Ik denk dat je dan toch in de war ben met de This Strange Tour in 1997 met Picture House als voorprogramma. Dat was in de congreshal in Den Haag en idd zitten

Grendel is tijdens het Reading festival in 1983 voor het laatst gespeeld en dat is terug te vinden op een schijfje van de Early Stages bootleg box. Volgens mij is Grendel ook nooit buiten de UK gespeeld maar dat weet ik niet zeker, misschien Ierland???

Overigens heeft Steve Rothery het nog niet zo lang geleden met zijn solo band een paar keer gespeeld en heeft daarmee veel gezeik van zijn bandmaten over zich heen gekregen.

Schotland!

Het korte tokkel intro speelt Rothers anders nog wel een paar keer per tour, gister ook nog heel even en heel zacht

Ik heb t ook Stillmarillion zien doen.

Waar zijn ze geweest dan met de Season's End Tour?

Eerst 2x Vredenburg toen t album echt net uit was en een half jaar later in de zeg maar reprise van de tour Ahoy

Dan was het toch het oude Vredenburg. Ahoy was het sowieso niet. Gek dat ik die gig van Den Haag in mijn beleving vermengt heb met Vredenburg

Ik ben er ook wel een paar keer geweest (ik tik dit ook vanuit Vredenburg) en haal wel eens wat door elkaar maar daar zit dan toch geen 8 jaar verschil tussen

Ik ben inmiddels de 50 gepasseerd. Misschien is dat het

Fijn dat over Marillion live al het een en ander geschreven is, dan kan ik het kort houden.

Marillion zal inmiddels de band zijn die ik met afstand het vaakst live gezien heb en het concert van vanavond was een redelijke middenmoter. Het nieuwe album is leuk, maar veel meer dan 'leuk' heb ik er nog niet van kunnen maken en dat is vanavond niet veranderd.

Dat bij twee avonden TivoliVredenburg er een flink verschil in de (rest van) de setlist kan zitten, was uit eerdere ervaring wel bekend. In het verleden heb ik daarbij wel eens precies goed gegokt, ditmaal... nou ja, er kwamen overwegend niet voor de hand liggende nummers en al mijn favorieten uit het Hogarth-tijdperk heb ik op zich vaak genoeg live gezien. Fijn om de beide This Strange Engine-nummers weer eens te horen, de beide Anoraknophobia-nummers blijven toch vooral curiositeiten en bij de anticlimax dat het overigens fantastische Goodbye to All That vroegtijdig afgebroken werd voor Afraid of Sunlight had ik een déjà-vu.

De beide nummers uit het Fish-tijdperk die de toegift vormden, leverden een feestje op, dat dan weer wel.

Be Hard On Yourself
Reprogram the Gene
Only a Kiss
Murder Machines
The Crow and the Nightingale
Sierra Leone
Care

Estonia
Quartz
When I Meet God
Goodbye to All That: Wave / Mad
Afraid of Sunlight
Man of a Thousand Faces

Sugar Mice
Garden Party

26-10-2022
Marillion, Vredenburg te Utrecht

Een dagje later en alles was anders...

Mijn gezelschap was anders
De setlist was anders
De lichtshow was anders
De vibe was anders
H was anders
Het geluid was anders

Anders is natuurlijk niet altijd beter.... soms slechter en eigenlijk vooral anders...

Het gezelschap van mijn zoon was onbetaalbaar
De setlist was minder maar dat geeft niet, je hoort weer eens wat nummers die heel lang niet voorbij kwamen
De lichtshow was minder aanwezig, ze hadden wat teruggeschroefd
De sfeer was veel minder grillig zeg maar, noem het liever en dat kwam vooral door...
H was anders, geen politiek en veel minder het contact/confrontatie zoeken met het publiek. Ik hou op zich wel van dat schuren zolang t niet te lang duurt.
Ik vond het geluid beter dan de dag er voor, zeker in het begin wat de beleving bij de uitvoering van dit topalbum ten goede kwam.

Het publiek, het publiek was het zelfde. Enorm enthousiast!

Ik sluit me aan bij Casartelli: een middenmoter. Misschien zelfs nog wel iets daaronder, maar dat zegt ook een hoop over het gemiddelde.

Het nieuwe album is bij mij ook nog niet echt ingeslagen en daar heeft dit optreden niet veel aan veranderd. De rest van de setlist was wel ok, in ieder geval leuk om weer eens wat andere nummers te horen (al hadden ze Man of a Thousand Faces en Garden Party best weg mogen laten).

Verder vooral een gezellige avond met een prima optreden.

Ik vond de versie van 1000 Faces echt enorm sterk, echt van genoten. Ik heb zelf altijd veel meer moeite met Quartz, matig nummer en dat duurt ook nog eens veel te lang. Op zich is dat wel leuk om zo dicht ( 1mtr) bij Pete te staan omdat het toch vooral draait om zijn loopjes.

Maar eeehh Pete, waarom stond het 1ste loopje op tape en speelde je dat niet zelf?

Ja, dat hielp de gunfactor voor dat nummer dat je zo graag leuk wilt vinden omdat het zo anders is, maar wat desondanks gewoon niet echt leuk is, niet echt mee.

Gisterenmiddag in 013 naar Rico (voor de 27e keer haha) geweest met zijn Frenk de Slak show. Samen met Dries Bijlsma is het een mix van een hiphopoptreden en theater, gericht op jonge kinderen en natuurlijk hun ouders. De fanschare van Opgezwolle is inmiddels een generatie die veelal kinderen heeft en daarvan waren er gisteren een aantal verzameld in 013 met hun kroost.
Beetje raar om zo'n optreden kapot te analyseren, dus dat doe ik dan ook niet, maar in het begin leek het niet echt alsof Rico het zelf heel erg naar zijn zin had. Naarmate het verhaal van Frenkie de Slak vorderde werd het enthousiasme groter. Opvallend dat hij een aantal van de lyrics nog niet kende en aanvulling van de plaat nodig had.
Aan het eind kwam er nog een mini-blokje met Opgezwolle-klassiekers voorbij voor de ouders, maar het was bovenal een kindershow, al zijn alle parallellen en metaforen uit de nieuwe raps weer meer voor de ouders. Anyway, leuke manier om zo kinderen kennis te laten maken met het bezoeken van een concert. En bovenal een mooie ervaring voor ouders om zo een uitje te hebben met hun kinderen. Dat denk ik althans, ik was er gewoon als liefhebber van Rico's werk. Was leuk om gezien te hebben, maar verder niet iets dat ik vaker zou gaan bekijken natuurlijk. Het lijkt me wel een aanrader als je kinderen hebt in de basisschoolleeftijd.

Leuk om te lezen. Ik kan me niet herrineren ooit een Opgezwolle/Sticks/Rico/etc. geskipt te hebben, maar hier ben ik toch maar niet heen gegaan. Hopelijk is het boek ook nog via andere wegen te koop, zodat ik mijn Opgezwolle collectie (bijna) compleet kan houden.

Dat viel me ook op ja, beetje vreemd, zou het te maken hebben dat hierdoor tegelijkertijd het lichtprogramma start zodat e.e.a. synchroon loopt?
Aangezien jij op goede voet staat met de manager kan je het haar even vragen natuurlijk!

Sigur Rós, Palladium Keulen, 27-10-2022

Ik had niet verwacht mijn favoriete band nog eens live te zien - sinds 2018 gebeurde er vanalles en tegelijkertijd heel weinig. Geen nieuwe muziek, alleen wat re-releases in (te) dure boxsets.

Totdat eerder dit jaar bekend werd gemaakt dat er 1) een nieuwe tour kwam, 2) er gewerkt wordt aan nieuwe muziek en 3) toetsenist Kjartan Sveinsson zich weer bij de band heeft gevoegd, na meer dan 8 jaar afwezigheid.

Het Palladium in Keulen is een industriële bak, met op zich prima geluid en sfeer. Ik zal niet te veel spoilers plaatsen voor degenen die dinsdag naar Amsterdam gaan, maar de nadruk ligt op het vandaag 20 jaar geworden ( ).

En wat was het weer mooi... Vanaf de eerste toon zat ik er goed in, met kippenvel en vochtige ogen als gevolg. Dat Kjartan weer meedoet is zo'n ontzettende waardevolle toevoeging, het geeft een extra dimensie aan een al prachtig geheel. Net zoals de bij de 2018 tour is de set opgedeeld in tweeën, met een kwartiertje pauze. Dat is een beetje wennen, maar ik kan me voorstellen dat het voor de band nodig is. Jonsi's stem klonk af en toe een beetje rauw, ik hoop dat het eenmalig is en dat hij goed voor zijn "instrument" zorgt. Uiteindelijk speelde de band 2 uur en een kwartier, met het magistrale Popplagið als kers op de taart.

Als je de kans krijgt: dinsdag Afas, woensdag Vorst Nationaal. Je doet jezelf er een plezier mee, geloof me.

Dinsdag AFAS!

Roc Marciano en The Alchemist gisteren gezien in Skatecafe Karin & Yvonne in Amsterdam. Was er nog nooit geweest, maar een gruwelijk vette locatie. Een soort festivalsfeer op 1 plek met een voetbalkooi/veld, cafe, picknicktafels, pizzeria en een sfeervol, donker, zaaltje. Perfecte setting voor de grimey sound van Roc Marci en Alchemist. Het optreden vond ik tof. Marciano was goed verstaanbaar (mits je op de juiste plek in de zaal stond) en had meer energie dan ik verwachtte op basis van z'n nonchalant stoere raps op plaat. De beats knalden prima, cool om een aantal tracks van Marcberg (in ieder geval Raw deal, Snow) voorbij te horen komen. Een minuut of 80 no-nonsense hiphop concert met een altijd enthousiaste Alchemist achter de knoppen.
Mooi om bij de eerste Europese show van Roc Marciano te zijn, toch wel een belangrijke en zeker qua sound en stijl invloedrijke MC als je kijkt wat er 12 jaar na zijn solodebuut allemaal is uitgekomen. Een uitverkochte zaal bovendien, echt een event dat me weer even dat gevoel van de hiphopscene van vroeger gaf. Wel 1 minpuntje: Vooraf hoorden we dat Ka aanwezig was, wat ook bleek te kloppen, maar jammer genoeg deed de beste man niet even mee on stage. Dat had ik helemaal vet gevonden, maar goed, je kunt niet alles hebben.

Lou Barlow, de Cornelia, Amsterdam

Tussen twee Dinosaur Jr. optredens in speelde Lou Barlow gisteren solo op een woonboot in Amsterdam-Noord voor 35 mensen en ondergetekende was daar één van. Op Facebook was het als volgt aangekondigd:

"Hi everyone, I’ve got a day between Dinosaur Jr dates, so I want to do an acoustic show on a houseboat in Amsterdam! If you haven’t seen me before it’s always pretty fun and loose. I take requests and ramble on about things here and there. I really enjoy it, play for about 2 1/2 hours and haven’t had any complaints! Join me!"
https://postimg.cc/xcQVy7L5

En dat is wat het was. De huiskamer van de woonboot liep vol en ik nestelde me op de bank en maakte een praatje met een Amerikaan, die helemaal leip was van Sebadoh en Dinosaur Jr. haatte ("guitar wankery"). Ik haat Dinosaur Jr. niet, maar ik snap hem wel. Ook ik verkies Sebadoh any day boven het moederschip.

Toen kwam Lou Barlow uit de voorplecht, plugde in begon. Voor de adept/fanboygirl was het helemaal geweldig. Er was geen setlist, wat vanuit de huiskamer geroepen werd, werd (akoestisch, op gitaar en ukelele) gespeeld. Desnoods werden weggezakte lyrics nog even op internet opgezocht. Als de zaal het even zelf niet meer wist, had Lou nog wel een paar songs en covers achter de hand. Zo kwamen "Riding" van Palace Brothers voorbij, en "A Hit" van Smog, en op mijn verzoek werd nog zijn übercheesy cover van Bryan Adam's "Run To You" opgegraven.

Tussendoor grappige, eerlijke en pijnlijke ontboezemingen over zijn priveleven en zijn carriere. Zo vertelde hij dat hij dit soort avonden doet om de spanning van touren met Dinosaur Jr. wat te verlichten, maar ook om op tour een "homey" gevoel te hebben. Wat zijn eigen favoriete plaat is (Sebadoh III). Waarom hij bijna nooit meer iets van de plaat "The Sebadoh" speelt (alleen maar pijnlijke herinneringen, band en huwelijk lagen in puin, drugs waren in het spel, om er vervolgens tóch de beste twee nummers ervan te spelen). Dat hij J. Mascis nog nooit heeft kunnen betrappen op het dragen van oordoppen. Dat Dinosaur Jr. vroeger na de repetities naar college-feestjes gingen om vervolgens met zijn drieën in een kringetje te gaan staan omdat ze met niemand durfden te praten. Over het naar school brengen van zijn kinderen tussen de "succesvolle" vaders terwijl jij maar een sloeber van een muzikant bent. Dat Fontaines DC naar aanleiding van een Fontaines DC-cover door Lou Barlow gevraagd was om een podcast te maken met Lou Barlow maar nee zeiden omdat ze nog nooit van Lou Barlow, Sebadoh én Dinosaur Jr. hadden gehoord, of deden alsof dat zo was. Dat hij fan is van Simply Red. Enzovoort enzovoort.

Het was intiem, er was letterlijk en figuurlijk geen afstand tussen publiek en artiest, het was persoonlijk, gezellig, grappig, drankjes werden doorgegeven en de tweeëneenhalfuur vlogen voorbij. Een speciale avond, om nooit te vergeten.

https://i.postimg.cc/j2T0PBKj/DSF3666.jpg

Ik heb in elk geval de volgende nummers langs horen komen:
* = itchy-request

Sebadoh:
- It's So Hard To Fall In Love
- Vampire
- Brand New Love *
- New Worship
- The Freed Pig
- Spoiled
- Soul and Fire
- Two Years Two Days
- Sacred Attention *
- Homemade
- Think (Let Tomorrow Bee)
- License to Confuse *
- Not a Friend
- Skull *
- Rebound
- Together Or Alone
- On Fire
- Ocean
- Beauty of the Ride *
- Too Pure
- Love Is Stronger
- Sorry
- State Of Mine

Dinosaur Jr.:
- Garden
- Lightning Bulb *

Folk Implosion:
- Natural One (verstopt in Smog's "A Hit")
- Mechanical Man
- Pearl

Lou Barlow:
- Holding Back the Year
- Goodnight Unknown
- I'm Thinking...

Covers:
- Riding (Palace Brothers)
- A Hit (Smog)
- Run To You (Bryan Adams) *

En er waren nog een paar nummers meer die ik niet (her)kende.

Geweldig zeg!

Iemand maandag nog naar Placebo geweest?

Die mensen moeten dan ook nooit naar een Swans-concert gaan, me dunkt.

28 oktober 2022 White Lies speelt vanavond de vierde clubshow uit de vijf van deze Nederlandse tour. Het is leuk om te zien dat de band een echte connectie heeft met ons land. Eerder dit jaar waande zij zich ookal door ons land tijdens de release tour van het nieuwe album. Nu zijn ze gewoon speciaal teruggekomen voor een exclusieve Nederlandse clubtour en jawel alle vijf de clubshows zijn helemaal uitverkocht.

Het Paard in Den Haag dus. De band heeft er al twee keer eerder gespeeld. Het mooie daaraan is dat de grote zaal wel groot is, maar het podium laag is. Dit maakt het wat intiemer. En voor White Lies is dat deze tijd misschien nog wel uniek te noemen, want de band kan makkelijk door naar grotere poppodiums. Ondanks ze gegroeid zijn en ook wat bekender zijn geworden doen ze zich gewoon nog lekker normaal voor. Zo blijft het op deze manier toegankelijk en leuk voor de fans.

De set van vanavond wordt geopend met 'Time to Give' van het album Five. Het is er eentje om erin te komen. De lange opbouw van deze track doet iedereen langzaam opwarmen, maar een snelle start is het in ieder geval niet. Daarna volgen 'To Lose My Life' en 'There Goes Our Love Again' die beide het tempo verhogen en daarmee aanhouden. Onlangs bracht de band een nieuw album uit. Hiervan kwam deze week nog een EP van uit met een handjevol aan bonustracks. Uiteraard werd er wat van de EP gespeeld, waarvan Breakdown Days voorbij kwam. Dit was er eentje met een lekkere bass melodie erin, waar je prima op mee kon swingen. Helaas kakt het daarna wel een klein beetje in met tracks als Step Outside en Hurt My Heart. Gelukkig pakt de band het tempo wel weer snel op met album titelsong Big TV. Wat blijft dat toch een lekkere meezinger.

Eenmaal als de band het podium verlaat volgt daar in de toegift nog zo'n track van de nieuwe EP. Als bonus van het album zo ook een bonus als in de toegift, zou de band gedacht hebben. Voor mij slaat de track enkel helaas niet aan. En wat er dan nog overblijft zijn twee klappers van finale songs. Death en Bigger Than Us. De band weet daarmee het concert erg goed af te sluiten. Het blijft een genot om deze band telkens weer live te zien. Ze weten elke keer weer erg sterk naar voren te komen. De bandleden spelen goed op elkaar in en spelen nauwkeurig de nummers over zoals deze ook in de studio zijn opgenomen. Daarnaast staat het geluid altijd goed afgestemd waardoor alle instrumenten goed tot hun recht komen en de zang zuiver over komt. Dat maakt het kwalitatief telkens weer een erg goed optreden.

28 okt 2022
Nits, Oude Luxor te Rotterdam

Zo heb je een paar jaar nauwelijks concerten en zo heb je er ineens drie in vier dagen tijd. Een verlaat verjaarsdagkado van twee vrienden bracht mij na van de week twee keer Marillion in Utrecht nu in het Oude Luxor om naar een andere liefde van mij te gaan kijken namelijk naar de subtiele Euro artpopband Nits!

De band is ondanks de verschrikkelijke brand van dit jaar waarbij hun studio/oefenruimte en heel veel instrumenten, decorstukken, memorabilia enz verloren ging still going strong. Er verscheen een album met de titel Neon en er kwam een tour. Een nieuw album van Nits krijgt normaliter altijd veel aandacht in de setlist en dat was nu niet anders. Daarnaast een rijtje hits/ bekende tracks en een verrassing hier en daar van lang niet gespeelde nummers zoals een fantastische versie van House on the Hill van het dit jaar 30 jaar oude meesterwerk Ting. Later op de avond kwamen ook nog de twee bekendste singles van dat album tot volle tevredenheid voorbij.

Maar goed het draaide dus vooral om het nieuwe album Neon. Een bij tijd en wijle haast verstild album waarbij de band weer hun artistieke kant laten horen. Ik had het album slechts een paar keer via Spotify gehoord en dat had me nog niet helemaal gepakt. Maar zo in live setting kwamen de nummers meer tot leven, de subtiele bliepjes van Stips, het verfijnde percussiewerk van nog steeds de beste drummer van Nederland Rob Kloet en de sympathieke voordracht van de opvallend beweeglijke frontman Henk Hofstede zorgden voor een warm maar ook af en toe golvend bad.

Ik had de cd dus nog niet dus die één-twee was snel gemaakt. De drie mannen zette hun mooiste krabbel op de hoes en ik was weer meer dan tevreden.

Neon
Under a Canoe
The Ghost Ranch
Sunday Painter
House on the Hill
Ultramarine
Nescio
Yellow Socks & Angst
Shadow Letter
Lits-Jumeaux

Lina Bo Bardi
Peninsula
Mantelpiece
Soap Bubble Box
Cars & Cars
Une petite allumette
The Concrete House
Bike in Head
Sketches of Spain
The Dream
Beromünster

The Night-Owl
In the Dutch Mountains

Mijn concert-driedaagse afgesloten met Kendrick Lamar in het Sportpaleis te Antwerpen.

Ik moest er even inkomen, net als bij zijn albums altijd, maar na 20 minuten zat ik helemaal in de show en was het puur genieten van een wereldster die gelukkig live fantastisch kan rappen en enorm veel te melden heeft in zijn raps. In eerste instantie komen de hardere tracks live beter bij me over en valt bijvoorbeeld favoriet Father time een beetje in het niet, maar naarmate het concert vordert komt alles even mooi binnen. Mooie showelementen zijn er genoeg met de schermen, de kooi, het vuurwerk, de dansers: niets nieuws voor concerten van dit formaat, maar toch vermakelijk. In ruim anderhalf uur komen van al zijn albums vele toptracks voorbij, hoogtepunten denk ik wel Money trees, m.A.A.d. City, Bitch don't kill my vibes, Alright en Count me out van zijn nieuwste album.

Fantastisch om te zien hoe Kendrick echt een divers publiek aantrekt, qua leeftijd, kleur, geslacht. Ik kon de pubermeisjes naast me slechts 1 nummer aanhoren met hun Oh my Goooooooood geschreeuw richting hun eigen telefoon, maar toch leuk om te ervaren haha.

Klein minpuntje: Een enkel nummer kapte ie wat vroeg af. Zo had King Kunta langer mogen duren van mij.
Groot minpunt: Totaal klote voorprogramma van Tanna Leone en Baby Keem. Laatstgenoemde vind ik echt een zeer slap aftreksel van Kendrick en echt een totaal overbodige rapper. Het jongere deel van het publiek leek het totaal niet eens met mij, maar gelukkig kon ik toen als zure oude man genieten van de zoetigheden van een Luikse wafel en een zak snoep.

Ik heb zo'n beetje alle hiphopgrootheden die nog leven wel een keer live gezien, het is mooi om te zien dat Kendrick ook wat betreft het geven van een optreden in de top hoort. Hoewel onvergelijkbaar geef ik toch qua sfeer de voorkeur aan het kleinschalige van een Roc Marciano en Alchemist optreden van een dag eerder, maar desalniettemin een indrukwekkende ervaring die me zijn laatste album, dat ik inmiddels al geniaal vond, nog wat meer doet waarderen.

29 oktober 2022 Black Marble doet Rotown Rotterdam aan tijdens hun Europese tour. Eerder stond ook nog Utrecht op de planning maar gezien de tour uitgesteld werdt vanwege corona is achteraf gezien Rotterdam de enige Nederlandse clubshow tijdens deze tour. Dit is ergens nog wel te merken als na aanvangstijd langzaam de zaal vol loopt. Eerst doet de Duitse band Bad Hammer nog het voorprogramma. Dromerige liederen geleid door enkel een synthesizer en gitaar. Live lijkt het prima te werken, maar wordt het nergens echt geweldig of indrukwekkend. Hier en daar zitten er wel wat fijne tracks tussen waarvan de melodieën erg aanstekelijk werken tot het zwieren op de muziek. Daarnaast lijkt de zang wat weg te hebben van de zangeres van Beach House, maar muziekaal is Bad Hammer dan wel wat ingetogener. En verder vooral niet vergelijkbaar. Met een half uur hebben ze er alles aangedaan het publiek op te warmen en kennis te laten maken met hun muziek. Een langere set had dan ook niet gehoeven, dan zou het al snel niet meer dan het zelfde gebleven. En daarmee is het net even genoeg voor als een voorprogramma.

Inmiddels is Rotown wel al aardig vol gelopen. Het lijkt wel weer een praat avond te gaan worden of is het toch wat anders dat het publiek toe doet praten? Halverwege de set is het dan te bepalen, de zaal is overduidelijk verdeeld. Sommige hebben het gezellig met babbels en andere juichen de band met volle kracht toe.

De formatie voor deze tour is een trio aan artiesten. Chris Stewart heeft naast zich een toetsenist en bassist. Dit is het effectieve voor de muziek van Black Marble. Dat is door vrijwel heel de optreden goed te horen. De set wordt afgetrapt met 'Bodies' van het onlangs uitgebrachte album Fast Idol. Gevolgd door album titelsong Bigger Than Life. Wat meteen opvalt is dat de bassist hier de goede snaar aantikt en het bass geluid heel fijn uit de speakers laat komen. Het is dan ook het koude kille geluid wat deze coldwave band nou zo sfeervol maakt. Pas bij 'Feels' hoor je de synthesizer goed tot zijn recht komen. Helaas komt deze namelijk niet overal even goed van pas, maar is alsnog een goede aanvulling dan dat het uit een googledoos zou komen. De drums is daar en tegen wel bekend uit het googeldoosje gehaald, maar livedrums zou de band dan ook echt niet nodig hebben. De drumcomputer doet namelijk meer dan goed zijn werk en is eigenlijk niet vervangbaar.

Eenmaal na 'Pretender' schreeuwt het publiek om 'A Great Design' en lijken de meeste mensen al wat meer in trans gekomen te zijn van de muziek. Iedereen zit er vrijwel lekker in en ook de band gaat daar lekker op. Ook al is de interactie niet optimaal aanwezig de muziek werpt zeker zijn vruchten af dese avond. Van het tweede album It's Immaterial komt 'Woods' nog voorbij. Weer zo'n track met een lekkere beat en live toepasselijk synthesizer deuntje. Als eenmaal daar dan 'A Great Design' voorbij komt gaat de zaal al helemaal los. En ondanks de catchy melodie alsnog uit de googledoos blijkt te komen is het toch ook live een ontiegelijk goed nummer. Als eenmaal het einde is gekomen lijkt het publiek er helemaal in te zitten. Er werd dan ook gejuicht en een hoop kabaal gemaakt om de band terug te krijgen op het podium. Uiteraard is daar dan ook nog een missende hit op deze avond. En laat die nou als toegift gespeeld worden. Dat betreft 'Iron Lung' een track waar eigenlijk alle live instrumenten goed ter samen komen. Ondanks het optreden maar krap aan een uur duurt en de (bijna) zelfde setlist als vier jaar geleden bevat was het toch een erg goed en fijn concert.

Ranking London Calling Festival @ Paradiso Amsterdam (oktober 28+29 2022)

1. The Lounge Society. In de basis rusteloze gitaarrock, in een overtuigende presentatie en met oneindig veel creativiteit. Funcky gitaarrifs, relevante lyrics en punky uitbarstingen. De veel te korte setlist had het allemaal. Het festival is trots op de vele grote namen die hier hun 1ste EU-gig deden, en tLS past nadrukkelijk in dat rijtje. In alles hoor je de ambitie om groot te worden, mede omdat ze alle vier nog twintig moeten worden. Stap 1 in die missie volledig geslaagd.
2. Gurriers. Ierse band die wel weet hoe je een noisy set volledig vult met te Moshpitten bangers.
3. TV Priest. Geheel overtuigende PostPunk, gedreven grimmige ritmes, eigenzinnige gitaren en een norse zanger, die wel degelijk de zaalreactie met een glimlang incasseerd.
4. Chappaqua Wrestling. Britse IndieRock. Door festival tijdsdruk moest set worden ingekort. Maakte voor visitekaartje niet uit.
5. TRAAMS. Gepresenteerd als krautrock, maar dan wel met zwaar aangezette psychedelica. Setlist met 5 titels die bijna instrumentaal de uitpuilende Up-zaal worden ingeslingerd.
6. Royel Otis (Australie). Surfpop van een duo (Otis & Royal) op podium aangevuld met drums en synth. Vrolijkste bijdrage in de line-up.
7. Crack Cloud (Canada). Experimentele PostP variant, met zingende drummer, harp en saxofoon, 3 gitaren & toetsen.
8. Gretel Hänlyn. Overtuigend festival begin met keurige GothPop.
9. Mush & LIFE. Twee min of meer vergelijkbare bands in de grote zaal. Prima shows, maar door beperkingen in het songmateriaal hoorde ik geen ultiem Wow gevoel vanaf het podium. Wel heel vermakelijk showcases en dus goed geprogrammeerd door Paradiso.

30-10-2022 Lee Rocker in Theater Heerlen

Om maar meteen met die locatie te beginnen: rockabilly in een theater, als zitconcert ook nog. Die twee dingen gaan gewoon niet samen. Het is een ontzettend fijn theater, enkel goede dingen over te zeggen, maar deze boeking voelde nogal 'out of place'. En dat was dan weer te merken in de bezoekersaantallen. Lee is bezig met zijn Europese tour (bijna afgelopen nu), en eergisteren stonden ze in een uitverkochte zaal in Parijs en vorige week in uitverkochte zalen in onder andere Madrid en Valencia. Gisterenavond? Slechts 207 tickets verkocht in een theaterzaal waar 1000 man in past..... Zonde, had hem in een poppodium gezet en ook deze avond zou uitverkocht zijn. Soit.

Gelukkig kreeg ik er verder niks van mee want ik zat op de eerste rij helemaal los te gaan met de kneiterharde slap bass van Lee die speelde als een jonge hond die zijn potentiële fans nog moest zien te overtuigen van zijn kunnen. Want wat was het goed. Samen met zijn band (drummer, pianist en Buzz Campbell op gitaar) verzorgde hij een rockabilly show zoals een rockabilly show moet zijn: smerig, hard, vunzig en met ontzettend veel liefde voor muziek.

De show begon met een korte videodocumentaire op het grote scherm over de opkomst en geschiedenis van Stray Cats met een aantal fantastische behind-the-scenes-beelden. Daarna kwam de band op om gewoon maar eventjes meteen Stray Cat Strut te knallen. De toon was gezet, dit ging hoog niveau worden.

Na Stray Cat Strut door met Runaway Boys, alsof het niets is. Het enthousiasme en de lol spatte van de bandleden af en er leken hier en daar wat extra improv piansolo's ingezet te worden. Heerlijk.

Lee speelde een mix van oude en nieuwere Stray Cats songs, veel eigen materiaal en een paar odes aan de grote mannen zoals zijn allergrootste voorbeeld Carl Perkins en de eerder deze week overleden Jerry Lee Lewis.

Er werd op los gesoleerd, geslapt, gezongen, geschreeuwd, maar nooit teveel. Geen ellenlange 'kijk mij eens shinen' momenten, alles bleef professioneel zonder ook maar een greintje authenticiteit te verliezen: knap.

De mannen kwamen terug voor een toegift waarmee de, ook al onlangs, overleden Robert Gordon werd geëerd: een boogie waarbij geen mens meer stil kon blijven zitten. De zaal kolkte, de mensen dansten, en ik genoot.

Of het was de locatie? En dan bedoel ik niet de venue, maar Heerlen.

Nee, dat denk ik niet gezien de rockabilly / rock'n'roll-scene in Limburg en Brabant. Rockabilly moet gewoon niet in een zittende setting in een theater.

Maar van de andere kant: ik was erbij, dus het zal me verder ook niet heel veel bommen waar het is aangezien ik Lee Rocker nu eindelijk in een soloconcert heb kunnen zien . De afwezigen hebben meer pech gehad