Op het laatste moment besloot ik, ondanks dat het de eerste werkdag na de zomervakantie was, dat ik naar Big Big Train in Zoetermeer zou gaan. Ik had ooit kaartjes voor hun eerste concert in Nederland, wat door corona destijds niet doorging. Toen kwam het plotselinge overlijden van zanger David Longdon. En nu de 'the journey continues-tour' met Alberto Bravin als nieuwe zanger. Daar zat voor mij de twijfel. De band die ik wilde gaan zien destijds, met naast Longdon ook nog Danny Manners op keys, Rachel Hall op viool en Dave Gregory op gitaar. Die band die ik al vaak op video live had gezien en bewonderd. Die ik zelf een keer wilde horen. Die is eigenlijk niet meer. Inmiddels is Dave Forster de gitarist, was een jonge Noor Oskar Holdorff gescout om de keys te beroeren en was ook de violiste een ander (naam moet je me even schuldig blijven, Claire nogiets). En dan nog de zanger...... Eigenlijk zijn van die door mij zo bewonderde line-up alleen BBT oervader Greg Spawton, drummer Nick d'Virgilio en toetsenist/gitarist Rikard Sjöblom er nog. Als je weet dat er 11 mensen op het podium staan (inclusief de blazers), is dat wel heel mager.

Maar na gisteravond kwam het besef: de ziel is er gewoon nog wel. De ziel die in de muziek zit. Want het was een concert waarvan je over een aantal jaren zegt: daar was ik bij!!! Een gevoel dat ik denk ik alleen heb gehad bij het eerste Spock's Beard concert in Tivoli Utrecht, lang lang geleden. En de eerste keer dat ik Transatlantic in 013 zag tijdens hun eerste tour na Bridge across forever. Die avond dat niemand naar huis wilde tot ze nóg een extra nummer speelden.

Bravin was geweldig als zanger. Zonder Longdon na te doen, gaf hij de zangpartijen geweldig kleur. Los van zijn prettige stage presence. Die uithaal bij East Coast Racer (she flies....) waar geen einde aan kwam. Kippenvel.

De rest van de band stak ook in buitengewone vorm. Met een prima mix klonken alle details goed, de samenzang was prachtig en het spelplezier op het podium spatte er van af. Ook opvallend dat, anders dan hoe ik BBT meestal hoor, het ook gewoon rockte. Het had een edge die ik op plaat en op eerdere live uitvoeringen nog niet zo gehoord heb. Dave Forster en Rikard Sjöblom zijn meer rock-gitaristen dan Dave Gregory was. En de toetsensolo's van Okar Holdorff, Sjöblom en ook Bravin, scheurden net iets feller dan eerder.

En last but not least: de muziek is van een buitengewone klasse. De nummers die met name Spawton en Longdon te afgelopen jaren gecomponeerd hebben, zijn zo weergaloos goed.

Het wordt natuurlijk spannend hoe deze nieuwe incarnatie op plaat gaat klinken. Maar als ze de lijn van dit concert met deze rasmuzikanten weten door te zetten, dan zit er zeker nog veel moois in het vat.

Fleet Foxes live vanavond in de AB was onsterfelijk goed, abnormaal geniaal, onmenselijk mooi. Samen met Big Thief nu het tweede absolute hoogtepunt van m'n concertjaar. Letten jullie op Gretz, ArthurDZ en Don Cappuccino?

Fleet Foxes in Tivoli. Nog nooit live gezien, ook omdat ik ze vroeger live niet enorm geweldig vond op basis van diverse concertopnames. Zeker het latere werk is zo gelaagd en geproduceerd dat het live ook niet makkelijk na te bootsen is.

Nu dus als negenkoppig gezelschap met blazers en een drummer met echt een fijne slag. Volgens Pecknold hun beste tour ooit en qua setlist en muzikaal vakmanschap heeft hij daar waarschijnlijk gelijk in.

Het was alleen niet normaal druk. Een capaciteit van 2000 is veel te klein voor zo'n band, ook als ze tevens in Paradiso staan. Met meer geluk dan wijsheid toch een plek met goed zicht bemachtigd. Het valt mij de laatste jaren bij veel concerten op dat er vaak iets in de mix of de akoestiek is waardoor de stem vervormt. Dit was bij Neil Young in 2019 zo, bij Iron Maiden dit jaar en nu in het begin ook weer iets. Op opnames achteraf hoor je dat niet.

Nu moest Pecknold stem wel tegen acht andere medespelers opboksen. Solo akoestisch kwam zijn stem (loepzuiver!) wel perfect over en vanaf dat moment was het gelukkig beter.

Veel werk van Shore en hun debuut. Crack Up, mijn favoriet, bleef onderbelicht, maar ik vond het een goede, evenwichtige setlist en een fijn weerhoren met de oude nummers, nu met meer wijsheid en ervaring gebracht. Harmonies in bijv. Ragged Wood en Mykonos waren echt wel hoogtepunten, net als de solostukken van Pecknold en de cover van Judee Sills The Kiss. Live album van de tour zou een mooi aandenken zijn.

Ik was eveneens bij Fleet Foxes en herken wel wat Stijn schrijft.

Het was ook mijn eerste keer en ik vermoed dat het daar ook wel bij blijft. Ik vond het op zich wel goed en bij vlagen heel erg goed, maar na de reguliere set dacht ik dat we al twee uur bezig waren (in plaats van tachtig minuten) en dat kwam toch ook wel omdat de nummers nogal vaak op dezelfde leest geschoeid zijn. De solostukken vond ik daardoor - tot mijn verbazing eigenlijk - een fijne afwisseling en The Kiss misschien zelfs wel het hoogtepunt van de avond.
Een favoriet als White Winter Hymnal viel me live juist behoorlijk tegen, daar had toch veel meer uitgehaald kunnen worden als ze dat gewild hadden en dat gold eigenlijk wel vaker: gezien de zangkwaliteit die op het podium stond, hadden ze best met spannendere harmonieën kunnen komen. Die waren er soms ook wel, maar vaak toch ook niet.

Al met al: blij dat ik op het laatste moment toch nog een kaartje heb gekocht en ze een keer live heb gezien.

Edit: oh, en jammer dat ze Ohio niet konden spelen

Ik dacht dus echt dat Pecknold 'Ohio' zou gaan spelen! Hij heeft het in 2009 nml. wel eens gespeeld en is natuurlijk een enorme NY/CSNY fan.

‎The Round, Seattle: THE ROUND (29) - Robin Pecknold (Fleet Foxes) - "Ohio" by Neil Young on Apple Podcasts - podcasts.apple.com

Eens wel btw dat er wel iets meer mogelijk was qua harmoniezang.

Verdorie in het kwadraat, volkomen ontgaan dat Protomartyr een paar dagen in ons land was…. Iemand wel gezien?

Gisteren Black Honey gezien in de Ekko Utrecht. Helaas was het geluid slecht afgesteld, veel te hard voor zo'n klein zaaltje.

Bony Man ontplooit zich tijdens breekbaar huiskamerconcert


Als recensent wil je vooral het enthousiasme voor nieuwe muziek overbrengen en zelf ook verrassende tips ontvangen. Zo heb ik regelmatig contact met Eric Walbeek die in het verleden de helaas al een tijdje opgeheven band Revere naar Nederland haalde. Vorig jaar tipte hij mij de IJslandse zanger Guđlaugur Jón Árnason, hier beter bekend onder zijn artiestennaam Bony Man. Deze singer-songwriter bouwt steeds meer naamsbekendheid op en ook Written In Music omarmt de verlegen muzikant die met de Cinnamon Fields plaat zijn kleine liedjes aan de als maar groter groeiende groep aan liefhebbers presenteert.

Het gaat allemaal zo snel, en het snelle avontuurlijke aanbod om in Vlaardingen geconfronteerd te worden met de nieuwsgierige toeschouwers doorkruist zijn bescheidenheid. Met minimale concertervaring verlaat Bony Man zijn geboortegrond en het eerste echte optreden vindt al direct in het buitenland plaats. 17 september 2022 is niet alleen zijn avond, maar tevens de avond van Eric Walbeek die bij dit huiskamerconcert als ontspannen gastheer het publiek in de gigantische kamer van zijn buurman Leopold ontvangt. Twee muziekliefhebbers, de een in de rol van muzikant, de ander in de rol van organisator. Het is hun avond op een prachtig aangeklede sfeerlocatie, en ik ben een van de pakweg vijftig stille getuigen.

Die ontspannen houding ontbreekt bij een zichtbaar nerveus hoestende Bony Man, die zich ook nog eens regelmatig in de gefloten passages verslikt. Passages welke op de plaat juist wel een perfecte aanvulling leveren. Opeens is zijn vertrouwde zolderkamer verruilt voor een vreemde ruimte, in een vreemde plaats in een vreemd land. Zijn nummers zijn klaar en gerijpt, maar hebben het ouderlijke huis nog niet eerder verlaten. Voor een buitenstaander is het gemakkelijk om tegen de artiest te zeggen dat dit een verlengde van zijn eigen huiskamer is, het blijft een gegeven dat de toeschouwers hier speciaal voor hem en met bepaalde verwachtingen gekomen zijn.

Zo gemakkelijk is het allemaal niet. De grote lampen doven, en als een verschrikt kwetsbaar bang konijntje kijkt een bijna bevroren (het blijft een IJslander en glimlachend komt de artiestennaam Bunny Man in mij op) Bony Man recht die spotlights in. Hulpeloos onervaren kondigt hij met een verhaaltje zijn liedjes aan, terwijl zijn vingers vluchtig de juiste plek op de gitaar opzoeken. Hoe meer inleidende woorden, hoe meer onzekerheden. Na elke song kijkt hij zichtbaar in zichzelf gekeerd smekend op de horloge of het al tijd is om een pauze in te lassen. Afzien en pijn lijden.

Bony Man heeft amper het besef dat hij juist in deze benarde situatie de luisteraar recht in het hart raakt. Het is dan wel geen vlekkeloze droomstart, het staat juist ver van de gespeelde grootheidswaan van de popmuzikanten af. Het podium betreden is een overwinning, elke keer weer, dit is voor veel artiesten telkens weer een lastig moment. Hoe reageert het kritische publiek op nieuwe tracks, is daar nog winst te behalen, hoe breng je toch die overtuiging over. Ondanks de vervelende, maar oh zo charmante foutjes, die juist op een avond als deze zeker in veelvoud aanwezig zijn, weet Bony Man met zijn zachte doordringende geluid zo te overtuigen. Het is een geslaagde ontroerende avond waar je met veel liefde op terugkijkt.

Na de pauze slaat hij sterk terug als het geschoolde strijkers duo María en Diego naast hem op het podium plaatsneemt. Twee jonge muzikanten op cello en viool die een paar uur eerder zonder enige kennis en voorbereiding in een eerste vluchtige ontmoeting samen met Bony Man zijn muziek doornemen. De zelfverzekerdheid van dit duo brengt de rust bij de IJslandse zanger over, die blijkbaar het beste in deze kleine setting functioneert. En dat miste je dus bij het eerste gedeelte van het optreden. De kracht zit hem in het samenspel, de warmte van de overige sterspelers en de lieve gemeende interactie die ze de zaal cadeau geven. Vreemd dat intimiteit juist zo mooi een plek krijgt als je deze groot deelt. Het zijn prachtige momenten waarbij iedere aanwezige bewust meemaakt dat niet elk optreden bij voorbaat een gewonnen wedstrijd is.

Het moment van de spotlights (het viel wel mee)

c09ac110-3264-4d1c-8ab6-06079cf02470 - files.fm

Mooi verslag Leon, ik ben nu een beetje leeg van alle voorbereidingen en een lang weekend. Het was weer een geweldige ervaring voor zowel Bony Man, als mijzelf. Ik heb genoten, hij heeft genoten en de bezoekers hebben genoten. Meer kan ik niet wensen.

Op naar dat tweede album.

Het was meer het moment als Bony Man een nummer begon aERodynamIC, vol in het licht, dat is niet prettig. Zeker niet met een ontstoken oog.

Niet door mij gefilmd, wel geupload. Om een idee te krijgen:

Ik ben zaterdag voor het eerst naar een optreden gaan kijken in de Botanique in Brussel. En dan nog wel in de zaal De Rotonde, een klein amfitheater waar zo'n 100 man in geraakt. De Botanique heeft wel wat herstellingen nodig volgens mij, maar de zaal was wel gezellig en alles liep heel vlot.

Optreden van Soccer Mommy en support Francis of Delirium. Die laatste komt uit Luxemburg, maar is geboren in Antwerpen. Sterk optreden en een naam die ik zeker ga onthouden. Rock met de nodige energie!

Gisteren naar Biffy Clyro geweest (voorprogramma De Staat). Niet helemaal mijn muziek, maar vrienden hadden een gratis kaartje over en uiteindelijk nog best een leuke avond gehad. De stadionrock leent zich goed voor de zaal. Liever zat ik een paar honderd meter verderop bij Arcade Fire, maar dat komt de volgende keer wel weer.

Gisteravond naar Arcade Fire met hun We Tour geweest in de Ziggo Dome. Het was een strakke soepele show van een fantastische live band. Met nu ook soms mooie visuele effecten. De band speelde zoals gewend met veel enthousiasme, energie en klasse. En Sarah Neufeld was er weer bij op viool. Genieten geblazen was het!

En de nummers van het album We bleven live fier overeind staan. Enig minpuntje was dat juist in Amsterdam net wat minder van Funeral en Neon Bible werd gespeeld. Hoewel toegift Wake Up wel erg sterk was, gespeeld op een klein podium middenin de zaal. Met deze 20 nummers was het ook een meer dan goed concert: ****

Wel Black Wave/Bad Vibrations gespeeld gisteren zie ik, dat is wel pretty sick hoor...

28-9. Op de Vessel11 in de Rotterdamse haven : Shaemless / The Rills.
Eerst Noisy postpunk uit Nijmegen., die ik ook al op het Valkhof had beleefd.
De kern: Energiek en ruwe Moshpits. Pijnpuntje: was mn oordoppen vergeten. En die zijn op de V11 vrees ik wel nodig. De 4 zijn totaal geen opwarmertje en maakte er een verrassend dubbelconcert van.

The Rills uit Sheffield (UK) stonden vorig jaar op LotD en dan is het fijn te constateren dat er in de tussentijd grote stappen voorwaarts gemaakt zijn. Er is duidelijk gesleuteld aan een doortimmerde show met overtuigend nieuwe songs. Het geheime wapen is Drummer Charlie die met spierballen vertoon extra sjeu geeft aan zijn powerdrum-act, of met opgeheven drumsticks aangeeft dat stilstaan geen optie is.
Zanger Mitch bedankt Rotterdam meerdere malen, nadat blijkt dat oude en onbekende nummers op even veel bijval kunnen rekenen. Meest opmerkelijk: ‘Landslide’ de nieuwe singel die over enkele weken pas uitkomt, krijgt een ontvangst alsof het al jaren op de setlist staat. En inderdaad het is dynamisch met op precies het juiste moment de te moshpitten climax. Met andere woorden The Rills zijn lekker bezig.

Gisteren ook naar Arcade Fire geweest en ik vond het wat tegenvallen. Er was niet echt een klik met het publiek (na sommige nummers kwam er nauwelijks reactie uit de zaal) en de euforische stemming die ze eerder wisten op te roepen ontbrak helemaal. Kwam ook doordat het geluid bij een aantal favorieten (Rebellion en Ready to Start) erg dichtgesmeerd was en er nauwelijks dynamiek in zat. De nummers van hun laatste plaat waren voor mij gek genoeg de hoogtepunten en dat had ik van tevoren niet verwacht. Ik stond in het midden van de zaal, vlak bij het podium waar ze de toegiften deden en ik vond het nog al een vreemde gewaarwording dat ik ze vlak voor mijn neus zag spelen, maar dat het geluid vanaf het hoofdpodium kwam. Het was al met al geen slecht concert (want ook The Suburbs en Wake Up kwamen goed binnen), maar mijn verwachtingen waren denk ik te hoog.

28 september 2022 Ziggo Dome, Amsterdam 14:45 rijdt er een van de tour bussen van Arcade Fire het terrein op. Bij de hoofdingang is het op dat moment nog erg stil. Twee diehard fans zijn al aanwezig, maar verder zijn er nog geen andere fans te bekennen. Ondertussen is het een triest aanzien, het regent en je hebt uitzicht op het Ajax stadion. Pas om 5 uur wordt het iets wat drukker in de rij. Daarnaast is dit concert op deze avond niet uitverkocht. Nu kan daar een hoop bij bedacht worden sinds het recente nieuws/beschuldigingen rondom de zanger Win Butler, maar gezien de laatste Nederlandse clubshow (Ahoy Rotterdam) ook niet uitverkocht was valt daar nog over te twisten. Maar voornamelijk zit eigenlijk heel deze tour zo een beetje tegen voor de band. Dat laat wel duidelijk zijn sporen achter, maar heeft verder juist niet de ervaring verpest op deze avond. Het is maar net hoe je er als fan tegenover staat.

Helaas heeft het voorprogramma Feist sinds dit nieuws de tour wel verlaten. Hiervoor in de plaats is de Boukman Eskperyans band gekomen. Erg toepasselijk gezien deze band uit Haïti komt en Arcade Fire daar juist een goede (muzikale) connectie mee heeft. Boukman Eskperyans zet een vrij vrolijke en swingende optreden neer. Overduidelijk heeft de band er zin in, nu alleen het publiek nog. Want helaas slaat het niet helemaal aan bij de op dat moment al vollere zaal. Als eenmaal Win Butler het voorprogramma komt ondersteunen met wat gerammel op een koeiebel is het publiek even lichtelijk enthousiast. Deze enthousiasme lijkt daarna langzaam doorgepakt te worden als de band weer zelfstandig het voortzet. Eenmaal na het half uur support lijkt het allemaal ook erg op elkaar te lijken. DJ Cosmo zet weer in met zijn draaitafel en draait tot aan het begin van de hoofdact wat wisselende stijlen aan muziek.

Als start klinkt daar 'Amsterdam' van Jacques Brel door de sprekers. Waarna vervolgens de band Arcade Fire op het podium komt, waarbij het eerste nummer Age of Anxiety I wordt gespeeld. De track van het nieuwe album 'WE' is een prima eerste inzet en zorgt voor een spannende opbouw naar wat allemaal komen gaat. Voor nieuwe nummers van dit album moeten we nog even wachten want de set wordt eerst opgevuld met wat ouder materiaal. En daarmee is Ready to Start een zeer goede inzet als tweede track. Waarna al snel een verrassing wordt gespeeld van 'Black Wave / Bad Vibarations' van het album Neon Bible. Het is een uniek nummer wat tijdens deze tour mee gaat in de setlist, maar daarmee helaas wel het enige nummer is van dat klassieke album.

De band speelt zover met overgave en zit vol met energie. Zowel zanger Win Butler als Régine Chassagne spelen leuk op elkaar in en zoeken graag het contact op met het publiek. Geluid technies rommelt het hier en daar. Zeker op het moment van het synthpop/elektropop nummer Creature Comfort klinkt het erg bombastisch en lijkt de band geen grip te hebben over het samenspel of wellicht gebruik van de instrumenten.
Gelukkig is het vervolgens met 'Afterlife' en 'Reflektor' veel beter en zet de band vol in op een heerlijke live uitvoering. Tijdens eerst genoemde song neemt Win Butler zelfs een sprintje in het publiek. Waar hij vervolgens bij laatst genoemde track achter de synthesizer het werk verricht, maar vervolgens ook weer naar voren stapt om effecten toe te brengen aan zijn vocalen.

Zo zie je eigenlijk alle bandleden wel per gespeelde nummer weer wisselen van instrument. Overduidelijk zit er kwaliteit in en voorziet de band van multi instrumentalisten. Zelfs tijdens wisseling van de instrumenten wordt er lekker ingespeeld met een overgang naar de tussen de tracks in. Hiermee wordt het tempo ook hoog gehouden en viel er nergens een gat in het optreden. Vooral Rebellion (Lies) wordt heerlijk overgepakt door The Lighting I / II song. Als eenmaal daarna weer een verrassing song wordt gespeeld valt de verrassing goed, maar het geluid weer zo tegen. Uniek want 'Month of May' wordt niet zo vaak meer ingezet en is een lekker rock track. Maar de rock rolt hier live even een beetje erg bombastisch uit de spiekers. Jammer.

Aan effecten/lichtshow blijft het beperkt. Vooral achterin het podium blijft het met lichtbakken vrij saai over. Meer aan de voorzijde hangt er een (scherm) boog boven de band en het podium waar wat dia's aan lichten worden afgespeeld. Af en toe schijnen er wel wat gekleurde lichten in een lange straal de zaal in en doet de discobol ook wel zijn werk, maar is het voornamelijk de band die de sfeer er in brengt. Ondanks het sterke gemis van broertje Will Butler is Richard Reed Parry nu nog altijd de drukste op het podium, vaak in samenspel met de rastaman (al mee tourende sinds 2016), maar nu op het podium een grotere rol heeft gekregen. Zo staat hij regelmatig het publiek op te zwepen met handgebaren (klappen, wuiven). Daarnaast is er wel een nieuwe gitarist bij gekomen die gekleed als rocker ook rockend tekeer gaat op zijn gitaar.

De band vlamt de setlist er doorheen. Zo wordt de track 'The Suburbs' nog aangedragen aan David Bowie. En wordt er voor de encore de set afgesloten met Everything Now. Waar de band iedereen in mee krijgt en daarmee toch een goede afsluiter te pakken heeft. Met twee nieuwe nummers 'End of the Empire I-III' en 'End of the Empire IV' wordt de toegift definitief afgesloten met Wake Up. Traditioneel gaat dit weer gepaard met de volledige band al lopend door het publiek naar backstage waarna het afgelopen is en het publiek het melodietje van de track zelf verder kan zingen. Ditmaal is daar de Boukman Eskerpyrans bij om al drummend de band te begeleiden.

Arcade Fire heeft met bijna twee uur lang een sterke set neergezet, waar hier en daar wat kleine minpuntjes zaten als het om het geluid ging. Maar muziekaal staat de band sterk in hun schoenen, waar elke bandlid wel het een en ander kwalitatief kan bespelen. Het enthousiasme zat er deze keer ook wat meer in dan de laatste Nederlandse clubshow. Met een oeuvre als deze mag de band wel wat meer oudere debut liedjes spelen, want dat is op sommige momenten wel een gemis. Wellicht dat de band daarmee een optreden wat meer kan uitrekken tot twee songs meer en daarmee een volle twee uur aan optreden. Voor nu was het in ieder geval meer dan genoeg en genieten geblazen geweest. Mogelijk zullen er (vele?) fans en/of media zijn die wellicht lekker gaan darten op het recente nieuws/beschuldigingen rondom de zanger. Maar live was hier niks van terug te merken, tenzij je het zelf tot je aantrekt, maar anders was het gewoonweg genieten van een erg goed concert.

Afgelopen maandag was ik in de Botanique bij Godspeed You! Black Emperor. Het concert vond buiten plaats in de prachtige Botanische tuin. Een regenachtig decor (wat miezer en één klein buitje) zorgde voor het perfect decor voor de band. Ik heb ze 7 jaar geleden al een keer gezien op een eerste date met mijn nu ex-vriendin en was weer even vergeten hoe goed ze zijn. Kraakhelder geluid en epische beelden op de achtergrond. Het laatste album is ook echt heel goed en komt live zeer goed uit de verf. Als afsluiter werd de Slow Riot-EP in zijn geheel gespeeld, behoorlijk episch. De 2 uur waren voorbij voordat je je er erg in hebt. Volgende x dat ze komen ga ik hoe dan ook weer.

Ja dat stuk van Lars Muziek over Arcade Fire is niet te overtreffen.

Ik was er ook en ik was weer erg onder de indruk van het optreden. Veel energie, prima samenspel, de band is perfect op elkaar ingespeeld. Ik had wel de indruk dat Régine in het geheel erg veel aandacht kreeg en dat gaf me toch op de een of andere manier een ongemakkelijk gevoel. Het hele gedoe rondom Butler moet toch enorm veel impact hebben gehad op haar.

Maar goed, de muziek was erg oké en zelfs de nieuwe nummers bevielen me goed. Ik hoop dan ook dat dit niet de laatste tour was, maar ik vrees van wel.

Jonathan Jeremiah in het Paard te Den Haag. Geweldig sfeertje was er en Jonathan had zijn familie meegenomen ( vader, oom, neven en nichten in de zaal ). Had eenmaal eerder in het voorprogramma gezien bij Elbow. Veel nieuwe nummers van zijn laatste album, maar ook zijn hits. Erg genoten.

Daarna nog even praatje en selfie genomen met de beste man

De Dijk, Ziggo Dome, 3 oktober 2022

De Dijk is zo'n grote naam die ik altijd nog wel eens wilde zien. In principe was daar ook wel ongeveer jaarlijks de gelegenheid toe, maar zodra dat tot mij doordrong, waren de concerten in Paradiso (en aanverwanten) al lang uitverkocht. En toen begon de band ineens aan zijn afscheidstournee omdat Huub van der Lubbe ook nog wel eens wat anders met zijn leven wilde. De band maakte de laatste dertig jaar om de paar jaar een nieuwe cd die telkens variaties op dezelfde thema's bevatte en ook live bleef het (de diverse registraties indachtig) een beetje op dezelfde oudjes leunen, dus om hem daar nou helemaal ongelijk in te geven...

Enfin, het moest nu dus wel gebeuren. Terwijl ik in mei op vakantie was, regelde mijn gezelschap kaartjes en gisteren was het dan zover.

De achtkoppige band leverde een vol geluid, Huub van der Lubbe was goed bij stem en herinnerde zich bijna al zijn eigen teksten nog en de zaal leverde eveneens. Zonder ooit eerder een De Dijkconcert meegemaakt te hebben, was het eigenlijk precies wat ik ervan verwachtte. In de eerste tien nummers werd qua klassiekers al flink wat kruit verschoten, maar saai werd het, in het tussenstuk met de wat minder spectaculaire nummers niet. Enkel bij Onderuit was ik van de muzikale herinterpretatie wat minder kapot. Verder waren de hoogtepunten in lijn met de verwachting, met Dansen op de Vulkaan wellicht als primus inter pares.

Goed je weer te zien
Laat het vanavond gebeuren
Binnen zonder kloppen
Als ze er niet is
Niemand in de stad
Niet de lef
Iets zo goed
Wakker in een vreemde wereld
Onderuit
Dat zou mooi zijn
De blues verlaat je nooit
Soort van Elvis
Laaiend vuur
Hou me vast
Vroeger laat
Als het golft
Zevende hemel
Ik kan het niet alleen

Niet de lijnen maar de bocht
Bloedend hart
Mijn van straat geredde roos
Wanhoop niet
Dansen op de vulkaan

Nergens goed voor
Groot hart
Mag het licht uit

Leuk, die setlist leest als een wat raadselachtig gedicht! Mooi dat je er op de valreep nog bij was, Casartelli. Mijn kans om ze een keer live mee te maken is denk ik verkeken. Nou ja, bon, soit.

Ze doen de komende maanden nog een rondje Nederland, daar is vast nog wel een kaart voor te krijgen.

Het is mijn zus ook via Ticketswap gelukt... oke, dat was ook in de Ziggo Dome en niet in een van de overwegend kleinere zalen die nu nog op het programma staan, maar toch...

Allemaal stijf uitverkocht, maar wellicht dat Ticketswap inderdaad soelaas kan bieden.

Voor de Ziggo Dome waren nog genoeg kaarten te vinden toen ik vorige week keek.

En met een aanstaande herfstgolf zullen er vast genoeg mensen zijn die onverhoopt toch niet kunnen gaan.

Kendrick Lamar was een feestje vanavond in de Ziggodome. Zijn nieuwe album zit er nog niet zo goed in bij mij, maar alles van vooral good kid en DAMN. met volle overgave mee gezongen en toch zeker een halve avond staan springen. Zag hem al eens op Lowlands, maar dit was toch een heel andere ervaring. Hoogtepunt was voor mij DNA.

Ook ik gisteren erg genoten van Kendrick Lamar. Nog maar weinig hiphop artiesten weten in hun eentje zo’n overtuigende show neer te zetten als Kendrick, laat staan bijna 2 uur lang. Mooie afwisseling in de setlist en geweldige visuals en een ijzersterke Kendrick. Ook het publiek had een energie die ik weinig heb gezien bij concerten afgelopen jaren. Wat een artiest!

Damn waarom stond Kendrick's concert niet op mijn radar?!