de vele enthousiaste vrijwilligers en het was gelukkig droog en niet koud.

Gisteren naar Edan & Paten Locke geweest in de Melkweg, optreden was perfect. Het begon met een dvd screening van de mixplaat Echo Party: geweldige beelden. Daarna begon het optreden, met allemaal grappige foefjes zoals een handcomputertje dat voor stemecho's zorgde en waar allerlei andere gekke geluidjes uitkwamen. Een erg divers optreden, wellicht het beste waar ik tot nu toe bij ben geweest.

Eergisteren: Mike Slott, Dimlite, Cupp Cave & Dynooo, Richard Colvaen en Sagat.

Vooral Mike Slott was geniaal.

Jazz Connetction tijdens het Jazz By the Sea

Jazz Connection geeft altijd een lekketre set weg met lekkere klassieke uptempo jazZ (lastig om stil bij te blijven staan). Zo ook gisteren weer.

4*

gisteren NIET gezien:
Nils Frahm

Ik had kaartjes gereserveerd via de website van Theater Kikker en vol goede moed vertrokken meneer en mevrouw we tigers van Breda naar Utrecht. Daar aangekomen bleek onze reservering niet in de computer te staan! Daarnaast was het concert volledig uitverkocht en werd tegen ons gezegd "sorry, kan ik u iets te drinken aanbieden".
Godverend terug naar de parkeergarage gelopen waar we werden genaaid door uitbaters Qpark omdat we een uur en twee minuten er hadden gestaan; das dus twee uur betalen...

Alles bij elkaar een zeer teleurstellende avond.

Oei, dat is balen

Take Root Festival / Groningen

Na ons gemeld te hebben in onze B&B vertrokken wij rond 15.30 uur te voet naar De Oosterpoort voor onze 2e editie van het Take Root festival. Van te voren al een plan de campagne gemaakt, maar al snel merkten wij dat op zo'n kleinschalig festival je al gauw stil blijft staan bij een act waar je langsloopt en net even je aandacht trekt en je het plan weg kan gooien. Caitlin Rose was één van de twee openers van dit festival en in een half uurtje liet deze dame horen dat ze heel wat in haar mars heeft maar zichzelf tegelijkertijd niet al te serieus neemt. Met haar stevige stem brengt ze een aantal boeiende liedjes, afgewisseld met enkele die wat luchtige no-nonsens teksten bevatten. Tussendoor zeer veel zelfspot. In z'n geheel een leuk en vermakelijk optreden. Dan even kijken wat Old Crow Medicine Show ons brengt in de grote zaal. Had één clipje op YouTube bekeken en verder totaal geen verwachtingen. Aan het begin van hun set kwamen wij binnen en zijn daar ook maar gebleven. Deze old-time bluegrass-band straalde zo'n enthousiasme uit die in no-time door het publiek werd overgenomen. Uitblinker is de violist die zo uit "The Devil Went Down To Georgia" van The Charlie Daniels Band" kon komen. Heerlijke samenzang en de mannen weten hun instrumenten te bespelen. In de kleine zaal nog een stukje Emily Jane White meegepikt, maar was te weinig om daar een oordeel over te geven. Na een hapje te hebben gegeten Deer Tick in de foyer voorbij gelopen (stonden op dat moment zoutzakkerig te wezen, later hoorden we dat dit toch wel een bevlogen optreden geweest moest zijn) om een plaatsje in de grote zaal te zoeken voor het optreden van Black Mountain. Hun laatste twee albums spreken mij wel aan, maar het geluid stond m.i. veel te hard en verkeerd afgesteld (kan ook aan de plek hebben gelegen) en daardoor klonken de songs als één dikke brei. Ook van de zang was niets te vernemen. Na 2 nummers afgehaakt. In de entree een halve set met frisse folk-pop van Musée Mécanique meegepikt. Snel weer naar de kleine zaal voor het optreden van Damien Jurado. Daar pik ik nog Frank Fairfield mee, waarvan ik achteraf gezien wel iets meer van had willen zien, maar ving alleen het laatste nummer van zijn set op (en die overtuigde behoorlijk). Je waande je in de periode 1920-1930. Kort daarop begon Damien Jurado te spelen en die kreeg de zaal stil met zijn ingetogen liedjes en sober, maar effectief, gitaarspel. Dat stilkrijgen is bij zo'n festival een relatief begrip, want na elk liedje gingen er mensen weg en kwamen er weer mensen bij. Lijkt mij voor de artiest niet echt prettig, maar ik neem aan dat je je daar op instel. Verder weet deze singer-songwriter tussen de nummers door leuk te verhalen. Ondertussen waren in de grote zaal Isobel Campbell & Mark Lanegan aan het spelen. Bij binnenkomst begonnen ze net met "(Do You Wanna) Come Walk with Me?", gevolgd door een mooie uitvoering van "The Circus Is Leaving Town" met Campbell op cello. Willy Mason, de andere opener van dit festival, kwam een liedje meezingen en daar vond ik Isobel Campbell's stem al zo tegenvallen. Ben van mening dat haar stem alleen maar als 2e stem deugt en het daarop volgende solo-nummer niet afgewacht. Snel weer weg want over 10 minuten begint Iron & Wine. De kleine zaal barst bijna uit z'n voegen, zo druk is het. Gelukkig vinden wij op het balkongedeelte nog een plekje. Sam Beam solo weet daarna vijf kwartier de zaal te betoveren met zijn breekbare liedjes en een flinke dosis humor. Als tweede nummer speelt hij een van zijn mooiste song (The Trapeze Swinger) die met enkel gitaar nog mooier en breekbaarder klinkt. Daarna worden oude en pas geschreven nummers afwisselend gespeeld. 75 Minuten kippenvel. Hoofdact Wilco wachtte niet op Iron & Wine en waren om 23.00 uur al begonnen aan hun 2 uur durende set. Even schakelen voor ons na een magisch optreden van een man met gitaar naar een band die americana/country en folk van een stevig rockgeluid voorziet. Het eerste half uur leek het er op dat de band nog op stoom moest komen, maar gaandeweg werd het een stuk boeiender en kwamen songs als 'Impossible Germany', 'Heavy Metal Drummer' en vooral 'Misunderstood' goed uit de verf. Mooi en degelijk optreden. Om 01.00 uur was het einde festival en via een wazig kroegje onderweg terug naar ons verblijf. Zeer leuke middag/avond gehad en misschien verkeerde keuzes gemaakt (Dave Rawlings Machine met Gillian Welch speelden tijdens Wilco en hadden de kleine zaal op z'n kop gezet, hoorden wij achteraf) maar met 18 bands op 4 podia loop je dat risico nu eenmaal. Hoofact voor volgend jaar werd ook al bekend gemaakt: Calexico. Snel maar deze B&B voor volgende jaar weer boeken.

Gisteren naar KORN in HMH geweest, erg nostalgisch, goede show, energiek.
Zaal was niet uitverkocht, linksachter was het zelfs vrij leeg.
Als voorprogramma Dimmu Borgir en een Engelse band.

@tiger
Gister Frahm ( in Ottersum ) wel gezien maar is wel heel log en het beginnende blad dat van de tak valt wordt al te zeer op de grond geworpen. Kracht tot meeslependheid is toch wel heel erg ver te zoeken...

Als je een blad wilt zien vallen ga dan even een wandeling maken in de herfstperiode, mss is die nog beter
Dus euhmm, niet zoveel gemist...

Na mijn enthousiasme voor Misery Is a Butterfly en 23 heb ik mijn kennismakingsproces met Blonde Redhead gisteren voortgezet in de Melkweg. En mijn enthousiasme is gegroeid: goed geluid, mooie zuivere zang en multi-instrumentalisten.

Penny Sparkle wordt nu beproefd.

Ik ben ook naar Take Root geweest, maar was er pas iets later, en viel daardoor binnen in Black Mountain..

Waar ze op cd niet al te overtuigend klonken in mijn oren lieten ze live zien dat ze wel degelijk iets mee te delen hadden, stevige rock, met een herkenbaar doch inspirerend randje eraan.. Helaas slaat pjh1967 wel de spijker op zijn kop met betrekking tot het geluid, dat erg brak stond afgesteld, waardoor ze de zangeres net zo goed thuis hadden kunnen laten..

Toen ook een klein stukje Musee Mecanique meegepakt, klonk wel ok, wel wat aan de brave kant, maar leuke liedjes om even ergens tussendoor te luisteren...

Mij kon Jurado eigenlijk gestolen worden, doet niet zoveel wat ik goed vind.. dus daarom ben ik bij Phosphorescent blijven staan, die eigenlijk gewoon een heel goede show gaven... Waar ik alleen het album 'Aw Come Aw Wry' ken verrasten ze me dus enigszins met hun iets poppier/country-achtiger toon dan op dat album, maar dat pakte eigenlijk helemaal niet zo slecht uit... Zanger heeft nog steeds een goede stem, en over de sfeer die ze brengen is goed nagedacht...

Daarna Isobel Campbell & MArk Lanegan gezien... en toen ik binnenkwam vond ik het best leuk klinken.... helaas klonk het 20 minuten laten nog exact hetzelfde, een variatie van 0,0, met een band die helemaal niks toe te voegen had erbij.. prima concert om bij in slaap te vallen, als niet die hele zaal vol had gestaan...

Na nog even kort de sfeer bij chatham country line geproefd te hebben (aardig, ook niet meer) maar op tijd naar Iron&Wine gegaan om mooi een beetje vooraan te kunnen zitten... en terecht... voor mij tot nu toe het concert van 2010, een solo-set, geen gezapige band erbij, maar puur Sam die op gitaar zijn ding loopt te doen, prachtige stem heeft hij ook nog steeds erbij, alleen de hoge uithalen had hij van mij achterwege mogen laten, heb me in 5 kwartier geen seconde verveeld...

Na de tijd nog 1,5 uur Wilco gezien, en wat me daar opviel is dat de nummers van Yankee Hotel Foxtrot toch wel een heel stuk beter zijn dan de rest, deze nummers hebben veel meer dynamiek, de rest van de nummers klinken wat te eentonig.. Toch werden ze met veel enthousiasme gebracht (wat een heerlijke mafkees die Nels Cline)... Maar hoogtepunten waren toch echt I Am Trying to Break Your Heart en het tweeluik Poor Places/Reservations... na het povere Jesus Etc. (Blijft zonder cello niks van over) het maar voor gezien gehouden omdat ik wel enigszins op tijd weg moest..

Ik lees net dat tijdens Iron & Wine de kleine zaal zo vol zat dat de deuren ook nog even gesloten zijn geweest omdat het te druk was

Damn, daar had ik ook wel bij willen zijn, maar ik wist er niks van.

Afgelopen vrijdagavond bij Focus geweest in zaal Hedon te Zwolle.
Grote afwezige was Pierre van der Linden, actief in zowel Brainbox als Focus. Dus als die twee op dezelfde avond een optreden hebbenmoet er een keuze worden gemaakt. In tegenstelling tot eerdere berichten had Pierre op het laatste moment partij voor Kaz Lux gekozen, zodat van Leer het nakijken had.

Toen van Leer de naam Brainbox noemde, ontlokte dat wel een juichkreet bij mij.
En natuurlijk droeg ik tevens een t-shirt van Jan Akkerman.

Met ene Ruben op drums kreeg Focus volop het karakter van een coverband; met deze drummer waren ze ook begonnen totdat ie werd vervangen door B.Smaak. Gitarist N. van der Steenhoven wordt door Akkerman omschreven als gitarist no. 10 die alles van me naspeelt. (uit een interviewin de krant.) En inderdaad, Akkerman geeft zelf meer een eigen draai aan de van Leer composities, als hij die ten gehore brengt.

Bij deze derde Focus show die ik zag viel het me op dat we minder nummers krijgen en meer langgerekt gefreak. Nog maar twee liedjes van New Skin en als altijd één van Focus 8.
De bekende nummers waren o.a. Focus 1, 2 & 3, Eruption, Sylvia, Hocus Pocus en het veel te lange Harem Scarem.

Verder leek het van Leer verstandig om Focus 5 van Ship of Memories op de setlist te zetten. Kenners weten dat dit saai gepriegel is, goed moment voor een toiletpauze want het bier was weer best. De lange, stevige plasticglazen dronken goed weg. Tenminste niet van die flutbekertjes.

In het aanbod van de merchandising ben ik vroeger al ingetrapt met Focus 8, dus er was geen interesse voor Live in Europe en t-shirtjes van Moving Waves.(Toen was die gitarist nog niet eens geboren.) Al met al toch wel een goede avond gehad. Was het niet om van Leer, dan wel om de gezelligheid, de vette happen en het nodige bier.

Gisteren bij de Moody Blues geweest in de HMH. Een geweldige show met misschien drie wat mindere nummers (80ies...). Een soort van kleine lichtshow, met projecterende achtergrond geven de muziek net iets meer sfeer. Schitterend was ook de voordracht die de drummer deed voor 'Nights in White Satin'. Door zijn witte shirt en de lamp en sterrenachtergrond leek hij vanuit de zaal net een soort heilig messias figuur.

Ook verbazingwekkend hoe goed de zang nog steeds was. Ik had ook niet verwacht dat ze nog zo vitaal zouden zijn. Eerlijk is eerlijk, dat was bij CSN wel een beetje anders.

Killing Joke - Melkweg A'dam.
Tsja...wat kan ik zeggen....wat deze mannen van rond de 50 nog live presteren is fenomenaal. Met name zanger Jaz Coleman lijkt nog net zo gek als 25 jaar geleden. Zijn zang laat inmiddels wel te wensen over maar dat neemt iedereen voor lief.
Het blijft voor mij iedere keer weer een geweldige ervaring.

Gisteravond in CC Hasselt: Heather Nova.
Het was meteen het eerste concert van haar nieuwe "An Intimate Evening with..." tournee. Heather speelde akoestische gitaar en liet zich bijstaan door een multi-instrumentalist die elektrische gitaar, lap steel, keyboards, cello e.d. speelde. Ze putte vrij veel uit haar laatste album (The Jasmine Flower), speelde verder veel 'hits' en 2 nieuwe nummers (waarvan 1 in live première). Hoogtepunten voor mij waren What A Feeling, Doubled Up en Aquamarine.
Al met al was het een sterk concert, zonder echte verrassingen, maar met een Nova in topvorm.

Zaterdag en Zondag zijn we naar ProgPower geweest in Baarlo.
Wederom gave sfeer en mooie bands! Hoogte punten, Xerath, Darkwater, Shadow Gallery, Sarcum, Oceans of Sadness en Jon Oliva's Pain. Verslag volgt later...

Gisteren Grant-Lee Phillips gezien in de Bitterzoet Amsterdam. Het was behoorlijk druk. Hij speelde veel oude nummers van zijn oude band Grant lee Buffalo omdat die binnenkort weer bijelkaar komt







zie het live concert