Precies dit, wat een show en wat een energie. De vibe was zo gemoedelijk, wat het allemaal heel chill maakte!

Gisteravond bij Deep Purple geweest in de Ziggo Dome. Support act was Jefferson Starship wat zowaar een goede opwarmer was. Ben niet zo bekend met deze voortzetting van Jefferson Airplane maar het wist het publiek te bekoren. Naast wat 80's-hits ook White Rabbit en Somebody to Love en over de gehele linie een goede performance.

Deep Purple trapte 20:45 uur af en jaste er in 1 uur 35 minuten 15 songs door inclusief een keyboardsolo. Vooral het album Machine Head stond centraal en de covers van Turning to Crime waren weer afgevoerd, evenals zoiets als Throw My Bones van Whoosh! en uiteindelijk waren er slechts drie nummers uit het Steve Morse-tijdperk gespeeld. Oude glorie dus met een nieuwe gitarist die in de verste verte nog niet geboren was toen men er furore mee maakte. Anya uit '93 werd nog afgestoft wat het Blackmore/Lord-sentiment alleen maar versterkte. Leuk optreden, daar niet om, maar slechts een schim van de hoogtijdagen.

Gisteren naar de Ziggo Dome geweest voor de zoveelste greatest hits-show van Deep Purple, deze keer vermomd als de Whoosh-tour. Van dat meest recente album werden twee nummers gespeeld. Verder stond er welgeteld één interessant nummer op de setlist, namelijk Anya, een parel van het ietwat ondergewaardeerde album The Battle Rages On. Voor de rest waren het weer dezelfde nummers die al jaren, zo niet decennia lang keer op keer herhaald worden. Dus zo'n beetje het hele Machine Head-album plus Perfect Strangers, Hush, Black Night. Sterke platen als In Rock, Fireball en Who Do We Think We Are worden volledig genegeerd. Voor een band met een rijke catalogus als Deep Purple is het toch zonde dat er niet eens uit een ander vaatje wordt getapt.

Op de show inhoudelijk zoals altijd niks aan te merken. Dat de mannen kunnen spelen is bekend. De nieuwe gitarist Simon McBride zorgt toch nog voor enig nieuw elan. De stem van Gillan lijkt niet meer verder achteruit te gaan en klonk zelfs wat beter dan ik me van de vorige shows in Nederland kon herinneren. Met name op een nummer als When a Blind Man Cries kan hij zich nog onderscheiden.

Ook ik was gisteravond in de Ziggo Dome bij Deep Purple en kan mij in het geheel vinden in de review van Mr. Rock hierboven. Afgezien van Anya dan, want die kan ik wat minder waarderen.

Aanvullend nog het volgende: ik wist niet dat de mannen van Deep Purple in deeltijd werkten? Een concert van 1,5 uur waarbij de meeste bandleden regelmatig het podium verlaten voor een drankje of een massage? Vlak voor het zaallicht aan ging, ging het concert door de laatste nummers echt los. Bijvoorbeeld nog een Child In Time was toch wel leuk en gewenst geweest. Dan was het concert om half elf afgelopen (i.p.v. 22.15) en hadden de mensen om mij heen niet zo verbaasd gekeken. Is het nou al afgelopen?

Ik begrijp van Mr. Rock dat ze ook al heel lang vrijwel dezelfde greatest hits spelen, met name van Machine Head. Terwijl ze zoveel keuze uit klassiek materiaal hebben. Jammer is dat en het verklaart mij dat Ian Gillan zo routineus overkwam, hoewel hij wel goed zong. Alweer diezelfde show straalde hij uit. Even mijn kunstje goed doen en that's it.

Alles bij elkaar maken ze zich er zo toch ook wel gemakkelijk en routineus van af. Jammer is dat.
Deep Purple, Ziggo Dome 10-10-22: ***

Child in time spelen ze al jaren niet meer omdat Gillan dat qua zang niet meer aan kan. Verder verbazen jullie stukjes me niet echt eerlijk gezegd. Heb een jaar of 8 (gok ik) nog een keer de moeite genomen om Deep Purple live te zien. Was in Zwolle dus mooi kort bij huis. Toen al vond ik de lamlendigheid er vanaf druipen. Weinig tot geen bezieling en al helemaal niet de indruk wekken dat ze leuk vinden wat ze doen. Plichtmatigheid troef. Ik snap wel dat de mensen voor bepaalde nummers komen maar ze kunnen daarmee veel meer 'spelen' door te rouleren. En ook de laatste paar albums staan best leuke nummers tussen. Maar ja, je moet als band wel willen natuurlijk.

Wel geinig om te lezen dat Jefferson Starship de support act was. Is dat nog altijd met Mickey Thomas op zang? Die kon er wel wat van namelijk. En met Jefferson Starship heeft hij een aantal puike albums gemaakt. Al was Grace Slick er toen nog bij natuurlijk.

Nope, om het lekker verwarrend te maken tourt die onder de naam Starship nog rond met min of meer dezelfde liedjes. De band die gisteren in de Ziggo Dome optrad had nog wel David Freiberg (84!) in de gelederen die nog indrukwekkend bij stem was. Leadvocalen waren van een zekere Cathy Richardson, die de nieuwe Grace Slick moet voorstellen. Had ook een puike stem.

Dit inderdaad!

Ah oké dat maakt het inderdaad lekker verwarrend. Maar al met al meer een veredelde coverband dus zo te lezen.

Gisteren gezien in de Oosterpoort, Grote zaal in Groningen: Marillion

Voor we naar de hoofdact gaan, eerst even een paar woorden voor het voorprogramma June Road, want dat verdienen ze wel. Voor mij kwam het voorprogramma als een verrassing, want op de website van de Oosterpoort werd er geen melding van vermaakt. Een man met gitaar en een vrouw met viool, die twee goed bij elkaar passende stemmen hebben. En ze maakten ook nog eens leuke liedjes. In het begin leken die soms wel wat op elkaar, maar op het laatst kwam er wel wat meer variatie in. Extra grappig is dat ze elkaar hebben leren kennen bij de strijkerstour van Marillion. Zij zat in het orkest, hij deed toen ook al het voorprogramma als ik het goed begrepen heb, en binnenkort gaan ze trouwen. Goed vermakelijk voorprogramma. Dat is nooit verkeerd.

Maar we kwamen natuurlijk ergens anders voor. Het was een familie-uitje, want mevrouw Bonk en de oudste Bonk junior waren ook mee. Eigenlijk had ook dit concert in 2021 plaats moeten vinden, maar in dit geval denk ik niet dat ik er rouwig om ben, want in de tussentijd kwam er wel een heel fijn album An Hour Before It's Dark uit.
We stonden goed vooraan en dat deed goed aan de beleving. Hoewel ik vermoed dat ik vanuit elke hoek hier van genoten had. Ook fijn dat er voor het concert iemand even komt vertellen dat het gebruik van telefoons, waardoor je de concertbeleving van degene achter je aantast, niet op prijs gesteld wordt.

De set werd begonnen met Be Hard on Yourself en meteen werd duidelijk dat dat niet alleen op de plaat een erg fijn nummer is. Ook werd meteen duidelijk dat Steve Hogarth erg goed bij stem is en dat hij er zin in had. De band is voor deze tour uitgebreid met een extra bandlid, een percussionist, wat wat mij betreft een echte waardevolle toevoeging is.
Dat ze begonnen met Be Hard on Yourself vond ik niet heel verrassend, dat er aangekondigd werd dat het hele album integraal gespeeld zou worden vond ik dat wel. Geen onaangename verrassing, want zoals gezegd, ik ben er wel enthousiast over. Mocht het je niet aanstaan, nou dan ging je maar naar de bars buiten de zaal, gaf Hogarth te kennen.

Nou, mijn waardering voor het album werd niet minder tijdens deze uitvoering. Wat een geweldige muziek, die minstens zo geweldig gespeeld werd. De spelvreugde, die zo mooi verschillend tot uiting komt bij de verschillende bandleden, was goed terug te zien. Intens, prachtige erupties die de muziek van Marillion kenmerkt, geraffineerd maar passievol, en perfect op elkaar afgestemd. Maar eigenlijk gold dit voor het gehele concert. Voor mij was The Crow and the Nightingale wel het hoogtepunt van dit gedeelte.

Maar daarmee was het nog niet tot einde natuurlijk. Na even wat tot rust gekomen te zijn met Somewhere Else, zeker geen slecht nummer, maar voor mij ook geen hoogtepunt in het oeuvre, werd een zeer passievolle uitvoering van Wave en Mad neergezet. Steve Hogarth doet natuurlijk qua podiumpresentatie natuurlijk altijd wel meer dan alleen zingen, maar zo theatraal als vandaag had ik hem nog niet eerder gezien. En als je er dan dicht bij staat, is het helemaal fantastisch te zien welke koppen hij allemaal kan trekken. En dan ondertussen nog zo geweldig mooi en krachtig weet te zingen. Maar goed het zijn natuurlijk allemaal fantastische artiesten. Met toch nog even toch weer een speciale vermelding van Steve Rothery, dat je zulk hemels gitaarspel zo gemakkelijk kunt laten lijken.

Daarna kregen we het prachtige Afraid of Sunlight, wat ik wel één van de vele hoogtepunten uit het oeuvre vindt. Als je het over opbouw en uitbarstingen hebt... hier ging de zaal ook wel op los.

Daarna werd Hogarth vanuit het publiek een briefje aangereikt. Hier stond als verzoek A Few Words for the Dead op. Hierover gaf hij aan dat dit toch echt een te complexe song was om nu maar even te gaan spelen, dus het papiertje werd een propje. Waarna hij nog een briefje kreeg, waarvan tot hilariteit van iedereen hij in eerste instantie zei dat er vooral op stond wat een arrogante band ze waren, dat de band met Fish veel beter was en zo nog even doorging. Toen er ook nog om Grendel geroepen werd vanuit achterin de zaal, riep hij vooral op om dat even naar voren te brengen op een papiertje.
Op het papiertje stond eigenlijk Neverland, waarvan hij spontaan besloot om dat dan maar grotendeels te gaan spelen. De zoekende blik van Mark Kelly of dit nu echt de bedoeling was om te gaan spelen, was onbetaalbaar, maar maakte ook duidelijk dat dit echt een spontane actie was. Het nummer werd grotendeels gespeeld, totdat Steve Hogarth aangaf dat het nu genoeg was, om af te sluiten met The Great Escape. Na Ocean Cloud mijn favoriete Marillion-nummer. Ik was al meer dan tevreden, maar nu was mijn avond helemaal compleet.

Dat ze voor de toegift nog terugkwamen met The New Kings en Sugar Mice, gaf nog een heerlijke kers op de taart. Wat een avond, wat een concert. Beste Marillion-concert wat ik mee heb mogen maken.

Ik heb mijn kaartje voor Groningen kunnen verkopen en nu blijkt dat ik wel wat gemist heb....

Ik stond wat verder naar achteren, maar ik vond het geluid de eerste ca. 20 minuten abominabel slecht. Erg blikkerig, alsof de muziek door transistor speakertjes werd weergegeven. Vanaf The Crow and the Nightingale ging het met sprongen vooruit. Verder prima concert, maar in tegenstelling tot Bonk zeker niet het beste.

En waarom wel in Groningen en niet in Vlissingen eens een keer ? Ik bedoel: Port Zélande is niet echt Zeeland.. Dat is de poort naar het werkelijke Zeeland.

Ik stond links vooraan, maar daar echt niet iets van gemerkt, maar wij stonden ook dicht bij de boxen. Hoorde wel dat het geluid later nog wat beter afgestemd stond, maar blikkerig absoluut niet. Dat kan natuurlijk ook wel afhangen van waar je stond/zat.
En voor mij was het 'pas' mijn vierde keer. Dat kan natuurlijk ook wel wat uitmaken.

Net Marillion in Eindhoven gezien. Een zaal met de betere akoestiek, maar helaas wist de techniek daar niet goed mee om te gaan. De laatste nummers klonken pas beter en dat was jammer, want verder vond ik het prima.

Gisteren trompettist Jeremy Pelt en zijn quintet aan het werk gezien in Paradox te Tilburg. Kende vooraf nauwelijks iets van zijn werk maar bij sterke jazzoptredens maakt dat niets uit. Heel goed gezelschap met een geweldige drummer Allan Mednard en Chien Chien Lu op vibrafoon. Na de break gaven ze nog wat extra gas, ook de nieuwe rustige song van het aankomende The Art of Intimacy vol.2 was erg mooi.
Bovendien is Jeremy Pelt naast een goede trompettist ook nog eens een zeer geschikte frontman en stijlvolle, charismatische gastheer van de avond met interessante anekdotes bij de muziek.

Net terug van Saxon in Hedon te Zwolle met Diamond Head in het voorprogramma. Plaats genomen in het midden van de zaal tegen het hek van de mengtafel had ik een goed plaatsje. Diamond Head is me vooral bekend van de nummers die Metallica coverde en ik was snel klaar met de zanger, die dacht dat het publiek meteen bij het eerste nummer alles wel zou geven. Snel oordoppen ingedaan en rustig de show uitgezeten. Bij Saxon daarentegen waren die oordoppen er weer uit en men trapte af met het titelnummer van hun laatste album Carpe Diem, gevolgd door Sacrifice met daarna Age of Steam, van de laatste worp, zat de sfeer er goed in. I've Got to Rock (To Stay Alive) kwam langs, met Dambusters, eveneens van Carpe Diem, in het kielzog. Mooi frisse setlist dus, helemaal toen The Thin Red Line van Unleash the Beast werd gespeeld. Gegeven moment kwam met Dallas 1PM de eerste gouwe ouwe en daar kwamen meer van, zoals Heavy Metal Thunder en het onvermijdelijke Wheels of Steel (zonder meezingstuk). Gelukkig werd er ook zoiets als Metalhead afgestofd en werden van het nieuwe album ook Living on the Limit, Black Is the Night en The Pilgrimage gespeeld. Sloeg niet zo aan die laatste maar leuker dan bv. voor de zoveelste keer Crusader. Verder nog The Eagle Has Landed, 747 (Strangers in the Night), And the Bands Played On en Strong Arm of the Law, dat halverwege de solo omsloeg in Solid Ball of Rock. Denim and Leather en Princess of the Night waren de slotstukken in goed 100 minuten speeltijd. Goed optreden zonder al te veel poespas.

Ik heb Saxon ook al enkele keren mogen aanschouwen en nog nooit teleurgesteld. Biff is echt een van de sympathiekste frontmannen in de scene.

21 jaar geleden eens een concert in Hardenberg gezien dat over de 2 uur duurde. Laat het eens 1 uur 50 geduurd hebben maart 2014 in Leeuwarden. Dat ze nu nog goed 100 minuten opbrengen zonder zich te verstoppen achter drum- en gitaarsolo's vind ik gezien de leeftijd zondermeer acceptabel. Biff Byford is 71, Paul Quinn 70, Nigel Glockler 69, Doug Scarratt 63 en Nibbs Carter 56. Mooi dat Saxon rijkelijk uit nieuw werk putte, ondersteund met het nodige werk vanaf de intrede van Carter en Scarratt. Verrassingen met onderbelicht oud werk waren er dan weer niet maar over het algemeen weet je buiten een paar standaardnummers om nooit precies wat je van de setlist mag verwachten. Zo rouleert The Eagle Has Landed nu met Broken Heroes.

22 oktober 22 Left of the Dial festival Rotterdam, de laatste dag van het drie daagse festival is aangebroken.

Wij naderen de Vessel 11 voor Cucamaras. Deze jonge Britse band voelen zich als een kapitein op het rode schip. Met een matrozen petje en zonnebril komt de zanger op. Hij maakt nog een opmerking hoe gek het is dat ze op een boot spelen. En ja dat blijft uniek, voor zowel band en publiek. De band zoekt hier en daar het publiek op en weet deze ook aardig op te zwepen. Elk nummer barst wel uit in een vulkaan aan indie rock / post punk. Een geslaagde start van de namiddag.

Als de namiddag wat verder nadert speelt daar The Early Mornings in het Perron. De band trekt een klein groepje publiek en pingelt er wat op los. Helaas straalt het nergens echt wat uit en lijkt de zangeres zelfs wat onzeker over te komen. De liedjes daar tegenover zijn wel leuk, maar nergens werdt het echt geweldig.

Snel door naar Worm. Daar waar tijdens aanvangstijd Deathcrash nog staat te soundchecken loopt de zaal inmiddels aardig vol. De band werken hun tracks nauwkeurig op van rustig naar een zwaar hoogtepunt. Het geluid staat goed afgestemd waardoor de fuzz/distortion goed tot zijn rechtkomt. De zang daar en tegen zit nog altijd goed bedoeld lekker in de echo en galmt wat de diepte in. Met de strobo aan creëert de band daar nog een fijne sfeer maker aan toe, waar Worm nog meewerkt met wat duister donkerblauw licht. Genieten geblazen.

Door naar Rotown voor Lime Garden. Deze jonge Britse dames weten de zaal van Rotown goed vol te krijgen. De band speelt een vrolijke set aan leuke indie pop liedjes. Op vele van deze nummers kon je lekker dansen of mee zweven. Het festival doet daarmee vrolijk aan en laat alle wat heftigere en zwaardere rockbands daarmee achter zich.

Na een eetpauze belanden wij in de rij bij Worm voor het optreden van Bo Ningen. Het festival benadrukt geen grote namen gezien het meeste upcoming is, maar deze naam was wellicht de grootste. En dat was terug te zien aan de rij bij Worm. Zelfs via het tussendoor pand van de Wunderbar was er geen doorkomen aan.

Op dat zelfde moment was het dan ook best rustig in de V11 voor More Kicks. De band heeft Left of the Dial al eens eerder aangedaan en blijkt met dat goede resultaat opnieuw geboekt te zijn. Het tempo zit er lekker in bij de band waardoor ze aardig wat nummers weten te spelen. Het geluid is wat aan de harde kant, maar past wel goed bij deze rockband. De nummers doen allemaal een beetje het zelfde aan waardoor het er nergens echt een uit schiet. Het is nogal rechttoe rechtaan. En dat is niet erg want het is een leuke act om zo tussen door mee te pakken.

Het leuke aan Left of the Dial is dat vrijwel alle bands twee of meerdere keren spelen op het festival. Zo kan je nog eens makkelijk combineren met welke acts je wilt zien. Neem bijvoorbeeld Folly Group, de band speelde eerder deze dag voor een volle Perron en sloten nu venue Rotown af met de zelfde drukte aan publiek. De band is vlijmscherp en erg experimenteel. Op momenten dat je er lekker in zit klinkt er weer een ander geluid wat je op een zijspoor zet. Ondertussen jagen ze je er wel doorheen. Nergens wordt het saai of langdradig. Ze houden de spanning hoog en spelen er op los.

De avond sluiten we af in de Arminius kerk. Hier komt Lime Garden nog voorbij en blijkt in deze setting al helemaal op hun plek te zitten. De band schittert op het podium in de kerk. Het licht valt goed op de band en weet een extra sfeer aan de vrolijke liedjes toe te voegen. De band is blij weer wat bekende gezichten te zien in het publiek van hun eerdere optreden maar sluiten met deze set ook zeker af met nog meer nieuwe fans.

Het was een geslaagde avond. Bedankt dix voor de ticket! En bedankt Gretz en blur8 voor de gezelligheid!

Gisteren een oude held van mij gezien. Midge Ure treedt op met name Ultravox nummers in de Fluor in Amersfoort. Hij speelt met name nummers van de albums Quartet en Rage in Eden.

Met zijn 69 jaar is hij nog goed bij stem.




Voor meer nummers van het concert zie:
Midge Ure @ Fluor Amersfoort

Gisteren een dubbel optreden gezien van The Temptations en Four Tops! Van elke groep schoot nog één origineel lid over, maar omringd met opvolgers die ook al jaren meedraaien en een ervaren band kunnen ze nog mee draaien. Het is vooral een gezellige nostalgische trip geworden. Leuk hoe origineel bandlid Otis Williams (Temptations) voor het 60 jaar bestaan van de band een nieuw nummer wilde opnemen met de groep en en dan belde met Smokey Robinson (die dus blijkbaar ook nog leeft). Otis is 80 jaar, Smokey Robinson 82 jaar. Bij de Four Tops was het originele lid nu al 87 jaar, dus mocht die af en toe wel eens gaan zitten.

Vrijdag 21-10 & zaterdag 22-10: Left of the Dial Festival, Rotterdam

Vrijdag:
Afgelopen weekend voor het eerst naar het showcase festival Left of the Dial geweest, twee van de drie dagen. Left of the Dial richt zich op nieuwe opwindende bands en vooral die van het iets hardere werk. De meeste bands komen uit de UK en daardoor staan er vele bands uit de post-punk hoek. De verse aanvoer van nieuwe post-punk bands blijft dus nog altijd komen. Langzaamaan vraag ik me wel eens af wanneer het genre niet verzadigd raakt, maar deze Left of the Dial editie bewijst toch wel dat er daar nog geen sprake van is.

De vrijdag begonnen bij Yabba (18:00-18:40, V2_). Explosieve punk met een frontman die bijna al rappend en met een enorme laag distortion heel boos zijn teksten de zaal in spuwde. Muzikaal ging het soms een beetje richting de hardcore punk met een vleugje Rage Againt the Machine. Niet helemaal mijn cup of tea, maar wel energiek en overtuigend gebracht.

Daarna door naar Soup! (19:00-19:40) in de mooiste locatie van dit festival, de Arminiuskerk. Erg tof dat het festival ook zulke locaties weet te strikken. Soup! is een lekker Brits bandje zoals je ze op voorhand inbeeld. Lekker speelse en catchy nummers die soms net aan de post-punk hoek aantikken, maar de invloeden van een Talking Heads zijn ook niet ver weg. Klonk overtuigend en lekker, dus ben benieuwd of deze band de komende tijd verder kan groeien want een paar extra sterke nummers hebben ze wel nodig om boven het maaiveld uit te komen.

Na wat gegeten te hebben richting Eades (20:50-21:30, Tech Noir). Eades is een van de weinige bands die ik al wat langer ken en regelmatig luister. Fijne energieke en catchy Britse indierock die je met iets te veel bier op hoort mee te brallen. Dat kregen we dan ook en de band leek er zin in te hebben met hier en daar een grolletje onderling.

Vervolgens vanuit het centrum weer richting het centraal station gelopen naar Perron voor Hotel Lux (22:00-22:40). Perron vind ik de meest toffe locatie van het festival. Je krijgt de vibes van een kraakpand waar in de grote ruimtes een podium is neergeknald. Hotel Lux stond in de kleine zaal van het pand waar je bijna de zweetdruppels van het plafond ziet druipen. Een kleine volle en benauwde zaal kan een toffe setting zijn voor een post-punk band, maar we zijn toch iets eerder weggelopen om een andere act in Rotown te kunnen zien. Het korte stukje dat ik heb gezien was wel tof.

Die volgende act was dus het Ierse Gurriers (22:50-23:30, Rotown). Muzikaal deed de band me het meest denken aan hun Ierse landgenoten The Murder Capital, maar dan wel de energieke en opzwepende kant daarvan. Met een frontman die met zijn bewegingen op het podium deed denken aan Grian Chatten van Fontaines D.C. Het deed de zaal wel goed loskomen en het werd wel een opwindend optreden. Voor mij de meest overtuigende act die ik dit weekend gezien heb.

Zaterdag:
Op zaterdag voornamelijk acts in Perron gezien. Begonnen bij KEG (16:10-16:50). Een band die me deed denken aan een mix tussen Shame en Squid. Vooral de schreeuwerige manier van zingen deed denken aan die laatste band. Maar het klonk verder wel erg lekker en het is wel een band met potentie denk ik.

Vlak daarna in de kleine zaal van Perron Folly Group gezien (17:00-17:40). Ik kan me aansluiten bij de woorden van Lars Muziek.. De band heeft nog naast de drummer nog een extra percussionist wat het geheel extra swing gaf. Ze deden me denken aan een swingendere versie van Squid.

The Bug Club (19:30-20:10, Perron) was de act waar ik vooraf het meest naar uitkeek. De band heeft net een nieuw album uit die me heel erg bevalt. Korte opbeurende powerpop/punk liedjes die snel in je hoofd blijven hangen. De band joeg de liedjes er dan ook snel en met vol enthousiasme doorheen. Een band die volgende zomer zeker een plekje op een BKS of DTRH verdient.

Mewn (20:30:21:10) was even een mooi rustpuntje in de Arminiuskerk. Mewn is een band die rustig de tijd neemt om hun nummers mooi uit te bouwen naar een hoogtepunt. Misschien waren ze een beetje een buitenbeentje op het festival, maar het was wel een fijn rustpunt op de avond.

Als laatste nog Public Body (22:50, 23:30, Perron) gezien. En dat was een afsluiter die de laatste restjes energie uit het publiek wilde krijgen, wat aardig lukte. Het was live een stuk steviger en meer richting punk dan ik van te voren had verwacht. Enige wat de band nu nog een beetje mist is een of twee uitschieters waarmee ze zich onderscheiden van de rest.

Al met al een heel fijn en relaxt festival gehad. Nergens echt drukte gemerkt ondanks dat het festival was uitverkocht. Hangt misschien ook beetje vanaf waar en wanneer je een act ziet. Maar aangezien vrijwel elke act minimaal twee keer speelt heb je daardoor misschien ook meer spreiding van mensen. Sowieso is dat een fijn iets op zo'n showcase festival waar je toch al snel clashes in je tijdschema hebt.

Drie dagen Left ofthe Dial was een slopend festival, maar ik heb genoten! Ondanks dat de vooraf opgestelde route door de stad in de praktijk slechts een leidraadje bleek te zijn, en ondanks het gevoel dat er meerdere bands op een paar honderd meter afstand niet be-reikbaar bleken, is dit mijn ranking:

1. Hallan. Electronische PostP. Een strakke setlist met uitsluitend songs die staan als een huis.
En WORM-1 was te klein, oplossing: gordijn naar WORM2 opzij, dan heb je van 2 kanten zicht.

2. Cucamaras. Ook Nottingham heeft zn eigen Postp-band. Groot speelplezier op het podium en genoeg
te MoshPitten songs voor een feestje er voor.

3. Folly Group. Uit de MeltingPot London komt een heel funky variant, met drums en percussie. Zeer
dansbaar, maar als je denkt het ritme te pakken te hebben gooien ze m zo weer om.

4. Home Counties. Extreem aanstekelijk, Inventieve, vrolijke mix van Country en PostRock. Alle
instrumenten behalve de drums worden gerouleerd tussen de 6 bandleden.

5. Gurriers. De PostPunk golf vanuit Ierland is nog lang niet op. Op spotify zijn maar 3 songs gedropt,
maar op het podium hebben wel degelijk een volwaarde set van 40 minuten waar de energie van af
druipt.

6. Lime Garden. 4 meiden die aanstekelijke disco-ritmes vertalen naar gitaar. Voor velen DE verrassing van het festival.

7. Makthaverskan, voor de afwisseling uit Zweden. Perfecte mix van shoegaze en Wave. Gitaarwerk is
overtuigender dan de zang, maar dat maakt voor het totaalplaatje niet uit. Zeker als de zangeres dat zelf ook wel doorheeft en meermaals ver-excuseerd.

8. Deathcrash. Indrukwekkende Psychedelische postp variant met ongeevenaarde wisseling tussen
ambiant en metalrock. Zeer geschikt om live te ondergaan.

9. Gallus, vijf-tal uit Glasgow. Energieke gitaren precies passend binnen het festival.

10. Divorce, Zag ik varend in de haven en dat geeft direct nog meer sfeer bij de vriendelijke Pop songs.

11. Yabba, More Kinks & Island of Love zijn min of meer vergelijkbaar, omdat songs van voor naar achter in de setlist gelijkwaardig klinken, maar dat wil niet zeggen dat het live niet lekker rockt. Zeker als er minimaal een bandlid is die de show steelt. Meestal de energieke drummer maar ook een opzwepende frontman helpt enorm.

Gisteren Gezien in Afas Live Amsterdam, Counting Crows

Eindelijk weer eens naar een concert van één van mijn favoriete bands. Dat was al een heerlijk vooruitzicht. Dat het één van mijn favoriete bands is, is namelijk niet alleen gebaseerd op de albums, maar zeker ook op de live-optredens. Niet dat het altijd geweldig is, maar wel vaak. Dat het niet altijd geweldig is, hangt ook wel samen met dat je nooit weet wat je krijgt, want zowel de setlist als de stemming van Adam Duritz kan nog wel eens wat wisselend zijn. Maar dat nooit zeker weten wat je krijgt, behalve een aantal vaste ijkpunten (ook tijdens de tour wisselt de setlist die ze spelen per avond, zelfs voor het openingsnummer), maakt ook wel dat je juist met spanning in afwachting bent wat je vanavond weer voorgeschoteld zal krijgen. We stonden goed ver vooraan, wat de beleving alleen maar ten goede komt, vind ik.

Adam kwam al vroeg op het podium. Ik vind dat wel sjiek dat je je eigen voorprogramma aankondigt. Uit die aankondiging bleek ook wel oprechte waardering en bewondering. David Keenan mocht ons namelijk eerst een half uur vermaken. Man met gitaar, maar spelen en zingen kon hij wel.

Daarna was het de beurt aan de hoofdact. In spanning dus waar ze mee zouden beginnen en dat bleek Round Here. Natuurlijk een fantastische opener, want die opende het debuutalbum ook. Meteen was duidelijk dat het geluid als een huis stond. Adam was goed bij stem en had er zichtbaar zin in en ik vind dat het de band door de jaren heen steeds beter gelukt is om als een geheel te spelen, waardoor er echt een organisch bandgeluid ontstaat. Maar goed, Adam weet het nu eenmaal erg intens, ingeleefd en emotioneel over te brengen, dus het eerste kippenvel was binnen. Nou, we zaten er dus al erg lekker in na het beginnummer.

Dat dat opgevolgd werd door eerst een persoonlijke favoriet, St. Robinson in His Cadillac Dream en daarna door Mr. Jones, hield de energie en het enthousiasme lekker vast. Maar toen daarna een werkelijk prachtige kale uitvoering van Colorblind volgde, stond het kippenvel me echter over het hele lichaam.

De setlist kende meer verrassingen. Zo werd er ook wel verrassend niets van het laatste echte album, wat toch genoeg toppers kent (Somewhere Under Wonderland), gespeeld. Maar daar stond genoeg tegenover. Nummers die ik nog niet vaak live uitgevoerd heb horen worden, zoals Daylight Fading (ook een persoonlijke favoriet), Recovering the Sattelites, When I Dream of Michelangelo en Butterfly in Reverse. Allemaal passievol gespeeld.

Adam maakte zowel tijdens als tussen de nummers veelvuldig contact met het publiek en vertelde geregeld vermakelijk. Bijvoorbeeld over hoe ze bij de soundcheck onenigheid hadden over hoe nu precies het akkoordenschema van The Ballad of El Goodoo (een cover van Big Star) was en ze maar hoopten dat ze het juiste uiteindelijk gekozen hadden. En hoe ze dachten dat ze naar een andere venue in Amsterdam zouden gaan, want ze hadden nog nooit in de Afas gespeeld, bleek het gewoon de Heineken Music Hall te zijn, waar ze per slot van rekening zelfs nog een live-album opgenomen hadden. Vind het ook mooi om te zien dat ze zoals altijd gewoon een band zijn op een podium. Geen verdere opsmuk, geen decor, geen schermen, gewoon spelen en een lichtshow, maar als het goed is, is dat genoeg.

Genieten dus. Dat werd nog wat groter, toen ze de Butter Miracle Suite (de laatste EP) in zijn geheel gingen spelen. Dat was niet onverwacht natuurlijk, maar daar had ik wel veel zin in en was stiekem wel benieuwd hoe die overeind bleef live. Want op de plaat ben ik erg onder de indruk van de vier nummers die samen een 20 minuten durend geheel maken. Nou, dat bleef live wel overeind. Wat zeg ik, dat kreeg live zelfs nog wat meer lading en kwaliteit. Een fabelachtige uitvoering.

Daarna werd met een aantal usual suspects afgesloten, maar de lol was er niet minder om. Rain King blijft een heerlijk livenummer, Omaha is prachtig, Hanginaround lekker om los op te gaan. En de afsluiter Holiday in Spain hoort erbij. Net als de woorden 'We Will Be Back!' Dat is ze geraden! Geweldig concert.

25-10-2022
Marillion, Vredenburg te Utrecht

Een bijzondere avond voor mij want dit was de 1ste keer dat vigil jr (12 jaar) mee ging naar een Marillion concert. We hadden een mooie plekje op perfecte ooghoogte op de tribune gevonden. Zoals bekend spelen ze het laatste album in zijn geheel en trappen ze daar mee af. Tenminste in zijn geheel achter elkaar door is het zeker niet. Na elk nummer stoppen ze wel en verteld H het één en ander. Nou ja één en ander... onze zanger van dienst zat op zijn praatstoel en vertelde honderduit. Soms zinnige dingen maar net zo vaak ook niet waarbij het woord Grendel opvallend vaak viel. Zo weten we nu dat Peter Gabriel stiekem een coverversie van Grendel aan t opnemen is . Hogarth had ook gewoon zijn dag (zoals meestal), zeer goed gemutst en nog beter bij stem.

Het geluid aan t begin van het concert vond ik wat dof, niet in de mix want de instrumenten waren los van elkaar zeer goed hoorbaar maar gewoon het geluid als geheel. Dat werd later beter of ik raakte er aan gewend dat weet ik nog niet precies. De basloopjes van Pete waren zeer goed te horen (ook slapping!) en Rothery speelde weer eens de sterren van de hemel. De band was overigens niet met zijn vijven maar met zes man. Ene Luis uit Portugal deed zeer verdienstelijk de percussie. De lichtshow was spectaculair en soms zelfs wat overdadig. Die enorme lichtbalk over de breedte plat op de rand van het t podium was een mooie vondst maar in combinatie met de rookmachine werd t soms wat wazig vond ik maar dat kan ook aan mijn positie in de zaal te maken hebben gehad.

Na het album kwamen nog de nodige bekende werkjes uit t verleden voorbij waar de meeste nummers al eerder tijdens deze tour op de setlist stonden. Voor Fantastic Place was t de eerste keer en dat was ook voor de afsluiter van toepassing. Deze banger werd onder het stof vandaan gehaald omdat het de 25ste oktober precies 40 jaar geleden was dat deze (debuut)single werd uitgebracht. Deze werd zoals t ook wel een beetje hoort door Rothery aangekondigd.

Het was mij t concertje wel met ook nog wat handjes schudden en praatjes maken met mede-Mume'ers musicborst en Ayreonfreak. Vredenburg is voor Marillion en de fans altijd thuiskomen en dat bleek ook wel weer.

Als laatste nog een tip voor diegene die vanavond nog gaan en langs de merch willen gaan, cash only!

Setlist

Be Hard On Yourself
Reprogram the Gene
Only a Kiss
Murder Machines
The Crow and the Nightingale
Sierra Leone
Care

Somewhere Else
Wave
Mad
Afraid of Sunlight
The Great Escape

The New Kings

Fantastic Place
Market Square Heroes (40 Years Ago Today)

Altijd leuk om de stukjes van vigil, maar ook Bonk, te lezen en iedere keer als ik dat doe denk ik, moet ik ook eens doen, zo'n concertverslag! Helaas ken ik mijn tekortkomingen en daarom weet ik dat ik geen schrijver ben...
Maar ik kan wel even kort beamen dat vigil het wel bij het rechte eind heeft.
Nadat ik beide keren in Eindhoven vooraan stond ging ik nu voor een plekje op de tribune. Had een goede plek, beetje hoog, boven de sounddesk dus wel recht voor het podium. Geluid kwam daarom beter tot zijn recht (hoorde veel beter de percussie) en de lichtshow al helemaal want dat gaat voor 75% over je heen als je vooraan staat. Het "doffe" geluid dat vigil ervaarde past prima bij het geluid van de laatste cd. Die vind ik ook niet spetterend klinken. Hoe anders was dat bij "mad" wat voor mij het hoogtepunt was. Het licht ging toen ook helemaal los en zodoende was dat eigenlijk een rollercoaster ride van 3 minuten!
Maar even over het geouwehoer van H, die begon in het begin echt ongelofelijk lang te ouwehoeren tussen de nummers. Maar nadat hij Grendel stond te bashen en dit nummer als gedateerd en ongewenst verklaarde, het huidige publiek was er volgens hem ook wel klaar mee, dacht hij bijdehand te zijn en lastte hij even een poll in om te checken wie in de zaal nog interesse had in Grendel.... Vervolgens klonk er luid gejuich en stak de helft de hand op! Dat vond ik wel leuk. Een "David Cameron momentje" zoals hij zelf noemde, daarna had hij gelukkig wat minder praatjes.

Overigens is er nog wel een klein dingetje waarin vigil ongelijk heeft, MSH werd al eerder opgevoerd tijdens deze tour en dat was, hoe kan het ook anders, in Aylesbury.
Fantastic place, was een mooie verrassing en ik verwacht vanavond toch ook wel een paar wijzigingen in de setlist.
Vanavond mijn laatste Marillion concert dit jaar, en ondanks dat hun laatste cd nog steeds niet bij mijn favorieten behoort toch een geweldige ervaring! It was Worth Paing To See!

Die had ik even niet scherp, ik had vooral Sugar Mice en af en toe Garden Party op mijn netvlies staan. Maar in de thuishaven was dat natuurlijk ook wel een logische keuze.

Wat Grendel betreft staat mijn vrind Musicborst er wel wat negatief in. Het was vooral met een grap en een grol en niet zoals nu enigszins geschetst wordt dat H mokkend over het podium liep, in tegendeel zelfs. Ik denk ook niet dat H echt had verwacht dat Grendel weggestemd zou worden.

Overigens had ik ook nog mijn moment of fame, toen H het had over songs die ze niet zo very often spelen riep ik vol overtuiging Hope for The Future en kreeg ik een nette oh shut up terug van H

Zie je wel, het gaat gelijk mis als ik wat schrijf... H liep zeker niet te mokken inderdaad.
In de trein huiswaarts sprak ik over dit moment met een andere fan en we denken dat Hogarth toen wel een seintje had gekregen om een beetje in te binden. Misschien van de bandleden die vonden dat de flow eruit ging of van de tourmanager die bang was dat het tijdschema niet gehaald zal worden wat kosten met zich mee brengt.



Deze stelling is wel discutabel.

H is zich zeker heel goed bewust dat alles wat zij/hij nu doen/doet staat op de fundering die in de jaren 80 gelegd is. Echter, nu 33 jaar later na zijn intrede en al jaren lang is er niets anders dan lof en hosanna over zijn rol en inbreng hoe de band geëvolueerd is. Niet alleen op social media waar hij omringd wordt door een grote schare fans die echt alles wat hij doet helemaal het einde vinden, ook door recensenten en andere "professionals". In interviews is hij tegenwoordig ook wel erg zelfverzekerd (ik druk het netjes uit). Ik herinner een paar geleden een moment bij een concert in England (with friends tour), ook daar een grapjas die "Grendel" riep, waarop het publiek reageerde met boegeroep en gefluit tot groot genoegen van Hogarth die dus antwoorde met iets als "je bent op de verkeerde plaats en bij de verkeerde band" wat hem vervolgens een luid applaus opleverde en zijn smile toen kan je je wel voorstellen?!

Maar genoeg nu, ik moet nog wat afmaken en het is zo 17:00 uur....

Leuk jou (en je zoon) weer eens te zien! Ik vond het geluid redelijk tot goed. Ik vond het geluid van Mosley los staan van de rest, viel me (bovenin de nok) echt op. Ik vond Afraid of Sunlight echt matig gebracht (ik weet nog de magie die afstraalde tijdens andere concerten) om wel weer magistraal terug te komen met TGE. Het was in mijn beleving zeker niet het beste concert, maar ook niet de slechtste. Het Marillion concert in Vredenburg drie jaar geleden vond ik beter, ook het geluid.

Ik had overigen nog een gesprek met mijn mede concertgenoten, dat ik er van overtuigd ben dat ik tijdens de tour van Season End mijn eerste concert heb meegemaakt van Marillion. In mijn beleving was dat Den Haag. Het was toen wel voor de hele zaal ook zitten, maar kan het nergens weer vinden. Weet iemand dat toevallig?

Ik heb nu tussen de 14 en de 18 keer Marillion gezien, maar ik heb nog nooit Grendel gehoord. Jullie wel?