Vanavond (zo'n treinreis terug is soms best handig) gezien in de Kleine zaal van Hedon in Zwolle: iamthemorning.

Ik heb ooit gezien dat deze Russische band omschreven werd als huiskamerprog. Hoewel ik niet zoveel met die beschrijving kan, past de kleine zaal van Hedon hier wel heel goed bij. Dit is namelijk met een recht een kleine zaal waar geschat iets meer dan 100 man in kan en roept dus de sfeer van een huiskamer op (met bar, dat dan weer wel, dus de betere huiskamer zullen we maar zeggen). Deze huiskamer was gezellig en goed gevuld. En mooi aangekleed, met blaadjes rondom de standaards.

Het was het eerste concert in een reeks en Marjana, de zangeres zoals altijd op blote voeten, gaf aan toch wel last van behoorlijke zenuwen te hebben. Met een grote glimlach, dat dan weer wel. Maar ja, dat doet ze geregeld. Ook als ze vertelt over de niet al te vrolijke onderwerpen van de songs van de band (depressie, levend begraven worden, dood en Brexit (of meende ze dat nu niet)). Ze dartelt over het podium, wat toch een gekke gewaarwording blijft bij dergelijke thematiek.

Hierbij werd ze ondersteund door een cellist die niet eens Engels sprak, maar prachtig stemmig kon spelen en een percussionist/drummer (die iets te nadrukkelijk afgestemd stond naar mijn mening).

En natuurlijk haar partner-in-crime Gleb Kolyadin. De man die virtuoos pinaospel jaloersmakend gemakkelijk laat lijken. Dat gecombineerd met de loepzuivere zang (behalve in de toegift waar ze de slappe lach had) van Marjana en de prachtige composities en melodieën die de muziek van iamthemorning typeren, maakte het tot een zeer aangename avond.
Heerlijk om bij weg te dromen zonder de aandacht te verliezen. En het blijft fijn dat er ook concerten zijn waar ook de rest van het publiek puur voor de muziek komt, zodat het bij de verstilde momenten ook echt verstild was.

Ik heb wel eens een mindere week qua concerten gehad. Want hoewel heel anders dan afgelopen zaterdag was ook dit genieten.

Bonk, mooi verslag. Ik ken het zaaltje en je beschrijft t goed.

18 september Common @Tivoli Vredenburg

Ai ai ai, Common kreeg helaas de Rondazaal niet gevuld. Zonde want hij was weer ouderwets in vorm. In de vorm van zijn levensverhaal ging hij door zijn muziek heen, met tussendoor ook nog een freestyle voor Abigail, die uit de zaal werd geplukt om bij hem te gaan zitten. Gelukkig veel nummers van Be, maar ook veel aandacht natuurlijk voor zijn laatste werk, Let love. Om 22.45 was het helaas over, voor mij had hij nog wel even door mogen gaan , maar in verband met de terugreis toch wel fijn...

Ah, fuck, stond 'ie eergisteren gewoon in Tivoli? Waarom vertelt niemand mij dit. Johnny Marr zeg er wat van.

Zag ook dat hij er optrad, toen ik naar de Pandora ging om GusGus te zien - ook dat optreden ontdekte ik bij toeval. Zoveelste bewijs dat een goed concert-topic zeer wenselijk is, ipv dat topic met die ellenlange boodschappenlijstjes waarbij telkens weer een enkel item wordt aangevuld (kijk mij nou es).

Nou, wat let je. Start 'm maar op, ik wil je wel helpen.

Jammer man. Hopelijk komt ie nog eens binnenkort! Was errug vet gisteren ook in Gent. ArthurDZ zeg er es wat van.


Zie ik hier een bromance opborrelen? Prachtig om te zien dit.

Ja Common was echt heerlijk op dreef gisteren. Wat een charismatische man, en het plezier dat hij uitstraalde maakte het nog extra leuk. Bij ons was Amma de gelukkige die een freestyle aan haar opgedragen kreeg en zijn kale koppie mocht afdrogen.

MAAR WAAROM SPEELDE HIJ NIET HEEL I USED TO LOVE H.E.R. VERDORIE!!!

Klinkt als een plan

Ik probeer dan ook wel wat duiten in het zakje te doen.

Archive, 26 sept grote zaal Vredenburg Utrecht


Ja dat was me t avondje Archive wel!

Archive kwam met negen mensen naar Utrecht verdeeld over 7 mannen en 2 vrouwen waarbij de laatste 2 puur voor de zang waren. De show was in het kader van het 25 jarig bestaan van deze toch wel topband. Het was dus een soort van "greatest hits" show. De aftrap kwam om 20.20 en het eindfluitje klonk om 22.50. Of te wel een flinke show. De show kunnen we qua tijd opdelen in drie redelijk gelijke stukken. Het begin was briljant, het derde gedeelte was briljant (tja, beste toegift ooit?) en het middengedeelte ging van aardig tot gewoon weer briljant.

De band zocht nauwelijks contact met het enthousiaste publiek (bijna uitverkocht) en ging in een strak tempo door. Het geluid stond redelijk hard maar was loepzuiver. Doordat het geluid hard stond knalde de opener er nog eens extra in. Archive had veel werk gemaakt van de lichtshow. Het gaat om de muziek en niet om de artiest dus er waren vanuit de zaal geen spots op wie dan ook. Af en toe een spotje vanaf recht er boven en een enkele keer van onder af. Voor de rest knalde al het licht vanaf achter de band de zaal in incl een behoorlijke lasershow. Dat was best een intens schouwspel, tel daar de muziekstijl van Archive bij op en je hebt een aardig bakkie te verwerken zeg maar.

Het was ook een intens concert, maar dus ook redelijk geniaal en met een redelijk geniaal intens concert lijkt mij weinig mis.

4,75*

You Make Me Feel
Fuck U
Pills
Bullets
Kings of Speed
Kid Corner
Violently
System
Nothing Else
Remains of Nothing
Erase
Finding It So Hard
End of Our Days
Collapse/Collide
Controlling Crowds
Dangervisit

Lights
Again
 

Memorabel concert.
Deze blijft nog wel even hangen, poeh hé.

Wist niet dat je er ook was, hadden nog wel een mini meeting kunnen doen.

Dance Lover was er ook!

Zag gisteren de vroege aanvangstijd en bedacht me dat ik het niet meer ging lukken om in tijd in Utrecht te zijn. Maar ik weet nu zeker dat ik er 100% zeker op een van de avonden in Brussel bij moet zijn, begin november.

Ik was er ook bij gister. Archive is voor mij echt zo'n band die zich net buiten m'n gezichtsveld heeft afgespeeld. Net te weinig triphop en iets te proggy voor m'n smaak.

Met een gratis kaartje op zak en het enthousiasme hier wilde ik het wel eens uitproberen voor een avondje en dat is toch behoorlijk bevallen. Met name in de opbouw van de nummers en het toewerken naar de climax wisten ze te imponeren. Maar het sterkst vond ik de nummers met de zangeres en dan met name het kleine nummer aan het eind (End of our days?).

De Grote Zaal in Tivoli maakte het visueel wel sterk met de show, maar voor rock is het toch echt teveel een galmbak. Snap nooit zo goed waarom ze daar dit soort acts neerzetten.

Het was mijn eerste Archive show gisteren en ik en mijn maat waren het na afloop overtuigend eens: dit was een gave show. Beneden op de vloer was behoorlijke bewegingsvrijheid, maar bij aanvang nog zoeken naar een goed geluid. Veel bas, weinig gitaar, iets wat me hier vorig jaar november bij Riverside ook al opviel. Toen dat op orde was kon het niet meer stuk. Lang uitgesponnen bombastische stukken werden afgewisseld met intiem gezongen songs en alles was even overtuigend. De fraaie licht- en lasershow ondersteunde voortreffelijk en de sfeer zat er goed in. Het was gewoon een krachtige show van een band in vorm.

Ik was er ook. Het geluid viel mij mee, ik heb het daar wel eens slechter meegemaakt

Inderdaad gave show.

Ja hallo! Common in Tivoli?! Waarom vertelt niemand mij dit? Mjuman start eens een goed concert topic als je wilt.

Dat zou een gezellige MuMemeeting zijn geweest afgelopen donderdag in de Oude Zaal van Tivoli.

Mijn tweede Archive concert en kaartje relatief laat aangeschaft. De eerste keer was een paar jaar geleden op Rock Werchter en toen viel het wat tegen, omdat er ook weinig herkenbaarheid was. Ik ken immers alleen wat singles en dan vooral nog van Controlling Crowds. Toch is me hier op de site eens aangeraden om een concert in een zaal te zien omdat dat beter zou zijn dan in de open air.

Dat pakte zeer goed uit omdat bij dit concert de herkenbaarheid zeer groot was, gezien de tour n.a.v. het 25-jarig bestaan en de daarbij behorende album; ik herkende meer dan verwacht. Het duurde wel een nummertje of 3 a 4 voordat ik er zelf eenmaal goed inzat maar daarna was het genieten geblazen.

Ook ik vond die 2 nummers met Holly Martin op zang erg prettige onderbreking van het muziekgeweld. Het 2e nummer was idd End Of Our Days. Maar welke was die 1e? Violently?

Sowieso grappig het 25-jarig bestaan van je band te vieren met een zangeres van 27.

Het is alweer lang geleden dat ik mijn concertervaringen gedeeld heb hier op het forum. Hopelijk kan ik het weer wat meer oppakken en met jullie delen. Dit heb ik altijd wel als leuk ervaren, hopelijk bij sommige lezers ook Helaas kunnen er wel wat spelfoutjes inzitten, zie deze maar door de vingers

03/10/2019 | Rendez-Vous | The Grey Space in the Midle, Den Haag.


Rendez-Vous trok 2015 al mijn aandacht met een redelijk goed en interessant optreden in Worm te Rotterdam. Overduidelijk had deze band toen al potentie binnen het postpunk genre en wist hierbij wat eigen kwaliteit er aan toe te voegen. Ondanks ik toen al erg in een ontkenningsfase zat binnen de alternatieve muziek was ik Rendez-Vous nooit vergeten. De EPs die toen der tijd het enige werk van hun waren konden mij niet bekoren, te punk achtig. Maar live was dit toch wel andere koek. Zo zag ik ze eindelijk na vier jaar weer eens live tijdens het Grauzone festival. De stempel was overduidelijk gezet, dit is een geweldige live band. Niet veel later volgde er nog een EU tour waarna ze terug strandde in Den Haag voor een clubshow gisterenavond. De venue was perfect, The Grey Space in the Midle. Laag plafond, donkere sferen, geen podium en veel rook. Het concept was weer het zelfde maar over het algemeen waren deze laatste twee optredens wel anders dan die in 2015. Maar vooral die potentie van toen was nu wel een beetje waar gemaakt. Snoei harde gitaarriffs galmen door deze kelder heen met daar doorheen dreigende schreeuwerige zang. De houding van de zanger mag er zijn, dit is hun imago. Strenge gezichten tot agressie toe, maak er maar geen ruzie mee. Allemaal onderbouwd met een eentonige aanhoudende synthesizer tune die je door je zenuwen ervan laat dansen. Na 60 minuten en 10 nummers verlaat de band de rokende kelder waarna je zelf het gebouw verlaat met suizende oren. Het onlangs uitgebrachte album bevalt me tot op heden helaas niet zo, maar live blijft dit gewoonweg een heerlijke harde geluidsmuur.


03/10/2019 | Emma Ruth Rundle | Paard Kleine Zaal, Den Haag

Grauzone presenteert Emma Ruth Rundle. Fijne boeking namens deze grandioze alternatieve muziek organisatie. Voor de derde keer kreeg ik de gelegenheid om haar weer live te zien tijdens een clubshow. Emma beheerst over een zeer prachtige stem en wordt hierbij live ondersteunt door een sterke liveband. Haar liedjes kunnen ingegoten zijn, maar worden live erg versterkt.
Deze sterkte komt vanuit de fijne gitaar en bass riffs die de songs naar steviger en bombastisch niveau brengen. Het bereikt daarmee wat meer het metal genre en doet daardoor wat zwaarder aan. Dit samen met haar prachtige stem vormt een zeer aangename en fijne combinatie. Inhoudelijk is het optreden zoals deze de laatste twee jaar is uitgevoerd. Het concept blijft daarin het zelfde, maar verveeld ook geen moment. Hier en daar probeerde gitarist Evan Patterson wel de stiltes te breken tussen de overgangen van de gespeelde tracks. Zo liet Patterson zijn gespeelde melodie doorlopen op zijn pedaal waardoor je langer in die melodie blijft hangen wat erg fijn is. Ondanks al het zware gitaarwerk lijkt het dan wel wat dromerigs af te werpen, alsof het allemaal wat zwaardere dreampop was. Emma en haar band waren op deze avond ook weer in top vorm. De band speelt goed op elkaar in en weet wat ze van elkaar kunnen verwachten. Spraakzaam is Emma naar het publiek niet zo. Maar halverwege haar set verzoekt ze of het licht wat bij geschenen mag worden, volgens haar klaagde het Nederlandse publiek daar laatst nog over. Jammer, want de schemering die over het podium waakte gaf een fijne sfeer aan haar muziek. Tot slot verkondig ze nog dat dit de laatste EU tour is voor haar Dark Horse album release en dat ze ons een fijn publiek vond. Als toegift volgt er dan nog een prachtige akoestische song die ze speelt met haar elektrische gitaar van de monitors af. Net als andere keren bevalt dit echt heel erg goed. De zaal is muis stil en luistert aandachtig naar haar prachtige zang. Ze heeft het eerder bewezen op het Road Burn festival een paar jaar terug en kan zowel solo als met band even goed vooruit.

05/10: Soulcrusher Festival - Doornroosje, Nijmegen

Was weer een mooie dag!

Helaas door een flinke vertraging met de trein (anderhalf uur) Leechfeast en 30,000 Monkies moeten missen.

Gelukkig wel op tijd om nog een flink stuk van Telepathy te zien. Erg sterk uitgevoerde dynamische post-metal. Af en toe wat sludgy toestanden, dan weer een beetje blackmetal erbij. Mooi!

Het Finse Dö speelde zijn nieuwe plaat (Astral Death Cult) volledig. Het originaliteitsniveau was niet hoog, maar de fuzzy stoner/doom met een smerige sludge/blackstrot werd met enorm veel bevlogenheid en enthousiasme gespeeld. De drummer was soms zelfs iets te enthousiast, vooral in de snellere passages (die gelukkig zeer sporadisch waren) was hij behoorlijk rommelig. Toch heel erg lekker materiaal om op mee te deinen.

Daarna eetpauze en door naar Cranial. Daar was ik erg benieuwd naar, want Alternate Endings is een hele gave plaat. Live viel het vies tegen, kwam compleet niet over. De plaat heeft veel subtiliteiten in zijn logheid, maar live was het alleen maar log met weinig overtuigingskracht. Vooral de drummer speelde heel erg houterig waardoor er geen lekkere groove in kwam. Tweederangs ISIS.

Gelukkig kwam daarna Mizmor en dat was fantastisch! Ik heb ze op Roadburn 2018 gezien met de Yodh-set, maar het materiaal van Cairn komt live ook fantastisch over. De cleane tokkeltjes zijn waanzinnig mooi en wanneer de band overschakelt naar black/(funeral)doom blijft dat harmonieuze en melancholische gevoel hangen. De vocalen zijn ook indrukwekkend. Na 35 minuten was het tijd om een goede plek te zoeken voor de artiest waar ik echt naar uitkeek.

Lingua Ignota in de kleine zaal, dat is een teken dat je op tijd moet zijn. Ik stond helemaal vooraan en werd compleet meegenomen door de "performance" van Kristin. Het was pijnlijk mooi om te zien: je voelde echt de urgentie en de emotionele uitstorting. Ze gaf echt alles wat ze had, maar haar stem bleef ongelofelijk mooi. Tranen in mijn ogen, ik heb dat zelden. Deze set liet een behoorlijke indruk op mij achter.

Daarna gelijk Daughters, man, wat een intensiteitsniveau. Ik wilde deze band al sinds de self titled plaat (uit 2010) live zien, dus ik keek hier echt naar uit. Wanneer je naar You Won't Get What You Want luistert weet je eigenlijk niet wat er gitaar is, dus het was ronduit verbluffend en fascinerend om te zien wat de gitaristen uit de vingers toverden. Echt krankzinnig materiaal om te spelen! Sowieso vertaalde het materiaal van de laatste plaat zich zeer goed op het podium, waanzinnig strak gespeeld. Zanger Alexis Marshall heeft de sfeer van de jonge Nick Cave en David Yow (The Jesus Lizard). Vette balans tussen de nieuwe plaat en materiaal van de self titled. Fenomenaal optreden!

Daarna pauze gehouden, lekker zitten en een beetje kletsen. Triptykon sloot mijn Soulcrusher-editie af, de tweede keer dat ik ze zag. Het publiek was redelijk uitgedund, het leek erop dat er veel mensen voor Daughters waren gekomen. Triptykon had er overduidelijk veel zin in en speelde met veel plezier een fantastische selectie aan tracks. De nieuwe drummer is heel erg goed, niks op aan te merken, vooral zijn uitvoering van Tree of Suffocating Souls was indrukwekkend. Nu ik net zie dat Hannes Grossmann de drummer is, is dat eigenlijk niet zo verrassend: die speelde bij Necrophagist, Obscura en momenteel bij Alkaloid en Hate Eternal; een geweldenaar. We kregen wat Triptykon-tracks, wat Celtic Frost-tracks (al werd Visions of Mortality nog geschreven onder de Hellhammer-naam zoals Tom zei). Heerlijk!

De merch van Daughters was helaas toen al weg, maar ik heb wel voor drie euro van CD van Weighing Souls With Sand van The Angelic Process gekocht bij Burning World.

Zojuist King Gizzard in Tivoli gezien, man man man wát een legendarische band is het toch . Morgen kom ik wel met een iets uitgebreidere verslagje.

Inderdaad, rete goed concert! Alleen wel jammer dat ze maar drie nummers van hun laatste album speelden. Ben benieuwd naar je verslag?

Okeeee, hier dan het iets uitgebreidere verslag van King Gizzard in Tivoli gisteren. En dat terwijl ze vanavond de Tivoli nog een keertje extra hebben gesloopt - waar ik voor de duidelijkheid niet bij ben - en beide avonden rammetje uitverkocht. Dit was 'al' de vierde keer dat ik de band zou zien, dus ik had al wel een idee wat me te wachten stond, en achteraf klopten mijn verwachtingen wel.

Of te wel, de avond is in een aantal blokken op te delen en in elk blok komt een van de honderden albums aan bod. Zo werd de avond zoals ze al vaker deden geopend met het stampende Rattlesnake. Gelijk stond de hele zaal op zijn kop. De arme security had het maar druk met alle crowdsurfers. Na Rattlesnake volgde het blokje met een aantal nummers van Flying Microtonal Banana. Wat een geweldige nummers blijven dat toch, die vooral live nog iets steviger en sneller worden gespeeld.
Daarna werd de beuk erin gehouden met nummers van Murder of the Universe, gevolgd door nog twee nummers van Nonagon Infinity. Van dat laatste album speelde ze helaas niet mijn favoriete nummers, maar de uitvoering van Evil Death Roll was wel erg sterk.
Vervolgens gaven ze de zaal even wat tijd om een beetje op adem te komen door een blok met iets rustigere nummers. Tegen het einde van de set werd het gaspedaal weer gevonden en kwamen een paar nummers van het laatste 'trash' metal album voorbij. Vooral Mars for the Rich van dat album was een van de hoogtepunten voor mij. Een nummer waar AC/DC bijna jaloers op zou kunnen zijn.
Afsluiter The Bitter Boogie was een rustiger afsluiter, buiten Ambrose gerekend dan. Die pakte nadat al eerder in de show te hebben gedaan weer de shine door de tribunes op te gaan en los te gaan.

Als het goed is zou de setlist van vanavond compleet anders zijn dan de avond daarvoor. En dat kunnen ze natuurlijk ook makkelijk doen met zoveel albums al gemaakt, maar het past ook goed bij de band die doen waar ze zelf zin in hebben.

Wat tof dat je hier iets over geschreven hebt! Ik was er ook bij en ben het helemaal met je eens, prachtig concert weer van Emma Ruth!

Niemand iets over Madrugada? Gretzieboy?

Het was erg mooi bij Madrugada in TivoliVredenburg. Integraal eerst Industrial Silence en daarna nog een lang toegift.

Het was best mooi. Industrial Silence is een goed album, maar een half concert dragen is misschien net wat veel eer. Ik heb aan de tweede helft meer genoegen beleefd.

Vocal
Belladonna
Higher
Sirens
Shine
This Old House
Strange Colour Blue
Salt
Norwegian Hammerworks Corp.
Beautyproof
Quite Emotional
Terraplane
Electric

Black Mambo
Hands Up - I Love You
What's on Your Mind?
Only When You're Gone
Whatever Happened to You
Majesty
The Kids Are on High Street
Valley of Deception

Gisteren Supersister Project gezien.

Ik vond het echt heel slecht. De zaal zat vol met oude dronken mannen.

Daarbij konden de muzikanten de muziek en de maatsoorten niet meer aan. Robert Jan Stips is een sympathieke man, maar hij had zich nooit moeten verleiden te gaan touren.

Dieptepunt was de het gastoptreden van Marco Vrolijk op drums. Hij sloeg alles mis en tot overmaat van ramp ging de andere drummer maar tamboerijn spelen om Marco te helpen de maat te houden. Genant gewoon.

Het keyboard van Stips was ook nog eens kapot, waardoor hij niet de juiste tonen eruit kon krijgen (had hij als prof nou echt geen back-up bij zich). Hij zong vals.
Elk (echt elk) nummer moest worden afgeteld, en de vaste drummer (Klaasse) wist soms niet eens welk nummer er gespeeld ging worden.

Er stond een jonge violiste viool te spelen en zij was de enige die de muziek uit de drek omhoog trok. Ik heb nog nooit in mijn leven zo een slecht optreden gezien. Het was schandalig dat dat 21 euro per persoon kostte.

Ik heb wel geleerd dat ik nooit meer naar 'oude bandjes' ga. Want na het debacle van Fish en de depressie die dit soort heren over je uitspoelen ben ik wel genezen van de classic rock.

Oooh, jullie kregen een nummer meer. Whatever Happened to You hebben wij niet mogen horen

Dan voel ik me extra vereerd. Omdat (rond uitkomen) het titelloze (en laatste) album mijn kennismaking met de band was, moet dit ook het eerste nummer zijn dat ik ooit van ze gehoord heb.

Only When You're Gone speelden ze niet in Tilburg.